Voor iedereen die vlucht naar plekken met minder scherpe randen, zoals games, drank, drugs, of de liefde.
Voor elk gemis, elke schreeuw en elk gebroken hart.
Voor alle zonnebloemen.
In De dingen die ik nooit kon zeggen brengt de 21-jarige Roxanne Wellens een ingetogen en gevoelige mix van poëzie en proza. Haar bundel is een ode aan de eerste grote liefde en het ondergaan van het eerste liefdesverdriet, maar stipt in de kantlijn ook de thema's van verslaving en gaming aan.
Van 'Het skelet opvissen' over 'De botten horen rammelen' tot 'Trommelen op het hart' neemt ze de lezer mee op haar tocht van verdriet, frustratie en afscheid richting aanvaarding, rust en zelfliefde.
Ik snap de vergelijking met Rupi Kaur wel, al ben ik het er niet helemaal mee eens: dit boek is een beetje te eendimensionaal (gaat eigenlijk alleen over een slechte relatie en hoe de schrijfster daarvan hersteld is) en vaak ook een beetje te simpel naar mijn smaak. Wel mooi hoe sommige stukjes elkaars parallel zijn en hoe ze soms mooie verbanden legt: de legende van de Skelettenvrouw als basis vond ik ook erg mooi gedaan. Prachtige illustraties ook, en sommige gedichten waren treffend herkenbaar of meeslepend eerlijk. Zeker niet slecht, maar ook niet wauw.
Een mooie kwetsbare dichtbundel over eigentijdse onderwerpen (zoals gameverslaving), en universele onderwerpen zoals de liefde, een gebroken hart en jezelf vergeven en accepteren. Erg mooi. Roxanne is duidelijk geïnspireerd door de gedichten van Rupi Kaur. Toch voelt het totaal niet geforceerd of als 'een kopie van'. De gedichten voelen heel puur, recht uit het hart van de schrijfster. Ik ben fan! De illustraties zijn ook prachtig.
Zo jong en zo getalenteerd! Een mooi stukje proza in vier hoofdstukken, naar een verhaal over de skelettenvrouw (het past bij de plot, i pwomis!). Een verhaal over verslaving en obsessie, jonge eenzijdige liefde en zelfacceptatie! Go, Roxanne, go!
Toen ik begon met het lezen van dit boek wist ik niet wat mij overkwam. Zoveel emoties en gevoelens, het is zo een diep boek dat je meteen raakt. Het boek bevat veel poëzie en voelt heel realistisch aan omdat het gaat over zelfliefde, gamerverslaving,... Iets waar vele van ons in het dagelijkse leven ook moeite mee hebben. Het boek is ook heel meeslepend want je maakt echt mee hoe Roxanne Wellens over haar gefaalde liefde heen komt en zo de liefde voor haar zelf gaat zoeken. Ik raad het boek zeker aan, aan mensen die graag boeken lezen over moeizame, adolescente gevoelens.
Een ode aan de liefde en hoe verwoestend deze soms kan zijn en het belang van zelfliefde❤️ “Wat liefde dan is? Eerst een relatie met mezelf en dan pas met iemand anders, dat is liefde. Weten dat ik met elke wijzende vinger drie vingers naar mezelf wijs, dat is liefde. Stoppen met wijzen, dat is liefde. Bij iemand zijn omdat ik zijn aanwezigheid fijn vind in plaats van mijn verlangens, verwachtingen en angsten op hem te projecteren, dat is liefde.”...
This book was good!! Most poetry books are a lot about "you gotta love yourself before you love anything else!!" I'm like okay yeah we've heard that one before but this one went deeper into the struggle of learning to love yourself when that is so hard with the guild of leaving someone behind and making mistakes.
Touched me in ways I can't describe. It put me in my feels, but its also a book that could help letting go of certain stuff... Other parts really just bring up what you were trying to leave behind, but it was so so so damn good
Wauw! Wat een fantastisch mooi, inspirerend en kwetsbaar boek! Het heeft me heel goed geholpen met de weg naar zelfliefde. Een aanrader voor iedereen die houdt van echte, kwetsbare poëzie.
Dit boek is om te koesteren. Kwetsbaar, echt, rauw, authentiek Een prachtig herkenbare lovestory over gebroken harten, verslaving en zelfliefde. Ik raad het iedereen aan!
Mooi verwoorde proza-poëzie over verliefdheid, relatie, verslaving, scheiding en het belang van het broodnodig 'houden van jezelf'. Met leuke illustraties van de auteur.