What do you think?
Rate this book
Harpie
Harpie is een veel te slimme jonge vrouw die geïsoleerd leeft. Haar vriend heeft haar verlaten voor een ander en Harpie is radeloos. Ze mist zijn aandacht en de seks. Haar enige metgezel is de duivel, die haar uitdaagt het gewone leven op zijn kop te zetten en gedragsregels te overschrijden. Al snel ontstaat een bont plan: waarom niet de fundamenten van de wereld, de Liefde en de Dood, samenbrengen om er samen rijk van te worden. Kan je de gevestigde orde omverwerpen en er zonder kleerscheuren vanaf komen? Wanneer ben je niet onschuldig meer?
- GenresFiction
176 pages, Paperback
First published February 27, 2020
1 person is currently reading
188 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 70 reviews
July 21, 2020
Grappig om direct na Normal People te lezen; in bepaalde opzichten leest dit boek als een radicale (en veel betere en stukken minder uitgespelde) variant van wat dat van Rooney had kunnen zijn.
February 26, 2024
Heb het hele boek rond de 3 sterren gehangen, in afwachting of het einde het nog naar de 4 ging tillen. Integendeel: daar waar ik voor een seconde dacht dat het ongelofelijk goed geschreven en gelaagd zou zijn, dat waar het boek voelde als een feverdream, het ook daadwerkelijk psychotisch zou blijken, bleek in de realiteit een gigantische anti-climax met een ontzettende afgezaagde dialoog. Idee was leuk, uitwerking minder. (1 ster minder puur uit frustratie)
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 2, 2020
Stond er nou maar geen tekst op de achterkant, dan begon je niet met de verkeerde verwachtingen aan dit boek.
March 12, 2020
‘Loondienst en voortplanting maken je leven niet ineens zinvol, Joris. Een afgemaakte studie geschiedenis evenmin.’
3,75!
3,75!
February 25, 2024
had iets langer mogen zijn. heb het gevoel dat veel aan de oppervlakte is gebleven en dat het einde nogal abrupt kwam. het concept was veelbelovend, maar de uitwerking niet zo. het spel met fantasie/droom en realiteit vond ik daarentegen wel heel interessant. en ik had eigenlijk ook verwacht dat het plot veel extremer zou zijn, maar dat viel mee. zou wel aanraden om tw’s te bekijken voordat je het gaat lezen tho.
February 24, 2021
Hier moet ik nog even over nadenken 😂
October 14, 2024
Heeft me gegrepen en vastgehouden tot nét voor het einde, zoals hoofdpersoon Harpie vastgehouden had moeten worden. Grof taalgebruik, seks en humor fungeren als een soort bermudadriehoek waar zij in aan het verdrinken is. Het verhaal balanceert op het randje tussen droom en realiteit.
Ik ga nog even nadenken over wat ik nu precies gelezen heb.
Mooi: 'Er zijn weinig dingen zo verstrikt in betekenis als een vrouwenlijf. Het duizend-dingen-doekje van de zichtbare wereld. Het beeld van de schoonheid, maar ook het object waarvan de schoonheid het vaakst in de waagschaal ligt. Duizenden blikken per dag vragen zich af of dit een mooi exemplaar is, of dit acceptabel is.'
Ik ga nog even nadenken over wat ik nu precies gelezen heb.
Mooi: 'Er zijn weinig dingen zo verstrikt in betekenis als een vrouwenlijf. Het duizend-dingen-doekje van de zichtbare wereld. Het beeld van de schoonheid, maar ook het object waarvan de schoonheid het vaakst in de waagschaal ligt. Duizenden blikken per dag vragen zich af of dit een mooi exemplaar is, of dit acceptabel is.'
September 24, 2020
Dat was een wilde rit. IJzersterk begin, scherpe observaties hier en daar, mooie taal, maar toch overtuigde Harpie niet helemaal. En: wat kwam dat einde raar snel.
October 3, 2023
Oke ik ga even eerst al mijn negatieve gedachten over dit boek eruit gooien:
- Het einde had echt een beetje de energie van "and then everyone clapped"
- Vol met clichés en basic 'diepe gedachten', en de duivel als metafoor voor je problemen?? Had hem op z'n minst echt laten zijn
- De conversaties met de duivel voelden echt als een drama script dat ik in klas 2 bij elkaar heb gezet.
Verder enkele mooie anekdotes, herkenbare dingen in sommige mate. Maar daar blijft t bij. Misschien was t boek ook te kort om Harpie als rond personage uit te werken.
