What do you think?
Rate this book
Holland
Dit boek is een reis door het diepe hart van Nederland.
Nee.
Het is een roman voor iemand die het Nederlands beheerst, maar de cultuur niet.
Nee.
Een beschrijving van Nederland in al haar verscheidenheid.
Nee.
Dit boek is gewoon Holland.
Behalve met onverwachte regenbuien, de Aldi en de zee had Semmier Karim niet zo gek veel ervaring met het leven in Nederland buiten het azc. Na negen jaar wachten op een verblijfsvergunning komt hij terecht in het echte Holland, dat van haar inwoners, niet dat van het systeem. Het wordt een zoektocht naar zichzelf, de jongen die hij gaandeweg verloren is en naar het thuis waar hij zo naar verlangt. Onderweg blijkt het volk anders te zijn dan het systeem, en zijn reis moeilijker dan hij dacht.
Wie zijn de Hollanders? Gaat Semmier zijn weg vinden? En wat als de liefde op zijn pad komt?
Door de ogen van Semmier Karim zien we Nederland zoals niemand anders het zou kunnen optekenen.
Zoals de schrijver het zelf zegt: "Holland is de hoofdpersoon van deze roman. Dit boek is mijn reis tussen de Nederlanders en in de Nederlanders. In hun hart, in hun geest, in hun hoofd. En als dat het niet is, dan is het mijn vergissing, waarvan ik dacht dat het mijn reis was.'
Nee.
Het is een roman voor iemand die het Nederlands beheerst, maar de cultuur niet.
Nee.
Een beschrijving van Nederland in al haar verscheidenheid.
Nee.
Dit boek is gewoon Holland.
Behalve met onverwachte regenbuien, de Aldi en de zee had Semmier Karim niet zo gek veel ervaring met het leven in Nederland buiten het azc. Na negen jaar wachten op een verblijfsvergunning komt hij terecht in het echte Holland, dat van haar inwoners, niet dat van het systeem. Het wordt een zoektocht naar zichzelf, de jongen die hij gaandeweg verloren is en naar het thuis waar hij zo naar verlangt. Onderweg blijkt het volk anders te zijn dan het systeem, en zijn reis moeilijker dan hij dacht.
Wie zijn de Hollanders? Gaat Semmier zijn weg vinden? En wat als de liefde op zijn pad komt?
Door de ogen van Semmier Karim zien we Nederland zoals niemand anders het zou kunnen optekenen.
Zoals de schrijver het zelf zegt: "Holland is de hoofdpersoon van deze roman. Dit boek is mijn reis tussen de Nederlanders en in de Nederlanders. In hun hart, in hun geest, in hun hoofd. En als dat het niet is, dan is het mijn vergissing, waarvan ik dacht dat het mijn reis was.'
399 pages, Paperback
First published January 1, 2020
4 people are currently reading
310 people want to read
About the author
Rodaan Al Galidi
35 books95 followersAl Galidi (eigenlijk Rodhan Al Khalidi) is een schrijver van Irakese afkomst. Hij is geboren in 1971, maar zijn precieze geboortedatum is onbekend, omdat zulke gegevens niet geregistreerd worden en verjaardagen niet gevierd worden in zijn streek van herkomst.
Al Galidi studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur. Na zijn studie vluchtte hij uit Irak om de dienstplicht te ontwijken; zes jaar later, in 1998, kwam hij in Nederland terecht, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd hem geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Lessen Nederlands mocht hij bijgevolg niet bijwonen. Daarom leerde Al Galidi zich de Nederlandse taal en begon te schrijven. In Vlaanderen wordt hij als schrijver erkend en ontvangt hij een werkbeurs. In 2007 kon Al Galidi genieten van het generaal pardon in Nederland. In 2011 zakte hij voor zijn inburgeringscursus waardoor de IND het recht heeft om zijn verblijfsvergunning te ontnemen.
Onder de naam Rodaan Al Galidi zet hij zijn schrijverschap voort.
ENGLISH
Al Galidi (actually Rodhan Al Khalidi) is a writer of Iraqi origin. He was born in 1971, but his exact date of birth is unknown, because such data is not registered and birthdays are not celebrated in his region of origin.
Al Galidi graduated in Iraq as an architectural engineer. After his studies he fled from Iraq to avoid conscription; six years later, in 1998, he ended up in the Netherlands, where he applied for asylum. The asylum was refused. Therefor he was not allowed to attend Dutch lessons. That is why Al Galidi learned himself the Dutch language and started to write. He is recognized as a writer in Flanders and receives a scholarship. In 2007, Al Galidi was able to enjoy the general pardon in the Netherlands. In 2011 he failed his integration course, which gave the IND the right to withdraw his residence permit.
He continues his writing under the name Rodaan Al Galidi.
(bron: wikipedia.nl)
Rodaan Al Galidi is an award-winning author of poetry and novels for adults. The Three Princes of Serendip is his first book for children. He lives in the Netherlands.
Al Galidi studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur. Na zijn studie vluchtte hij uit Irak om de dienstplicht te ontwijken; zes jaar later, in 1998, kwam hij in Nederland terecht, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd hem geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Lessen Nederlands mocht hij bijgevolg niet bijwonen. Daarom leerde Al Galidi zich de Nederlandse taal en begon te schrijven. In Vlaanderen wordt hij als schrijver erkend en ontvangt hij een werkbeurs. In 2007 kon Al Galidi genieten van het generaal pardon in Nederland. In 2011 zakte hij voor zijn inburgeringscursus waardoor de IND het recht heeft om zijn verblijfsvergunning te ontnemen.
Onder de naam Rodaan Al Galidi zet hij zijn schrijverschap voort.
ENGLISH
Al Galidi (actually Rodhan Al Khalidi) is a writer of Iraqi origin. He was born in 1971, but his exact date of birth is unknown, because such data is not registered and birthdays are not celebrated in his region of origin.
Al Galidi graduated in Iraq as an architectural engineer. After his studies he fled from Iraq to avoid conscription; six years later, in 1998, he ended up in the Netherlands, where he applied for asylum. The asylum was refused. Therefor he was not allowed to attend Dutch lessons. That is why Al Galidi learned himself the Dutch language and started to write. He is recognized as a writer in Flanders and receives a scholarship. In 2007, Al Galidi was able to enjoy the general pardon in the Netherlands. In 2011 he failed his integration course, which gave the IND the right to withdraw his residence permit.
