Indonezja. Ludożercy wczoraj i dziś

by Alicja Kubiak, Jan Kurzela

Niebywała opowieść o wizycie w najbardziej dzikich i oddalonych od cywilizacji zakątkach Indonezji.

Czy wśród rdzennych ludów Indonezji do dziś istnieje ludożerstwo? Niebywała opowieść o wizycie w najbardziej dzikich i oddalonych od cywilizacji zakątkach państwa południowo-wschodniej Azji. Autorzy wraz z przewodnikiem odwiedzają m.in. plemię, które jeszcze kilkadziesiąt lat temu sądziło, że cały świat stanowi ich okolica i poza nimi nie istnieją żadni inni ludzie. W niedostępnych odmętach dwoje Polaków wchodzi do domów na drzewach umiejscowionych nawet na wysokości kilkudziesięciu metrów, ogląda baby grave, czyli groby małych dzieci wykonane w drzewach, uczestniczy w wyścigach byków, od których publiczność nie jest w żaden sposób odgrodzona. To tylko kilka przygód, jakie nasi bohaterowie Alicja i Jan przeżywają w tym niezwykłym kraju. Jak sami twierdzą, każda wyspa Indonezji pod względem kulturowym jest całkowicie inna.

342 pages, Paperback

Published May 11, 2018

Reviews

[Ola · Rating 3 out of 5]

Autorzy z pewnością zobaczyli i doświadczyli niesamowitych rzeczy podczas swojej wyprawy, ale uważam, że można było opisać to wszystko inaczej. Może troszkę ciekawiej? Doceniam starania, ale nie jest to najlepsza pozycja.

[Niaaana · Rating 4 out of 5]

"Podróżowanie to choroba nieuleczalna"
Tytuł trochę myli i zaskoczyłam się słuchając książki, bo byłam przygotowana na słuchanie o ludożerczych plemionach Indonezji, ale ostatecznie nie zawiodłam się.

[Joanna · Rating 2 out of 5]

Miało być porywająco i pouczająco, wyszło tak sobie. Książka, która zapowiadała się na kulturowe studium indonezyjskich plemion ludożerczych przypomina bardziej serię wpisów z bloga, które czasami bywają interesujące, częściej jednak (wyprawa do parku Bako, na Flores, wizyta w Brunei) - powierzchowne i niewiele wnoszące do historii. Fragmenty zdają się być napisane lub zredagowane w pośpiechu (miejsca, w których wszystko jest "wspaniałe", a woda nie potrafi być inna, jak tylko "turkusowa"). Pojawiają się drobne błędy merytoryczne, jak aligatory w Papui albo starożytni Aztekowie. Ponadto czytając "Ludożerców", nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że podróżnicy mają co najmniej ambiwalentny stosunek do mieszkańców Indonezji. Autorka oburza się, że oprowadzający ich po wioskach lokalsi zabijają i zjadają jaszczurkę, zamiast zadowolić się makaronem z jajkiem, a przez jej komentarze brutalnych rytuałów, z jakimi się styka, przebija nuta wyższości, choć pewnie nieuświadomiona. Jednak trudno posądzić o obserwatorski obiektywizm i bezstronność kogoś, kto pisze takie słowa: "- O! - ucieszyłam się. - Zobacz, nasz! Biały! Nie, żebym była rasistką. Absolutnie. Ale gdy zobaczyłam białego, od razu zrobiło mi się raźniej. Dokładność, skrupulatność, a oprócz tego był to pierwszy biały, jakiego spotkaliśmy od miesiąca." Nie żałuję lektury, bo książkę czyta się szybko i bez wysiłku i mimo wszystko można z niej co nieco wynieść. Autorzy dotarli do miejsc, które mało kto ma okazję odwiedzić. Jednak w moim odbiorze nie jest to rzetelna literatura podróżnicza.

[Nelly · Rating 3 out of 5]

2.75/8
nie odradzam, ale było sporo powtórzeń, występowały niepotrzebne wstawki i moim zdaniem było za mało o plemionach

[teaniia · Rating 4 out of 5]

Myślę, że tytuł bardzo mylący, ale mimo wszystko książka wypełniona wieloma ciekawostkami, jestem ciekawa na ile wymienione plemiona nadal funkcjonują tak jak zostały opisane. Bardzo chętnie sięgnęłabym po taką książkę o ludności Boliwii.

Zostawię tutaj cytat, z którym się bardzo utożsamiam i uważam, że jest idealnym podsumowaniem tego reportażu.

„Utwierdziliśmy się w przekonaniu, że każda z wysp Indonezji jest inna, każda ma swój niepowtarzalny klimat, atmosferę, cudownych mieszkańców, bogatą kulturę i historię. Każda z tych wysp powinna być oddzielnym państwem.”

[Konstancja · Rating 1 out of 5]

Po przeczytaniu tej książki jestem bardzo rozczarowana. Język jakim została ona napisana jest trudny w odbiorze i nieskładny. Przypomina bardziej wpisy na blogu lub instagramie niż rzetelną relację z podróży. Autorka w sposób bardzo krzywdzący i oceniający opisuje zwyczaje Indonezyjczyków i czuć w jej relacji raczej negatywny stosunek do nowo poznanych zwyczajów

[Ignacy · Rating 3 out of 5]

2.5

[Maciej Mościcki · Rating 4 out of 5]

Zaskakująco dobra

[CoolGab · Rating 2 out of 5]

zacytuje recenzję z innej książki autorów
"coś pomiędzy wypracowywaniem 6 latka, a sekcją dowcipów z Pani Domu"

[Alexandra · Rating 2 out of 5]

Przesłuchałam książkę w audiobooku i mimo tego, że uwielbiam tego typu reportaże jestem bardzo rozczarowana.
Narratorka infantylna i naprawdę trudno jej sluchać. Narzekanie na twarde deski czy rozmiar łódki , chodzenie do jaskini w crocksach... masakra. Dobrze opisane zwyczaje i natura.