آثار به جا مانده از صدیقه دولتآبادی در قالب نامههای خصوصی و اداری، مقالهها، سخنرانیها، مصاحبهها و… مجموعهای است سودمند برای شناخت هر چه بیشتر و ژرفتر از تکاپوهای وی که در اختیار پژوهشگران حوزههای تاریخ معاصر و مطالعات زنان قرار میگیرد. این آثار بیانگر زندگی، زمانه و کارنامهی بانویی است که با تاثیرپذیری از تحولات انقلاب مشروطه به انتشار روزنامهای با گرایش پرداختن به مسائل زنان، بنیان گذاری مدرسهی دخترانه، تاسیس انجمنهای مرتبط با زنان و… اقدام کرد. دولتآبادی پس از پایان تحصیل در دانشگاه سوربن در سال ۱۳۰۷ به ایران بازگشت و در همان سال همکاری با وزارت معارف را آغاز کرد. او از سال ۱۳۱۶ تا پایان حیات (۶ مرداد ۱۳۴۰) ریاست کانون بانوان را بر عهده داشت چاپ اول ۱۳۹۵
باورم نمی شود که این کتاب تاکنون در گودریدز هیچ خواننده ای نداشته است. چطور می شود نسبت به یکی از اولین پیشگامان و مبارزان حقوق زنان در ایران این اندازه نا آگاه باشیم. بجز آن کتاب منبع جالبی از نامه ها و مقالات در اواخر قاجار و پهلوی است. از نامه به مصدق برای درخواست حق رای زنان تا مقاله درباره لزوم استفاده از پارچه های ایرانی تا شرکت در کنفرانس زنان و نامه های خصوصی به خواهرانش، کتاب صدیقه دولت آبادی دید تازه ای از زندگی و اندیشه زن ایرانی طالب دگرگونی و قیام برعلیه چارچوبهای سنتی جامعه مردسالار می دهد.