He continues his writing under the name Rodaan Al Galidi.
(bron: wikipedia.nl)
Rodaan Al Galidi is an award-winning author of poetry and novels for adults. The Three Princes of Serendip is his first book for children. He lives in the Netherlands.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 44 reviews
October 24, 2023
Door de ogen van een buitenstaander met buitengewoon veel humor kijken naar de Nederlandse cultuur en samenleving. Wat een bijzondere verzameling hartelijke en lieve mensen komt er langs in dit boek. Maar ook het bureaucratische en technocratische asielbeleid van Nederland. Eerder ondanks dan dankzij deze procedures burgeren mensen in. Geen wonder als je daarvan terugschrikt en het opgeeft. En wat is inburgeren? Met zijn vrolijke en beschaafde manier van kijken, scherp observerend stelt de ik-figuur dit aan de kaak. Het taalgebruik en de schrijfstijl zijn wat eentonig, op een gegeven moment belemmerde dat mij het doorlezen. Het boek neemt je daarentegen mee naar hele verschillende werelden in ons eigen land, erg leerzaam. Leuk boek.
June 28, 2020
Zo mooi, zo verdrietig. Een spiegel voor wie denkt dat ie menselijk is. Een spiegel opnieuw voor het Nederlandse beleid en de cultuur.
September 28, 2023
? Leeskring Zoetermeer 25/9/23
🤔Ik had geen hoge verwachtingen van dit boek, maar dat bleek tot mijn verbazing en plezier geheel onterecht ;-) Vooral de vergelijkingen tussen de normen en waarden in een Irakese en een Nederlandse familie en de humor daarbij vond ik mooi, maar meer nog boeide het hele boek mij tot het einde. Ook mijn leeskring was bijna unaniem heel enthousiast en zelfs enthousiaster dan het eerste boek van deze schrijver over het azc, die zij (toen zat ik nog niet bij deze leeskring) vele jaren geleden al gelezen hadden.
MW25/9/23
🤔Ik had geen hoge verwachtingen van dit boek, maar dat bleek tot mijn verbazing en plezier geheel onterecht ;-) Vooral de vergelijkingen tussen de normen en waarden in een Irakese en een Nederlandse familie en de humor daarbij vond ik mooi, maar meer nog boeide het hele boek mij tot het einde. Ook mijn leeskring was bijna unaniem heel enthousiast en zelfs enthousiaster dan het eerste boek van deze schrijver over het azc, die zij (toen zat ik nog niet bij deze leeskring) vele jaren geleden al gelezen hadden.
MW25/9/23
June 25, 2020
‘Holland’ van Rodaan Al Galadi is in literair en verhaaltechnisch opzicht geen hoogvlieger, toch is het een boek dat je bij je nekvel grijpt. De uit Irak afkomstige schrijver woont sinds 1998 in Nederland en verbleef bijna tien jaar in een asielcentrum. Na die periode weigert hij een onderkomen en uitkering van de overheid en gaat voor een zelfstandig leven tussen de Nederlanders. Een spiegel van jewelste voor ons blanke/witte mannen en vrouwen. Het boek bulkt van de humor en zelfrelativering, maar is intriest. Op het einde van het boek neemt het hoofdpersonage Semmier de trein. De witte man naast hem vraagt: “beheers jij ons taal”. Antwoord: “ja, meneer, maar de cultuur niet”. Een betere samenvatting is er niet. Toch maar lezen dit boek. Je wordt er wijzer van.
March 1, 2023
In eenvoudige zinnen weet Rodaan al Galidi Holland te vangen. Wanneer Semmier aan het einde van het boek en vele omzwervingen door Nederland later eindelijk op weg is naar Tarifa, waar hij al sinds het begin naar op weg is, wordt hem gevraagd of hij het Nederlands beheerst. Zijn antwoord is: Ja, maar de cultuur niet. De lezer heeft er dan al bijna 400 pagina’s opzitten waarin Semmier de Nederlanders heeft doorgrond en de Nederlandse cultuur op de sofa heeft gelegd.
Want de eenvoud van zijn taalgebruik is bedrieglijk. De sfeerbeelden die hij oproept zitten vol beeldspraken die een poëtische inborst verraden en een grote liefde voor literatuur. Door de ogen van Semmier kun je niet anders dan lachen om onze gewoonten, directe manier van doen en je verwonderen over de overeenkomsten tussen Nederlanders en mensen uit het Midden-Oosten. Galidi haalt genadeloos (voor)oordelen onderuit, zonder ook maar een keer hard uit te halen, en houdt je een spiegel voor. Galidi is ook een meester van de omkering. In de meest asociale wijk ontmoet hij de meest sociale mensen. In honden de meest trouwe kameraden, zelfs als ze ingebeeld zijn. In vrouwen ontdekt hij harde wezens terwijl mannen zorgzaam zijn. Die verwisselingen van wat volgens de norm gebruikelijk is werkt humoristisch, maar vertelt meer nog over de vele kanten die een mens kan hebben. Het weekt hen los van hokjes, status of nationaliteit.
Holland is daarmee een diepmenselijk en liefdevol boek over het verlangen naar vrijheid in een wereld waarin we geneigd zijn onszelf, en vooral de ander, gevangen te houden. Galidi heeft de Nederlandse cultuur in zijn broekzak en stelt de lezer de vraag: wil je Nederlander zijn?
Want de eenvoud van zijn taalgebruik is bedrieglijk. De sfeerbeelden die hij oproept zitten vol beeldspraken die een poëtische inborst verraden en een grote liefde voor literatuur. Door de ogen van Semmier kun je niet anders dan lachen om onze gewoonten, directe manier van doen en je verwonderen over de overeenkomsten tussen Nederlanders en mensen uit het Midden-Oosten. Galidi haalt genadeloos (voor)oordelen onderuit, zonder ook maar een keer hard uit te halen, en houdt je een spiegel voor. Galidi is ook een meester van de omkering. In de meest asociale wijk ontmoet hij de meest sociale mensen. In honden de meest trouwe kameraden, zelfs als ze ingebeeld zijn. In vrouwen ontdekt hij harde wezens terwijl mannen zorgzaam zijn. Die verwisselingen van wat volgens de norm gebruikelijk is werkt humoristisch, maar vertelt meer nog over de vele kanten die een mens kan hebben. Het weekt hen los van hokjes, status of nationaliteit.