- Het einde had echt een beetje de energie van "and then everyone clapped"
- Vol met clichés en basic 'diepe gedachten', en de duivel als metafoor voor je problemen?? Had hem op z'n minst echt laten zijn
- De conversaties met de duivel voelden echt als een drama script dat ik in klas 2 bij elkaar heb gezet.
Verder enkele mooie anekdotes, herkenbare dingen in sommige mate. Maar daar blijft t bij. Misschien was t boek ook te kort om Harpie als rond personage uit te werken.
October 14, 2023
Hoewel het plot me erg aansprak, viel de uitwerking me wat tegen. Ik had gehoopt op net wat meer chaos en hel, maar het bleef subtiel. Er is daarentegen heel goed gespeeld met de vraag of bepaalde stukken werkelijkheid zijn of niet
November 10, 2020
Zeer de moeite waard.
March 14, 2020
Eerlijk is eerlijk, ik ben een nieuwsgierig persoon. Vooral naar boeken die een beetje raar zijn. Of misschien is 'anders' wel het goede woord, maar dat terzijde.
Toen ik het persbericht voor me kreeg van Harpie viel behalve de beetje buitenaardse cover, mij meteen iets anders op. “Satan is haar enige metgezel, die zichzelf promoveert tot haar life coach.” Ja, dat is wel een zin die meteen mijn aandacht trok.
Uiteindelijk las ik Harpie binnen een avond uit, dit terwijl ik zelfs zinnen en hele bladzijdes opnieuw las. Slim, bevrijdend en toch ook een beetje raar. Harpie van Hannah van Binsbergen is dat allemaal. Een boek wat iets anders dan ik van tevoren had verwacht, maar het zette mij zeker aan tot nadenken...
In mijn volledige recensie op Books & Macchiatos vertel ik jullie waarom Harpie mij enorm aan het denken zetten en geef ik jullie voorbeelden van hoe goed dit boek is, link in mijn bio!
Toen ik het persbericht voor me kreeg van Harpie viel behalve de beetje buitenaardse cover, mij meteen iets anders op. “Satan is haar enige metgezel, die zichzelf promoveert tot haar life coach.” Ja, dat is wel een zin die meteen mijn aandacht trok.
Uiteindelijk las ik Harpie binnen een avond uit, dit terwijl ik zelfs zinnen en hele bladzijdes opnieuw las. Slim, bevrijdend en toch ook een beetje raar. Harpie van Hannah van Binsbergen is dat allemaal. Een boek wat iets anders dan ik van tevoren had verwacht, maar het zette mij zeker aan tot nadenken...
In mijn volledige recensie op Books & Macchiatos vertel ik jullie waarom Harpie mij enorm aan het denken zetten en geef ik jullie voorbeelden van hoe goed dit boek is, link in mijn bio!
November 8, 2020
Hahaha, hier heb ik mij nu echt nog eens goed mee vermaakt. Dat die dialogen met duivel hier en daar het tempo er wat uit halen en het einde een pietsje afgerafeld aan voelt, zij allemaal vergeven. Meer graag!
August 2, 2020
Ik ga dit geen sterren geven tot ik met iemand over het einde heb kunnen praten. Wie biedt.
August 1, 2020
de reviews van andere mensen gaan allemaal over het vreemde einde, maar zonder dat einde had ik het boek waarschijnlijk echt veel gekker gevonden dan nu
bijzonder boek
bijzonder boek
February 21, 2022
3.5 - vreemd, duister maar toch vooral humoristisch, om verder over na te denken (maar net iets te vaag voor 4 sterren?)
May 26, 2022
Ik vond ‘m tamelijk intens. Wel goed experimenteel en de onderwerpen zeer urgent, maar het boek greep me niet. Hm, ja, misschien moet het nog even bezinken.
March 17, 2026
Een heldin van de moderniteit, maar ook een enorme schreeuw voor hulp.
April 17, 2022
Heel goed gedaan hoe gaandeweg het discours verandert van "mental health problematiek" naar het hebben van een scherper existentieel bewustzijn.
Vreemde eenden zien de boel geregeld scherper. Dit boek is een mooie illustratie daarvan.
Vreemde eenden zien de boel geregeld scherper. Dit boek is een mooie illustratie daarvan.
