What do you think?
Rate this book
Οδοιπορικό του 1806: Πελοπόννησος - Αττική - Σμύρνη - Κωνσταντινούπολη
Το μεγάλο ταξίδι του Σατωβριάνδου (1768-1848) στην Ανατολή ξεκινά στις 13 Ιουλίου του 1806 από το Παρίσι και ολοκληρώνεται στις 5 Ιουνίου του 1807 με την επιστροφή του στην ίδια πόλη. Εμείς επιλέξαμε για την παρούσα έκδοση το απόσπασμα που αφορά το ταξίδι του Σατωβριάνδου στην Ελλάδα μέχρι και την Κωνσταντινούπολη. Το κομμάτι αυτό, πέραν του ότι μας αφορά άμεσα καθώς μας δίνει τις εντυπώσεις ενός μεγάλου συγγραφέα για την τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, είναι και το πλέον διάσημο. Η περιήγηση στους τόπους της ελληνικής αρχαιότητας, η αναζήτηση και περιγραφή των αρχαίων ερειπίων, οι εντυπώσεις από τους σύγχρονους Έλληνες αλλά και η βαθιά επίκριση στον οθωμανικό δεσποτισμό αποτελούσαν θέματα ιδιαίτερα ελκυστικά για τους μορφωμένους αναγνώστες στη Δύση.
Ο αναγνώστης του Οδοιπορικού δεν πρέπει να περιμένει οίκτο ή συμπόνια για τον χειμαζόμενο ακόμη ελληνικό λαό. Αυτόν τον λαό εν πάση περιπτώσει που θα βρει την ταυτότητά του συνομιλώντας με τα ερείπια και θα χύσει το αίμα του γι' αυτήν. Ο Σατωβριάνδος είναι έντιμος παρατηρητής. Καταγράφει μόνον αυτό που βλέπουν τα μάτια του καθοδηγημένα από το βλέμμα της περιέργειας, το βλέμμα του νου που έλεγε ο Ευριπίδης. «Ερείπια παντού και ούτε ένας άνθρωπος μέσα σ' αυτά τα ερείπια!» γράφει στη Σπάρτη. Και στην Αθήνα αργότερα: «νόμιζα πως έβλεπα αρχαιότητες παντού». Κι αυτά τα ερείπια αντανακλούν το λυκαυγές που σε μερικά χρόνια μετά την επίσκεψή του θα γίνει η αυγή της σύγχρονης Ελλάδας. Η σύγχρονη Ελλάδα γεννήθηκε μέσα από τα ερείπια της αρχαιότητάς της και ο Σατωβριάνδος περιγράφει τη γέννησή της πολύ πριν την υποδεχθεί το μαιευτήριο της Ιστορίας.
από τον πρόλογο του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Ο αναγνώστης του Οδοιπορικού δεν πρέπει να περιμένει οίκτο ή συμπόνια για τον χειμαζόμενο ακόμη ελληνικό λαό. Αυτόν τον λαό εν πάση περιπτώσει που θα βρει την ταυτότητά του συνομιλώντας με τα ερείπια και θα χύσει το αίμα του γι' αυτήν. Ο Σατωβριάνδος είναι έντιμος παρατηρητής. Καταγράφει μόνον αυτό που βλέπουν τα μάτια του καθοδηγημένα από το βλέμμα της περιέργειας, το βλέμμα του νου που έλεγε ο Ευριπίδης. «Ερείπια παντού και ούτε ένας άνθρωπος μέσα σ' αυτά τα ερείπια!» γράφει στη Σπάρτη. Και στην Αθήνα αργότερα: «νόμιζα πως έβλεπα αρχαιότητες παντού». Κι αυτά τα ερείπια αντανακλούν το λυκαυγές που σε μερικά χρόνια μετά την επίσκεψή του θα γίνει η αυγή της σύγχρονης Ελλάδας. Η σύγχρονη Ελλάδα γεννήθηκε μέσα από τα ερείπια της αρχαιότητάς της και ο Σατωβριάνδος περιγράφει τη γέννησή της πολύ πριν την υποδεχθεί το μαιευτήριο της Ιστορίας.