Holland is daarmee een diepmenselijk en liefdevol boek over het verlangen naar vrijheid in een wereld waarin we geneigd zijn onszelf, en vooral de ander, gevangen te houden. Galidi heeft de Nederlandse cultuur in zijn broekzak en stelt de lezer de vraag: wil je Nederlander zijn?
January 16, 2024
Een leuk en interessant boek, waar vele gebeurt. Je bekijkt de wereld door zijn ogen en leest dan ook hoe Holland en de asielzoekers soms over elkaar denken. Aanrader om te lezen.
May 10, 2025
Een spiegel om als Nederlander in te kijken, maar met alle mooie woordspelingen ook een spiegel voor de ziel
February 25, 2021
prachtige zinnen waarvoor ik soms nog een keer moest terugbladeren
interessant om nederland vanuit de ogen van een asielzoeker te zien
aanrader
interessant om nederland vanuit de ogen van een asielzoeker te zien
aanrader
November 30, 2025
3.75 stars
- "Zodra je nameijk iets vertelt over een heel gewoon dagelijks iets in Irak aan een Europeaan, verbindt hij het niet aan het leven daar, maar aan een psychische ziekte of een beschadiging die je beslist moet hebben opgelopen."
- "Ik denk dat haar intelligentie niet uit haar hoofd kwam maar uit haar hart"
- "De seconde die volgde kan ik in eeuwen en eeuwen niet voor je beschrijven. Het was leven. Het geluk. Na jaren en jaren onderweg te zijn geweest."
- "Misschien is de hel het sterven van de hoop die nou er even uithaalde."
- "In dat gebouw leerde ik wat mensen bij elkaar brengt. Niet religie of afkomst, maar eten, muziek of literatuur."
- "Het was geen tijd die passeerde, maar tijd die zou blijven zolang ik mijn geheugen heb."
- ik houuuu van de fotoalbums!
- "In Nederland heb je alleen van je achttiende tot je vijfentwintigste de tijd om te vliegen"
- "De lach van Paresh was een beleefde lach en nooit beledigend. Hij lachte zelfs om pijn. Niet om het belachelijk te maken, maar draaglijk."
- "De wereld is dragelijk als hij onder je schoenen is, en niet in je hoofd."
- "Zodra je nameijk iets vertelt over een heel gewoon dagelijks iets in Irak aan een Europeaan, verbindt hij het niet aan het leven daar, maar aan een psychische ziekte of een beschadiging die je beslist moet hebben opgelopen."
- "Ik denk dat haar intelligentie niet uit haar hoofd kwam maar uit haar hart"
- "De seconde die volgde kan ik in eeuwen en eeuwen niet voor je beschrijven. Het was leven. Het geluk. Na jaren en jaren onderweg te zijn geweest."
- "Misschien is de hel het sterven van de hoop die nou er even uithaalde."
- "In dat gebouw leerde ik wat mensen bij elkaar brengt. Niet religie of afkomst, maar eten, muziek of literatuur."
- "Het was geen tijd die passeerde, maar tijd die zou blijven zolang ik mijn geheugen heb."
- ik houuuu van de fotoalbums!
- "In Nederland heb je alleen van je achttiende tot je vijfentwintigste de tijd om te vliegen"
- "De lach van Paresh was een beleefde lach en nooit beledigend. Hij lachte zelfs om pijn. Niet om het belachelijk te maken, maar draaglijk."
- "De wereld is dragelijk als hij onder je schoenen is, en niet in je hoofd."
March 23, 2021
Ik moest de simpele directheid van dit boek leren waarderen. In het begin vond ik het best saai (heel chronologisch, best oppervlakkig) en hinderde het gebrek aan literaire/poëtische diepgang mijn leesplezier. Ook viel ik regelmatig over de verteller's essentialistische/quasi-misogyne beschrijven van vrouwen. Naarmate het verhaal vorderde kreeg ik echter wel meer bewondering voor de verteller van het verhaal (Semmier) en zijn kijk op de wereld (of, meer specifiek, de kijk van een vluchteling uit Irak die tien jaar in een azc heeft gewoond en geluk probeert te vinden in Nederland).
May 24, 2020
Poëtisch en verrassend boek over de Nederlandse cultuur gezien vanuit een asielzoeker die na 9 jaar azc vrij tussen de Nederlanders gaat wonen. Met foto's en fotoalbums als mooie, bijzondere metaforen voor de puzzel van het leven.
September 3, 2022
Vlot geschreven droevig verhaal met open einde. Bevat rake observaties, intens verdriet en voldoende humor om na het lezen toch moed te houden.
December 22, 2022
Rodaan Al Galidi (Irak) woont sinds 1998 in Nederland. Naast dichter is hij auteur van verschillende romans, waaronder het nieuwste boek Holland (2020). Dit is het vervolg op de bestseller Hoe ik talent voor het leven kreeg, dat inmiddels ook is verschenen in het Engels.
Zijn dichtbundels De herfst van Zorro (2007) en Koelkastlicht (2016) waren genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. De roman De autist en de postduif (2011) won de Literatuurprijs van de Europese Unie. Kort daarna zakte hij voor het inburgeringsexamen.. Zijn roman De autist en de postduif (2011) werd bekroond met de prestigieuze European Union Prize for Literature en verschijnt in het Deens, Servisch, Macedonisch, Tsjechisch en Bulgaars.
In Hoe ik talent voor het leven kreeg beschreef de auteur van a tot z over de omzwervingen van Semmier Kariem in asielzoekersland. Deze roman is actueler dan ooit en is uit het leven gegrepen. Uit het leven van de schrijver én uit de levens van duizenden anderen die hetzelfde meemaakten. Semmier Kariem is gevlucht uit Irak. Zeven jaar van honger, verdwalen en angst later landt hij op Schiphol. Hij vraagt asiel aan. Wat hij niet weet is dat hiermee het langste wachten van zijn leven begint, in het asielzoekerscentrum, een wachtkamer die hij deelt met vijfhonderd anderen. Intussen bestudeert Semmier het land waar hij misschien ooit deel van uit mag maken, maar ook al verblijft hij er nu, hij blijft een buitenstaander. Iemand die onderworpen is aan wetten en regels.
