Diálogos de carmelitas

by Georges Bernanos, Ernesto Fernández Babino (Traductor)

Este genial dramaturgo da vida a la historia de las dieciséis Carmelitas de Compiègne, guillotinadas en París durante el terror de la Revolución. Convierte el miedo en un lugar teológico.

Genres: Plays, France, Literature, Fiction, French Literature, Religion, Theatre

192 pages, Paperback

First published January 1, 1949

About the author

Georges Bernanos était un écrivain français, gagneur du Grand Prix du Roman de l'Académie française en 1936 avec Journal d'un curé de campagne.

George Bernanos was a French writer. His 1936 book, Journal d'un curé de campagne (Diary of a Country Priest), won the Grand Prix du roman de l'Académie française.

Reviews

[Φώτης Καραμπεσίνης · Rating 4 out of 5]

1η δημοσίευση, Book Press:
https://bookpress.gr/kritikes/xeni-pe...

Τελικά για ποιον πεθαίνει κάποιος; Για τον Θεό του, για τις ιδέες του, για τους συντρόφους του ή για τον εαυτό του; Για όλους αυτούς τους λόγους; Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους να μοιραστούν όχι τη ζωή αλλά τον θάνατό τους με τους άλλους, ως ύστατη θυσία, ως μοναδικό προνόμιο; Προτού εστιάσω σε κάποιες σκέψεις που μου γέννησε το βιβλίο του Μπερνανός, οφείλω να ξεκινήσω από τον άνθρωπο και το έργο του.

Οι «Διάλογοι Καρμηλιτισσών» υπήρξε αρχικά λογοτεχνικό έργο (της Γερτρούδης φον Λε Φορτ), το οποίο στη συνέχεια θα γινόταν ταινία από τον αιδεσιμότατο Bruckberger με διαφορετικό τίτλο, καταλήγοντας στον Μπερνανός προκειμένου να γράψει τους διαλόγους. Αναφέρεται στην πραγματική ιστορία 16 καρμηλιτισσών μοναχών που οδηγήθηκαν στο ικρίωμα την εποχή της Τρομοκρατίας στη Γαλλία, δίνοντας το έναυσμα στον συγγραφέα να επαναφέρει για τελευταία φορά στη ζωή του τις κυρίαρχες θεματικές τού έργου του: τον φόβο του θανάτου, την αγωνία μπροστά στο επικείμενο τέλος, το χρέος του πιστού και το νόημα της θυσίας. Ο καθολικός Μπερνανός άφησε στο αναγνωστικό του κοινό έργα φορτισμένα, εμφορούμενα από υπερχειλίζον θρησκευτικό πάθος. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι για μεγάλο διάστημα απομακρύνθηκε από τη λογοτεχνική παραγωγή, προκειμένου να αφιερωθεί στην αρθρογραφία με πολεμικό ύφος.

Η δράση του βιβλίου λαμβάνει χώρα κατά βάση εντός του μοναστηριού των Καρμηλιτισσών, όπου η πρωταγωνίστρια Μπλανς, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, αποφασίζει να περάσει τη ζωή της, προκειμένου να ξεπεράσει τον φόβο που κατατρώει την ύπαρξή της. Η παρουσία της Ηγουμένης που θα επιχειρήσει να αναλάβει το βάρος του φόβου της (η πρώτη υποκατάσταση, το νόημα της οποίας θα εξετάσω στη συνέχεια - θα ακολουθήσουν κι άλλες), θα συνεχιστεί και μετά το θάνατο της τελευταίας. Διαδοχικά, και όσο ο κύκλος της βίας κλείνει γύρω από το Μοναστήρι, η νέα κοπέλα θα συνεχίσει να διαφεύγει, μέχρι το τέλος. Όταν οι μοναχές θα καταδικαστούν σε θάνατο, η Θεία Χάρις θα οδηγήσει την Μπλανς, ατρόμητη πλέον, στη θέση που της προοριζόταν, δίπλα στις οσιομάρτυρες αδελφές της. Ο φόβος, που πρώτος ο Χριστός ανέλαβε για όλους τους ανθρώπους, θα εκλείψει, και η αγωνία του θανάτου θα μετατραπεί σε λύτρωση.

