What do you think?
Rate this book
Hier is alles veilig
Na een noodkreet van haar stiefzoon Immanuel, die ze tien jaar niet heeft gezien, vertrekt arts Lydia naar Israël. Daar aangekomen blijkt ze te laat. Er rest haar niets anders dan haar oude moederrol weer op zich te nemen en door te reizen, op zoek naar wie haar zoon is geworden. In de ontmoetingen met zijn vriendin, zijn vader en toevallige passanten reconstrueert Lydia het leven van een jongen in het leger die verstrikt raakte in een werkelijkheid groter dan hijzelf.
Hier is alles veilig is een aangrijpende roadtrip door een land onder hoogspanning. Het verhaal stelt prangende vragen over blinde vlekken, over hoe te leven in een wereld gedomineerd door het verleden en over het verlangen om gezien te worden. Bovenal gaat het over die ene vraag die iedereen aangaat: wat hou je jezelf voor, zodat je kunt leven hoe je leeft?
Hier is alles veilig is een aangrijpende roadtrip door een land onder hoogspanning. Het verhaal stelt prangende vragen over blinde vlekken, over hoe te leven in een wereld gedomineerd door het verleden en over het verlangen om gezien te worden. Bovenal gaat het over die ene vraag die iedereen aangaat: wat hou je jezelf voor, zodat je kunt leven hoe je leeft?
238 pages, Paperback
Published February 10, 2020
10 people are currently reading
709 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 90 reviews
April 12, 2024
Toen ik met Anneleen in Amsterdam ging lunchen (voor wie me nu wilt lynchen – dit is geen officiële recensie 😉) hadden we het -nadat ze was bekomen van de verrassing dat ik geen Nederlander, maar een geëmigreerde Belg ben- over onze bewondering voor Johan Harstad en hoe zijn magnum opus (Max, Mischa…) zowel haat en nog veel meer liefde opwekt bij boekenminnaars. De ene vindt het een oeverloos meanderende stroom zinnen, de ander ervaart het als een verkoelend meer om heerlijk in te verdrinken. Om zo snel mogelijk erudiet over te komen, had ik het over een distinctie die Mulisch heeft gemaakt (althans, zo had ik het ooit opgeslagen): er zijn zinnenschrijvers en er zijn verhalenschrijvers. Iemand als Tolstoj krijgt geen mooie zin uit zijn pen, terwijl zijn verhalen onovertroffen zijn. Een zinnenschrijver kan poëtisch stylist zijn, maar weet geen kat mee te slepen. Natuurlijk zijn de allerbeste schrijvers van beide markten thuis. (NVDR: Joachim neemt hierboven een loopje met Harry). ‘Die moet ik onthouden’, zei Anneleen enthousiast, gevolg door: ‘Heb je mijn boek al gelezen?’
Hier volgt mijn lang uitgesteld antwoord in de jij-vorm (zoals jij de Joachim in je roman ook met jij aanspreekt):
“Ja, ik heb ‘Hier is alles veilig’ gelezen. Ik som enkele bevindingen op:
Zoals een Picasso die met luttele potloodtrekken een stier schetst, weet je met enkele juist gekozen beelden, metaforen, beschrijvingen een volledig decor op te stellen. Ongeforceerd komen essentiële facetten van Israël en Palestina aan bod: van de Joodse protesten tegen de nederzettingen tot de gehersenspoelde jongerensoldaten.
Je plakt je schrijfstijl naadloos vast aan wat er gebeurt: je maakt scenes uit het leger beklemmend, melancholie mijmerend, rouw rauw en dialogen scherp.
Je boek hangt met wijsheden aaneen die ik eerder van op hun leven terugblikkende wijsgeren zou verwachten.
En mijn grootste compliment: je bezit kenbaar een balans waarbij je als lezer voelt dat elk woord enkel op die plek hoort, en dit toch de leeservaring allerminst afremt. Ik spreek over de unieke combinatie van een weloverwogen precisie en een vlotte naturel.
Anneleen, je bent een zinnenschrijver én een verhalenschepper. Sprintjes trekken of halve marathons? Je kunt ze beiden … op één been. Ik hoef niet alle Vlaamse (en Nederlandse) debuten te lezen, om stellig te stellen dat het jouwe één van de allerbeste van 2020 is. Dit smaakt naar veel meer! (met of zonder lunch)”
Rond 4,5 sterren
Hier volgt mijn lang uitgesteld antwoord in de jij-vorm (zoals jij de Joachim in je roman ook met jij aanspreekt):
“Ja, ik heb ‘Hier is alles veilig’ gelezen. Ik som enkele bevindingen op:
Zoals een Picasso die met luttele potloodtrekken een stier schetst, weet je met enkele juist gekozen beelden, metaforen, beschrijvingen een volledig decor op te stellen. Ongeforceerd komen essentiële facetten van Israël en Palestina aan bod: van de Joodse protesten tegen de nederzettingen tot de gehersenspoelde jongerensoldaten.
Je plakt je schrijfstijl naadloos vast aan wat er gebeurt: je maakt scenes uit het leger beklemmend, melancholie mijmerend, rouw rauw en dialogen scherp.
Je boek hangt met wijsheden aaneen die ik eerder van op hun leven terugblikkende wijsgeren zou verwachten.
En mijn grootste compliment: je bezit kenbaar een balans waarbij je als lezer voelt dat elk woord enkel op die plek hoort, en dit toch de leeservaring allerminst afremt. Ik spreek over de unieke combinatie van een weloverwogen precisie en een vlotte naturel.