In Holland verlaat Semmier Karim, na precies negen jaar, negen maanden, een week en drie dagen het AZC. Rodaan Al Galidi leert de lezer met zijn roman Holland opnieuw over de rigide regelgeving in Nederland, over de manier waarop er binnen gezinnen geleefd wordt, over de omgangsvormen, cultuur. Door de ogen van iemand uit de zogenaamde Wij-cultuur. Ik vond het hilarisch om weer eens door Al Galidi aan de hand genomen te worden door regelland Nederland. En vooral wat te doen als je niet past binnen de regelgeving. Wanneer Semmier dan eindelijk in Nederland mag blijven is hij klaar met alle besluiten die voor hem werden genomen. Dus hij besluit dat hij geen uitkering wil, geen vast adres, geen huis. Niet nog langer wachten. Al dat wachten had hem geestelijk en lichamelijk uitgeput. Het liefste vertrekt hij direct naar Zuid-Spanje. Naar Tarifa, de Hoofdstad van de Wind. Maar om Nederland te verlaten heeft hij een reisdocument nodig, dus weer wachten. Zijn ervaringen in het gemeentehuis zijn fantastisch. Maar voorlopig is Semmier op zichzelf aangewezen en zo begint zijn zwerftocht op eigen benen door Nederland. Zonder oordeel en met veel respect reist Al Galidi door Nederland. Op zoek naar zichzelf, op zoek naar de Nederlander,op zoek naar werk, vaak via collega asielzoekers. En ja, die komt hij ook zeker tegen. Hilarisch en treurig tegelijkertijd zijn zijn verhalen over de flat Elvis Presley. Ook daar vindt hij onderdak, in een afgelegen verwaarloosde achterstandswijk. De enige Nederlanders die je daar tegen komt zijn van de politie. Verder een opeenstapeling van uitgeprocedeerde , illegale rondzwervende, stikkende mannen. Waar niemand naar omkijkt. Die alleen elkaar hebben om het zelfde lot te delen.
Tot twee keer toe belandt Semmier in een klooster. Voor de nodige rust, om afscheid te nemen van zijn grote liefde Lidewij, om zich voor te bereiden op zijn reis naar Zuid-Spanje. Naar Tarifa, waar hopelijk de wind waait waarvan hij droomt. Prachtig, heftig, ontroerend, humoristisch, dit waardevolle document geschreven door Rodaan Al Galidi. Semmier is altijd vergezeld van een vuilzak met fotoalbums en daar wil hij het volgende over kwijt:”Wat ik wil zeggen met die fotoalbums is: ik hou ervan te verdiepen in de geschiedenis van Nederland. Hoe leefden de mensen vijftig of honderd jaar geleden? Een fotoalbum is een flashback. Maar foto’s zijn misschien ook wel het hardste wat we kunnen zien. Horror. Thrillers. Zie je een foto van jezelf veertig jaar geleden, dan vraag je je af waar die persoon toch gebleven is. Waar is het licht in die ogen? We lijken op een klontje suiker in de thee, maar in ons geval smelten we niet meteen, maar langzaam.”
Zijn dichtbundels De herfst van Zorro (2007) en Koelkastlicht (2016) waren genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. De roman De autist en de postduif (2011) won de Literatuurprijs van de Europese Unie. Kort daarna zakte hij voor het inburgeringsexamen.. Zijn roman De autist en de postduif (2011) werd bekroond met de prestigieuze European Union Prize for Literature en verschijnt in het Deens, Servisch, Macedonisch, Tsjechisch en Bulgaars.
In Hoe ik talent voor het leven kreeg beschreef de auteur van a tot z over de omzwervingen van Semmier Kariem in asielzoekersland. Deze roman is actueler dan ooit en is uit het leven gegrepen. Uit het leven van de schrijver én uit de levens van duizenden anderen die hetzelfde meemaakten. Semmier Kariem is gevlucht uit Irak. Zeven jaar van honger, verdwalen en angst later landt hij op Schiphol. Hij vraagt asiel aan. Wat hij niet weet is dat hiermee het langste wachten van zijn leven begint, in het asielzoekerscentrum, een wachtkamer die hij deelt met vijfhonderd anderen. Intussen bestudeert Semmier het land waar hij misschien ooit deel van uit mag maken, maar ook al verblijft hij er nu, hij blijft een buitenstaander. Iemand die onderworpen is aan wetten en regels.
In Holland verlaat Semmier Karim, na precies negen jaar, negen maanden, een week en drie dagen het AZC. Rodaan Al Galidi leert de lezer met zijn roman Holland opnieuw over de rigide regelgeving in Nederland, over de manier waarop er binnen gezinnen geleefd wordt, over de omgangsvormen, cultuur. Door de ogen van iemand uit de zogenaamde Wij-cultuur. Ik vond het hilarisch om weer eens door Al Galidi aan de hand genomen te worden door regelland Nederland. En vooral wat te doen als je niet past binnen de regelgeving. Wanneer Semmier dan eindelijk in Nederland mag blijven is hij klaar met alle besluiten die voor hem werden genomen. Dus hij besluit dat hij geen uitkering wil, geen vast adres, geen huis. Niet nog langer wachten. Al dat wachten had hem geestelijk en lichamelijk uitgeput. Het liefste vertrekt hij direct naar Zuid-Spanje. Naar Tarifa, de Hoofdstad van de Wind. Maar om Nederland te verlaten heeft hij een reisdocument nodig, dus weer wachten. Zijn ervaringen in het gemeentehuis zijn fantastisch. Maar voorlopig is Semmier op zichzelf aangewezen en zo begint zijn zwerftocht op eigen benen door Nederland. Zonder oordeel en met veel respect reist Al Galidi door Nederland. Op zoek naar zichzelf, op zoek naar de Nederlander,op zoek naar werk, vaak via collega asielzoekers. En ja, die komt hij ook zeker tegen. Hilarisch en treurig tegelijkertijd zijn zijn verhalen over de flat Elvis Presley. Ook daar vindt hij onderdak, in een afgelegen verwaarloosde achterstandswijk. De enige Nederlanders die je daar tegen komt zijn van de politie. Verder een opeenstapeling van uitgeprocedeerde , illegale rondzwervende, stikkende mannen. Waar niemand naar omkijkt. Die alleen elkaar hebben om het zelfde lot te delen.
