Naamloos

by Pepijn Lanen

Een aantal weken uit het leven van een naamloze jongeman. Een rauw, eerlijk en humoristisch boek over het leven en de liefde. Voor de lezers van 'Hallo muur', Brusselmans en Bukowski.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Audiobook, Contemporary, Novels, Literary Fiction, Roman

254 pages, Paperback

First published January 19, 2016

About the author

Pepijn Lanen is vooral bekend onder zijn artiestennaam Faberyayo. Hij is een rapper van de rapgroep 'De Jeugd van Tegenwoordig' en 'Le Le'. Zijn eerste boek, Sjeumig, verscheen in november 2013.

Reviews

[Robin · Rating 4 out of 5]

Dit boek is verrassend goed. Pepijn Lanen, vooral bekend als Faberyayo uit De Jeugd Van Tegenwoordig, speelt ook in zijn rol als rapper met taal. Dat is meestal grappig, vaak puberaal, af en toe heel knap maar bovenal nogal leeg. Geef de man echter een volledige roman de ruimte om dit uit te werken en het blijkt dat die stukjes knap spelen met taal in zijn songteksten slechts voorproefjes waren van wat hij echt kan.

In Naamloos speelt Lanen ontzettend knap en geheel in eigen stijl met de Nederlandse taal.
De premisse van het verhaal: een neurotische en ietwat paranoïde man dertiger wordt wakker in een appartement dat hij tijdelijk bewoont en hij is zijn naam vergeten. We volgen hem een maand waarin hij tussen twee banen in zit op zoek naar zijn naam en toch ook wel een beetje naar existentiële betekenis. De dingen die gebeuren en de manier waarop ze beschreven worden zijn (voor een deel) erg herkenbaar voor een generatie. Het uitgaansleven, de manier van liefhebben, ervaringen rondom werk; het zijn allemaal dingen waarin ik mij helemaal kan verplaatsen- hoewel minder in het extreme: Het gebeurt niet regelmatig dat ik een weekend doorbreng met het weg spoelen van xtc-pilletjes met wodka.

Maar de echte aantrekkingskracht van het boek zit in het heerlijke en eigentijdse gebruik van taal. De taal wordt verbogen, maar nooit gebroken. Het Nederlands danst en zingt in Naamloos. Er worden metaforen aangehaald die bizar zijn, maar toch de spijker op de kop slaan. Pepijn Lanen weet vernieuwend te zijn in een tijd waarin alles al een keer gedaan leek te zijn. Daarnaast lijkt het erop dat hij een groep tieners aan het lezen krijgt, in het Nederlands nog wel, waarbij literaire interesse ver te zoeken was. Alleen daarom al is dit boek alle lof waard die het bezongen krijgt.

[Guus van der Peet]

Ik merkte bij Faberyayo’s verhalenbundel al eens op dat hij moeite heeft met vasthouden van een spanningsboog die langer is dan een hiphopliedje. Dus bij een voltallige roman zat het er al een beetje in dat de emotionele lading wel heel dunnetjes zou zijn. Wees wijzer dan ik en pak het boek gewoon één hoofdstukje per avond van je nachtkastje, in plaats van gebruik te maken van de laatste zomerwarmte om driekwart van het boek in één hangmatsessie erdoornheen te jagen. Dan kan je maximaal genieten van alle creatieve taalvondsten (gemiddeld een stuk of 400 per alinea) en de melige humor, zonder hoeven op te merken dat de identiteitscrisis en romance wel heel weinig betekenis hebben.

[Inge Frank · Rating 2 out of 5]

Ik heb behoorlijk gemengde gevoelens over dit boek. Hoeveel boeken er al niet door mijn handen gegaan zijn die gaan over een (witte) man van in de 30 die alcohol- en drugsproblemen heeft, een volslagen nietsnut is en een partij droge humor heeft; ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Laat het boek dan in ieder geval goed geschreven zijn. Maar ook daar viel het me tegen. De stijl lijkt iets te gemaakt, want met ongeveer drie metaforen per pagina, die in sommige gevallen uit de lucht geplukt lijken te zijn als een sneeuwvlokje op een heldere dag (haha grapje), wordt het verhaal niet interessanter. Om de een of andere reden wist de spanningsboog van het verhaal (gaat 'ie z'n naam vinden?) me ook totaal niet te grijpen en wist ik in het begin al hoe dit boek zou gaan eindigen. Ik hoop dat een ander verhaal of boek van Lanen me misschien wat meer literair plezier op kan leveren.