από τον πρόλογο του Τάκη Θεοδωρόπουλου
264 pages, Paperback
First published January 1, 1811
About the author
François-René de Chateaubriand
2,501 books287 followersFrançois-René, vicomte de Chateaubriand was a French writer, politician and diplomat. He is considered the founder of Romanticism in French literature.
He has also been mistakenly given the forename François-Auguste in an 1811 edition, but signed all his worked as just Chateaubriand or M. le vicomte de Chateaubriand.
He has also been mistakenly given the forename François-Auguste in an 1811 edition, but signed all his worked as just Chateaubriand or M. le vicomte de Chateaubriand.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
January 3, 2019
Itineraire de Paris a Jerusalem
By Chateaubriand (1768-1848)
The author wanted his book “Itinerary” to be the memory of a year in his life and not a travel story.
Starting from Paris on the 13th July 1806 he returned to France on the 5th of May 1807.
Unlike other pilgrims Chateaubriand’s motivation for travelling had a literary background.
He wanted to return to France with a collection of drawings and notes enough to publish memories of travel adventures of all the famous and celebrated countries and cities around the Mediterranean and most of all from Jerusalem.
His “Itinerary” turned out to be a historical, poetical and philosophical work, rather than just a travelling book. His entertaining diary follows the route on a sideline or Ariadnes thread.
Throughout his progression, our author stops the reader frequently to listen to his citations from his extensive biography.
Our tour guide will quote Pausanias for whom he has little admiration and Strabon as sources of information, but also the Holy Scriptures, Homer, Virgil, and many other classic authors from Ancient Greece and Rome. Later on, he more often calls on recent English and French travellers like father Barthelemy, Pococke, Spon, Wheler and Chandler, historians interested in antiquities.
Often quite annoyingly he will encourage the reader to study other travellers books to avoid repeating geographical comments which others had done before him.
References to himself the erudite traveller, overshadow a true archaeological interest.
He will frequently refer to his previous excursion to America as an outstanding achievement of a real globetrotter.
For a gentleman in the early nineteenth century progressing on horseback including a servant an interpreter and an armed security guard was truly adventurous and expensive.
In those days a long distance traveller would pass from the Consul of departure point to the Consul of destination with letters of recommendation for essential people on the road and all other recommendation for a safe journey.
Greece was under Turkish Rule which made travelling difficult for the needs of permits and visas of all kinds.
Extremely uncomfortable due to the absence of lodging facilities and scarcity of food in many places and dangerous for the presence of robbers and thieves everywhere.
Besides that, as he sees monuments or landscape features which he thinks to recognise from ancient scriptures, he will digress in great length into quotations from all ancient literature.
Chateaubriand had correctly assumed that each reader would find his preferences within the colours of travelling, archaeological discoveries and historical references in the fresco of his writings.
Sailing from Trieste, he had to brave a storm along the coast of Croatia and Albania and arrives finally on the coast of Greece at a medieval city of Modon surrounded by old ruined fortifications where he starts his journey to cross the Peloponnese overland.
At first, it is surprising that Chateaubriand spent so little time and few comments in place of great historical and archaeological interest.
Two days only for the ruins of Sparta and four days in Athens.
However, the reader soon realises that the primary interest of Chateaubriand was Jerusalem.
After Athens, he stayed one week in a village being down with a fever. He misses the boat he had meant to take to Smyrna but soon finds a substitute.
From Smyrna, he will experience an adventurous crossing on horseback to Constantinople.
He had planned to see Troya, but his guides refuse to cross the robber-infested mountains.
From Constantinople, he will sail to Jaffa and then to Jerusalem where he arrives on
4th October 1806, two month after having landed on the greek continent on the 10th of August.
Jerusalem was the destination of this ambitious undertaking and the turning point.
Here the reader will be rewarded with generous and detailed descriptions of Bethlehem, the Dead Sea, the river Jordan, the holy olive grove.
Inside the walls of Jerusalem, the author takes the reader to visit all the ancient churches and chapels which are essential locations of the lives of Jesus Christ, Saint Mary his mother and other martyrs and Christian contemporaries.