Και είναι ο χαρακτήρας της Μπλανς που δίνει στο έργο υπόσταση και ουσία. Το κείμενο βρίθει χριστιανικών συμβολισμών, δεδομένου ότι η ηρωίδα ζει κατά τα λεγόμενά της μόνιμα στον κήπο της Γεσθημανή, έντρομη, με τον ζωώδη φόβο της επιβίωσής της να λειτουργεί ανασταλτικά ως προς τις επιλογές ζωής της. Αυτός ο τρόμος θα την οδηγήσει αρχικά στο μοναστήρι των Καρμηλιτισσών, το οποίο θα λειτουργήσει ως κουκούλι προστασίας. Η μητρική παρουσία της Ηγουμένης θα της εξασφαλίσει αρχικά την προστασία που επιθυμεί, αν και ο πρόωρος θάνατός της μέσα σε αγωνία και φόβο (το μόνιμο μοτίβο του συγγραφέα) θα της στερήσει έναν πολύτιμο σύμμαχο. Εν συνεχεία, το προσωπικό της δράμα εντάσσεται στο συλλογικό, καθώς η έλευση της Γαλλικής Επανάστασης που ταχύτατα εξελίσσεται σε Τρομοκρατία, με τις ακραία αντικληρικαλικές τις πολιτικές, φέρνει τη βία στην εξώθυρα του μοναστηριού. Ο φόβος του θανάτου της Μπλανς μετατρέπεται σε φόβο όλων των καλογριών που προσπαθούν ισορροπήσουν τις απαιτήσεις της πίστης τους με τον φόβο της προσωπικής τους επιβίωσης, κάτι που θα αποδειχθεί τελικά ασύμβατο. Ο φόβος υπερισχύει των πάντων, συμπαρασύροντας δικαίους και αδίκους. Και όταν πλέον είναι αδύνατον για κάποιον άλλον να αναλάβει το βαρύ φορτίο του φόβου της Μπλανς, όπως γίνεται σε όλη τη διάρκεια του έργου, η ηρωίδα θα επωμιστεί τελικά το βάρος, την ευθύνη και τη λύτρωση. Πλέον «ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή» θα ξεφύγει από το δάσος της Γεσθημανή, θα σηκώσει τον σταυρό και θα ενωθεί με τη μοίρα των άλλων, οδηγούμενη στη μαρτυρική θυσία.


Η μακάβρια γοητεία του ικριώματος


Η πίστη αναντίρρητα κινεί βουνά. Επιτυγχάνει όμως και κάτι άλλο ακόμα: αδρανοποιεί το αίσθημα αυτοσυντήρησης, το υπνωτίζει και το καθιστά προσωρινά ανενεργό. Είναι τέτοια η δύναμή της που μετατρέπει το φοβισμένο ανθρώπινο ον -ένα δειλό κατά βάση πλάσμα που οι δομικές ανεπάρκειές του το καθοδηγούν στη λιγότερη δυνατή πνευματική προσπάθεια, την ελάχιστη σωματική κόπωση, την αναζήτηση της τρυφηλής ζωής- σε κάτι διαφορετικό, οδηγώντας το στην ύστατη αναίρεση: την ηθελημένη αυτοκαταστροφή του. Ο άνθρωπος, ένα ζώο που σε κάθε δίλημμα μεταξύ της επιλογής ζωή ή θάνατος επιλέγει κατά τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του πάντα το πρώτο, ενίοτε παρεκτρέπεται. Και αν δεν επιλέγει ακριβώς τον θάνατο, δείχνει αδυναμία να τον αποφύγει, έστω αρνούμενος να επιβιώσει.

Αλλά δεν είναι μόνο η πίστη που οδηγεί στην αυτοθυσία. Υπάρχει κάτι εξίσου σημαντικό: η ντροπή («Το τελευταίο τους βλέμμα θα με ψάχνει μάταια» λέει η μοναδική μοναχή που επιβίωσε). Είναι η εξίσου βαθιά ανάγκη να μην μείνεις εσύ πίσω όταν εκείνοι με τους οποίους σε συνδέει η συνείδησή σου είναι έτοιμοι να θυσιαστούν. Η επιβίωση τότε παύει να είναι αυτοσκοπός, γίνεται όνειδος, γίνεται ανεπίτρεπτη πολυτέλεια. Όχι φυσικά για όλους. Αλλά για παραπάνω από όσους θα περίμενε κάποιος που θωρεί τα ανθρώπινα αφ’ υψηλού, σαρκάζοντας το λειψό ζώο από σάρκα και αίμα. Διόλου τυχαία όσοι επιβίωσαν από στρατόπεδα συγκέντρωσης επέλεξαν, χρόνια μετά, την οδό της αυτοκτονίας, μη μπορώντας να αντέξουν το τρομακτικό γεγονός ότι εκείνοι επιβίωσαν όταν τόσοι άλλοι βρήκαν φρικτό θάνατο. Πολλώ δε μάλλον την ίδια εκείνη στιγμή που η ρουλέτα του θανάτου γυρίζει και η μπίλια σταματά κάθε φορά παίρνοντας και από έναν. Ποιος θα ζητήσει τότε να εξαιρεθεί όταν δίπλα του ο θεριστής παίρνει τον έναν μετά τον άλλον; Ναι η αυτοσυντήρηση έχει τους δικούς της κανόνες, αλλά η ντροπή, το βλέμμα του συντρόφου σου, δεν είναι κάτι που μπορείς να αγνοήσεις.

