Antonio Machado Ruiz (1875–1939) — Poeta, dramaturgo y narrador español, poeta emblemático de la Generación del 98. — Su obra inicial, de corte modernista, evolucionó hacia un intimismo simbolista con rasgos románticos, que maduró en una poesía de compromiso humano, de una parte, y de contemplación casi taoísta de la existencia, por otra; una síntesis que en la voz de Machado se hace eco de la sabiduría popular más ancestral. Dicho en palabras de Gerardo Diego, «hablaba en verso y vivía en poesía». Fue uno de los alumnos distinguidos de la Institución Libre de Enseñanza (ILE), con cuyos idearios estuvo siempre comprometido. Murió en el exilio en la agonía de la Segunda República Española.
ÍNDICE PRIMERAS POESÍAS SOLEDADES DEL CAMINO CANCIONES HUMORISMOS, FANTASÍAS, APUNTES GALERÍAS VARIA CAMPOS DE CASTILLA ELOGIOS NUEVAS CANCIONES DE UN CANCIONERO APÓCRIFO CANCIONERO APÓCRIFO LOS COMPLEMENTARIOS LA GUERRA SONETOS ESCRITOS EN UNA NOCHE DE BOMBARDE
Antonio Machado was a Spanish poet and one of the leading figures of the Spanish literary movement known as the Generation of '98, a group of novelists, poets, essayists, and philosophers active in Spain at the time of the Spanish-American War (1898).
Me imagino a Machado como un señor bonachón, de paseo por el campo, embebiéndose de la musa Naturaleza, feliz de estar allí. Incluso sus máximas son humildes. Muy bonito.
releído del ejemplar que mi madre guarda en casa, con las páginas ya amarillas, y que ahora cojo de nuevo porque me invitaron a charlar sobre su poesía. la vida cómo es, a los 17 cuando lo leí por primera vez no me podía imaginas esto. bien envejecido y para siempre en mi memoria <3 "Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla/ y un huerto claro donde madura el limonero"
Κάποτε δεν υπήρχε (και για κάποιους μας δεν υπάρχει ακόμη) το facebook να μας θυμίζει τι δημοσιεύσαμε (ή τι διαβάσαμε) τέτοια μέρα πριν έναν χρόνο ή παραπάνω. Και για κάποιους μας τα χρόνια που δημοσιεύαμε ή διαβάζαμε δεν μετριούνται από το facebook. Σήμερα, τελευταία μέρα του χρόνου, είπα να διαβάσω (για ποιαν άραγε φορά;) μια από τις πιο αγαπημένες μου ποιητικές συλλογές, τα Ποιήματα του Ματσάδο στη μετάφραση του εξαίσιου Κώστα Τσιρόπουλου. Και βλέπω την ημερομηνία αγοράς στη δεύτερη σελίδα: 31/12/19…!
Πριν τόσα λοιπόν χρόνια σαν σήμερα αυτό το βιβλίο με είχε αποσπάσει από εφηβικές αναμονές πρωτοχρονιάτικης εξόδου, αυτό το πέτυχε και σήμερα!! Πώς το έλεγε ο Παπατσώνης, που στίχους του βλέπω νάχα γράψει στην ίδια δεύτερη σελίδα, μπερδεμένους με άλλους στίχους: Τώρα μόνο πρός τήν ἀνάμνηση ἀνυψώνω τά χέρια ἱκετευτικά/ νά μᾶς χαρίζει μέ ὅλη τή δύναμη τίς στιγμές τῶν ὀνείρων,/ τώρα, πού ἐφυγαδεύθησαν οἱ τέτοιες ἀπέραντες νύχτες. Γιά σένα γιά σένα Ἀγάπη μου μιλῶ Γιά σένα πού ζήσαμε στήν πόλη μέ τήν πληγή τοῦ γύρω δεκεμβριάτικου τόπου…
Ο Ματσάδο σημαίνει για μένα περισσότερα από τον Λόρκα ή τον Νερούδα, και μόνο στίχους του μπορώ ν’ ἀντιγράψω, στίχους που ανασταίνουν τη μεσογειακή μελαγχολική ομορφιά μιας άλλης ζωής που μας υποσχέθηκαν ή υποσχεθήκαμε, που ελπίζουμε.