Anneleen, je bent een zinnenschrijver én een verhalenschepper. Sprintjes trekken of halve marathons? Je kunt ze beiden … op één been. Ik hoef niet alle Vlaamse (en Nederlandse) debuten te lezen, om stellig te stellen dat het jouwe één van de allerbeste van 2020 is. Dit smaakt naar veel meer! (met of zonder lunch)”
Rond 4,5 sterren
March 28, 2020
Ik zit nu al vijf minuten voor mijn computerscherm te bedenken wat ik over dit debuut van Anneleen van Offel zal schrijven. Ik kan in korte lijnen het verhaal beschrijven maar dat hebben anderen al gedaan. Laat ik beginnen met hoe ik op dit boek kwam. Ik was van 7 maart tot 13 maart in Nederland voor de boekenweek en had een paar boeken op mijn verlanglijstje staan. Dit boek zag ik liggen, pakte het op en legde het weer weg toen ik zag dat het over de Israelische en Palestijnse problematiek ging omdat ik die zo verwarrend en ingewikkeld vind en eigenlijk niet zoveel zin had om daar over te gaan lezen, vooral met de covid-19 crisis in mijn hoofd die steeds meer aandacht ging vragen. Na wat andere boeken bekeken te hebben pakte ik het boek toch weer op. De naam van de auteur was mij onbekend maar in een opwelling besloot ik het boek toch mee te nemen met de gedachte dat ik onbekende auteurs en onderwerpen waar ik me ongemakkelijk bij voel zeker niet uit de weg moet gaan. Het is een goede beslissing gebleken.
Anneleen vertelt over hoe mensen zichzelf zien en hoe zij hun gedrag aanpassen naar verwachtingen van anderen: zich voegen of juist afzetten. Ze beschrijft ook hoe wij af en toe uit die rollen vallen. Ze beschrijft het Israëlisch-Palestijns conflict op een manier die niet veroordeelt maar wordt bekeken op een microniveau met gebruikmaking van een familiegeschiedenis waarin Immanuel,de stiefzoon van de voornamelijke protagonist; Lydia, de verhuizing en inburgering in Israël niet heeft overleefd. (Immanuel en zijn vader waren na het stuklopen van het huwelijk naar Israël vertrokken waarna de vader elk contact tussen Lydia en Immanuel tegenhield). Lydia vindt haar zoon, inmiddels gestorven, in een ziekenhuis en gaat dan op zoek naar wie haar stiefzoon was geworden en kijkt daarbij als "toerist" van een afstand naar het conflict. Immanuel wordt zelf ook aan het woord gelaten maar het is niet duidelijk of dit de Immanuel in het hoofd van Lydia is die zijn verhaal reconstrueert aan de hand van wat ze van zijn voormalige vriendin Ofra heeft gehoord of Immanuel zelf. Dat doet er ook niet toe. Het geeft de auteur de mogelijkheid om het verhaal vanuit een ander perspectief te benaderen maar zelfs wanneer ze dit doet, houdt ze het klein. Hierdoor blijft het een intieme vertelling die onder mijn huid ging zitten.
Anneleen van Offel is ook dichter en dat komt tot uitdrukking in de poëtische beschrijvingen van zowel het landschap als van situaties, waarbij ik soms een aantal zinnen meerdere malen moest lezen om te begrijpen wat ze precies bedoelde. Het maakte dat ik meer geconcentreerd ging lezen en de beelden tijd gaf om in mijn eigen geest uit te kristalliseren. De beelden hielpen om mij verder het verhaal in te trekken en creeërden af en toe een spanning die ik bijna lijfelijk voelde. Knap.
Het vertelperspectief is de eerste persoon enkelvoud. Deze keuze heeft voor- en nadelen. Op de momenten waar Lydia of Immanuel aan het woord zijn werd ik deel van het verhaal maar een enkele keer voel je de auteur meer aan het woord en dan werkt het minder. Natuurlijk, geen enkele roman is perfect en ook hier valt af en toe wel een steekje maar dat neemt niet weg dat dit een indrukwekkend debuut is dat ik in bijna een adem heb uitgelezen.
Al met al een zeer goed boek en een absolute aanrader. Voor mij heeft het als verhaal over het Israëlisch - Palestijnse conflict niet zoveel betekenis. Ik voel me daar nog steeds erg ongemakkelijk bij en ben door dit boek niet tot enig ander inzicht gekomen. Als kleine, persoonlijke vertelling met het Israëlisch - Palestijns conflict als vervreemdende werkelijkheid, bijna als personage aanwezig, is dit verhaal voor mij erg geslaagd.
Anneleen vertelt over hoe mensen zichzelf zien en hoe zij hun gedrag aanpassen naar verwachtingen van anderen: zich voegen of juist afzetten. Ze beschrijft ook hoe wij af en toe uit die rollen vallen. Ze beschrijft het Israëlisch-Palestijns conflict op een manier die niet veroordeelt maar wordt bekeken op een microniveau met gebruikmaking van een familiegeschiedenis waarin Immanuel,de stiefzoon van de voornamelijke protagonist; Lydia, de verhuizing en inburgering in Israël niet heeft overleefd. (Immanuel en zijn vader waren na het stuklopen van het huwelijk naar Israël vertrokken waarna de vader elk contact tussen Lydia en Immanuel tegenhield). Lydia vindt haar zoon, inmiddels gestorven, in een ziekenhuis en gaat dan op zoek naar wie haar stiefzoon was geworden en kijkt daarbij als "toerist" van een afstand naar het conflict. Immanuel wordt zelf ook aan het woord gelaten maar het is niet duidelijk of dit de Immanuel in het hoofd van Lydia is die zijn verhaal reconstrueert aan de hand van wat ze van zijn voormalige vriendin Ofra heeft gehoord of Immanuel zelf. Dat doet er ook niet toe. Het geeft de auteur de mogelijkheid om het verhaal vanuit een ander perspectief te benaderen maar zelfs wanneer ze dit doet, houdt ze het klein. Hierdoor blijft het een intieme vertelling die onder mijn huid ging zitten.
Anneleen van Offel is ook dichter en dat komt tot uitdrukking in de poëtische beschrijvingen van zowel het landschap als van situaties, waarbij ik soms een aantal zinnen meerdere malen moest lezen om te begrijpen wat ze precies bedoelde. Het maakte dat ik meer geconcentreerd ging lezen en de beelden tijd gaf om in mijn eigen geest uit te kristalliseren. De beelden hielpen om mij verder het verhaal in te trekken en creeërden af en toe een spanning die ik bijna lijfelijk voelde. Knap.