May 2, 2021
Zo nu en dan struikel ik onverwachts en tuimel ik in een ravijn van lamlendigheid. Het hele idee van een boek lezen begint me dan tegen te staan en wat ik ook probeer, ik krijg mezelf niet uit het ravijn getakeld. Dus zit er niets anders op dan het ravijn zijdelings uit te wandelen en klauteren. Een periode van een paar weken waarin ik alleen maar (veelal slechte) films kijk en (veelal goede) podcasts luister. Na een twintig- of dertigtal films en podcasts komt de begane grond in zicht en pak ik voorzichtig weer eens een boek op.
Ditmaal was dat Harpie, het romandebuut van Hannah van Binsbergen. En blij toe, want dit was precies wat ik nodig had: duister, humorrijk proza met, zoals accuraat op de achterflap vermeld staat, ‘een krachtige eigen stem.’ Het is kort, het is bijdetijds, het is vrij raar en zelfverzekerd. Een flitsend romannetje, zoals een vallende ster aan een heldere nachthemel. Het weet je aandacht te vangen en eventjes te fixeren, hoe vluchtig dat ogenblik ook is. Voorbij voor je weet waar je naar kijkt, maar daarom niet minder opwindend. En de thematische gelijkenissen met mijn eigen roman Maanscherf (bijvoorbeeld Witoog <> Satan) zijn bovendien zonneklaar, dus dat is bijvangst.
Conclusie: meer van dit graag, Hannah. Also, dikke shout-out naar de omslagontwerpers Floor von Dülmen Krumpelmann en Lyanne Tonk: het is een omslag om je vingers bij af te likken. Heel stijlvol.
Op naar het volgende boek. Must. Resist. Urge. To. Watch. Too. Many. Films. Argh.
Ditmaal was dat Harpie, het romandebuut van Hannah van Binsbergen. En blij toe, want dit was precies wat ik nodig had: duister, humorrijk proza met, zoals accuraat op de achterflap vermeld staat, ‘een krachtige eigen stem.’ Het is kort, het is bijdetijds, het is vrij raar en zelfverzekerd. Een flitsend romannetje, zoals een vallende ster aan een heldere nachthemel. Het weet je aandacht te vangen en eventjes te fixeren, hoe vluchtig dat ogenblik ook is. Voorbij voor je weet waar je naar kijkt, maar daarom niet minder opwindend. En de thematische gelijkenissen met mijn eigen roman Maanscherf (bijvoorbeeld Witoog <> Satan) zijn bovendien zonneklaar, dus dat is bijvangst.
Conclusie: meer van dit graag, Hannah. Also, dikke shout-out naar de omslagontwerpers Floor von Dülmen Krumpelmann en Lyanne Tonk: het is een omslag om je vingers bij af te likken. Heel stijlvol.
Op naar het volgende boek. Must. Resist. Urge. To. Watch. Too. Many. Films. Argh.
February 15, 2021
Dit boek las als een trein, maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nou gelezen heb.
March 24, 2020
Van debuutromans over twintigers met liefdesverdriet verwacht ik doorgaans weinig. Daardoor was ‘Harpie’ een nog groter genot om te lezen. Hannah van Binsbergen schrijft jaloersmakend mooi en heeft een waanzinnig verhaal bedacht dat me verraste en verbaasde. Een boek om te citeren en direct nog eens te lezen.
Ga er open in en lees de achterflap en beschrijving niet want daarop/in staat een spoiler! Echt zonde van de uitgever.
Ga er open in en lees de achterflap en beschrijving niet want daarop/in staat een spoiler! Echt zonde van de uitgever.
July 17, 2021
Dag Satan.
Dag Harpie. Hoe gaat-ie?
Goed, Satan.
Niet liegen, je hebt je polsen doorgesneden.
Nietes, niet door. Het bloedt alleen een beetje.
Er zijn makkelijkere manieren om vrienden te maken.
Ik wist niet dat dit er een was, om eerlijk te zijn.
Het isolement waarin Harpie leeft maakt haar verdriet puur. Vreemde smetten zoals de wens om erkend te worden als een zielig iemand, het verlangen naar de blik van een zekere ander, zodat hij kan zien hoe zij lijdt en dan lekker spijt krijgt, die dingen stierven af en wat er overbleef was een ellende die alleen voor zichzelf bestond, als een kunstwerk op de zeebodem. Dat was een tijdje erg bevredigend, en had als bijkomend voordeel dat venijnige vragen over de aard en reden van haar verdriet uitbleven. Voor Harpie was het duidelijk dat ze eenzaam was omdat ze verdrietig was, en niet andersom.