Εκτός, φυσικά, από τον πασίγνωστο «διαβάτη»: Διαβάτη, είναι τα ίχνη σου ο δρόμος και τίποτα παραπάνω, διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, το δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας. Περπατώντας τον φτιάχνεις το δρόμο και μόλις γυρίσεις το βλέμμα πίσω βλέπεις το μονοπάτι που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις. Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, μόνο ίχνη στη θάλασσα….
No soy muy de poesía, pero releer a Machado siempre es, al menos para mi, gozoso y necesario. Sus versos tienen efectos lenitivos, pero también resulta terrible advertir en ellos lo poco que hemos cambiado.
«El numen de estos campos es sanguinario y fiero: al declinar la tarde, sobre el remoto alcor, veréis agigantarse la forma de un arquero, la forma de un inmenso centauro flechador.
Veréis llanuras bélicas y páramos de asceta -no fue por estos campos el bíblico jardín-; son tierras para el águila, un trozo de planeta por donde cruza errante la sombra de Caín.»
Si este hombre levantara hoy la cabeza se volvía corriendo a la tumba.
Primero quiero aclarar que no entiendo nada de poesía, pero cada tanto me gusta aventurarme a leer a algún autor para ver qué me hace sentir. Y en este caso, ese fue mi problema: no llegué a conectar con la poesía de Machado.
Pese a que me gustó mucho el prólogo de esta edición, y que reconozco que los poemas que más me gustaron fueron los de Campos de Castilla y Nuevas canciones (gracias por todas las menciones a la primavera y a las abejas), no me maravilló tanto como sí me ha ocurrido con otros libros del mismo género.
Esto no significa que sea malo ni nada por el estilo; no tengo dudas de que Antonio Machado es uno de los más grandes poetas hispanos. Simplemente, no es para mí.
Que Antonio Machado es uno de los más grandes poetas de la literatura española, eso es algo que todo el mundo sabe. El problema de esta colección es que incluye muchos, muchísimos poemas que probablemente no deberían haberse publicado nunca, y que son pura paja. Es una lástima, porque la genialidad del poeta se diluye un poco entre tanto verso irrelevante, cuando una selección algo más exigente hubiera dado una colección de poemas increíble. A todo esto debo añadir también que muchos de los mejores poemas de Machado son descripciones de paisajes, y siendo yo un lector que tiende a apreciar más otro tipo de temática en las poesías, eso también perjudica mi apreciación de este grandísimo poeta. De lo que no cabe ninguna duda es del absoluto dominio de la poesía que ejerce el autor, que es capaz de emplearla con destreza para expresar cualquier cosa. Sus poesías son a la vez una fuente de belleza y de inspiración, y deja el listón muy alto para futuras lecturas de otros poetas.
Maravilloso poemario que nunca defrauda, Machado es una de las figuras más importante de la poesía del s XX y lo demuestra con creces con sus poemas, una maravilla para los sentidos.
Después de año y pico, con muchas idas y venidas, hemos terminado con el bueno de Machado. Siempre he sentido que no se puede forzar el leer poesía, hay que guiarse por sensaciones. Hay veces que un poemilla te conmueve y otras que ni fu ni fá, por eso sé que un libro de este tipo nunca se acaba de leer y hay que tenerlo a mano siempre.
Respecto al contenido en sí, me ha gustado mucho su estilo sencillo y calmo, sobre todo aquellos poemas iniciales dedicados a la quietud de la vida en el pueblo y de los campos castellanos. Hay verdaderas joyas (que vivan las fuentes en las plazas cojone)
Me ha pasado como con los libros de relatos, unas me han gustado mucho y otras menos. Las que se refieren a lugares determinados me han dicho poco. Supongo que es cuestión de que te llegue o no.
Gran pagano, se hizo hermano de una santa cofradía; el Jueves Santo salía, llevando un cirio en la mano -¡aquel trueno!- vestido de nazareno. Hoy nos dice la campana que han de llevarse mañana al buen don Guido, muy serio, camino del cementerio. 🕊️📿
crec q em va agradar més l’altre llibre seu perquè era més curt i era una selecció de tots els poemes que m’he llegit aquí. de totes maneres els poemes que m’han agradat més d’aquí són les seves poesies oblidades. cosa que em sembla prou heavy.