Moreover, Chateaubriand takes us through the history of Jerusalem, from its foundation in the year 2023 by the Hebraic calendar. Its first name was “Salem” for ‘Piece’. Later this name became “Jerusalem” for ‘Vision of ‘Piece’.
This name could not have been further from reality.
Jerusalem has been conquered and destroyed seventeen times throughout history and millions of inhabitants murdered inside its walls.
Lastly, the author takes the reader to the outside of the walls of Jerusalem.
He will geographically compare Torquato Tasso’s epic poem “The Liberation of Jerusalem” based on the battles and conquest of Jerusalem by the First Christian Crusade.
Chateaubriand departs from Jerusalem on 13th October and sails to Jaffa.
From Jaffa, he sails to Alexandria and then to Cairo visiting Rosetta and the Nile. He attempts to visit the Egyptian Pyramids but is prevented by unfavourable tides of the river.
After returning to Alexandria, he will start a long and dangerous crossing of the Mediterranean to reach Tunis and Kathargo.
Chateaubriand shortly visits the ruins of Kathargo but rewards the reader again with a substantial review of the history around the Punic wars between Rome and Kathargo including the battles of Hannibal and Scipio as we know it from classic literature.
His return to France on board an American schooner from Tunis to Algeciras including stopovers in Alger and Gibraltar has little interest as the author lets go of his routinely well-kept diary.
The reader will learn from accessory notes if he takes the time to read them, our hero had a romantic appointment with Ms Nathaly de Noailles who was faithfully on time in Aranjuez, Andalusia.
By Chateaubriand (1768-1848)
The author wanted his book “Itinerary” to be the memory of a year in his life and not a travel story.
Starting from Paris on the 13th July 1806 he returned to France on the 5th of May 1807.
Unlike other pilgrims Chateaubriand’s motivation for travelling had a literary background.
He wanted to return to France with a collection of drawings and notes enough to publish memories of travel adventures of all the famous and celebrated countries and cities around the Mediterranean and most of all from Jerusalem.
His “Itinerary” turned out to be a historical, poetical and philosophical work, rather than just a travelling book. His entertaining diary follows the route on a sideline or Ariadnes thread.
Throughout his progression, our author stops the reader frequently to listen to his citations from his extensive biography.
Our tour guide will quote Pausanias for whom he has little admiration and Strabon as sources of information, but also the Holy Scriptures, Homer, Virgil, and many other classic authors from Ancient Greece and Rome. Later on, he more often calls on recent English and French travellers like father Barthelemy, Pococke, Spon, Wheler and Chandler, historians interested in antiquities.
Often quite annoyingly he will encourage the reader to study other travellers books to avoid repeating geographical comments which others had done before him.
References to himself the erudite traveller, overshadow a true archaeological interest.
He will frequently refer to his previous excursion to America as an outstanding achievement of a real globetrotter.
For a gentleman in the early nineteenth century progressing on horseback including a servant an interpreter and an armed security guard was truly adventurous and expensive.
In those days a long distance traveller would pass from the Consul of departure point to the Consul of destination with letters of recommendation for essential people on the road and all other recommendation for a safe journey.
Greece was under Turkish Rule which made travelling difficult for the needs of permits and visas of all kinds.
Extremely uncomfortable due to the absence of lodging facilities and scarcity of food in many places and dangerous for the presence of robbers and thieves everywhere.
Besides that, as he sees monuments or landscape features which he thinks to recognise from ancient scriptures, he will digress in great length into quotations from all ancient literature.
Chateaubriand had correctly assumed that each reader would find his preferences within the colours of travelling, archaeological discoveries and historical references in the fresco of his writings.
Sailing from Trieste, he had to brave a storm along the coast of Croatia and Albania and arrives finally on the coast of Greece at a medieval city of Modon surrounded by old ruined fortifications where he starts his journey to cross the Peloponnese overland.
At first, it is surprising that Chateaubriand spent so little time and few comments in place of great historical and archaeological interest.
Two days only for the ruins of Sparta and four days in Athens.
However, the reader soon realises that the primary interest of Chateaubriand was Jerusalem.
After Athens, he stayed one week in a village being down with a fever. He misses the boat he had meant to take to Smyrna but soon finds a substitute.
From Smyrna, he will experience an adventurous crossing on horseback to Constantinople.