[Janine Gieles · Rating 2 out of 5]

Ik begrijp wat hij probeert, maar voor mij zonder succes...

[Kath · Rating 1 out of 5]

Een rapper die denkt dat hij poet genoeg is om ook schrijver te zijn. Helaas. Een wanhopige poging met taal te spelen en een boek vol krampachtigheid. Hij probeert met taal beelden te creëren die met minder woorden vanzelf hadden kunnen ontstaan. Slecht. Fantasieloos. En dan heb ik het nog niet eens over de ontzettend slepende en saaie storyline.

[Evie · Rating 3 out of 5]

Read this for school so no review (it's a Dutch book anyway)

This book reminded me why I never read in Dutch anymore 😂

[Ermelinda Brouwer · Rating 4 out of 5]

Het boek greep me bij de strot en liet me op zijn tijd met een ongemakkelijk gevoel achter. Misschien omdat sommige stukken zo herkenbaar zijn. Soms moest ik hardop lachen, soms stonden de tranen in mijn ogen. Ik heb gestudeerd met iemand die is afgestudeerd op de teksten van de Jeugd van Tegenwoordig (Taal & Communicatie) en ook in dit boek komt de genialiteit van Pepijn Lanen tot zijn recht. De manier waarop hij met woorden en zinnen speelt vind ik prachtig. Ik denk dat dit zomaar mijn nieuwe lievelingsboek kan zijn.

[Mieke Lewi · Rating 3 out of 5]

Review exclusief te horen in de boekenclub🤝 🫶🏻

[Seye Cadmus · Rating 5 out of 5]

Fantastisch boek! Ontzettend genoten van het prachtige, eigenzinnige en humoristische taalgebruik. Heb meer van PL gelezen, maar dit vind ik zijn mooiste werk tot nu toe. Zeker één van mijn favoriete boeken van de afgelopen tijd!

“Terwijl het water naar beneden klettert bekijk ik, verveeld zonder smartphone, maar mijn handen. Het zijn twee gekke apparaten. Twee lompe deeghaken om het alledaagse mee te kneden.”

[Suze Geuke]

dit boek gaat echt helemaal nergens naar toe. de vraag is of dat nou per se hoeft, van een boek, ergens heen te gaan. het doelloos rondzwerven zo nesciaans is precies waar de hoofdpersoon zich geregeld tegenaanstoot: wat moet ik eigenlijk? uit de kluwen verlost van Koning Alcohol een zinnig bestaan opbouwen, ja dat is ook geen gesneden koekhappen.

een soort sportieve huis-tuin-en-keukensuperheld ben ik geworden. Niemandman. mijn speciale kracht is dat ik alles de hele tijd kwijtraak en vergeet.

de broodjes beenham en andere zeer eigentijdse verwijzingen zijn vermakelijk, dat wisten we al van Pepijntje, dattie zo gevat uit den hoeck kan komen. voortaan het woord-met-de-k maar inwisselen voor 'alle hoerenkinderen nog aan toe'.

en nou gewoon omdat ie zo leuk is, dan!!

[ik kijk naar mijn handen]. het zijn twee gekke apparaten. twee lompe deeghaken om het alledaagse mee te kneden.

maar ik weet nog wel dat ik dat destijds graag met precies deze balpen deed. de puber heeft op het dopje gekauwd. nu vind ik de pen goor en wil ik hem niet meer aanraken. ik sta helaas klem tussen de mensen op de roltrap en kan geen kant op met mijn vers ontvreemde schrijfgerei.

[Marjolijn · Rating 2 out of 5]

Wat een irritant boek.

