گزینه اشعار هرمز علی پور

by هرمز علی‌پور

چون آسمان که قدر آب را می داند
چون آب که نرگس در آن می بالد
به خاطر تو نمی رود از یادم
نام خیابان ها و گل ها و آدم ها
رخسار برگ در گذر پاییز است
بی تو من کوه بی نظیر اندوهم
با تو اگر چه باز کوهم

214 pages

Reviews

[Farnaz · Rating 1 out of 5]

به نظرم انتخاب شعرها خیلی بی‌علاقه و بی‌کیفیت بود. توصیه نمی‌کنم
_____________________________________________________________
نمی‌شناسم
جز آسمان غمگینی
که از اندوه من قدیمی‌تر است
بزرگ‌تر اما نیست
_____________________________________________________________
دوست من است این گل
که آسمان چنین زیباست
با هر بهار اما
چند شعر می‌توان مگر نوشت

که پیش هم نیستیم
تا که پرده از سپیده برگیریم

به هر بهانه اما نمی‌نگرد آن‌گاه
جز دیدگان غمگینی
به واژه‌های ما
و من
که با برادرم هابیل
به یک نگاه مردیم
____________________________________________________________
معنای مرگ می‌گیرد سکوت من
اینجا که انتظار افسانه می‌شود
این‌جا که هستی‌ام
آواره در حرف‌های نگفته‌ی من است

چقدر بنشینم و نگاه کنم چقدر
پرنده‌ای را که در شیشه
بال‌های خویش را باز می‌کند و می‌بندد
و زاویه می‌سازد
تا پر ششوم در زوایای پنهان و
رازی که دوست دارد
تا ابد غنچه بودن را
____________________________________________________________
که آدمی در پشت رازهایش عظیم‌تر است
____________________________________________________________
و در پلک‌هایم چهره‌ای برای ماندن نیست
____________________________________________________________
رنگی غمین به روی هر چیز است
که آدمی نمی‌تواد
ایمن از گریه به خواب رود

و چون از خانه به خیابان می‌آیم
با دل غمگین باز به خانه برمی‌گردم

و در کنار خویش می‌خوابم

مرثیه‌ای که در آغاز تنهاست
و بعد تمام آسمان را می‌گیرد

اندوه
تمام جان مرا گرفته است
____________________________________________________________
بنویس چون چراغ واژگان افروختیم
تنها شدیم به ناگهان هر یک
____________________________________________________________
به ما کسی نگفته است هنوز هم که حالاست
در جمله‌ها به صبح چه می‌وزد
که چون در به روی خورشید می‌گشاییم
ناگاه پر از اندوه است تمام این خانه

و از آتش درون نمی‌دانیم
چگونه بگریزیم
وقتی می‌بینی به صبح تو ناچاری
چیزی شبیه مصیبت را بپیمایی

تا چون به خانه برمی‌گردی آنچه را به دست آوردی
مثل چارسنگ کوچک به چارگوشه‌ی سفره بگذتری
تا بادبادکی نسازند بادها از آن سفره
با اینکه پاهای تو بر زمین است و جان تو
همراه پرندگانی‌ست که نمی‌دانی
که از کجا می‌آیند و می‌روند کجا
با ما کسی نگفته است که خورشید
این همه اندوه را از کجا می‌آورد به روز
____________________________________________________________
در نسبت‌مان با درد
ما خودِ دردیم
که راه می‌رویم
که حرف می‌زنیم
که بغض می‌کنیم
____________________________________________________________
عبارتی کوتاه و ساده گاهی
به یاد روزهایی بیندازد ما را
که ساده از کنار آن‌ها می‌گذشتیم
به منظور کنار نهادن بعضی خطاب‌ها
به منظور نهان کردن آتشی که در حرف‌هاست

من همیشه فکر می‌کردم که پایانم
در کفنی بی‌قاده شکل می‌گیرد

پس این همه کودکی طولانی‌ام را ببخشید
چیزی که از شاعر بیاید تنها
اما گذشته از همه‌ی این‌ها
کجایی تو که آرام‌تر از بادها
در گریبان بهار بزرگ شدی
یعنی هنوز خبر مردنم به گوش‌ات نرسیده
باشد
____________________________________________________________
باران آرام به شب را نیز دوست دارم

تا در میان بگذارم گریه‌هایم را با او
که بی‌هیاهو قشنگی خودش را دارد

و کهربای آرام‌اش

و حالا به تو می‌گویم باران
که بر درخت و چوب بنشینی
تو این چنین آرام

کار امشبت قشنگ است انصافا
____________________________________________________________
در کمترین کلمات
شرح داده می‌شود یک مرگ
به غیبت یک گفت‌وگوی ساده‌ای حتی

تو باشی چه فکر می‌کنی
اینکه به ناگهان کسی
پرنده‌ای شود کوچک

که پیدا کردنش فقط
عمر تو را تلخ‌تر هم می‌سازد
____________________________________________________________
به عکس‌های تو نگاه می‌کنم می‌بینم
به حرف‌های تو گوش می‌دهم می‌بینم
ادامه خود نبوده‌ایم هرگز

که بر گور من راه می‌رود به آرامی
کسی که می‌گوید با تو نسبتی دارد

به عکس‌های تو نگاه می‌کنم می‌بینم
بغض ادامه‌ی بغض همان شب است که

بگذریم
____________________________________________________________
از دیده‌اش می‌بارد
اندوهی که نام دوباره‌ی اوست
____________________________________________________________
کسی که در گوشه‌ای مرده است
به گوشه‌ای دیگر به زندگی در ادامه است
در مردگان نیز می‌توان
چیزهای تازه‌ای دریافت

بعضی به طور کامل نمی‌میرند

[Fereshteh Angella Gharib · Rating 4 out of 5]

اشعار هرمز علی پور رو دوست داشتم، تیتر اشعار امیدبخش به نظر می آید اما با خواندنش نظرتان تغییر می کند، فضای تمامی اشعار کمی دارک هست و اشعار زمانه گاهی شعر سپید و گاهی به دلنوشته شبیه می شود.خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات توصیه می کنم.