He had planned to see Troya, but his guides refuse to cross the robber-infested mountains.
From Constantinople, he will sail to Jaffa and then to Jerusalem where he arrives on
4th October 1806, two month after having landed on the greek continent on the 10th of August.
Jerusalem was the destination of this ambitious undertaking and the turning point.
Here the reader will be rewarded with generous and detailed descriptions of Bethlehem, the Dead Sea, the river Jordan, the holy olive grove.
Inside the walls of Jerusalem, the author takes the reader to visit all the ancient churches and chapels which are essential locations of the lives of Jesus Christ, Saint Mary his mother and other martyrs and Christian contemporaries.
Moreover, Chateaubriand takes us through the history of Jerusalem, from its foundation in the year 2023 by the Hebraic calendar. Its first name was “Salem” for ‘Piece’. Later this name became “Jerusalem” for ‘Vision of ‘Piece’.
This name could not have been further from reality.
Jerusalem has been conquered and destroyed seventeen times throughout history and millions of inhabitants murdered inside its walls.
Lastly, the author takes the reader to the outside of the walls of Jerusalem.
He will geographically compare Torquato Tasso’s epic poem “The Liberation of Jerusalem” based on the battles and conquest of Jerusalem by the First Christian Crusade.
Chateaubriand departs from Jerusalem on 13th October and sails to Jaffa.
From Jaffa, he sails to Alexandria and then to Cairo visiting Rosetta and the Nile. He attempts to visit the Egyptian Pyramids but is prevented by unfavourable tides of the river.
After returning to Alexandria, he will start a long and dangerous crossing of the Mediterranean to reach Tunis and Kathargo.
Chateaubriand shortly visits the ruins of Kathargo but rewards the reader again with a substantial review of the history around the Punic wars between Rome and Kathargo including the battles of Hannibal and Scipio as we know it from classic literature.
His return to France on board an American schooner from Tunis to Algeciras including stopovers in Alger and Gibraltar has little interest as the author lets go of his routinely well-kept diary.
The reader will learn from accessory notes if he takes the time to read them, our hero had a romantic appointment with Ms Nathaly de Noailles who was faithfully on time in Aranjuez, Andalusia.
February 17, 2021
Το συγκεκριμένο βιβλίο εκτός από ένα εκπληκτικό βιβλίο που σίγουρα δεν θα σε αφήσει αδιάφορο μπορώ να πω ότι είναι αρκετά δύσκολο και ότι πρέπει να έχεις το μυαλό σου εκεί και να μην κανείς κάτι άλλο και αυτό είναι το ποιο δύσκολο και ειδικά άμα έχεις ένα μικρό παιδάκι μέσα στο σπίτι !
Είναι ένα ιστορικό βιβλίο που λέει για ένα μέρος το οποίο το λατρεύω για την Μεθώνη και πως μπόρεσε να την γλιτώσει από τους Τούρκους και όχι μόνο .
Δεν θα το έλεγα τόσο κλασικό όσο ιστορικό βιβλίο , που έχει να κάνει με αναφορές γενικότερα στην Ελλάδα αλλά και μη .
Έχει αναφορές του πως κατάφεραν να επιβιώσουν και τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετώπιση κάποιος μετά τον πόλεμο .
Παρόλα αυτά το λάτρεψα αν και με δυσκόλεψε αρκετά γιατί αποφάσισα να το διαβάσω όταν τα σχολεία ήταν κλειστά και είχα την μικρή όλοι μέρα να κατεδαφίζει το σπίτι και εμένα να τρέχω από πίσω της .
Θα το ξαναδιαβάσω σίγουρα κάποια στιγμή , νομίζω ότι είναι από τα βιβλία που κάθε φορά που το διαβάζεις θα διαπιστώνεις κάτι άλλο που δεν το είχες καταλάβει στην προηγούμενη η δεν του είχες δώσει τόση βάση .
Θα του δώσω από τώρα ραντεβού για το καλοκαίρι που είμαστε όλοι λίγο ποιο χαλαροί και ξεκούραστη και που σίγουρα θα είμαι σε εκείνα τα υπέροχα χώματα
Είναι ένα ιστορικό βιβλίο που λέει για ένα μέρος το οποίο το λατρεύω για την Μεθώνη και πως μπόρεσε να την γλιτώσει από τους Τούρκους και όχι μόνο .