Het vertelperspectief is de eerste persoon enkelvoud. Deze keuze heeft voor- en nadelen. Op de momenten waar Lydia of Immanuel aan het woord zijn werd ik deel van het verhaal maar een enkele keer voel je de auteur meer aan het woord en dan werkt het minder. Natuurlijk, geen enkele roman is perfect en ook hier valt af en toe wel een steekje maar dat neemt niet weg dat dit een indrukwekkend debuut is dat ik in bijna een adem heb uitgelezen.
Al met al een zeer goed boek en een absolute aanrader. Voor mij heeft het als verhaal over het Israëlisch - Palestijnse conflict niet zoveel betekenis. Ik voel me daar nog steeds erg ongemakkelijk bij en ben door dit boek niet tot enig ander inzicht gekomen. Als kleine, persoonlijke vertelling met het Israëlisch - Palestijns conflict als vervreemdende werkelijkheid, bijna als personage aanwezig, is dit verhaal voor mij erg geslaagd.
March 6, 2020
Beklijvend verhaal.
Ontroerende passage:
“En al de rest valt daarbuiten. Al de niet-dagen, die on- momenten, die non-uren. De niet-tijd waarin
we wisten waarom we bij elkaar bleven, waarop we geen plannen maakten, de niet-tijd waarin we elkaar ontvoelden, en ont-zeiden, en ontluisterden, en ontzagen, en ontdeden, en ontzoenden.”
Schitterend woordgebruik.
Sterk debuut.
Ontroerende passage:
“En al de rest valt daarbuiten. Al de niet-dagen, die on- momenten, die non-uren. De niet-tijd waarin
we wisten waarom we bij elkaar bleven, waarop we geen plannen maakten, de niet-tijd waarin we elkaar ontvoelden, en ont-zeiden, en ontluisterden, en ontzagen, en ontdeden, en ontzoenden.”
Schitterend woordgebruik.
Sterk debuut.
March 15, 2020
‘Hier is alles veilig’ is een bijzonder boek waarin ik vanzelf langzamer las en plakkertjes plaatste. Het gaat over neonatoloog Lydia die na tien jaar stilte van haar stiefzoon een noodkreet ontvangt. Ze vertrekt naar Israël, waar ze net te laat komt en dan probeert het leven van Immanuel en ex-man Joachim te reconstrueren. “Hoe kan iemand zo’n sterk nabeeld hebben?”
De tekst dwingt je haast tot het gedetailleerd observeren van de omgeving van hoofdpersoon Lydia, net zoals zijzelf doet. Stukje bij beetje ontrolt het verhaal zich, maar Anneleen van Offel geeft zeker niet te veel prijs. De lezer krijgt de ruimte om zijn eigen beelden te creëren. Voor mijn gevoel was ik lijfelijk aanwezig: de zinderende woestijnhitte, spelende kinderen in het vluchtelingenkamp, de uitstraling van de muur die een samenleving in tweeën deelt.
De scheur die in Lydia’s verbeelding door de straten raast is mooi gevonden. Een metafoor voor haar eigen leven. Zoals gezegd, gebeurt de observatie op de wereld in het boek op twee manieren: vanuit de lezer op de personages en vanuit hen op de wereld. Een zich van andere schrijvers onderscheidende schrijfstijl.
De schrijfster heeft vier keer een reis ondernomen naar Israël. Op de een of andere manier is dat voelbaar. Ze laat haar personages met elkaar spreken, zonder hard over elkaar en het land te oordelen. Er is veel te zeggen over de grote zaken als de Israëlische geschiedenis, de dienstplicht voor jongeren, de houding jegens Palestina, maar Van Offel brengt tegelijkertijd het verhaal terug op microniveau. De mens die slechts een onderdeel is van een staatssysteem, maar die wel door opeenstapeling van kleine acties en reacties zorgt dat een granaat bij de ander ontploft. De vraag is alleen wanneer dat gebeurt. En of er iemand is om je op te vangen, een plek waar alles veilig is.
Schrijf alsjeblieft door, Anneleen. En bedankt voor de lees- en kijktips achterin.
“Het is een misverstand dat je een relatie hebt met een persoon. Je hebt een relatie met wie die persoon wordt door de relatie.”
De tekst dwingt je haast tot het gedetailleerd observeren van de omgeving van hoofdpersoon Lydia, net zoals zijzelf doet. Stukje bij beetje ontrolt het verhaal zich, maar Anneleen van Offel geeft zeker niet te veel prijs. De lezer krijgt de ruimte om zijn eigen beelden te creëren. Voor mijn gevoel was ik lijfelijk aanwezig: de zinderende woestijnhitte, spelende kinderen in het vluchtelingenkamp, de uitstraling van de muur die een samenleving in tweeën deelt.
De scheur die in Lydia’s verbeelding door de straten raast is mooi gevonden. Een metafoor voor haar eigen leven. Zoals gezegd, gebeurt de observatie op de wereld in het boek op twee manieren: vanuit de lezer op de personages en vanuit hen op de wereld. Een zich van andere schrijvers onderscheidende schrijfstijl.
De schrijfster heeft vier keer een reis ondernomen naar Israël. Op de een of andere manier is dat voelbaar. Ze laat haar personages met elkaar spreken, zonder hard over elkaar en het land te oordelen. Er is veel te zeggen over de grote zaken als de Israëlische geschiedenis, de dienstplicht voor jongeren, de houding jegens Palestina, maar Van Offel brengt tegelijkertijd het verhaal terug op microniveau. De mens die slechts een onderdeel is van een staatssysteem, maar die wel door opeenstapeling van kleine acties en reacties zorgt dat een granaat bij de ander ontploft. De vraag is alleen wanneer dat gebeurt. En of er iemand is om je op te vangen, een plek waar alles veilig is.
Schrijf alsjeblieft door, Anneleen. En bedankt voor de lees- en kijktips achterin.