Μα κι αυτό μπορεί να ιδωθεί ως εγωιστική πράξη: να μη μείνεις πίσω, να αποδείξεις κι εσύ ότι είσαι εξίσου γενναίος, ότι όρθωσες το ανάστημα την κρίσιμη στιγμή. Για να εξιλεωθείς για το γεγονός πως είσαι ένα φοβισμένο πλάσμα που επιθυμεί την ευτυχία, κι αντ’ αυτού βρέθηκες εξόριστος από το βασίλειό της να ατενίζεις το σκοτάδι που θα σε καταπιεί. Αλλά πάντα με τους άλλους, όχι μόνος σου, με τους συνοδοιπόρους, τους άλλους πιστούς, οπότε η αγωνία μετριάζεται, η ψυχή καθαίρεται, το μυαλό θολώνει από την υπόσχεση του επέκεινα. Για τους θρήσκους η υπέρτατη θυσία, το μαρτύριο, η επόμενη ζωή. Για τους ιδεολόγους, η θυσία για την ιδέα, η ένωση με την ανθρωπότητα, η προσδοκία του μέλλοντος που θα δικαιώσει τη θυσία. Και ας ξέρουμε, κάποιοι, πως η θυσία δεν εγγυάται το παραμικρό, πως όλα είναι μάταια, πως η ζωή που χάνεται, χάνεται αμετάκλητα για εκείνον που την προσέφερε βορά σε έναν Θεό ή μια Ιδέα. Αλλά καμία σημασία δεν έχει αυτή η λογική σκέψη, καθώς κάθε φορά που ο άνθρωπος θα βρεθεί αλωμένος από την ιστορία και σε ακραία επισφαλείς συνθήκες θα επιλέγει σχεδόν πάντα την πίστη του και όχι τη λογική του.

Κι αν υπάρχουν κοινές ανθρώπινες αναφορές στη θυσία του πιστού του Θεού και σε εκείνον της Ιδέας, στο βιβλίο αυτό προκύπτουν σημαντικές διαφορές, τις οποίες δεν μπορούμε να παραβλέψουμε, δεδομένης της Καθολικής πίστης του Μπερνανός. Βαρύνουσα σημασία στο «Διάλογοι Καρμηλιτισσών» έχει η έννοια της υποκατάστασης (ή αλληλεγγύης) κατά τον Λεβινάς (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στο εξαιρετικό του Επίμετρο ο Σ. Ζουμπουλάκης, οπότε δεν έχει νόημα να προσθέσω κάτι). Τα πάντα στο έργο αυτό υποτάσσονται στην υποκατάσταση, κοντολογίς στο αρχετυπικό γεγονός ότι ο Χριστός ανέλαβε το βάρος της ανθρώπινης αμαρτίας αποδεχόμενος τη σταυρική θυσία. Σε όλη την έκταση του κειμένου, κάποιος αναλαμβάνει να υποκαταστήσει τον φόβο, την ενοχή και την αγωνία της κεντρικής ηρωίδας, μέχρι το τέλος. Οπότε η θεϊκή χάρη θα την οδηγήσει απελευθερωμένη πλέον από τα δεσμά του φόβου στην υπέρτατη θυσία. Αλλά η θυσία της πιστής δεν είναι ίδια με εκείνη των ιδεολόγων, τουτέστιν μια πράξη αντίστασης ενάντια στην αδικία, αλλά πρώτιστα πράξη εξιλέωσης. Δεν αποτελεί πράξη ηρωισμού ή συνέπειας προς ηθικές αρχές, αλλά λύτρα, και τα μόνα λύτρα του Χριστιανού είναι η ύπαρξή του που προσφέρεται όχι χάριν του κοινού καλού, αλλά με στόχο τη σωτηρία της ψυχής του θυσιαζομένου που ακολουθεί την υπέρτατη θυσία του Σωτήρα του. Η Μπλανς, αυτό το ελλιπές και ελαττωματικό πλάσμα, θα θυσιαστεί για τη Χάρη του Θεού.