Δεν θα το έλεγα τόσο κλασικό όσο ιστορικό βιβλίο , που έχει να κάνει με αναφορές γενικότερα στην Ελλάδα αλλά και μη .
Έχει αναφορές του πως κατάφεραν να επιβιώσουν και τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετώπιση κάποιος μετά τον πόλεμο .
Παρόλα αυτά το λάτρεψα αν και με δυσκόλεψε αρκετά γιατί αποφάσισα να το διαβάσω όταν τα σχολεία ήταν κλειστά και είχα την μικρή όλοι μέρα να κατεδαφίζει το σπίτι και εμένα να τρέχω από πίσω της .
Θα το ξαναδιαβάσω σίγουρα κάποια στιγμή , νομίζω ότι είναι από τα βιβλία που κάθε φορά που το διαβάζεις θα διαπιστώνεις κάτι άλλο που δεν το είχες καταλάβει στην προηγούμενη η δεν του είχες δώσει τόση βάση .
Θα του δώσω από τώρα ραντεβού για το καλοκαίρι που είμαστε όλοι λίγο ποιο χαλαροί και ξεκούραστη και που σίγουρα θα είμαι σε εκείνα τα υπέροχα χώματα
Read
January 21, 2021ο σατωβριάνδος, πριν γίνει οδός, ήταν ο ιδρυτής της ρομαντικής περιηγητικής λογοτεχνίας. ως ρομαντικός περιηγητής βρέθηκε συχνά προ εκπλήξεων με την πραγματικότητα.
Read
January 15, 2026J'ai écrit, li y a quelques mois, une critique de cet ouvrage:
https://heteroklit.wordpress.com/2025...
https://heteroklit.wordpress.com/2025...
June 3, 2026
"Le ciel fut toujours couvert pendant mon séjour à Alexandrie, la mer sombre et orageuse. Je m'endormais et me réveillais au gémissement continuel des flots qui se brisaient presque au pied de la maison du consul. J'aurais pu m'appliquer les réflexions d'Eudore, s'il est permis de se citer soi-même :
«Le triste murmure de la mer est le premier son qui ait frappé mon oreille, en venant à la vie. À combien de rivages n'ai-je pas vu depuis se briser les mêmes flots que je contemple ici ? Qui m'eût dit, il y a quelques années, que j'entendrais gémir sur les côtes d'Italie, sur les grèves des Bataves, des Bretons, des Gaulois, ces vagues que je voyais se dérouler sur les beaux sables de la Messénie ! Quel sera le terme de mes pèlerinages ?
Heureux si la mort m'eût surpris avant d'avoir commencé mes courses sur la terre, et lorsque je n'avais d'aventures à conter à personne.»
Encore un classique du maître.
L'itinéraire de Paris à Jérusalem, et le retour de Jérusalem à Paris vient clôturer la saga des "voyages" en sus de l'excellent voyage en Amérique et de celui en Italie. On y retrouve véritablement la marque du voyage en Amérique, en plus aboutie. Mélange savant de contemplation de la nature et de l'environnement (la "wilderness" américaine, mais en orient), à laquelle il faut lier une forte dimension patrimoniale, architecturale, mémorielle et historique.
En effet, au cours de son voyage le sieur Chateaubriand recouvre son récit d'anecdotes historiques tirées dans le répertoire antique, qui sont parfois déroutantes pour un lecteur non initié à la période, mais jamais inintéressantes. Ainsi il offre volontairement une double perspective à son récit, l'une historique et littéraire en ce qu'il puise beaucoup dans le registre des guerres et auteurs de l'époque et une perspective qui lui est contemporaine, laquelle est rendue vivante par ce style toujours aussi précis, dont il a le secret et qui touche l'âme. J'ajouterai qu'il existe une troisième perspective, née du temps qui passe, celle de notre époque. Il est toujours amusant de voir une description du système ottoman lorsque son zénith et sa chute sont aujourd'hui enseignés partout dans le monde, la permanence de certains monuments historiques (les pyramides) et la disparition d'autres (saint sépulcre originel).