“Het is een misverstand dat je een relatie hebt met een persoon. Je hebt een relatie met wie die persoon wordt door de relatie.”
March 4, 2020
Kwetsbaar. Ontroerend. Meeslepend. Bewonderenswaardig. Empatisch.
Knap debuut!
Knap debuut!
February 14, 2020
Haarfijn gecomponeerde roman, tot in de kleinste details doordacht. Geen enkel woord of beeld staat er toevallig. In handen van een mindere schrijver zou zo'n strakke constructie alle leven uit de personages kunnen knijpen, maar Anneleen Van Offel schreef dit verhaal met zo veel voeling neer dat je niet anders kan dan aangegrepen worden. Grote klasse.
Ook is het een verademing dat Van Offel pertinent weigert om duidelijk stelling in te nemen over pakweg de politieke situatie in het Midden-Oosten. Het getuigt van karakter om - in de huidige tijdgeest - nog te durven zeggen: ik weet het ook allemaal niet. Wel, fuck de tijdgeest. Dit boek is ongewoon goed voor een debuut.
Ook is het een verademing dat Van Offel pertinent weigert om duidelijk stelling in te nemen over pakweg de politieke situatie in het Midden-Oosten. Het getuigt van karakter om - in de huidige tijdgeest - nog te durven zeggen: ik weet het ook allemaal niet. Wel, fuck de tijdgeest. Dit boek is ongewoon goed voor een debuut.
March 2, 2020
Hier is alles veilig is een bijzonder sterk gecomponeerde debuutroman. Hoewel het verhaal veel verschillende thema’s omvat - rouw, familie, opgroeien, legerdienst, Israël en Palestina - passen alle puzzelstukjes van het verhaal goed in elkaar. De locatie lijkt misschien voor velen ver-van-mijn-bed, maar Van Offel weet het verhaal tot dichtbij de lezer te brengen. Een indrukwekkend boek.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be
May 17, 2021
Tijdens het lezen van Hier is alles veilig leek alles te vertragen. Ook mijn leestempo ging omlaag om dit beeldende proza helemaal te laten binnenkomen. Nu het conflict tussen Israël en de Palestijnen weer in alle hevigheid oplaait, komt het misschien zelfs nog harder binnen. Knap debuut.
August 24, 2023
De taal is zeer mooi, beeldend en poëtisch - de dichter zit erin verweven. Het verhaal is pijnlijk en verwarrend en triest en ook een beetje onduidelijk - maar in tegenstelling tot wat ik lees bij anderen vind ik dit net passend - want hoe moeilijk en complex is het allemaal. De geschiedenis van dit verscheurde land, deze verscheurde volken. En hoe complex is de mens.
February 10, 2020
'Hier is alles veilig' is de debuutroman van Anneleen Van Offel. Ik werk al een tijdje met Anneleen samen binnen een project en ben dus een ietwat beïnvloede lezer. Toch kleurt dat mijn mening over het boek geenszins.
Het was 17u op een zondagmiddag, de storm Ciara duwde iedereen naar binnen waardoor ik het boek op nam in de hoop in mijn verbeelding te kunnen vluchten naar plek ver van hier. Zo kwam ik terecht in de glooiende woestijnvlaktes in Israël in het verhaal van de arts Lydia. Prompt las ik het boek in één ruk uit omdat het verhaal me zo beheerste. In het verhaal volgen we Lydia die na een dwingend bericht van haar zoon Immanuel "kom naar Israël, mama" de reis naar Israël aanvat. Daar aangekomen, blijkt ze te laat. In het indringende begin laait de wanhoop van Lydia al over naar de lezer wanneer je beseft dat de getormenteerde Immanuel al overleden is. In de dagen na zijn begrafenis tracht Lydia via het verhaal van enkele krachtige nevenpersonages zoals Ofra (de vriendin van Immanuel), de rabbijn, Eran, Uzi, Joachim Polak (de vader van Immanuel) en enkele soldaten waarmee Immanuel dienst deed het verhaal van haar stiefzoon te reconstrueren. Want gaandeweg verloor ze het contact met hem en in zeker zin voelt de Immanuel die ze in Israël leert kennen als een vreemde. De zoektocht maakt een diepe impact op Lydia, ze valt zelfs samen met Immanuel, zijn stem wordt haar stem, waardoor het bijzonder verrassend is dat halverwege de roman Immanuel plots toch over een eigen stem blijkt te beschikken en zelf aan het woord komt. Zo krijg je het Israëlisch conflict ook door zijn ogen te zien. Hoewel elk personage een eigen stem heeft, krijg je ook de stem van de auteur te horen. Er zijn de gedetailleerde observaties, de scherpe vergelijkingen (de barst die door het ganse verhaal raast), de gevatte humor, de mooie poëtische stukken over liefde en genegenheid ("Nooit heeft mijn lichaam zich na Joachim aan de jaren zonder aanrakingen aangepast. Mijn huid hongerde naar huid, mijn oren naar geluid dat ik niet zelf veroorzaakte.", "Wat blijft er van mij over als je ons van me aftrekt?") en het verschroeiende ritme waarmee je stap voor stap het ganse verhaal samen met de auteur mee construeert. Het verhaal bouwt zo op naar een wondermooi slot.
Anneleen Van Offel schaafde lang aan deze roman, werkte ruim zeven jaar aan het boek, bezocht Israël meermaals, sprak met tal van soldaten, familie's van slachtoffers, betrokkenen van het conflict. En dat voel je. Het is een zeer voldragen debuut, waarin de grootste debutantenfoutjes quasi allemaal zijn weg geschaafd en waarin Anneleen ten allen tijde de controle over het verhaal en haar personages behoudt.
Mooi!
Enkele passages:
"En al de rest valt daarbuiten. Al die niet-dagen, die on-momenten, die non-uren. De niet-tijd waarin we niet wisten waarom we bij elkaar bleven, waarop we geen plannen maakten, de niet-tijd waarin we elkaar ontvoelden, en ontzeiden, en ontluisterden, en ontzagen, en ontdeden, en ontzoenden.