Το βιβλίο και ό σύγχρονος αναγνώστης

Τούτων δοθέντων, αν θελήσω να καταγράψω ένα μειονέκτημα στο βιβλίο, θα ήταν το κλασικό πρόβλημα του διδακτισμού. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες του προκειμένου να οδηγήσει στα προδιαγεγραμμένα συμπεράσματα, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται σε σημεία σχηματικοί - εκπρόσωποι ιδεών και συμβόλων παρά πολύπλευρες προσωπικότητες. Εξαιρείται βεβαίως η πρωταγωνίστρια Μπλανς, η οποία είναι πιο πολυδιάστατη και εξ αυτού πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, καθώς δεν παραμένει στατική ως εκπρόσωπος μίας μοναδικής ιδιότητας, απλά και μόνο φορέας αξιών και ιδεών όπως οι άλλες μοναχές, αλλά εξελίσσεται βάσει το σημαντικού και δραματουργικά ενδιαφέροντος μειονεκτήματός της (δηλαδή της δειλίας της). Και είναι ακριβώς αυτό το ελάττωμά της που θα δώσει ώθηση στην εξέλιξη της ιστορίας. Κατά κάποιον τρόπο είναι και η μοναδική πρωταγωνίστρια εν μέσω ενός χορού ανθρώπων που ως βασικό στόχο ύπαρξής τους έχουν την ανάδειξη των διαφοροποιήσεων και της εναλλαγής ταυτότητας της ηρωίδας.

Κατά τα άλλα, η εξέλιξη μοιάζει ελαφρώς βεβιασμένη (πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν πρόκειται περί αμιγώς λογοτεχνικού έργου αλλά σεναρίου ουσιαστικά), καθώς ο συγγραφέας ενδιαφέρεται πρώτιστα να καθοδηγήσει τον αναγνώστη στα συμπεράσματα που ο ίδιος θέλει, επιβάλλοντας την οπτική του. Η τακτική αυτή είναι συνηθισμένη σε κείμενα ιδεολογικής φόρτισης όπου το περιεχόμενο και οι ιδέες υπερκαλύπτουν τη λογοτεχνικότητα του κειμένου. Ο μερικός εκβιασμός του συναισθήματος είναι επίσης κάτι δεδομένο στα διδακτικά κείμενα, δεδομένου ότι ο αναγνώστης άγεται παθητικά σε υποβολιμαία αισθήματα από τον συγγραφέα.

Εκείνο που διασώζει το έργο από τη μοίρα της απαξίωσης που συνοδεύει τα κείμενα του είδους είναι το συγγραφικό ταλέντο του Μπερνανός, όπως διαφαίνεται στους διαλόγους (αποκλειστική ευθύνη του κορυφαίου μας μεταφραστή Αχιλλέα Κυριακίδη). Εκεί διακρίνουμε τον εκφραστικό πλούτο, τη θέρμη και τη ζωντάνια που μεταφέρουν τους προβληματισμούς του στην εποχή μας. Εκτός αυτού, το κείμενο ενδυναμώνεται με έντονο πάθος και ένταση, στοιχεία που συχνά καλύπτουν τις όποιες αδυναμίες όπως την υπερβολή ή την επιτήδευση στα εκφραστικά μέσα.

Υποθέτω ότι οι έχοντες μεγαλύτερη επαφή με τα θεολογικά ζητήματα θα απολαύσουν την πληθώρα αναφορών απ’ τους οποίους βρίθει το κείμενο αυτό, όσο οι μη έχοντες θα σταθούν στη γλώσσα και τα αιώνια επανερχόμενα ζητήματα της ανθρώπινης πίστης και θυσίας. Αυτή είναι η μεγάλη συνεισφορά ενός κλασικού έργου: να προκαλεί το ενδιαφέρον και τη σύγκλιση ετερόκλητου κοινού που ανακαλύπτει σε αυτό σπαράγματα αλήθειας, προσωπικές αναφορές, ταυτιζόμενο με τον λογοτέχνη και το όραμά του. Η στιγμή της τελικής εμφάνισης της Μπλανς επάνω στο ικρίωμα είναι αδύνατον να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο, ακόμα κι εκείνους από εμάς που δεν μοιράζονται τις μεταφυσικές ανησυχίες του συγγραφέα: «Τη χάνουμε από τα μάτια μας. Και ξαφνικά η φωνή της κόβεται, όπως κόπηκαν η μία μετά την άλλη και οι φωνές των αδελφών της».

https://fotiskblog.home.blog/2022/03/...

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 4 out of 5]