Tot twee keer toe belandt Semmier in een klooster. Voor de nodige rust, om afscheid te nemen van zijn grote liefde Lidewij, om zich voor te bereiden op zijn reis naar Zuid-Spanje. Naar Tarifa, waar hopelijk de wind waait waarvan hij droomt. Prachtig, heftig, ontroerend, humoristisch, dit waardevolle document geschreven door Rodaan Al Galidi. Semmier is altijd vergezeld van een vuilzak met fotoalbums en daar wil hij het volgende over kwijt:”Wat ik wil zeggen met die fotoalbums is: ik hou ervan te verdiepen in de geschiedenis van Nederland. Hoe leefden de mensen vijftig of honderd jaar geleden? Een fotoalbum is een flashback. Maar foto’s zijn misschien ook wel het hardste wat we kunnen zien. Horror. Thrillers. Zie je een foto van jezelf veertig jaar geleden, dan vraag je je af waar die persoon toch gebleven is. Waar is het licht in die ogen? We lijken op een klontje suiker in de thee, maar in ons geval smelten we niet meteen, maar langzaam.”
October 4, 2020
Koningin Maxima (zelf Argentijnse) zei het al in 2007, er is geen Nederlandse identiteit. Al Galidi bevestigt deze uitspraak met 'Holland'. In rijke taal en met veel metaforen vertelt de van oorsprong Iraakse schrijver over de verschillende typen Nederlander die hij tegenkomt. Op zoek naar een dak boven zijn hoofd laat de schrijver de vele (sub)culturen zien die ons land rijk is en Nederland tot Nederland maakt.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, Semmier. In een ik-verhaal, in de vorm van een soort dagboek of logboek, neemt Semmier de lezer mee en laat het andere Nederland zien. Evenwel staat er niet een precieze datum bij de belevenissen, maar de schrijver gebruikt wel verwijzingen naar de tijd: 'Een tijd nadat ik had opgegeven Helna tegen te komen...' Er komen ook auctoriale kenmerken naar voren: 'Toen ik de volgende dag mijn chakra's volgde en op mijn fiets naar haar boot reed...'
De talige humor maakt dat het verhaal van de zoektocht naar een woning door het hoofd huppelt en de lezer laat lachen op moment die eigenlijk om te huilen zijn. Zoals bijvoorbeeld het moment dat de hoofdpersoon zijn lijst met namen uit het azc gaat bellen... Of als hij te maken krijgt met het verschil tussen mannen en vrouwen bij autochtone en allochtone families.
Als vertelstructuur gebruikt Al Galidi de zoektocht, de queeste, waarbij de graal multi-interpretabel is: een woning, een relatie, familie, vrijheid of is het rust?
De tijd wordt a-chronologisch verteld, waarbij de hoofdpersoon regelmatig terugdenkt aan een gebeurtenis in het verleden. Ook loopt hij soms vooruit op wat er gaat gebeuren.
Een mooi (leid?)motief zijn de fotoboeken, die een belangrijke rol spelen bij de zoektocht naar een woning. Al Galidi plaatst de mensen die hij ontmoet in een kader waarbij familie, de sociale erfenis van die familie en de eigenheid van de bewuste mensen telkens naar voren komen. Het leest als een aanmoediging om meer bewust te zijn van familie, al dan niet zelf bij elkaar gezocht...
Kortom, een aanrader voor als je de andere kant van Nederland wilt leren kennen, ofwel: de Nederlander die anders is of denkt dan jijzelf...
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, Semmier. In een ik-verhaal, in de vorm van een soort dagboek of logboek, neemt Semmier de lezer mee en laat het andere Nederland zien. Evenwel staat er niet een precieze datum bij de belevenissen, maar de schrijver gebruikt wel verwijzingen naar de tijd: 'Een tijd nadat ik had opgegeven Helna tegen te komen...' Er komen ook auctoriale kenmerken naar voren: 'Toen ik de volgende dag mijn chakra's volgde en op mijn fiets naar haar boot reed...'
De talige humor maakt dat het verhaal van de zoektocht naar een woning door het hoofd huppelt en de lezer laat lachen op moment die eigenlijk om te huilen zijn. Zoals bijvoorbeeld het moment dat de hoofdpersoon zijn lijst met namen uit het azc gaat bellen... Of als hij te maken krijgt met het verschil tussen mannen en vrouwen bij autochtone en allochtone families.
Als vertelstructuur gebruikt Al Galidi de zoektocht, de queeste, waarbij de graal multi-interpretabel is: een woning, een relatie, familie, vrijheid of is het rust?
De tijd wordt a-chronologisch verteld, waarbij de hoofdpersoon regelmatig terugdenkt aan een gebeurtenis in het verleden. Ook loopt hij soms vooruit op wat er gaat gebeuren.
Een mooi (leid?)motief zijn de fotoboeken, die een belangrijke rol spelen bij de zoektocht naar een woning. Al Galidi plaatst de mensen die hij ontmoet in een kader waarbij familie, de sociale erfenis van die familie en de eigenheid van de bewuste mensen telkens naar voren komen. Het leest als een aanmoediging om meer bewust te zijn van familie, al dan niet zelf bij elkaar gezocht...
Kortom, een aanrader voor als je de andere kant van Nederland wilt leren kennen, ofwel: de Nederlander die anders is of denkt dan jijzelf...
November 25, 2022
[Rating: 3,5/5]
"Ik was van een mens asielzoeker geworden."
Ongemakkelijk, maar belangrijk boek. Ongemakkelijk, omdat de beschreven sociale interacties vaak schuren en wringen vanwege (onuitgesproken of onbegrepen) cultuurverschillen of misverstanden. Het stemt mij treurig dat, zelfs als iedereen welwillend is, het zo moelijk is om elkaar te begrijpen.