Waarin we stiller gingen praten tot we uiteindelijk alleen nog dachten, en wat we dachten niet meer deelden, zodat het bleef groeien tot het woekerde.
"Hoe kan ik hem dan troosten, hoe kan ik mijn eigen kind troosten als ik alleen het huidige verdriet van mijn gezicht kan strelen, het verdriet van vandaag? Als ik niets meer kan zeggen dan dat we in een andere tijd leven en dat de kampen niet meer bestaan, terwijl ik goed besef dat er in hem een oud verdriet schuilt, een verdriet dat hij nog niet begrijpt, laat staan dat ik het zal kunnen begrijpen. Dat ik kwaad kan worden op jou, voor het kind in de keuken, maar dat ik pas nu besef dat ook jij op afstand houdt wat anders te dicht komt bij een wond die je zo goed voor me verbergt dat ik vergeet dat ze er is."
"Hij loopt naast mij, Immanuel, in een echo van deze stad, een stad waarin we samen over de straat kunnen wandelen, terwijl het gruis van de bakstenen huizen tussen onze schoenen kruipt, onze longen zich vullen met elektrisch geladen lucht, de poriën van onze huid zich openzetten en de stad laten doordringen. Langzaam bezet ze ons lichaam, tot we zo op elkaar lijken dat we samenvallen. Zo ga ik voort, langs de bocht van de straat, verder omhoog. Ik duw zijn shirt dicht tegen me aan, als een verschoten witte vlag."
Het was 17u op een zondagmiddag, de storm Ciara duwde iedereen naar binnen waardoor ik het boek op nam in de hoop in mijn verbeelding te kunnen vluchten naar plek ver van hier. Zo kwam ik terecht in de glooiende woestijnvlaktes in Israël in het verhaal van de arts Lydia. Prompt las ik het boek in één ruk uit omdat het verhaal me zo beheerste. In het verhaal volgen we Lydia die na een dwingend bericht van haar zoon Immanuel "kom naar Israël, mama" de reis naar Israël aanvat. Daar aangekomen, blijkt ze te laat. In het indringende begin laait de wanhoop van Lydia al over naar de lezer wanneer je beseft dat de getormenteerde Immanuel al overleden is. In de dagen na zijn begrafenis tracht Lydia via het verhaal van enkele krachtige nevenpersonages zoals Ofra (de vriendin van Immanuel), de rabbijn, Eran, Uzi, Joachim Polak (de vader van Immanuel) en enkele soldaten waarmee Immanuel dienst deed het verhaal van haar stiefzoon te reconstrueren. Want gaandeweg verloor ze het contact met hem en in zeker zin voelt de Immanuel die ze in Israël leert kennen als een vreemde. De zoektocht maakt een diepe impact op Lydia, ze valt zelfs samen met Immanuel, zijn stem wordt haar stem, waardoor het bijzonder verrassend is dat halverwege de roman Immanuel plots toch over een eigen stem blijkt te beschikken en zelf aan het woord komt. Zo krijg je het Israëlisch conflict ook door zijn ogen te zien. Hoewel elk personage een eigen stem heeft, krijg je ook de stem van de auteur te horen. Er zijn de gedetailleerde observaties, de scherpe vergelijkingen (de barst die door het ganse verhaal raast), de gevatte humor, de mooie poëtische stukken over liefde en genegenheid ("Nooit heeft mijn lichaam zich na Joachim aan de jaren zonder aanrakingen aangepast. Mijn huid hongerde naar huid, mijn oren naar geluid dat ik niet zelf veroorzaakte.", "Wat blijft er van mij over als je ons van me aftrekt?") en het verschroeiende ritme waarmee je stap voor stap het ganse verhaal samen met de auteur mee construeert. Het verhaal bouwt zo op naar een wondermooi slot.
Anneleen Van Offel schaafde lang aan deze roman, werkte ruim zeven jaar aan het boek, bezocht Israël meermaals, sprak met tal van soldaten, familie's van slachtoffers, betrokkenen van het conflict. En dat voel je. Het is een zeer voldragen debuut, waarin de grootste debutantenfoutjes quasi allemaal zijn weg geschaafd en waarin Anneleen ten allen tijde de controle over het verhaal en haar personages behoudt.
Mooi!
Enkele passages:
"En al de rest valt daarbuiten. Al die niet-dagen, die on-momenten, die non-uren. De niet-tijd waarin we niet wisten waarom we bij elkaar bleven, waarop we geen plannen maakten, de niet-tijd waarin we elkaar ontvoelden, en ontzeiden, en ontluisterden, en ontzagen, en ontdeden, en ontzoenden.
Waarin we stiller gingen praten tot we uiteindelijk alleen nog dachten, en wat we dachten niet meer deelden, zodat het bleef groeien tot het woekerde.
"Hoe kan ik hem dan troosten, hoe kan ik mijn eigen kind troosten als ik alleen het huidige verdriet van mijn gezicht kan strelen, het verdriet van vandaag? Als ik niets meer kan zeggen dan dat we in een andere tijd leven en dat de kampen niet meer bestaan, terwijl ik goed besef dat er in hem een oud verdriet schuilt, een verdriet dat hij nog niet begrijpt, laat staan dat ik het zal kunnen begrijpen. Dat ik kwaad kan worden op jou, voor het kind in de keuken, maar dat ik pas nu besef dat ook jij op afstand houdt wat anders te dicht komt bij een wond die je zo goed voor me verbergt dat ik vergeet dat ze er is."
"Hij loopt naast mij, Immanuel, in een echo van deze stad, een stad waarin we samen over de straat kunnen wandelen, terwijl het gruis van de bakstenen huizen tussen onze schoenen kruipt, onze longen zich vullen met elektrisch geladen lucht, de poriën van onze huid zich openzetten en de stad laten doordringen. Langzaam bezet ze ons lichaam, tot we zo op elkaar lijken dat we samenvallen. Zo ga ik voort, langs de bocht van de straat, verder omhoog. Ik duw zijn shirt dicht tegen me aan, als een verschoten witte vlag."
