Wie Italië wil begrijpen, moet Italië in augustus leren begrijpen. Het is een maand zo machtig dat al het andere ervoor moet wijken; de politiek, de maffia, het voetbal, zelfs de kerk. Augustus is de maand waarin puberliefdes opbloeien en twintigers met hun strakke, zoute lijven door de branding flaneren. Het is de maand van de zoete watermeloen en van een bord spaghetti alle vongole in Rimini, Ventimiglia of Pietrasanta; plekken waar de warme wind ’s middags je ’s avonds kunt dansen aan zee. Volkskrant-correspondent Jarl van der Ploeg, wiens zomers zich al een leven lang in Italië afspelen, legt aan de hand van la bella stagione de Italiaanse volksaard uit. Waarom liggen linkse politici op Toscaanse stranden, terwijl die van rechts juist in Emilia-Romagna zonnen? Waarom drinken Italianen zo weinig tijdens hun strandfeesten en hoezo is de zee altijd leeg tussen een en vier ’s middags? En, zeker niet onbelangrijk, waarom moet je op een Italiaans strand nooit naast een oud vrouwtje zonder smartphone gaan liggen?
Heb veel inzichten uit het boek getest bij Italianen uit mijn omgeving, en het klopte allemaal volledig! De auteur heeft een hele grondige/goede analyse uitgevoerd, en maakt Italië daarmee begrijpelijker vanuit een Nederlands perspectief. Super leerzaam.
Een heerlijk boek om te lezen, doordat het vlot geschreven is. Het laat de mooie en prettige kanten van Italië zien, maar zeker ook de narigheden over armoede, maffia, nepotisme en mensenhandel. Wie vaker in Italië is geweest, behalve een enkele vakantietripje, zal dit zeker herkennen.
Jarl van der Ploeg schrijft over Italië als over een geliefd familielid, dat soms fouten begaat, maar waar je desondanks tóch van houdt.
Ik las dit boek overdag, terwijl ik voor het slapengaan Kees van Kooten (Modernismen) erbij pakte. Hoewel geen opzet mijnerzijds, bleek de manier waarop Van der Ploeg zijn Italië-ervaringen beschrijft helemaal in het straatje te liggen waar Van Kootens anekdotes wonen.
En Italië blijft een land dat onvoorspelbaar én voorspelbaar tegelijk is, heel leuk om dat eens door de ogen te zien van deze theoretisch specialist (want studies geschiedenis en Italiaans, plus heel wat inhoudelijke stukken als Italië-correspondent achter de rug) en ervaringsdeskundige (naast de zomervakanties zorgt Van der Ploegs correspondentschap uiteraard voor directe confrontaties met soms verrassende ins en outs).
Complimenten voor het boek, dat de dolcevita-aspecten naadloos verweeft met de zwaardere zaken des levens en doorlopend lekker wegleest.
Lui op het terras van een vakantiehuisje in de heuvels van Ligurië; tijd om me te verdiepen in de Italië, zijn bewoners, geschiedenis en literatuur? Leuk geschreven boek door de Volkskrant correspondent, over de Italiaanse aard en ‘een land dat in eeuwen denkt in plaats van minuten…. Wie heeft er immers vooruitgang nodig als de perfectie al is bereikt?’
Boeken van (oud)correspondenten zijn altijd fijn, omdat ze op een relatief korte manier inzicht geven in een land dat ik niet perse geweldig ken (Italië in dit geval). Leest makkelijk weg, alleen jammer dat het soms meer op samengestelde reportages dan een echt coherent boek lijkt.
Lekker boek om te lezen, zeker als je het op het strand van Italië ligt in het te lezen. Veel herkenning en meer begrip voor alles wat je om je heen ziet.
Superleuk, supervlot geschreven boek. Als "de" Italiaan bestond, zou dit boek zijn ziel goed beschrijven. En het gaat niet alleen over het strand en pasta eten, maar ook over de maatschappij werkt, hoe mensen tegen de overheid aankijken en met regels omgaan. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat er een mafia is in Italië, omdat "de" Italianen dat eigenlijk wel best vinden.
Doet precies wat een boek van een landencorrespondent moet doen: je dingen leren die je nog niet wist over het land in kwestie, en je laten wensen dat je het leven leidde van de auteur.