Ses observations des peuples d'orient sont très touchantes mais n'ont rien de scientifique, elles sont mêmes à plusieurs égards amusantes, mais s'inscrivent dans un contexte bien délimité. D'emblée, Chateaubriand entreprend son voyage en orient pour l'histoire que la région porte et les ruines qu'elle abrite, non pour ses peuples qu'il semble profondément mépriser. En outre, il considère l'Albanais comme une espèce de sang mêlé, le grec comme l'esclave du turc et un peuple se mettant volontairement des bâtons dans les roues, il fait d'ailleurs un parallèle fort intéressant entre la chute de Rome et celle de la Grèce antique. Il voit les arabes comme un peuple d'avares et de barbares, concernant les turcs ce sont peut-être ceux qu'il méprise le plus en raison de leurs mœurs violentes et profondément illibérales. Là est la clé de tout son ressentiment, son voyage lui permet en outre d'échapper au despotisme napoléonien pour un temps bien qu'il n'en soit pas (encore) la cible directe. Or en Orient il retrouve exactement la même atmosphère. À cela il faut ajouter l'omniprésence de l'islam qui semble l'incommoder au plus haut point en ce qu'il est un fervent catholique, bien qu'il ait profond respect pour la foi et la dévotion de ses adeptes, le Coran, selon lui est le livre d'une "funeste religion".
Concernant sa visite des lieux et ses trajets en bateau (notamment d'Alexandrie à Carthage où il manque de faire naufrage) ce sont des passages littérairement merveilleux et imagés, je n'ai rien à dire sur son style, ce serait prêcher un convaincu.
En somme, ce voyage est probablement le meilleur des trois et sa source d'inspiration pour son roman les Martyrs. À l'issue de celui-ci, on pourra dire que Chateaubriand aura parcouru 4 continents : l'Amérique, l'Europe, l'Asie et l'Afrique, il a daigné emporter avec lui son lecteur. Vous ne voyagerez jamais autant qu'avec Chateaubriand, un style unique, romantique, des descriptions prenantes et imagées agrémentées d'anecdotes historiques, d'Annibal et Scipion l'Africain aux conquêtes napoléoniennes en passant par les croisades de Saint Louis, on ne s'ennuie jamais.
"Je vis commencer l'année 1807. Sous combien d'astres, et dans combien de fortunes diverses, j'avais déjà vu se renouveler pour moi les années qui passent si vite ou qui sont si longues !
Qu'ils étaient loin de moi ces temps de mon enfance où je recevais, avec un cœur palpitant de joie, la bénédiction et les présents paternels ! Comme ce premier jour de l'année était attendu ! Et maintenant, sur un vaisseau étranger, au milieu de la mer, à la vue d'une terre barbare, ce premier jour s'envolait pour moi, sans témoins, sans plaisirs, sans les embrassements de la famille, sans ces tendres souhaits de bonheur qu'une mère forme pour son fils avec tant de sincérité ! Ce jour, né du sein des tempêtes, ne laissait tomber sur mon front que des soucis, des regrets et des cheveux blancs."
«Le triste murmure de la mer est le premier son qui ait frappé mon oreille, en venant à la vie. À combien de rivages n'ai-je pas vu depuis se briser les mêmes flots que je contemple ici ? Qui m'eût dit, il y a quelques années, que j'entendrais gémir sur les côtes d'Italie, sur les grèves des Bataves, des Bretons, des Gaulois, ces vagues que je voyais se dérouler sur les beaux sables de la Messénie ! Quel sera le terme de mes pèlerinages ?
Heureux si la mort m'eût surpris avant d'avoir commencé mes courses sur la terre, et lorsque je n'avais d'aventures à conter à personne.»
Encore un classique du maître.
L'itinéraire de Paris à Jérusalem, et le retour de Jérusalem à Paris vient clôturer la saga des "voyages" en sus de l'excellent voyage en Amérique et de celui en Italie. On y retrouve véritablement la marque du voyage en Amérique, en plus aboutie. Mélange savant de contemplation de la nature et de l'environnement (la "wilderness" américaine, mais en orient), à laquelle il faut lier une forte dimension patrimoniale, architecturale, mémorielle et historique.