Recopilación poética de la obra completa del escritor Antonio Machado con sus textos desde antes del año 1902 hasta sus últimos escritos. Sus primeros poemas y gran parte de la obra esta dedicado a la naturaleza a tierras que conoce y que las quiere hacer homenaje, pasa por poesías , canciones, proverbios y cantares entre ellos uno de sus versos más recordados por la humanidad:
Caminante, son tus huellas el camino, y nada más; caminante no hay camino se hace camino al andar.
Considero la obra poética un poco densa para mi gusto al inicio de su trayectoria, posteriormente la lectura fluía mucho mejor. Vale la pena conocer la rima del poeta español.
El problema de haberme leído la poesía completa de Machado es que, a la que superé la etapa (que conocía del colegio) de Campos de Castilla, la reiteración de ciertas imágenes e ideas (el agua, la fuente, el paisaje, la contemplación de la naturaleza) propias del maestro me ha cargado un poco. Por otro lado, es cierto que esas imágenes también forman parte de un imaginario (valga la rebuznancia) que me es muy querido (las raíces, ya sabéis...). Para leerlo (y saborearlo) poco a poco, que si no empacha.
(Ah, bueno, y la charla sobre Juan de Mairena, tostonaco, ¿eh? Lo siento, tenía que decirlo.)
Lo que siempre me viene a la mente cuando leo algo de Machado:
Salgo a pasear por dentro de mí Veo paisajes que de un libro De memoria me aprendí: "Llanuras bélicas y páramos de asceta - no fue por estos campos el bíblico jardín -; Son tierras para el águila, un trozo de planeta Por donde cruza errante la sombra de Caín"
Recuerdo que el 2007-2008 fue una época en que me dió super fuerte con la poesía en general. Neruda siempre ha sido mi favorito pero me empecé a aventurar con otros poetas y Antonio Machado me gustó mucho.
mi único deseo es poder llegar a escribir tan bien como machado; de los mejores poemarios que he leído. ciertamente, hay algo especial en recordar esas tardes de hastío de verano y aquellos paseos por los campos de castilla en la infancia...
Machado es inmenso y tiene mil registros. Desde el realismo duro, por así llamarlo,
Una tarde parda y fría de invierno. Los colegiales estudian. Monotonía de lluvia tras los cristales.
Es la clase. En un cartel se representa a Caín fugitivo, y muerto Abel, junto a una mancha carmín.
Con timbre sonoro y hueco truena el maestro, un anciano mal vestido, enjuto y seco, que lleva un libro en la mano.
Y todo un coro infantil va cantando la lección: «mil veces ciento, cien mil; mil veces mil, un millón».
Una tarde parda y fría de invierno. Los colegiales estudian. Monotonía de la lluvia en los cristales.
hasta el poemas metafóricos como "A un olmo viejo", en el que el olmo era su mujer, quien acabó falleciendo poco después del matrimonio. Al olmo viejo, hendido por el rayo y en su mitad podrido, con las lluvias de abril y el sol de mayo, algunas hojas nuevas le han salido.[...]
Machado es clásico, parte de nuestro acervo, Anoche cuando dormía soñé, ¡bendita ilusión!, que una fontana fluía dentro de mi corazón.[...]
y su vida es nuestra vida Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla y un huerto claro donde madura el limonero; mi juventud, veinte años en tierra de Castilla; mi historia, algunos casos que recordar no quiero.[...]
Machado tiene algo para todo el mundo. Todo el mundo puede sentirse comprendido, retratado por Machado. Eso es una de las muchas cosas que le hace grande.
No es la primera vez que he leído las Poesías Completas de Antonio Machado. Posiblemente sea uno de los libros que mas veces he leído, aunque en una edición anterior, también de Espasa, no tenia el libro firmado, lo que significa que obedece a una de mis primeras lecturas, cuando aun no firmaba los libros que leía. Hay una serie de poetas que me encantan, dentro que la poesía, a veces, es una actividad muy personal y difícil incluso de entender, para mi. Lo que hace aquí Machado, sobre todo cuando habla de Campos de Castilla, es insuperable. Posiblemente Miguel Delibes en prosa y Machado en verso, sean los dos mejores autores que han descrito, como nadie, la esencia de la vieja, sufrida e insuperable Castilla. El libro es una pasada, muchos de sus poemas llegué a saberlos de memoria, aunque hoy los haya prácticamente olvidado, pero volver a encontrarse con ellos, es como cuando te encuentras con un viejo amigo, al que apreciaste y por circunstancias, no habías mantenido un contacto permanente con el . Una gozada de libro.