March 1, 2020
Deze debuutroman bevat verschillende lagen die met een erg mooie en verzorgde taal worden verteld. We volgen een moeder op zoek naar wie haar overleden zoon was, wat het betekent om vandaag joods te zijn, wat een gebroken relatie kan veroorzaken en dat allemaal tegen de achtergrond van het Israëlisch-Palestijns conflict.
Door in te zoomen op een beperkt aantal echte levens, kan je als lezer de verschillende lagen goed volgen en komt het dichterbij jezelf dan je aanvankelijk verwacht van een boek dat zich in Israël afspeelt. Een veelbelovend debuut van een straffe madam die we met onze Bende van het Boek mochten interviewen. Onthoud deze naam want er volgt ongetwijfeld meer moois.
Door in te zoomen op een beperkt aantal echte levens, kan je als lezer de verschillende lagen goed volgen en komt het dichterbij jezelf dan je aanvankelijk verwacht van een boek dat zich in Israël afspeelt. Een veelbelovend debuut van een straffe madam die we met onze Bende van het Boek mochten interviewen. Onthoud deze naam want er volgt ongetwijfeld meer moois.
Read
July 14, 2025Complex boek, hoe mooi en beeldrijk de taal ook is. Soms lijkt je leven te worden gestuurd door externe factoren. Ik verwijs naar het verhaal van zoon Immanuel die door zijn Joodse vader verplicht wordt op dertienjarige leeftijd te verhuizen van Edegem naar droomland Israël. Ook daar voelt hij zich een buitenstaander. Tijdens zijn legerdienst ziet, ervaart en doet hij dingen die hem niet aanstaan, en dan slaan de stoppen door. Zijn Belgische stiefmoeder zoekt hem op in Israël, maar komt te laat. Dan volgt een beschrijving van een bijna toeristische trip doorheen het land, waar ik geen touw aan kan vastknopen. Wordt de Joodse staat nu verheerlijkt, of net niet? Het idyllische strandtafereel op het eind lijkt dat verheerlijken te onderstrepen. Eén tafereel hakt erin: boven de hoofden van Palestijnse straatverkopers in de Joodse wijk hangen netten om al het vuilnis op te vangen dat hen naar het hoofd wordt gegooid, potten urine incluis…
December 27, 2021
Ik ben onder de indruk.
Zo voorzichtig keihard en scherp. Gedurfd en echt origineel.
Ik waag me er zelfs aan te denken: wat zou David Grossman hiervan vinden?
4,5*
Zo voorzichtig keihard en scherp. Gedurfd en echt origineel.
Ik waag me er zelfs aan te denken: wat zou David Grossman hiervan vinden?
4,5*
September 21, 2021
Fantastisch debuut. Heel knap hoe Anneleen van Offel soms net niet genoeg, maar toch wel precies genoeg kan zeggen. En ze me met haar prachtige, beeldende woorden volledig mee heeft gesleept naar voor mij onbekende plekken, en me mee heeft laten voelen met onbekende personages. Lang geleden dat ik een verhaal zo scherp in gedachten voor me zag, terwijl Van Offel me daarvoor niet heeft overladen met informatie.
Het verhaal zelf is ook indrukwekkend, mooi hoe er geen duidelijke mening wordt gevormd over het conflict tussen Israël en Palestina, maar het meer als 'gegeven' wordt gebruikt. Het is er, het bestaat in de levens van de personages, maar politieker dan dat wordt het niet. En dat vind ik heel prettig, voor zo'n omvangrijke en haast onbegrijpelijke kwestie. Des te meer indruk heeft het op me gemaakt, in dit verhaal.
Beste Anneleen, schrijf alsjeblieft meer, veel meer! Dan mag ik nog vaker genieten van zinnen als
Waarin we stiller gingen praten tot we uiteindelijk alleen nog dachten, en wat we dachten niet meer deelden, zodat het bleef groeien tot het woekerde
of als
Mijn buitenkant knikt ze toe, glimlacht naar hen, zegt in het Nederlands: 'Mooie dochters heb je' .
En dan nog haar allerlaatste 'dank je wel'. Zelfs die was indrukwekkend.
Het verhaal zelf is ook indrukwekkend, mooi hoe er geen duidelijke mening wordt gevormd over het conflict tussen Israël en Palestina, maar het meer als 'gegeven' wordt gebruikt. Het is er, het bestaat in de levens van de personages, maar politieker dan dat wordt het niet. En dat vind ik heel prettig, voor zo'n omvangrijke en haast onbegrijpelijke kwestie. Des te meer indruk heeft het op me gemaakt, in dit verhaal.
Beste Anneleen, schrijf alsjeblieft meer, veel meer! Dan mag ik nog vaker genieten van zinnen als
Waarin we stiller gingen praten tot we uiteindelijk alleen nog dachten, en wat we dachten niet meer deelden, zodat het bleef groeien tot het woekerde
of als
Mijn buitenkant knikt ze toe, glimlacht naar hen, zegt in het Nederlands: 'Mooie dochters heb je' .
En dan nog haar allerlaatste 'dank je wel'. Zelfs die was indrukwekkend.
March 5, 2020
Het verhaal dat Anneleen Van Offel vertelt in haar debuutroman kan je, net als de cover, op verschillende manieren bekijken. Het is een roman over Israel, maar ook over liefde, moederliefde en over jonge mensen op zoek naar zichzelf, over loskomen uit het gezin dat je gevormd heeft. Anneleen slaagt erin om je fysiek mee te nemen naar de straten van Haifa en Jeruzalem, het verdriet van haar personages mee te beleven en mee te ontdekken hoe we elkaar alleen via verhalen echt kunnen kennen.
January 5, 2025
Interessant boek over een vrouw die gehoor geeft aan een oproep van haar stiefzoon: 'kom naar Israël, mama'.