Het boek is belangrijk, omdat het ons als Nederlanders een spiegel voorhoudt. Het is moeilijk om je eigen cultuur te zien als je er in bent ondergedompeld, je vindt je eigen gewoontes al snel 'normaal' en 'universeel'. Een deel van de net genoemde ongemakkelijkheid ligt ook in deze spiegel waar je tijdens het lezen toe wordt gedwongen in te kijken, als ik bijvoorbeeld 'nee, doe het niet!' wil roepen naar de hoofdpersoon als hij een vriend onderbrengt in zijn studentenkamer, terwijl hij zich ervan bewust is dat dat niet goed kan gaan. Het denken vanuit onze individuele belangen zit er bij ons Nederlanders diep in, besefte ik me maar weer eens. Goed om geconfronteerd te worden met dat dit niet vanzelfsprekend is.
Ik liep wel aan tegen het gebrek aan verhaallijn, het verhaal gaat niet ergens heen. De intenties van Semmier worden nooit duidelijk. Aan de andere kant is dat natuurlijk ook de strekking van het boek: het wachten in het AZC is weliswaar voorbij, maar dat wil niet zeggen dat het leven dan opeens weer begint. Het wachten duurt in zekere zin voort, en is misschien wel eindeloos geworden: "Ik besefte dat tussen mij en mezelf meer dan negen jaar zat. Degene die ik was, was ver weg. Ik had zo gehoopt dat hij klaar zou staan om zich weer bij mij te voegen, nu ik uit dat azc weg was. […]. Nooit had ik gedacht dat de persoon die ik was, zou verdwijnen."
Het boek laat mij daarmee wat gedeprimeerd achter.
"Ik was van een mens asielzoeker geworden."
Ongemakkelijk, maar belangrijk boek. Ongemakkelijk, omdat de beschreven sociale interacties vaak schuren en wringen vanwege (onuitgesproken of onbegrepen) cultuurverschillen of misverstanden. Het stemt mij treurig dat, zelfs als iedereen welwillend is, het zo moelijk is om elkaar te begrijpen.
Het boek is belangrijk, omdat het ons als Nederlanders een spiegel voorhoudt. Het is moeilijk om je eigen cultuur te zien als je er in bent ondergedompeld, je vindt je eigen gewoontes al snel 'normaal' en 'universeel'. Een deel van de net genoemde ongemakkelijkheid ligt ook in deze spiegel waar je tijdens het lezen toe wordt gedwongen in te kijken, als ik bijvoorbeeld 'nee, doe het niet!' wil roepen naar de hoofdpersoon als hij een vriend onderbrengt in zijn studentenkamer, terwijl hij zich ervan bewust is dat dat niet goed kan gaan. Het denken vanuit onze individuele belangen zit er bij ons Nederlanders diep in, besefte ik me maar weer eens. Goed om geconfronteerd te worden met dat dit niet vanzelfsprekend is.
Ik liep wel aan tegen het gebrek aan verhaallijn, het verhaal gaat niet ergens heen. De intenties van Semmier worden nooit duidelijk. Aan de andere kant is dat natuurlijk ook de strekking van het boek: het wachten in het AZC is weliswaar voorbij, maar dat wil niet zeggen dat het leven dan opeens weer begint. Het wachten duurt in zekere zin voort, en is misschien wel eindeloos geworden: "Ik besefte dat tussen mij en mezelf meer dan negen jaar zat. Degene die ik was, was ver weg. Ik had zo gehoopt dat hij klaar zou staan om zich weer bij mij te voegen, nu ik uit dat azc weg was. […]. Nooit had ik gedacht dat de persoon die ik was, zou verdwijnen."
Het boek laat mij daarmee wat gedeprimeerd achter.
July 14, 2020
Holland - Rodaan Al Galidi
Het verhaal van Semmier, een asielzoeker afkomstig uit Irak. Op het moment dat we hem beginnen te volgen zit hij al 9 jaar, 9 maanden, een week en drie dagen in het azc. Hij krijgt een status maar weigert de bijbehorende uitkering en woonruimte. Daar wil jij zelf voor zorgen.
We kijken naar de Nederlandse cultuur door zijn ogen en dat is soms pijnlijk en confronterend, maar zeker ook erg humoristisch. De beschrijvingen bevatten vaak originele, rake metaforen.
Zeer onderhoudend verhaal, alhoewel het wat mij betreft zo’n 100 bladzijden te lang door modderde.
Een paar fragmenten waar ik wat langer bij stil stond:
‘Asielzoekers die perfect integreren moeten altijd de klappen opvangen voor asielzoekers die geen idee hebben over de maatschappij. De hand van de kritiek slaat niet de juiste migrant, maar de bereikbare.’ (Blz. 231)
Op een dag wandelt Semmier met een vrouw door een straat waar de kinderen buiten spelen en de honden van achter de ramen naar buiten kijken. De vrouw verzucht: ‘Zie je die Hollanders waartussen jij zo graag wilt wonen? Ze zijn gek! Ze voeden hun honden op in hun huizen en hun kinderen op straat.’ (Blz. 319)
Al luisterend naar een conversatie bij de buren in de tuin: ‘Er was ook een vrouw die Margreet werd genoemd. Ik denk dat ze hoorde bij een man die Ton heette. Haar hoorde ik alleen als Ton iets zei. Margreet corrigeerde alles wat hij zei. Als Ton een boek was, dan was Margreet zijn eeuwige redacteur.’ (Blz. 328)
Een van de meest rake zinnen staat in het laatste hoofdstuk, waar Semmier wordt gevraagd of hij het Nederlands beheerst. Zijn antwoord luidt dan: de taal wel, maar de cultuur niet...
Het verhaal van Semmier, een asielzoeker afkomstig uit Irak. Op het moment dat we hem beginnen te volgen zit hij al 9 jaar, 9 maanden, een week en drie dagen in het azc. Hij krijgt een status maar weigert de bijbehorende uitkering en woonruimte. Daar wil jij zelf voor zorgen.
We kijken naar de Nederlandse cultuur door zijn ogen en dat is soms pijnlijk en confronterend, maar zeker ook erg humoristisch. De beschrijvingen bevatten vaak originele, rake metaforen.
Zeer onderhoudend verhaal, alhoewel het wat mij betreft zo’n 100 bladzijden te lang door modderde.