[Kim Van · Rating 1 out of 5]

Pffoe. Dit was echt niet goed. Nog nooit zoveel metaforen in één boek zien staan en eigenlijk gebeurt er zo weinig in het hele verhaal. Ik heb het wel uitgelezen, omdat ik hoopte op beterschap of een verrassend einde, maar nee... Gelukkig heeft Pepijn Lanen wel andere talenten waar ik wel heel goed op ga! 😃

[Yoost Kruyt · Rating 3 out of 5]

3,5⭐️ Las heel makkelijk, en heel leuk taalgebruik, beetje Spinvis achtig. Maar het verhaal was niet super diepgaand. Ga miss wel nog wat andere boekjes van de beste man Faberyayo lezen

[Veronique · Rating 1 out of 5]

Na 10% al gestopt. Vond het niet echt leesbaar. Volgens mij moet het poëtisch geschreven zijn, maar ik vond het maar stomme en rare zinnen. Snel door naar een normaal geschreven boek

[Sanne Jansen · Rating 5 out of 5]

Het eerste boek wat ik heb gelezen op mijn nieuwe e-reader en ook voor het eerst sinds tijden weer eens een boek zo snel uitgelezen! Het gaat over een gast die voor de zoveelste keer tering brak wakker wordt en er nu zo erg aan toe is dat hij zijn naam is vergeten. Hij besluit 30 dagen niet meer te drinken en daarmij zijn leven volledig om te gooien. De naamloze hoofdpersoon is niet alleen zijn naam kwijt, maar ook zijn baan en nog veel meer en is vooral maar wat aan het lanterfanten door de stad in een poging zijn leven weer op orde te krijgen. Net toen ik dacht ja nu weet ik het wel, komt er weer spanning in het verhaal door een mysterieus meisje die de hoofdpersoon ontmoet... Al met al een goed gniffelboek wat je snel wegleest, vol grappige metaforen en beeldspraak en verzonnen woorden die Pepijn Lanen eigen zijn, die mij ook inspireren om weer/meer met taal te spelen.

[Marissa Driesprong · Rating 2 out of 5]

Dit boek is in het begin wat je noemt 'wel prima', metaforen als 'als ik mijn kortetermijngeheugen probeer aan te spreken krijg ik de ingesprektoon', kan ik op zich wel waarderen. Maar, als het verhaal (bijna) nergens over gaat, heb je het na een bladzijde of 40 wel gezien met dit soort woordkunstjes. De hoofdpersoon is een man van 32 die nogal dol is op drank en drugs, zo dol dat hij zelfs zijn naam erdoor vergeten is. In de 30 dagen die beschreven worden, doet de hoofdpersoon vooral niets.
Drugs en een teveel aan drank en individualisme zijn niet goed voor je, lijkt de boodschap van het boek te zijn. Een nummer van 3 minuten schrijven over dit onderwerp, gaat Pepijn Lanen wat mij betreft beter af dan het schrijven van een heel boek.

[Mark-Peter Amoureus · Rating 4 out of 5]

Ik had enige moeite te verdwijnen in de pagina’s in het begin van het boek. Echter ontstaat er ergens halverwege een meeslepende dynamiek die het gehele verhaal nieuw leven deed inblazen. Daarbij was het tekstueel spelen met woorden leuk bedacht en brachten bepaalde gelijkenissen mooi en herkenbaar de gedachten over.

[luna · Rating 4 out of 5]

Leest makkelijk weg en de rode draad is interessant, alleen de metaforen waren wel echt ziek overdreven (ik kom uit de baarmoeder van het trapgat om te zeggen dat de hoofdpersoon naar buiten gaat is wel echt een tikje te veel van t goeie)

[Anika · Rating 2 out of 5]

Ik wilde iets schrijven over 'manic pixie dream girls', maar de vrouwelijke personage in dit boek begon daar zelf al over

[Frank · Rating 3 out of 5]

Erg leuk geschreven, over een gast van 32 die na een flink zware avond stappen zijn naam niet meer weet. Lanen speelt enorm met taal, zoals hij in de Jeugd ook doet. Ik moet zeggen dat het af en toe confronterend was hoe zijn manier van schrijven paste bij mijn veel te wollige manier van denken als geschiedenis docent. Maar goed, het boek. Leuk geschreven, miste wel wat punch. Desalniettemin een leuke tijd mee gehad!

[Puck Zara Smink · Rating 5 out of 5]

Pepijn Lanen is een echte taalkunstenaar. Naamloos is zo’n boek waaraan je merkt wat literatuur nu echt is, prachtig.

[Anne · Rating 5 out of 5]

Wat was dit boek een genot om te lezen! Highly recommend.