Βρισκόμαστε στη Γαλλία το 1789, χρονιά που ξεκινά η Γαλλική Επανάσταση,  η μετάβαση από το φεουδαρχισμό στην ενίσχυση της αστικής τάξης, η επίδραση της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού που καταδικάζει τη μοναρχία και στρέφεται στην καθιέρωση ενός δημοκρατικού καθεστώτος. Βάλλουν όχι μόνο κατά των μοναρχών μα κατά ευγενών και κλήρου, καθώς ανήκαν στους ευνοημένους του απολυταρχικού καθεστώτος.
Βασισμένο σε πραγματικό γεγονός, το σενάριο με τους Διαλόγους Καρμηλιτισσών του Bernanos, μας μεταφέρει στη Μονή τους στην Κομπιέν, εν μέσω των αναταραχών της Γαλλικής Επανάστασης, όπου το Τάγμα των Καρμηλιτισσών  αρνείται να απαρνηθεί την πίστη και το σχήμα και οδηγούνται στη γκιλοτίνα.
Η 15χρονη Μπλανς, κόρη του Μαρκήσιου  ντε λα Φορς, είναι μία ευαίσθητη, φοβισμένη ψυχή. Την τρομάζει τόσο πολύ ο θάνατος που φοβάται να ζήσει. Αποφασίζει να αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια αναζητώντας γαλήνη και δύναμη στο Θεό.  Επιλέγει τον μοναστικό βίο στη Μονή του τάγματος των Καρμηλιτισσών.
Βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι δένουν τη μοίρα, το θάρρος, την ελπίδα, με τη θέληση και την πρόνοια του Θεού. Εναποθέτουν τη ζωή τους και αντλούν δύναμη από την ύπαρξή Του.
Αδύναμες ψυχές, χωρίς σθένος, εγκλωβισμένες και καταδικασμένες στο φόβο.
Φόβο για θάνατο, φόβο για ζωή. Ένας αγώνας να βρουν τη δύναμη να απελευθερωθούν, να ξεπεράσουν εαυτόν, να θυσιαστούν στο υψηλό ιδανικό της αλληλεγγύης. Στη θεολογική διάσταση της θυσίας, να επωμισθούν και να άρουν την αμαρτία. Η θυσία βιωμένη ως επιλογή, ένα δώρο αγάπης στον άνθρωπο.
Ένα κείμενο για την αγωνία του θανάτου, για το αληθινό θάρρος που καλείται κανείς να επιδείξει την κρίσιμη στιγμή, τη στιγμή που θα αποφασίσει την ουσία του, που θα αυτοπροσδιοριστεί αποδεχόμενος τις συνέπειες.
Μία παρακαταθήκη του συγγραφέα για την πίστη στο Θεό, τη μοναστική ζωή, τη δύναμη, την ουσία και την αξία της προσευχής, του μαρτυρίου και της θυσίας.
Μια Διαθήκη,  γραμμένη λίγο πριν το θάνατό του, για την αποδοχή της θνητότητας, το θάρρος και το μυστήριο του θανάτου στο Χριστιανισμό.

ΙΠΠΟΤΗΣ
...Όταν ήσουν μικρή έλεγες:"Πεθαίνω κάθε βράδυ για ν' αναστηθώ κάθε πρωί"
ΜΠΛΑΝΣ
Ναι, γιατί δεν υπήρξε παρά μόνο ένα πρωί στον κόσμο: αυτό της Κυριακής του Πάσχα. Όμως κάθε νύχτα είναι η νύχτα της Γεσθημανής.

"Οι πιο επικίνδυνοι υπολογισμοί μας είναι αυτοί που αποκαλούμε ψευδαισθήσεις."

[SilveryTongue · Rating 4 out of 5]

4,5 estrellas

Dialogo de carmelitas

Estos Diálogos fueron com­puestos a principios de 1948 y no fueron publicados hasta después de la muerte del autor en 1949. El te­ma está tomado de una novela corta de Gertrude von le Fort, La última en el cadalso (La Demiére á l’óchafaud) (inspirada a su vez en un hecho histórico: la ejecución de dieciséis carmelitas de Compiégne (Teresianas de Compiègne), guillo­tinadas el 17 de julio de 1794 en París).

La trama de la obra es sencilla: relata las vicisitudes del claustro de las monjas carmelitas en el tiempo previo al martirio de estas, tras ser acusadas de “maquinar contra la República” por sostener “conciliábulos contrarrevolucionarios, correspondencia fanática” y por “conservar escritos liberticidas”. En suma -digámoslo ya- fueron ejecutadas por odio a la fe.

La obra de Bernanos es la que ha dado a conocer este hecho histórico, que pudo quedar inadvertido como sucedió con la muerte de otros sacerdotes, religiosos y religiosas que fueron victimados en tiempos de la Revolución Francesa. El texto es fruto de su madurez como dramaturgo y también su testamento literario.

El texto es de una simplicidad y de un vigor extraordi­narios. Las figuras de Blanca de la Forcé, de la Madre María, resumen las creaciones más poderosas y elevadas de Bernanos. Por el tema de la Comunión, de los Santos, los Diálogos de Carmelitas están situados en el corazón mismo de la obra de Bernanos. La Priora ha soportado la cruz que Blanca de­bía haber llevado. Y el motivo del miedo a la muerte humana, que recuerda el del miedo de la agonía de Cristo, adquiere aquí toda su fuerza incisiva.

Después de esta lectura solo me queda releer a Gertrude von le Fort, La última en el cadalso.

