در پوست ببر

by مجید نفیسی

129 pages, Unknown Binding

Reviews

[شادی‌آفَرین · Rating 3 out of 5]

*مجید نفیسی/ در پوستِ ببر*
...
با برف که تا مرگ راهی نیست
.
تاریکی را به من واگذار
.
ایستاده ام در گذر ماه
تا خویشتن را فراموش کنم
.
به هنگامیکه به خواب می رویم
و تنها سردی مرگ بر جا می ماند
آیا این تویی
حوایی که نخستین سیب را خورده است
.
چشمانت را به او ببخش
وقتی هیچ چیز تو را به ادامه ی این راه بر نمی انگیزد
چشمانت را به او ببخش
.
آه ای نامعلوم، ای ایستاده در تاریکی
.
دستهایش را بویید
.
دستهایش را به من آویخت
و او را دیدم که همچنان در غبار می گذشت
.
دستانی که تمامی شب را در خود گرفته اند
.
این شب که تمامی دستها را آشفته کرده است
.
تو با منی، در جهانی تنها
.
آنگاه دستی نوازشگر
از خود می راندت
دری بسته می شود
و باغ تنها
تا دیدار بعد به جا می ماند
.
کسی هنوز به چشمانش
در آینه می نگرد
.
کسی تمام روز
در آب ایستاده بود
.
این جا فقط
فوران کسی ست
که خوابهای مرده می بیند

[Minā · Rating 3 out of 5]

«مرا در ستایش ماه‌های شبانه
آوازی نمانده است،
ایستاده‌ام در گذر ماه
تا خویشتن را فراموش کنم.»