[Sanne Gruijs · Rating 5 out of 5]

Pepijn Lanen is een tovenaar met woorden

[JelmervdH · Rating 3 out of 5]

Hoog Catharijne gun je niemand, al helemaal niet als je de 30 gepasseerd bent

[Bram De Groot · Rating 2 out of 5]

Wel aardig geschreven. Verhaal slaat eigenlijk nergens op.

[Iris Windmeijer · Rating 4 out of 5]

Na zijn eerdere verhalenbundel Sjeumig schrijft Pepijn Lanen (De Jeugd van Tegenwoordig) de roman Naamloos. Deze debuutroman is een eerlijk en rauw verhaal van een dertiger die worstelt met een vraagstuk: wie ben ik? Zijn zoektocht naar zijn identiteit is vol humor, en zelfs met een vleugje romantiek.

In Naamloos kijken we mee met het leven van een letterlijk naamloze jongeman – hij is zijn naam vergeten. Hij zit op het moment tussen twee banen in en woont tijdelijk in het nihilistische appartement van een vriend. Er is niets wat wijst op zijn eigen identiteit, hij heeft niets meer dan wat zijn zakken bevatten. Er zijn geen aanknopingspunten voor wie hij was, en wat zijn naam is. Zijn zoektocht naar zijn naam wordt humoristisch neergezet met een goed gevoel voor stijl. De roman is geschreven als een soort dagboek van de naamloze jongeman. Het dagboek is niet in chronologische volgorde, waardoor je soms net zo verward bent als de hoofdpersoon. Lanen maakt scherpe observaties over de problemen die dertigers meemaken in de grote stad. Een van de problemen die wordt aangekaart is die van het sociaal drinken – iets waar de naamloze dertiger graag aan meedoet. Hij realiseert zich dat hij áltijd meedrinkt, iets wat misschien de aanleiding kan zijn voor zijn huidige geheugenverlies.

Het is niet alleen kommer en kwel in Naamloos, er is ook wat hedendaagse romantiek te bespeuren. Een mysterieuze dame probeert hem te helpen met zijn queeste, maar ook haar naam blijft een geheim. Hun relatie is voornamelijk gebaseerd op het naamloos zijn. De hoofdpersoon herkent haar van toen hij z’n naam nog wist, en beschuldigt haar van het stelen van zijn laptop en tas: “jij hebt mijn leven gestolen”! Dit waren zijn laatste aanknopingspunten voor zijn naam, dus hij gaat met haar mee. Dit leidt tot dagen van samenzijn waarin ze samen op zoek gaan naar zijn naam.

Het is vooral de stijl van Lanen die je bij blijft. De beschrijvingen van de wereld om hem heen zijn spot on en normale situaties worden ellenlang besproken. De zinnen zijn soms absurd, en er zit vaak een ironische ondertoon aan. Aan de ene kant lijkt Lanen enorm serieus te zijn over de problemen die hij aankaart, maar hij behandelt ze wel met een humoristische ondertoon. Dit maakt de roman sterk, de stream of consciousness van de naamloze hoofdpersoon zou lang niet zo leuk zijn als deze ironie zou ontbreken.

[Remie · Rating 3 out of 5]

Het duurde maar een paar dagen om dit boek uit te lezen. Vooral in het begin intrigeerde het me en wilde ik doorlezen. Naarmate het boek vorderde, had ik het gevoel dat het meer van hetzelfde was, alleen in andere woorden geschreven. Soms werd ik zelfs een beetje moe van de beschrijvingen en analogieën. Door het hele boek heen moest ik soms lachen van herkenning, om de meest dwaze en willekeurige dingen. Over het algemeen is het verhaal niet echt vrolijk, maar ik voelde me niet verdrietig nadat ik het boek had uitgelezen. Het liet me wel afvragen hoe het verhaal verder zou gaan.

[Sylvia · Rating 4 out of 5]

Heel goed geschreven, maar ik hou meer van een goede verhaallijn die ergens naar toe gaat.

[Margreet Heer · Rating 1 out of 5]

Alcoholistisch nihilisme. De schrijfstijl is bij vlagen innemend, maar bevat wel erg veel metaforen. Het verhaal lijkt pas ver over de helft ergens heen te gaan. Wat het uiteindelijk toch niet doet.
Na het lezen van dit soort boeken voel ik me altijd een beetje verneukt.

[Kenneth Verhulst · Rating 4 out of 5]

Ambachtelijk en modern verteld coming of age melodrama.