Dat ik pas op drie kwart van het boek 'in' het verhaal zat, had vooral te maken met de vele flashbacks en de fragmentarische uitleg.
Uiteindelijk was het een ontroerende en leerzame leeservaring. Leerzaam omdat het me een inkijkje gaf in de drijfveren van jonge, dienstplichtige Israëlische soldaten.
Dat ik pas op drie kwart van het boek 'in' het verhaal zat, had vooral te maken met de vele flashbacks en de fragmentarische uitleg.
Uiteindelijk was het een ontroerende en leerzame leeservaring. Leerzaam omdat het me een inkijkje gaf in de drijfveren van jonge, dienstplichtige Israëlische soldaten.
April 22, 2020
Een geslaagde blind date met het debuut van de stadsdichter van Kortrijk. Prettig lokaal dus! Een boek dat parels van zinnen bevat. Dank aan koppelaarster Annemie van Theoria🙏💙.
June 10, 2020
Het opzet is een zoektocht van het hoofdpersonage naar haar verloren stiefzoon, maar eigenlijk gaat het minstens even hard over het opgroeien en leven in een door conflict verscheurd land. Het wordt een broeierige roadtrip door Israel, meeslepend, intrigerend en één die blijft nazinderen...
April 7, 2020
Ik ben helemaal niet thuis in het conflict Israël-Palestina. Ik voel me er soms ongemakkelijk bij: het is complex, ik weet er te weinig van. Dat is niet veranderd met het lezen van dit boek, maar ik leerde personages kennen die zich tegen de achtergrond van dat conflict bewegen. Ik vond het taalgebruik prachtig en poëtisch, de personages genuanceerd en geloofwaardig en het verhaal droevig en mooi. En als ik dan lees dat Anneleen jonger is dan ik dan denk ik altijd tegelijk: shit zeg! En ook: you go, girl!
June 27, 2024
Het is een klassieke romantruc om een persoonlijk verhaal te vertellen uit de intieme sfeer en het tegelijk te gebruiken om er een groter verhaal aan te koppelen, zodat je een andere wereld ook leert kennen.
In dit boek kon het verdriet van de moeder om haar overleden stiefzoon me niet zo boeien. Echt inlevend wordt het voor mij niet. Maar het boek geeft wel een inkijk in hoe de staat Israël zijn jongeren inzet voor de terreurhandhaving naar de Palestijnen toe en hoe die jongeren worstelen in hun poging om een mens te blijven in die tweejarige legeropleiding. Of nog breder geformuleerd: het boek zoekt hoe menselijkheid kan overleven in een misgroeid systeem.
Ik vraag me eigenlijk af hoe een Israëli dit boek leest, want op een zachte manier is het boek toch kritisch, vind ik. Volgende week praten we erover in de leesclub Te Boek Of Niet Te Boek. Ik ben benieuwd naar de discussie.
In dit boek kon het verdriet van de moeder om haar overleden stiefzoon me niet zo boeien. Echt inlevend wordt het voor mij niet. Maar het boek geeft wel een inkijk in hoe de staat Israël zijn jongeren inzet voor de terreurhandhaving naar de Palestijnen toe en hoe die jongeren worstelen in hun poging om een mens te blijven in die tweejarige legeropleiding. Of nog breder geformuleerd: het boek zoekt hoe menselijkheid kan overleven in een misgroeid systeem.
Ik vraag me eigenlijk af hoe een Israëli dit boek leest, want op een zachte manier is het boek toch kritisch, vind ik. Volgende week praten we erover in de leesclub Te Boek Of Niet Te Boek. Ik ben benieuwd naar de discussie.
January 7, 2021
3,5 ⭐️
April 8, 2020
Misschien 4⭐️ waard maar ik vond het moeilijk om mijn aandacht bij dit boek te houden, kan natuurlijk aan de huidige omstandigheden liggen...
April 27, 2020
Mooi en onroerend verhaal maar het boek kon mij niet bekoren. Ik stoorde me aan het veelvuldig verwijzen naar barsten, scheuren, bliksems en het feit dat bijvoorbeeld het woord "half" op 5 zinnen 4 keer terugkomt. Maar dat is mijn mening. De schrijfstijl was niet echt mijn ding.
August 13, 2020
Wat een prachtig boek, een topdebuut. Heel herkenbaar als je Israël bezocht hebt. Blijf ajb schrijven, Anneleen!
January 24, 2021
"Lydia, probeer eraan te denken dat we allemaal verhalen vertellen. Niet om de wereld te ontvluchten, maar om er beter in te passen." (p.99)
Het is de tweede maal in nog geen halve maand tijd dat ik een boek lees dat zich afspeelt in een wereld die ver van mij bestaat (wat heb ik vandoen met het conflict in Israël) maar het gebeuren toch beangstigend dicht nabij sluipt. De barst die Lydia volgt in de muren en straten van een oud land, bespeur ook ik in de kleine leefwereld die ons vandaag nog rest. Het verhaal is slechts een raam waar doorheen de schrijfster, en met haar de lezer, binnenkruipt in de vele kamertjes van haar personages. Op hun beurt kruipen al die personages het eigen raam uit om te verdwalen in de kamertjes van al die anderen. En waar zij, en jij, ook binnenkijken, bespiedend of over het kozijn heen kruipend, nergens zien zij het ware plaatje. De waarheid, de echtheid, hult zich onder een laag verhalen, vol herinneringen en veronderstellingen die ons blind maken voor wie we echt zijn.
