Mijn kind is te vroeg geboren

by Christine Vanhole

Een vroeggeboorte betekent het begin van een erg onzekere en zware periode voor zowel de ouders als de baby. Welke gevolgen heeft een vroeggeboorte voor de baby en hoe ontwikkelt hij zich buiten de anders zo veilige baarmoeder?

En wat komt er allemaal op je af als ouder van een te vroeggeboren baby? Niet alleen heb je je zwangerschap abrupt en veel te vroeg zien afbreken, je moet je baby van bij het begin loslaten en vertrouwen op de goede maar vaak overweldigende zorgen van de verplegers en dokters op de NICU (Neonatale Intensive Care Unit).

Hoe ga je het best om met je vaak nog erg fragiele baby en met al die verwarrende en vaak zware gevoelens?

Mijn kind is te vroeg geboren geeft in de herkenbare en troostende Mama Baas-stijl antwoord op al die vragen en onzekerheden. Het is een toegankelijke en wetenschappelijk onderbouwde gids, samengesteld door prof. dr. Christine Vanhole (UZ Leuven) en aangevuld met pakkende mamaverhalen.

143 pages, Paperback

Published November 13, 2019

Reviews

[Nana · Rating 4 out of 5]

Als ik had geweten dat mijn zoontje prematuur ging zijn, had ik zeker dit boek gelezen. Jammer genoeg is vroeggeboorte iets dat gewoon gebeurt en niet iets waar je je echt op kan voorbereiden. Door pre-eclampsie, heeft mijn kleine man aan 36 weken en 1 dag voor het eerste zijn ogen geopend. Na de laatste twee maanden af te zien van een veel te hoge bloeddruk, vochtophoping en oververmoeidheid, kwam er eindelijk een eind aan alles. De bevalling werd ingeleid na een controle met de woorden 'jij moet vandaag bevallen!' en dat deed ik. Na 6 uur gewone arbeid en dan nog eens 2 uur afzien met alle mogelijke houdingen die je alles behalve graag had, ben je ter wereld gekomen met de zuignap. Gemakkelijk was het niet, want als ik je papa mag geloven had het elk moment kunnen aankomen op een spoedkeizersnede. Twee gynaecologen en drie vroedvrouwen waren er nodig om je ter wereld te krijgen en een pediater die je meteen wegnam van me wegnam. Ik heb enkel je armpje kunnen strelen toen hij me na 1 seconde van mijn buik nam. Snel de navelstreng door en weg was je in dat kleine dekentje. Geen gehuil, geen roze kleur, geen gesnik. Je was blauw en ademde niet omdat je longetjes vol met vocht zaten. Niet ongewoon na de traumatische ervaring die je zonet had opgedaan. Maar na 45 minuten deed je het allemaal alleen. Al je energie zat in je ademhaling en de rest van je lichaam ging er levenloos bij. Maar je deed het goed. Je had geen foto van je longen meer nodig en je Apgar-score was van 2 naar 7 gegaan. Wanneer jij lag te bekomen in je couveuse, lag ik te wachten, met een foto van je en mijn eerste nieuwjaarsbrief van je. Drie uur heb ik daar gelegen. Niet weten hoe je het deed, want de dokter besprak alles met je papa alleen. Drie uur voor ik je voor het eerst zag en wat lag je daar mooi in je kleine incubator. Ik mocht enkel je handje eens aanraken en wat deed dat pijn om je zo kort van zo ver te zien. De volgende ochtend mocht ik je voor de eerste keer vasthouden en pas 's avonds mocht je een uur op mijn borst liggen, waar we alle twee genoten van elkaars aanwezigheid. Ik heb zoveel van je gemist in die eerste 2 dagen. Je eerste flesje, je eerste wasje, de eerste keer dat je je ogen open deed en de hik had en nog zoveel meer. Dat allemaal door die stomme zwangerschapsvergiftiging. Ik voelde me zo'n slechte mama, want mijn lichaam had gefaald en ik kon niet voor je zorgen zoals een mama hoorde te doen. Ik lag op een kamer vast aan allerlei tubetjes en buisjes die continu in alarm gingen. Omringd door mama's die een huilende baby bij zich hadden en jij lag op de neonatologie met je eigen sondes en elektrodes. Na vijf dagen mocht ik dan naar huis, maar jij nog niet. Je dronk nog niet goed, geen uithoudingsvermogen en wat was ik boos op die afdeling dat ze je nog langer hielden, want een kind met ademhalingsproblemen, mocht na een dag alweer bij zijn mama liggen. Jaloezie is zo'n lelijk iets. Elke dag kwam ik twee keer naar je kijken. Met een glimlach kwam ik naar je toe en met tranen vertrok ik weer, want de afdeling had je weer een dag langer gehouden. En dat duurde zo'n drie weken. 19 lange dagen waar ik zo jaloers was op de verpleegsters omdat zij voor jou mochten zorgen in plaats van ik. Wat ik gemist heb, ben ik van je kwijt en die schade zal ik nooit kunnen inhalen, maar ik heb wel veel geleerd op de neonatologie. Ik heb geleerd hoe ik het best voor je kon zorgen zodat wanneer je thuis was, meteen de goede verzorging kreeg. Misschien ben ik nu een beetje overbezorgd over je en wil ik niks meer van je missen. Maar elke mama mist wel eens een eerste iets. Ik ben zo blij dat je gezond bent en je schade al mooi aan het inhalen bent, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik die vreselijke tijd vergeten ben, want dat doe ik niet en ik ben er van overtuigd dat die periode me altijd zal bijblijven.