[Liliana Bachelder · Rating 4 out of 5]

french revolution
everyone ends up dead

[Richard Hannay · Rating 3 out of 5]

Tenía mucha curiosidad por leer a Bernanos aunque tenía la mayor de las prevenciones. La obra me ha gustado pero menos de lo que esperaba. así que tendré que leer algo más. Es extraordinario el estudio que realiza del miedo y la vocación. Blanche tiene miedo de la muerte como siempree ha tenido miedo de la vida y de hecho puede decirse que sólo vive verdaderamente durante esos segundos que la llevan al cadalso, cantando. Me pregunto, de otro lado si Bernanos reparó alguna vez escribiendo en pleno siglo XX sobre la aparente inutilidad del sacrificio de las Carmelitas que no había impedido ni el siglo XIX, ni evitado al Petit Pere Combes, ni la I Guerra Mundial, ni los asesinatos de religiosos y quema de Iglesias por los republicanos espa;oles. Then again. la economía divina opera de modos siempre inesperados.

[Anna Baboura · Rating 4 out of 5]

Θεατρικό κείμενο, λυρικά / ποιητικά γραμμένο.
Ο φόβος, ο θάνατος, ο πόλεμος και η επανάσταση.

[Manuel Alfonseca · Rating 4 out of 5]

FRANÇOIS: C'est la deuxième fois que je vois cette œuvre, dans les archives de RTVE. Je l'ai vu pour la première fois il y a plus d'un demi-siècle. Je l'ai beaucoup aimé à l'époque, et maintenant je l'aime à nouveau. L'ouvrage revient sur les derniers temps de l'abbaye carmélite de Compiégne, dont les religieuses, une novice inclus (bien que dans l'ouvrage il y en ait deux), furent guillotinées dix jours avant la chute de Robespierre.

ESPAÑOL: Esta es la segunda vez que veo esta obra, en el archivo de Estudio-1. La primera vez la vi hace más de medio siglo. Entonces me gustó mucho, y ahora me ha vuelto a gustar. La obra revisa los últimos tiempos de la abadía carmelita de Compiégne, cuyas monjas, incluida una novicia (aunque en la obra son dos), fueron guillotinadas diez días antes de la caída de Robespierre.

ENGLISH: This is the second time I've watched this play, in the RTVE Estudio-1 archive. I saw it for the first time over half a century ago. I liked it a lot then, and I've liked it again. The work reviews the last times of the Carmelite abbey of Compiégne, whose nuns, including a novice (although in the play there are two), were guillotined ten days before the fall of Robespierre.

[João Farias · Rating 3 out of 5]

trechos :
"Em resumo, minha filha, acho o estado de uma religiosa mediocre mais deplorável que o de um bandido. O bandido pode se converter, o que para ele será como um novo nascimento. A religiosa mediocre não pode mais nascer,ela já nasceu e já desperdiçou seu nascimento, se nao houver um milagre será sempre um aborto."

"As vezes acho menos triste nao creer em Deus do que em um Deus mecânico, geometra, fisico. Os astrônomos podem dizer o que quiserem. Acho a Criação nao parecida com um mecanismo como um pato de verdade parece um pato de vaucanson (um pato mecânico). Mas o mundo não é um mecânico, nem , alias, um professor com palmatória nem um juiz com uma balança. Senão teríamos que acreditar que, no Dia do Juízo, o Senhor pedirá conselhos a essas sérias, ponderadas,calculistas. E uma Idéia louca, Irmã Branca! Sabe muito bem que esse tipo de gente sempre considerou os santos uns loucos e os santos são os verdadeiros embaixadores de Deus.

"Não somos uma empresa de mortificações ou reservatório de virtudes, somos casas de oração, somente a oração justifica nossa existencia,quem não acredita na oração só pode achar que somos impostoras ou parasitas.Se disséssemos isso com mais franqueza aos ímpios talvez nos compreendessem melhor. Eles não são obrigados a reconhecer que a crença em Deus é um fato universal? Não é uma contradição muito estranha que os homens todos acreditem em Deus mesmo que rezem tão pouco e tão mal? tudo que lhe dão é a honra do temor. Se a crença em Deus é universal ñao deveria ser universal também a oração? Pois bem, minha filha, Deus quis que fosse assim, pois não fez dela, independente da nossa liberdade, uma necessidade tão imperiosa quanto a fome ou a sede mas permitiu que possamos rezar uns pelos outros.Assim cada oração, mesmo a do pastorzinho que guarda suas ovelhas, é a oração do genero humano.

[Leonardo Bruno · Rating 5 out of 5]

Soberbo. Arrebatador.

Você pode até discordar, como eu discordei, de considerável parte da teologia (católico-romana) contida no romance de Georges Bernanos, mas jamais poderá ficar indiferente à humanidade de seus personagens. Nesse sentido, o livro te "puxa" para dentro do drama humano, de onde você não consegue escapar sem graves prejuízos. O final, por exemplo, me arrancou um arrepio de uns vinte segundos! Faz muito tempo que isso não me ocorre com uma leitura.

