In Refomeisje kruipt Annemarie in de huid van het meisje dat ze was. Met een mengeling van verwondering en dankbaarheid kijkt ze terug naar de kerk en de omgeving waarin zij tot geloof kwam.
Boek dat erg oppervlakkig blijft, omdat ze mogelijk vanuit angst van nestvervuiling beschuldigd te worden, zich nauwelijks uitspreekt over hoe ze zaken heeft ervaren. Dat blijft daarom uitsluitend tussen de regels hangen. Net als reden dat ze uiteindelijk zich laat uitschrijven en een andere kerk kiest. Jammer.
Jammer! Ik had wel meer van je willen weten! Dit boek voelt als willekeurige kleine passages uit een dagboek, een kleine splinter of kier in een deur waardoor je even naar binnen mag kijken, maar daarna is de kier met haar 80 bladzijdes weer dicht.
Juist het kind-perspectief vond ik erg mooi, en ik had - als buitenstaander die geen onderdeel is van een gereformeerde gemeente - graag meer willen weten over het opgroeien in een gereformeerd gezin. De (onuitgesproken) culturele regels, normen, de onderlinge omgang.
De auteur blijft daar allemaal ver van weg en begint ook het boek (spoiler) met de zin dat zij is aangesproken over zij niet haar nest gaat bevuilen met dit boek. Wellicht heeft dit toch zijn invloed gehad op de ‘vrijheid’ waarin ze schrijft (al zegt ze van niet).
De zoektocht naar een boek waarin iemand echt openlijk deelt over de GG blijft staan! (Al is dat waarschijnlijk ook kern van de GG, dat die openheid naar buiten toe er niet is)
Excellent en eerlijk boek - ook omdat ik het zo herken (GerGem) en helaas ook in de gemeente waar ze opgroeide. Mooi hoe de auteur respectvol en zoekend schrijft om de reformatorische cultuur een spiegel voor te houden. We zijn veel wettischer als gezindte dan we zelf willen toegeven. Geen wonder dat de Heere Jezus meest van zijn scherpe woorden en onderwijs richtte tot de Farizeeërs - de kerkelijke leiders van die tijd…
Deze heb ik geluisterd 🎧 Ik raakte nieuwsgierig door een tip van iemand op insta. Een kijkje in een wereld die ik alleen van een afstandje ken. Het had wat diepgravender en uitgebreider gemogen van mij, nu was ‘t een soort tussendoortje dat vooral leuk was om te luisteren :)
Interessant om te lezen hoe het leven als “refomeisje” ervaren wordt. Fijne schrijfstijl en uitleg. Ik miste alleen wat diepgang: het boek had naar mijn mening uitgebreider mogen zijn.
Op een leuke en luchtige manier schrijft Annemarie van Heijningen-Steenbergen over hoe zij opgroeide als 'Refomeisje'. Open, eerlijk en met een fijne kinderlijke naiviteit lees je over het geloof en de kerk dat alle terreinen van het leven omvat. Ze zoekt oprecht naar het geloof en kijkt op naar de bekeerde mensen. Ook durft ze af en toe kritisch te reflecteren, zonder dat het een soort afrekening met haar opvoeding wordt. Het boekje zit vol met de 'tale Kanaäns' en geeft denk ik een goed beeld van de reformatorische wereld. Wel mistte ik wat diepgang in het verhaal.
Voor de bewoners van de Bible Belt wordt de reformatorische wereld met haar theologische opvattingen, bijzondere gebruiken en gewoonten heel herkenbaar beschreven. De auteur brengt haar geestelijke ontwikkelingsweg evenwichtig en gewetensvol in beeld, nergens laatdunkend maar met liefde voor haar ouderlijk nest en de kerkelijke omgeving waarin zij opgroeide. Mooi boekje!