Dit boekt toont aan dat je het ook helemaal niet hoef te vergeten, want de andere mama's doen het ook niet en dat het oké is om boos te zijn op de neonatologie ook al zorgen ze zo goed voor je kind. Dankzij dit boek heb ik alles een beetje beter kunnen plaatsen en heb ik veel dingen kunnen afvinken omtrent je gezondheid nu. Ben ik de perfecte mama? Waarschijnlijk niet, maar ik weet dat ik niet meer mijn best voor je kan dan doen op de manier waarop ik nu voor je zorg. Ik hou van je, mijn kleine prins.

[Kim Reuvers · Rating 3 out of 5]

Dit boek sterkt je bij de geboorte van een prematuurtje. Een aanrader als je nog helemaal niets van dit wereldje afweet.

[An-Sofie Louwet · Rating 2 out of 5]

Ik geef dit boek 2,5 sterren.

[Gillis · Rating 5 out of 5]

Een zeer vlot leesbaar en toegankelijk boek over wat het krijgen van een prematuurtje met zich meebrengt. Hoewel het een wetenschappelijke basis heeft voelt het nooit 'belerend' aan.
Zowat alle aspecten van een vroeggeboorte worden benaderd: zowel de uitdagingen voor het te vroeg geboren kind als die voor de ouders zelf. Zowel praktische punten zoals bv. hoe je met je zoon of dochter moet omgaan of welke typische ziektes of complicaties je kan verwachten, worden behandeld als ook de zware psychologische struggles waar je als ouder mee te maken krijgt.

Ik vond het zeker en vast de moeite waard om te lezen, hoewel ik soms een beetje op mijn honger bleef zitten. Als ouder van een prematuurtje zit je met zoveel vragen over jouw eigen baby. En niet al deze vragen worden in dit boek behandeld. Dit is echter zeker niet de 'fout' van het boek. De auteur geeft het immers zelf al aan: je kan onmogelijk in één boek alle specifieke 'gevallen' behandelen. Elk baby'tje is uniek en zal zijn/haar eigen uitdagingen hebben, zijn/haar eigen voorkeuren qua verzorging, zal zich op eigen ritme ontwikkelen, ... Hierdoor is het onmogelijk om zwart op wit in één handboek neer te schrijven hoe je met jouw baby'tje moet omgaan, welke medische uitdagingen hem/haar te wachten staan, wanneer je jouw kindje eindelijk mee naar huis zal kunnen nemen, ...
In plaats daarvan biedt het boek een verhaal van 'gemiddeldes'.

Zeker een meerwaarde zijn de vele mama-getuigenissen. Soms heel herkenbaar, maar soms ook net het tegenovergestelde van wat je zelf voelt. Dit doet je beseffen dat iedereen deze moeilijke periode op een eigen manier ervaart, maar dat je zeker niet alleen bent met al je gedachten, onzekerheden en vragen.

Een echte aanrader voor ouders van prematuurtjes (of baby's die om andere redenen op intensieve zorgen terechtkomen), maar zeker ook voor iedereen uit de directe omgeving van de ouders. Dit boek zal hen helpen om echt te begrijpen wat de prille ouders meemaken en nodig hebben.