"Mas, que vos parece? Um homem tinha dois filhos, e, dirigindo-se ao primeiro, disse: Filho, vai trabalhar hoje na minha vinha.
Ele, porém, respondendo, disse: Não quero. Mas depois, arrependendo-se, foi.
E, dirigindo-se ao segundo, falou-lhe de igual modo; e, respondendo ele, disse: Eu vou, senhor; e não foi.
Qual dos dois fez a vontade do pai? Disseram-lhe eles: O primeiro. Disse-lhes Jesus: Em verdade vos digo que os publicanos e as meretrizes entram adiante de vós no reino de Deus.

- Mateus 21:28-31.

[Declan Huerta · Rating 4 out of 5]

Como todo en Bernanos, impactante. Blanca de la Force es todo un itinerario en sí misma. Muestra descarnadamente la flaqueza humana, y a la vez la fuerza del amor, que lleva en verdad a dar la vida. Aquí se cumple lo que Bernanos decía: los santos son los dueños del mundo.

[Raul · Rating 4 out of 5]

Não entendi nada 😎👍

[Javier Muñoz · Rating 5 out of 5]

Una de las obras más conocidas de George Bernanos y, ciertamente, muy interesante.
Basada en el libro La última del cadalso, de Gertrud von Le Fort, sobre las 16 carmelitas guillotinadas durante la época del Terror tras la Revolución Francesa, creo que la versión de Bernanos es más profunda que la original de von Le Fort, sin desmerecer en absoluto la obra de la escritora alemana.
Bernanos nos ofrece un retrato mucho más íntimo, interior, de las monjas carmelitas y de cómo se entremezclan en ellas la fe y las reacciones más humanas y naturales ante la situación crítica que está viviendo Francia, y especialmente los católicos que se ven perseguidos y proscritos.
Uno de los grandes temas que sobrevuela toda la obra es la obediencia de las monjas, pero también cómo cada una de ellas vive su fe y asume la decisión colectiva del voto de martirio.
Aquí destaca la figura de Blanca de la Force y su miedo al martirio. Respuesta natural y humana, no forzada durante todo el relato, igual que su respuesta final y sorprendente ante la muerte de sus compañeras de convento.
En resumen, Diálogo de carmelitas es una obra profunda, que destila fe y grandes verdades humanas y espirituales.
Es también muy interesante, como cierre o epílogo, el texto que acompaña a la obra que nos acerca a los últimos años de Bernanos, su modo de escribir esta obra y las fuentes verídicas de estas 16 monjas que existieron en la realidad.
Merece mucho la pena su lectura.

[Joe]

The person asking “why” bad things happen is already missing the point when such questions are directed at the Christian God - the God with a pierced and wounded heart, who recklessly gives everything away, even to the last drop of His blood.

“In the Garden of Olives, Christ was no longer master of anything. Human anguish had never risen to such heights; it will never reach that level again… no living soul enters death so alone or unarmed” (117).

[Mariangel · Rating 5 out of 5]

I have just seen the beautiful French movie. I am currently reading Bernanos' Dialogue.

[Stefan Dion Garcia · Rating 4 out of 5]

Foremost, I think this play is an interesting precursor to the film Of Gods and Men. Like that film, it is about the courage of martyrdom and the people who have to make that choice. The character of Blanche is the difference here, she is an investigation of fear that pushes some people into religious life. She is the exception who most atheists think is the rule of the religious person. I love this play partially because of the sisters' individual personalities and intellects, which we rarely see in art.

[Caio · Rating 4 out of 5]

O martírio é explorado aqui em toda a sua complexidade humana. Qual condições exteriores e interiores o evocam? Qual a diferença entre o herói e um tolo rendido em ilusões de glória?

Bernanos não responde a essas perguntas, apenas as veste em seu devido grau de mistério. E como este repousa em boa parte na alma do mártir, não falha em apresentar personagens psicologicamente ricos e diferenciados que, abordando o tema por ângulos diferentes, convergem a um mesmo fim.

[Bruno Ramos · Rating 5 out of 5]

Una maravilla. Solo el hecho de recordar que la Revolución Francesa martirizó monjas, frailes y sacerdotes a mansalva, además de destruir todas las iglesias que pudo, ya merecería la pena, porque nadie habla de eso. Pero además es que esta obra de teatro es una joya literaria, teológica y dramática.

Las diferentes ideas sobre la naturaleza del martirio, la debilidad y la gracia se combinan de forma excepcional, en torno a la idea clave: morimos los unos por los otros.

[Tom · Rating 2 out of 5]

Read the book after seeing the opera in Central City. Gives a view into the French Revolution, its terror, and the execution of a cloister of religious sisters (The Carmelites); it is said that the execution of these sisters was so revulsive to the French population that it contributed to the end of the Reign of Terror.