Een paar fragmenten waar ik wat langer bij stil stond:
‘Asielzoekers die perfect integreren moeten altijd de klappen opvangen voor asielzoekers die geen idee hebben over de maatschappij. De hand van de kritiek slaat niet de juiste migrant, maar de bereikbare.’ (Blz. 231)
Op een dag wandelt Semmier met een vrouw door een straat waar de kinderen buiten spelen en de honden van achter de ramen naar buiten kijken. De vrouw verzucht: ‘Zie je die Hollanders waartussen jij zo graag wilt wonen? Ze zijn gek! Ze voeden hun honden op in hun huizen en hun kinderen op straat.’ (Blz. 319)
Al luisterend naar een conversatie bij de buren in de tuin: ‘Er was ook een vrouw die Margreet werd genoemd. Ik denk dat ze hoorde bij een man die Ton heette. Haar hoorde ik alleen als Ton iets zei. Margreet corrigeerde alles wat hij zei. Als Ton een boek was, dan was Margreet zijn eeuwige redacteur.’ (Blz. 328)
Een van de meest rake zinnen staat in het laatste hoofdstuk, waar Semmier wordt gevraagd of hij het Nederlands beheerst. Zijn antwoord luidt dan: de taal wel, maar de cultuur niet...
February 18, 2025
Erg leuk boek! Het verhaal volgt het leven van Semmier, een asielzoeker die na x jaar eindelijk een verblijfsvergunning krijgt. Maar dan begint zijn leven in Nederland pas echt, en vanaf dat moment volgen wij hem.
Ik moest erg wennen aan de schrijfstijl en het taalgebruik van de schrijver. Ik denk dat je daarin de Arabische invloed erg merkt, prachtige dubbele zinnen met diepere betekenis. Wel stoorde ik me behoorlijk aan de mysogine kijk op Nederlandse vrouwen, maar dat ik het ergens niet mee eens ben zegt natuurlijk nog niet zo veel over de kwaliteit van een boek. Maar goed, het taalgebruik. Daar ligt ook meteen een punt van kritiek. Ik heb gedurende het boek meerdere spellings- en taalfouten ontdekt. Zelfs een naam van een personage werd niet 1, maar meerdere keren op een andere manier gespeld (ja, het ging echt om hetzelfde personage). Dat vond ik echt behoorlijk slordig en storend, van zowel schrijver als uitgever.
Al met al, leuk om te lezen maar ik vond het niet super baanbrekend en denk ook niet dat het me lang zal bijblijven.
Ik moest erg wennen aan de schrijfstijl en het taalgebruik van de schrijver. Ik denk dat je daarin de Arabische invloed erg merkt, prachtige dubbele zinnen met diepere betekenis. Wel stoorde ik me behoorlijk aan de mysogine kijk op Nederlandse vrouwen, maar dat ik het ergens niet mee eens ben zegt natuurlijk nog niet zo veel over de kwaliteit van een boek. Maar goed, het taalgebruik. Daar ligt ook meteen een punt van kritiek. Ik heb gedurende het boek meerdere spellings- en taalfouten ontdekt. Zelfs een naam van een personage werd niet 1, maar meerdere keren op een andere manier gespeld (ja, het ging echt om hetzelfde personage). Dat vond ik echt behoorlijk slordig en storend, van zowel schrijver als uitgever.
Al met al, leuk om te lezen maar ik vond het niet super baanbrekend en denk ook niet dat het me lang zal bijblijven.
March 13, 2024
Al Galidi werd in 9 jaar professioneel asielzoeker. Toen hij zijn papiertje dan eindelijk had moest hij zijn plek in de Nederlandse maatschappij zelf maar zien te vinden. Zonder inburgeringsdiploma, zonder dak boven zijn hoofd en zonder werkvergunning. Nederland maakte van de civiel ingenieur een schrijver die ons een spiegel voor houdt. Als de instanties nu eens zijn boeken zouden lezen? Dan zouden we er nog op vooruit kunnen gaan. Er zijn teveel regels; die splitst de samenleving in bezitters en bezetenen (al dan niet psychisch). De ene groep onmenselijk en de andere vindingrijk. Waar regels zijn ontstaan mazen. En werk dat niet zou mogen bestaan (megastallen) blijft gehandhaaft dankzij goedkope arbeidskrachten. Slavernij is afgeschaft maar aan menswaardigheid is nog veel werk te doen. Toch is dit geen somber boek, het wordt gered door Al Galidi's humor. Al wordt het op een gegeven moment een litanie van verbazing over Nederlanders, maar dan heb je het bijna uit.
September 12, 2025
"Holland is de hoofdpersoon van deze roman," aldus Rodaan al Galidi. "Dit boek is mijn reis tussen de Nederlanders en in de Nederlanders. In in hart, in hun geest, in hun hoofd. En als het dat niet is, dan is het mijn vergissing, waarvan ik dacht dat het mijn reis was."
Hoofdpersoon van 'Holland' verlaat na 9 jaar met een verblijfsvergunning het azc. Hij wil geen uitkering en geen woning van de gemeente, maar zoekt zijn eigen weg. Het verhaal vertelt wat er allemaal op deze weg komt - het wonen in een studentenhuis en daarna een appartement met twaalf asielzoekers, de bijzondere ontmoetingen, de liefdes. Al Galidi schrijft met zo'n vrolijke en ontwapende blik dat ik het boek een feestje vond om te lezen. Bijzonder ook om vanuit iemand uit een heel andere cultuur een beeld te krijgen van de Nederlandse cultuur. En dan heb ik het nog niet eens over de beeldende, originele taal van de auteur.
Hoofdpersoon van 'Holland' verlaat na 9 jaar met een verblijfsvergunning het azc. Hij wil geen uitkering en geen woning van de gemeente, maar zoekt zijn eigen weg. Het verhaal vertelt wat er allemaal op deze weg komt - het wonen in een studentenhuis en daarna een appartement met twaalf asielzoekers, de bijzondere ontmoetingen, de liefdes. Al Galidi schrijft met zo'n vrolijke en ontwapende blik dat ik het boek een feestje vond om te lezen. Bijzonder ook om vanuit iemand uit een heel andere cultuur een beeld te krijgen van de Nederlandse cultuur. En dan heb ik het nog niet eens over de beeldende, originele taal van de auteur.
