جو آدمکش و یک نمایشنامه دیگر

by Tracy Letts, مهدی کیا (Translator)

Genres: Plays

119 pages, Paperback

Published January 1, 2019

About the author

Tracy Letts is an American playwright and actor who received the 2008 Pulitzer Prize for Drama for his play August: Osage County.

Letts was born in Tulsa, Oklahoma to best-selling author Billie Letts, of Where The Heart Is and The Honk And Holler Opening Soon fame, and the late college professor and actor Dennis Letts. His brother Shawn is a jazz musician and composer. He also has a brother Dana. Letts was raised in Durant, Oklahoma and graduated from Durant High School in the early 1980s. He moved to Dallas, where he waited tables and worked in telemarketing while starting as an actor. He acted in Jerry Flemmons' O Dammit!, which was part of a new playwrights series sponsored by Southern Methodist University.

Letts moved to Chicago at the age of 20, and worked for the next 11 years at Steppenwolf and Famous Door. He's still an active member of the Steppenwolf company today. He was a founding member of Bang Bang Spontaneous Theater, whose members included Greg Kotis (Tony Award-winner for Urinetown), Michael Shannon (Academy Award-nominee for Revolutionary Road), Paul Dillon, and Amy Pietz. In 1991, Letts wrote the play Killer Joe. Two years later, the play premiered at the Next Lab Theater in Chicago, followed by the 29th Street Rep in NYC. Since then, Killer Joe has been performed in at least 15 countries in 12 languages.

In 2008, Letts won a Tony and the Pulitzer Prize for Drama for August: Osage County. It had premiered in Chicago in 2007, before moving to New York. It opened on Broadway in 2007 and ran into 2009.

His mother Billie Letts has said of his writing, "I try to be upbeat and funny. Everybody in Tracy's stories gets naked or dead." Letts' plays have been about people struggling with moral and spiritual questions. He says he was inspired by the plays of Tennessee Williams and the novels of William Faulkner and Jim Thompson. Letts considers sound to be a very strong storytelling tool for theater.

Reviews

[Amir]

نویسنده
تریسی لتس بازیگر و نمایشنامه‌نویس آمریکاییه که توی هردو رشته‌ی مذکور عالی عمل کرده. وقتی توی نمایش «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» بازی کرد تونست جایزه‌ی تونی رو ببره و وقتی نمایشنامه‌ی «آگوست در اوسیج کانتی» رو نوشت برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر شد و خیلی‌ها تحسینش کردن و احتمالاً اسم اون نمایشنامه رو شنیدین. خلاصه که نمایشنامه‌نویس خوب و مهمیه و از قضا توی فیلم و سریال‌ هم نقش‌هایی داشته. ما ایرانی‌ها شاید از فرار از زندان بشناسیمش.

جوِ آدمکش
نمایشنامه‌ی اول این کتاب یه کمدی سیاه جنایی با حال‌و‌هوای فیلم‌های تارانتینوعه. با این تفاوت که خبری از خشونتش نیست بلکه شخصیت‌ها شباهتی به آثار اوشون دارن. داستان از این قراره که کریس که به مافیای محلی بدهکاره تصمیم می‌گیره به جوِ آدمکش بسپاره مامانش رو بکشه و با پول بیمه‌ی عمر اون بدهیش به مافیا رو پرداخت کنه. داستان خیلی جالب‌تر و شخصیت‌ها خیلی غنی‌تر از این حرف‌هان ولی می‌خوام خودتون باهاشون روبه‌رو بشید. جوری که این ماجرا همه رو به هم لینک می‌کنه خاصه. برای طرفداران مک‌دونا هم می‌تونه جالب باشه. ترجمه‌ی خوبی هم داره؛ اما اما اما. اما سانسور شده. خیلی هم شده. واقعیتش نوع سانسورش به شکلی نیست که داستان رو خراب کنه ولی به هر حال اگر مثل من تاکید دارین متن نویسنده رو بدون سلاخی شدن بخونین باید بدونید محتوای قابلی ازش کندن. حالا سانسورش رو چیکار کنیم؟ دوتا گزینه هست:
1. موازی‌خوانی نسخه‌ی انگلیسی
2. اقتباس سینمایی

ویلیام فریدکین (کارگردان فیلم جن‌گیر) سال 2011 اقتباسی از این نمایشنامه ساخته و در یک حرکت عالی‌رتبه، متیو مک‌کانهی نقش آدمکش داستان رو بازی می‌کنه. فیلم بدی نیست و دیدنش پیشنهاد می‌شه هرچند ساختار داستان رو به هم زده. نمایشنامه‌ی تریسی لتس دارای وحدت مکانی و وحدت موضوعیه. وحدت مکانی تمام و کمال توی اقتباس از بین رفته و وحدت موضوعی هم کمی ضربه خورده ولی خب کامان، مک‌کانهی داره. ببینیدش.



ماری پیج مارلو

واقعیت اینه که من و شما داریم وانمود می‌کنیم من واسه مسیر زندگیم تصمیم می‌گیرم. من تصمیم نمی‌گیرم. هیچ‌وقت نگرفتم. واسه هیچ‌کدوم از اتفاقات زندگیم تصمیم نگرفتم. همه‌چی واسه‌م پیش اومده، منم همراهی کردم. من، من... من هیچ‌وقت رو هیچی تاثیر نداشتم، هیچ‌وقت مسیر جریان حوادث رو تغییر ندادم. مث یه پرنده. مث یه پرنده‌ی مهاجر. فقط هرکاری به‌نظر طبیعی می‌اومده انجام دادم.

خب خب خب. نمایشنامه‌ی دوم این کتاب که اتفاقاً نمایشنامه‌ی بهتری هم هست تقریباً هیچ شباهتی به اولی نداره. نه وحدت مکان، نه زمان و تا حد خوبی نه موضوع. نمایشنامه‌ی دوم حتی ژانری هم نیست و جریان اصلیه. قطعاتی از زندگی شخصیته. بچگی، نوجوونی، ازدواج، بچه‌داری، مرگ و خیانت. می‌بینیم شخصیت در هرکدوم از این کات‌ها داره به چه نقشی بدل می‌ده و با چی درگیره. می‌بینیم هر مرحله چه ویژگی‌هایی داره و این مراحل چطور روی همدیگه تاثیر گذاشتن تا در نهایت به آخری‌شون رسیده. ماری پیچ مارلو نمایشنامه‌ی محشریه و کاش اسمش روی جلد کتاب بود.

May The Winds Rise

[Seyed Mohammad Reza Mahdavi]

هر دو نمایشنامه را دوست داشتم ولی از دومی بیشتر خوشم اومد
جو آدمکش 4 از 5
ماری پیج مارلو 5

[Sina Shahbaba]

تریسی لِتس نمایشنامه‌نویس موفقیست که هم به جزئیات توجه ویژه‌ای دارد و هم می‌تواند مرز بین تراژدی و کمدی سیاه را پا‌به‌پا تا نقطه‌ی اوج پیش ببرد. جو آدمکش و ماری‌پیج مارلو که در این کتابند، به علاوه‌ی آگوست آسیج کانتی بهترین‌ کارهای تریسی لتس هستند.

[MehrdadR]

نمایشنامه دوم نمایشنامه بهتری بود

[Javad Usefabadi]

اگه بگم تا حالا نمایشنامه هایی به این مسخرگی نخونده بودم مبالغه نیست.
هم «جوِ آدمکش» هم «ماری پِیج مارلو»
خیلی مسخره و بی سر و ته بودن!
حیف وقت واقعا.