[Tigeress Lambie · Rating 4 out of 5]

I have a Czech version of the book. I enjoyed the story and the dialogues. It is an epic story based on real events.

[Piero Marmanillo · Rating 5 out of 5]

Georges Bernanos reelabora bajo la forma de una pieza de teatro la novela de Gertrud von Le Fort, "La última en el cadalso". Había mencionado en la anterior nota que esta obra se basa en hechos reales, es decir, estas dieciseis mojas carmelitas fueron sentenciadas por los revolucionarios franceses y guillotinadas acusadas de "antirrevolucionarias".

La obra nos permite ver muy de cerca la vida de aquellas religiosas, mujeres de diferentes edades, con sus propias personalidades y que decidieron voluntariamente llevar una vida consagrada a Dios. Mujeres valientes y siempre en oración.

Entonces, surge la pregunta, ¿qué daño pudieron hacer aquellas mártires para merecer tan abominable castigo de parte de los hombres revolucionarios? Ninguna, eran personas felices viviendo bajo su regla conventual, esforzándose cada una por logar la santidad.

Desde esta óptica narrativa de la obra que resalta la santidad de aquellas monjas, con sus temores, dudas y convicciones, se puede vislumbrar, por contraste, la gran abominación que fue la Revolución francesa. Revolución, que vino a destruir todo lo sagrado, a asesinar a tantísimos fieles, a intentar quitar todo la religiosidad de los hombres en nombre de la libertad, igualdad y fraternidad, palabras que quedan huecas tan solo enterándose de todo el horror que cometieron los demonios revolucionarios.

Reproduzco a continuación un pasaje del diálogo entre la novicia Blanche de la Agonía de Cristo (débil y llena de dudas y temores) y la Madre María de la Encarnación (monja de gran fortaleza espiritual y dispuesta para el martirio), la angustia que revela Blanche es conmovedora. Dios reservará un destino inesperado para ambas:

Blanche
Es cierto...¡oh Madre María, si hay alguna manera de salvarlas, me parece que esta vez tendré el coraje...
Madre María
No se trata de salvarlas, sino de cumplir con ellas el voto que hicimos libremente, hace pocos días.
Blanche:
¡Qué! ¿las dejaremos morir sin hacer nada por ellas?
Madre María
Lo que importa, hijita, es que no las dejes morir sin nosotras.
Blanche
¡Eh!¡Qué necesitan que muramos!
Madre María
¿Es una chica del Carmelo hablando así?
Blanche
Muere, muere, ¡solo tienes esta palabra en tu boca! ¿Alguna vez se cansarán de matar o morir? ¿Estarás alguna vez satisfecha con la sangre de otros o con tu propia sangre?
Madre María
Solo hay horror en el crimen, hija mía, y es a través del sacrificio de vidas inocentes que este horror se borra, el crimen mismo se devuelve al orden de la caridad divina...

Blanche patea su pie

Blanche
¡No quiero que mueran! ¡Yo no quiero morir!

Ella huye sin que la Madre María pueda detenerla (...).

Una obra muy recomendable.

[Hadrien · Rating 5 out of 5]

La dernière et non pas la moindre des œuvres de Bernanos. Devant sa propre mort il nous livre une méditation profonde du martyre, et peint des carmélites aux âmes différentes mais unies face à une France funeste. Des dialogues profonds et puissants.

[Apostolos Kyriazis · Rating 4 out of 5]

Ο επιθανάτιος ρόγχος του Bernanos. Ενδιαφέρον, για θρησκευόμενους και μη.

[Isaure · Rating 5 out of 5]

Une pièce bouleversante. La dernière scène est déchirante, d'une emotion extraordinaire. Un jour, j'aurais le courage de voire cette pièce de théâtre ...

[Marsyas · Rating 4 out of 5]

De très beaux passages. À lire avec l'oeuvre de Poulenc ^^

[Chlodudu · Rating 3 out of 5]

*3,5

[corpus gutiérrez · Rating 5 out of 5]

su delito: ser perfectas 💋

[Two Readers in Love · Rating 5 out of 5]

Read libretto 19May2019 (the following is not a review; I like to note what production I saw along with a particular time reading a libretto and Goodreads "notes" field does not have enough space._

Yannick Nezet-Seguin conducts a riveting performance of Poulenc’s drama of faith and martyrdom, Dialogues des Carmélites. The May 19, 2019 Live in HD transmission stars mezzo-soprano Isabel Leonard as Blanche, soprano Karita Mattila as Madame de Croissy, Adrianne Pieczonka as Madame Lidoine, soprano Erin Morley as Constance, and mezzo-soprano Karen Cargill as Mother Marie. Staging by John Dexter.

[Katrin · Rating 5 out of 5]

Teisel lugemisel kõnetas rohkemgi kui esimesel.