شعرهای ونیسی

by مجید نفیسی

95 pages, Unknown Binding

Reviews

[شادی‌آفَرین · Rating 3 out of 5]

*مجید نفیسی/شعرهای ونیسی*
.
چه غوغایی ست
در این قلب مرده
.
در تو كيستی مانده ام
و از چه می خواهی آکنده ام
.
و من تکه شعری را
که سخت جویده ام
در آب تف می کنم
.
در راه دسته گلی چيدم
تا نثار تو کنم
.
آه
دستهای من
چه خوشبوست
.
و همچنان که نقب می زنم
از خود می پرسم
قلب تو کجاست
و دستهای من
تا کی منتظر بمانند
.
تنت بوی آشنا می دهد
و ابرهای سیاه
در چشمهایت
شکل های دلخواه می گیرند
.
بر طاس لغزان تنت
می لغزد
تا به درون تو افتم
.
می گویم هر چه بادا باد
و خود را در ماسه های تن تو دفن می کنم
.
و من
چون گنجشکی
در بهت چشمهای تو می مانم
.
من در میانه ی دو موج به دنیا می آیم
و پوست تنم
هر روز لغزنده تر می شوم
.
تمام آبهای جهان
در رگهای ما می دود
.
و سرانگشتان ما
در سراسر شب
پخش می شد
.
پیچک ها از گلويم
بالا می خزند
.
من برهنگی خود را
در زلالیِ شما بازیافتم
.
و برگهای خشک
دانه دانه
از اندام من
فرو می ریخت
.
معبود من
به تو این سرود را می بخشم
که گفتن لفظی زیبا
بهترین نشانه سپاس و ستایش است
.
نفرین بر تو ای روز
ای روزی که در آن زاده شدم
همه چیز بیهوده بود
.
برای دوست داشتن
به سقفی مشترک
نیاز نیست
.
غلت می زنم
روی تکه پاره های تنم
و رویاهای نیمه کاره ام
.
آه
پدر کجاست
که نام ها را به من بیاموزد!؟
.
دیروز دستی را که به قلبم نزدیک تر بود
به سوی تو دراز کردم
.

[Minā · Rating 3 out of 5]

به یاد مصطفی آبکاشک؛ او در دوران انقلاب از فعالین جنبش کارگری بود.
«شاخه‌ی سبزم را نگهدار
یک روز برمی‌گردم
به سندیکای کارگران پروژه‌ای آبادان
و بیرقی می‌خواهم
شاخه‌ی سبزم را نگهدار.»