Seks is waarschijnlijk niet half zo deprimerend als je niet jezelf hoeft te zijn, als je geen moment gelooft dat je iets in de ander moet zoeken. Misschien is het niet eens zo moeilijk om levensecht over te komen. Ze kan zichzelf modelleren naar gangbare ideeën, net zolang tot de dode binnenkant onvindbaar en vergeten is, en ze louter een glanzend, reddend oppervlak is geworden. Haar lichaam kan haar werk zijn, ze kan het verzorgen als een meisje van tien haar pony, ze kan er dingen voor kopen, het insmeren met lotion. Ze kan het dresseren, en daar misschien plezier in vinden, of in elk geval iets waar haar zinkende gevoel op vast kan lopen. Misschien stoot ze juist op pijn of walging. Ook dat is leven, en ook dat is beter dan dit.
Eén leven is veel te moeilijk, je hebt er minstens twee nodig.
Iedereen maakt wonden bij zichzelf om de grote wond te zien, omdat ze willen weten dat ze hem niet verzonnen hebben, dat het bloed en het gat echt zijn. Seks gaf de mogelijkheid iets anders mee te maken dan de vanzelfsprekendheid van eigenlijk al dood zijn. Misschien ook iets anders dan alleen zijn; als haar ziel dat niet kon ervaren, dan tenminste haar lichaam.
En wat dan nog? Een mens die haar leven vergooit, niets leert; niets produceert, zich niet voortplant. Wat maakt dat uit? (...) Het scheelde niks of je was er niet geweest, maar nu je er bent was je er nog steeds net zo goed niet geweest. Loondienst en voortplanting maken je leven niet ineens zinvol, Joris. Een afgemaakte studie geschiedenis evenmin. Maar als je broer van je houdt, mag je je polsen niet doorsnijden. Dat is de wet.
Moet ze godverdomme haar benen weer gaan scheren.
Dat je ophoudt met gaten in jezelf te maken en begint met gaten in de wereld te slaan.
Weet je, gisteren hoorde ik Jos van verkoop in de keuken praten over zijn vriendin. Dat hij haar 's ochtends koffie op bed brengt en dat ze dan samen gaan hardlopen. En weet je wat ik toen dacht?
Mag ik een teiltje?
Ik dacht: ik wil ook wel samenwonen, desnoods met zo'n lul. Waar is mijn koffie op bed? Dat dacht ik.
Dat is niet best.
Ik geloof dat niet.
(Ja, het einde trekt op niets. Maar ik weiger dat mijn plezier met de rest van het boek te laten verpesten.)
Dag Harpie. Hoe gaat-ie?
Goed, Satan.
Niet liegen, je hebt je polsen doorgesneden.
Nietes, niet door. Het bloedt alleen een beetje.
Er zijn makkelijkere manieren om vrienden te maken.
Ik wist niet dat dit er een was, om eerlijk te zijn.
Het isolement waarin Harpie leeft maakt haar verdriet puur. Vreemde smetten zoals de wens om erkend te worden als een zielig iemand, het verlangen naar de blik van een zekere ander, zodat hij kan zien hoe zij lijdt en dan lekker spijt krijgt, die dingen stierven af en wat er overbleef was een ellende die alleen voor zichzelf bestond, als een kunstwerk op de zeebodem. Dat was een tijdje erg bevredigend, en had als bijkomend voordeel dat venijnige vragen over de aard en reden van haar verdriet uitbleven. Voor Harpie was het duidelijk dat ze eenzaam was omdat ze verdrietig was, en niet andersom.
Seks is waarschijnlijk niet half zo deprimerend als je niet jezelf hoeft te zijn, als je geen moment gelooft dat je iets in de ander moet zoeken. Misschien is het niet eens zo moeilijk om levensecht over te komen. Ze kan zichzelf modelleren naar gangbare ideeën, net zolang tot de dode binnenkant onvindbaar en vergeten is, en ze louter een glanzend, reddend oppervlak is geworden. Haar lichaam kan haar werk zijn, ze kan het verzorgen als een meisje van tien haar pony, ze kan er dingen voor kopen, het insmeren met lotion. Ze kan het dresseren, en daar misschien plezier in vinden, of in elk geval iets waar haar zinkende gevoel op vast kan lopen. Misschien stoot ze juist op pijn of walging. Ook dat is leven, en ook dat is beter dan dit.
Eén leven is veel te moeilijk, je hebt er minstens twee nodig.
Iedereen maakt wonden bij zichzelf om de grote wond te zien, omdat ze willen weten dat ze hem niet verzonnen hebben, dat het bloed en het gat echt zijn. Seks gaf de mogelijkheid iets anders mee te maken dan de vanzelfsprekendheid van eigenlijk al dood zijn. Misschien ook iets anders dan alleen zijn; als haar ziel dat niet kon ervaren, dan tenminste haar lichaam.