September 4, 2020
Vergelijkende asielzoekerskunde. Vermakelijk, luchtig en toch diepgravend en diepmenselijk. Tegelijk een beetje anekdotisch van inslag. Heeft ook iets weg van een picareske roman. Sluit mooi aan bij zijn vorige boek: 'Hoe ik talent voor het leven kreeg'. Ik zou graag vele mooie zinnen willen citeren, want die zinnen maken van het boek ook een literaire parel. Een boek dat af toe fel glimt en het licht weerkaatst. Behalve als het regent. De schrijver, die na negen jaar en enkele dagen, niet slaagde voor zijn inburgeringsproef in Nederland, ondanks het feit dat hij al boeken in het Nederlands had gepubliceerd, schrijft op de laatste bladzijde van zijn bijna vierhonderd bladzijden tellende boek onder meer dit: 'Toen de zon onderging, liep ik over de weg die ik kende, terwijl ik er nooit gelopen had. Via een stenen trappetje kwam ik op het strand. Zachtjes stapte ik met mijn schoenen en kleren aan het water in. Ik voelde dat het rood van de zon mij aanraakte met een hand van water. In die eindeloze golven die zowel mijn leven als de zon beroerden, begon ik de foto's uit het album een voor een in het water te leggen. Daar zag ik in de golven de glimlachen waaruit Lidewij herboren was verdwijnen, nadat het rood van de zon ze tot leven had gewekt. Eindelijk begon het te waaien. Toen ik bij de foto van Lidewij kwam, keek ik ernaar tot het donker werd, boog voorover en legde hem zachtjes in het water.
Dromen weten niet dat je te laat bent aangekomen.' (p. 399) Om de peilloze diepte van deze zinnen enigszins te begrijpen, moet je gelukkig het hele boek lezen.
Dromen weten niet dat je te laat bent aangekomen.' (p. 399) Om de peilloze diepte van deze zinnen enigszins te begrijpen, moet je gelukkig het hele boek lezen.
September 29, 2025
Holland met veel plezier gelezen. De hoofdpersoon is een opmerkelijk positieve en moedige asielzoeker, die vertelt over zijn leven in Nederland. Prachtige zinnen als: “Hoe gelukkig is een raam waarvoor zo’n prachtig mens kan staan.”
Ik genoot van observaties als: “Arabieren hebben geen respect voor privacy, omdat ze het interpreteren als eenzaamheid.” en zijn fascinatie voor de verhalen van anderen: “Ik wilde het verhaal horen van elk object dat met de bewoners was meegereisd.”
Het steeds opnieuw zoeken naar een nieuw thuis is de rode draad van het boek, iets compacter had het verhaal voor mij sterker gemaakt.
Ik genoot van observaties als: “Arabieren hebben geen respect voor privacy, omdat ze het interpreteren als eenzaamheid.” en zijn fascinatie voor de verhalen van anderen: “Ik wilde het verhaal horen van elk object dat met de bewoners was meegereisd.”
Het steeds opnieuw zoeken naar een nieuw thuis is de rode draad van het boek, iets compacter had het verhaal voor mij sterker gemaakt.
July 13, 2023
'Hoe ik talent voor het leven kreeg' heeft met 'Holland' een waardige opvolger. Dit boek leest als een trein. Grappig en schurend, olijk en schrijnend, luchtig en dramatisch, droevig en prachtig. Het is zoveel tegelijk.
Ken je de auteur en zijn Leitmotiv nog niet? Al Galidi is een schrijver die sinds 1998 in Nederland woont. Hij vluchtte uit Irak en beschrijft hoe hij zijn parcours in Nederland ervaart. Kafka van de bovenste plank. De realiteit tart de verbeelding. En dan schrijft hij ook nog bijzonder goed en meeslepend.
Respect!
Ken je de auteur en zijn Leitmotiv nog niet? Al Galidi is een schrijver die sinds 1998 in Nederland woont. Hij vluchtte uit Irak en beschrijft hoe hij zijn parcours in Nederland ervaart. Kafka van de bovenste plank. De realiteit tart de verbeelding. En dan schrijft hij ook nog bijzonder goed en meeslepend.
Respect!
Read
January 14, 2022Mooi boek, minder pijnlijk dan het eerste deel, maar misschien wel nog interessanter. De Nederlanders en Nederlandse cultuur door de ogen van Semmier is niet alleen leuk, confronterend en leerzaam, maar gaf mij ook veel nieuwe inzichten over de grote verschillen tussen de Westerse en Arabische cultuur.
Side note: dankzij dit boek heb ik ook ontzettend de behoefte gekregen om fotoalbums te gaan maken en bijhouden.
Side note: dankzij dit boek heb ik ook ontzettend de behoefte gekregen om fotoalbums te gaan maken en bijhouden.
April 13, 2020
Mooi boek met leuke/mooie/geestige anekdotes over hoe een 'buitenstaander' kijkt naar typisch Nederlandse zaken. Al Galidi heeft een prettige, vlot lezende schrijfstijl. Ik vond dit boek minder indringend dan 'Hoe ik talent voor het leven kreeg', maar zeker een aanrader.
June 5, 2020
Interesting to get insight in the life of asylum seekers in Holland. Being a foreigner myself, I was curious about how they experience living in Holland. I found the book to be more about how asylum seekers experience Holland than about how the Dutch really is.
February 11, 2021
Discovering details about my own country and people through the eyes of an iraqi refugee, learning many new and beautiful words in the process. Al Galidi is a very sharp observer and opens our eyes for all the things that we take for granted, and deem 'normal'.
April 23, 2023
Een boek over Nederlanders, in alle vormen en in een objectieve vorm. Bied perspectief op mijn eigen land en alle idioterie dat hier plaatsvindt. Alleen jammer dat het soms meer gaat over de verliefdheid dan de mensen. Het studentenhuis vond ik by far het leukste stuk.
April 12, 2020
Holland is het vervolg op ‘Hoe ik talent voor het leven kreeg ‘.
Wel gevarieerder en nóg humoristischer!
Vandaar de 4 sterren.
Wel gevarieerder en nóg humoristischer!
Vandaar de 4 sterren.
April 15, 2020
Hoe ik talent voor het leven kreeg was beter
Displaying 1 - 30 of 44 reviews