En ik zou willen dat we elkaar weer voor het eerst konden zien, ontdaan van alle lagen die intussen om ons heen gegroeid zijn, ontdaan van alle aannames die we intussen van elkaar gemaakt hebben, ontdaan van alle gemeenschappelijke herinneringen, ook de mooie, weer twee armen te zijn. (p.189)
Het is een misverstand dat je een relatie hebt met een persoon. Je hebt een relatie met wie die persoon wordt door de relatie. (p.101)
Hij heeft mij nodig. Ik heb hem nodig. Ik heb het te laat gezien. Ik heb te veel buiten beeld gehouden. (p.189)
Ik ben de afsplitsing. Als ik die nacht met jou mijn eigen morele regels niet had overtreden, dan was je misschien niet zo obsessief bezig geweest met het creëren van een nieuwe werkelijkheid, weg van het verleden. Het leek alsof ik op het moment (...) niet mezelf was, maar een persoon die ik graag wilde zijn. En ook jij leek in mij iemand te zien die jou kon optillen boven je eigen leven. Dat ik het nulpunt was, het is een gedachte die ik nog niet lang durf uit te spreken. (p.102-3)
Wanneer ontglippen we onszelf? (p.187)
Zullen we anders gewoon opnieuw beginnen? Gewoon weer een naam zijn voor elkaar, alleen dat: een naam. (p.187)
Het is de tweede maal in nog geen halve maand tijd dat ik een boek lees dat zich afspeelt in een wereld die ver van mij bestaat (wat heb ik vandoen met het conflict in Israël) maar het gebeuren toch beangstigend dicht nabij sluipt. De barst die Lydia volgt in de muren en straten van een oud land, bespeur ook ik in de kleine leefwereld die ons vandaag nog rest. Het verhaal is slechts een raam waar doorheen de schrijfster, en met haar de lezer, binnenkruipt in de vele kamertjes van haar personages. Op hun beurt kruipen al die personages het eigen raam uit om te verdwalen in de kamertjes van al die anderen. En waar zij, en jij, ook binnenkijken, bespiedend of over het kozijn heen kruipend, nergens zien zij het ware plaatje. De waarheid, de echtheid, hult zich onder een laag verhalen, vol herinneringen en veronderstellingen die ons blind maken voor wie we echt zijn.
En ik zou willen dat we elkaar weer voor het eerst konden zien, ontdaan van alle lagen die intussen om ons heen gegroeid zijn, ontdaan van alle aannames die we intussen van elkaar gemaakt hebben, ontdaan van alle gemeenschappelijke herinneringen, ook de mooie, weer twee armen te zijn. (p.189)
Het is een misverstand dat je een relatie hebt met een persoon. Je hebt een relatie met wie die persoon wordt door de relatie. (p.101)
Hij heeft mij nodig. Ik heb hem nodig. Ik heb het te laat gezien. Ik heb te veel buiten beeld gehouden. (p.189)
Ik ben de afsplitsing. Als ik die nacht met jou mijn eigen morele regels niet had overtreden, dan was je misschien niet zo obsessief bezig geweest met het creëren van een nieuwe werkelijkheid, weg van het verleden. Het leek alsof ik op het moment (...) niet mezelf was, maar een persoon die ik graag wilde zijn. En ook jij leek in mij iemand te zien die jou kon optillen boven je eigen leven. Dat ik het nulpunt was, het is een gedachte die ik nog niet lang durf uit te spreken. (p.102-3)
Wanneer ontglippen we onszelf? (p.187)
Zullen we anders gewoon opnieuw beginnen? Gewoon weer een naam zijn voor elkaar, alleen dat: een naam. (p.187)
December 31, 2020
Op de valreep 2020 geëindigd met dit boek
eentje met zeer intense en poëtische stukken die, naar mijn aanvoelen, soms het contrast met de meer 'alledaagse' delen nog meer in de verf zetten,
de prachtige stukken zo goed dat de rest soms 'verbleekte'
Desalniettemin heb ik het boek graag gelezen
Het thema was zeer intrigerend, identiteit, zijn wie je bent of wie je wil of moet zijn en het meedragen van wat vroeger was, is, blijft of net niet?
Gewaagd, poëtisch maar soms wat uit balans
https://www.quindo.be/boekbespreking-...
eentje met zeer intense en poëtische stukken die, naar mijn aanvoelen, soms het contrast met de meer 'alledaagse' delen nog meer in de verf zetten,
de prachtige stukken zo goed dat de rest soms 'verbleekte'
Desalniettemin heb ik het boek graag gelezen
Het thema was zeer intrigerend, identiteit, zijn wie je bent of wie je wil of moet zijn en het meedragen van wat vroeger was, is, blijft of net niet?
Gewaagd, poëtisch maar soms wat uit balans
https://www.quindo.be/boekbespreking-...
November 14, 2020
Bijzonder knap debuut. Anneleen Van Offel heeft een sterke pen en weet hoe ze een verhaal moet componeren. Onder de indruk! Ik kijk uit naar boek 2.
July 10, 2024
Boek voor de boekenclub. Ik had echt geen zin om het te lezen. Wéeral over die oorlog. Maar zo voelde het niet aan, het was vooral een boek over de zoektocht van een moeder naar haar zoon.
Ik heb het graag gelezen.
Ik heb het graag gelezen.
June 24, 2020
Het zweeft voor mij tussen 3 en 4 sterren. Het is een mooi en breekbaar verhaal, maar het kon mij niet echt meeslepen. Ook het dieper uitwerken van de personages ontbrak een beetje voor mij, ik miste iets om met hen mee te leven. Wel mooie lagen in het verhaal en veel ruimte om er zelf een context bij te denken. En er zit duidelijk een uitgebreide research achter het boek, met mooie beschrijvingen en details.
October 3, 2021
Heel knap debuut dat me van bij de start aangreep maar in het midden van het boek was ik even "verloren". De structuur en opbouw maakt dat het geen boek is om tussen de soep en de patatten te lezen en geeft zeker een meerwaarde, maar ik had wel even het gevoel dat ik niet meer mee was. Gelukkig herpakte het boek (of ikzelf?) zich en daarom wel 4 sterren.
Quote: "Waarin we stiller gingen praten tot we uiteindelijk alleen nog maar dachten, en wat we dachten niet meer deelden, zodat het bleef groeien tot het woekerde."
Quote: "Waarin we stiller gingen praten tot we uiteindelijk alleen nog maar dachten, en wat we dachten niet meer deelden, zodat het bleef groeien tot het woekerde."
Displaying 1 - 30 of 90 reviews