En wat dan nog? Een mens die haar leven vergooit, niets leert; niets produceert, zich niet voortplant. Wat maakt dat uit? (...) Het scheelde niks of je was er niet geweest, maar nu je er bent was je er nog steeds net zo goed niet geweest. Loondienst en voortplanting maken je leven niet ineens zinvol, Joris. Een afgemaakte studie geschiedenis evenmin. Maar als je broer van je houdt, mag je je polsen niet doorsnijden. Dat is de wet.
Moet ze godverdomme haar benen weer gaan scheren.
Dat je ophoudt met gaten in jezelf te maken en begint met gaten in de wereld te slaan.
Weet je, gisteren hoorde ik Jos van verkoop in de keuken praten over zijn vriendin. Dat hij haar 's ochtends koffie op bed brengt en dat ze dan samen gaan hardlopen. En weet je wat ik toen dacht?
Mag ik een teiltje?
Ik dacht: ik wil ook wel samenwonen, desnoods met zo'n lul. Waar is mijn koffie op bed? Dat dacht ik.
Dat is niet best.
Ik geloof dat niet.
(Ja, het einde trekt op niets. Maar ik weiger dat mijn plezier met de rest van het boek te laten verpesten.)
February 12, 2021
Het einde is natuurlijk ongelooflijk slecht, en het verhaal bestaat ook nog eens volledig uit hinderlijk navelgestaar en -gepluis. Maar het is wel heel goed geschreven, het is grappig en uiteindelijk stelt het egocentrische gebabbel wel een actueel probleem aan de kaak: mensen zijn eenzaam, ook existentieel, en dat kun je wel verhullen met werk, kleding en allerlei ander gedoe, maar er komt een moment dat het verhulde zich toont. En Harpie ontbeert nu eenmaal het talent dat ze kan verhullen. Leve de milennial en haar hinderlijke genavelstaar!
February 14, 2021
Heeft me niet echt kunnen boeien. Ik begrijp wel dat de auteur geprobeerd heeft om een soort pathologie te beschrijven: hoofdpersonage Harpie heeft wanen en heeft moeite met het leven. Daardoor is zij ook niet echt sympathiek. Maar dat allemaal hoeft nog niet tot een grotendeels saai verhaal te leiden dat maar wat kabbelt. En het slot met de collega’s in de kring en Harpie’s grote verhaal is ook nog eens lachwekkend en ongeloofwaardig. Jammer.
January 13, 2023
Een beetje vreemd, maar wel heel lekker. Het zeldzame bewijs dat een politieke roman niet gortdroog hoeft te zijn.
'Ach, ze stonden allemaal aan mijn kant. Iedereen wilde dat het goed met me zou aflopen. Ik stond alleen niet echt aan mijn eigen kant.'
Ze lopen een stukje in stilte naast elkaar.
'En dat is eigenlijk niet veranderd, hè.'
'Nee.'
'Ach, ze stonden allemaal aan mijn kant. Iedereen wilde dat het goed met me zou aflopen. Ik stond alleen niet echt aan mijn eigen kant.'
Ze lopen een stukje in stilte naast elkaar.
'En dat is eigenlijk niet veranderd, hè.'
'Nee.'
Read
February 22, 2026Best grappige schrijfstijl, maar ik denk toch beter geschikt voor een columnachtige situatie in plaats van een (literaire?) roman. Het einde voelde wat geveinsd en haastig, maar tegelijkertijd was het ook een boek wat me aanzette tot denken. Ook best grappig dat ik aan de ene kant heb gelezen over Harpies diepste en duisterste geheimen, maar aan de andere kant me echt totaal geen voorstelling van haar als persoon kan maken. Blijkt misschien toch dat je als persoon gevormd wordt door de mensen om je heen en je omgang met je omgeving ...
January 25, 2026
lastig oordelen maar het is wel heel vet. fascinerend einde. denk dat ik het een keer zou moeten herlezen om het wat beter te begrijpen. de schrijfstijl had soms iets scherper gemogen maar verder wel heel erg goed
March 4, 2026
Ik vond het einde een beetje zwak/raar/niet passend. Het is best een kort boek, terwijl ik denk dat het langer had kunnen zijn. Verder krijg ik "art disturbs the comfortable and comforts the disturbed." vibes, ik was in ieder geval een beetje disturbed.
Displaying 1 - 30 of 70 reviews