En effet, au cours de son voyage le sieur Chateaubriand recouvre son récit d'anecdotes historiques tirées dans le répertoire antique, qui sont parfois déroutantes pour un lecteur non initié à la période, mais jamais inintéressantes. Ainsi il offre volontairement une double perspective à son récit, l'une historique et littéraire en ce qu'il puise beaucoup dans le registre des guerres et auteurs de l'époque et une perspective qui lui est contemporaine, laquelle est rendue vivante par ce style toujours aussi précis, dont il a le secret et qui touche l'âme. J'ajouterai qu'il existe une troisième perspective, née du temps qui passe, celle de notre époque. Il est toujours amusant de voir une description du système ottoman lorsque son zénith et sa chute sont aujourd'hui enseignés partout dans le monde, la permanence de certains monuments historiques (les pyramides) et la disparition d'autres (saint sépulcre originel).
Ses observations des peuples d'orient sont très touchantes mais n'ont rien de scientifique, elles sont mêmes à plusieurs égards amusantes, mais s'inscrivent dans un contexte bien délimité. D'emblée, Chateaubriand entreprend son voyage en orient pour l'histoire que la région porte et les ruines qu'elle abrite, non pour ses peuples qu'il semble profondément mépriser. En outre, il considère l'Albanais comme une espèce de sang mêlé, le grec comme l'esclave du turc et un peuple se mettant volontairement des bâtons dans les roues, il fait d'ailleurs un parallèle fort intéressant entre la chute de Rome et celle de la Grèce antique. Il voit les arabes comme un peuple d'avares et de barbares, concernant les turcs ce sont peut-être ceux qu'il méprise le plus en raison de leurs mœurs violentes et profondément illibérales. Là est la clé de tout son ressentiment, son voyage lui permet en outre d'échapper au despotisme napoléonien pour un temps bien qu'il n'en soit pas (encore) la cible directe. Or en Orient il retrouve exactement la même atmosphère. À cela il faut ajouter l'omniprésence de l'islam qui semble l'incommoder au plus haut point en ce qu'il est un fervent catholique, bien qu'il ait profond respect pour la foi et la dévotion de ses adeptes, le Coran, selon lui est le livre d'une "funeste religion".
Concernant sa visite des lieux et ses trajets en bateau (notamment d'Alexandrie à Carthage où il manque de faire naufrage) ce sont des passages littérairement merveilleux et imagés, je n'ai rien à dire sur son style, ce serait prêcher un convaincu.
En somme, ce voyage est probablement le meilleur des trois et sa source d'inspiration pour son roman les Martyrs. À l'issue de celui-ci, on pourra dire que Chateaubriand aura parcouru 4 continents : l'Amérique, l'Europe, l'Asie et l'Afrique, il a daigné emporter avec lui son lecteur. Vous ne voyagerez jamais autant qu'avec Chateaubriand, un style unique, romantique, des descriptions prenantes et imagées agrémentées d'anecdotes historiques, d'Annibal et Scipion l'Africain aux conquêtes napoléoniennes en passant par les croisades de Saint Louis, on ne s'ennuie jamais.
"Je vis commencer l'année 1807. Sous combien d'astres, et dans combien de fortunes diverses, j'avais déjà vu se renouveler pour moi les années qui passent si vite ou qui sont si longues !
Qu'ils étaient loin de moi ces temps de mon enfance où je recevais, avec un cœur palpitant de joie, la bénédiction et les présents paternels ! Comme ce premier jour de l'année était attendu ! Et maintenant, sur un vaisseau étranger, au milieu de la mer, à la vue d'une terre barbare, ce premier jour s'envolait pour moi, sans témoins, sans plaisirs, sans les embrassements de la famille, sans ces tendres souhaits de bonheur qu'une mère forme pour son fils avec tant de sincérité ! Ce jour, né du sein des tempêtes, ne laissait tomber sur mon front que des soucis, des regrets et des cheveux blancs."
August 20, 2012
A highly elegant book, and a more than interesting description of the early 19th. century middle-east. An incredible travel. Chiefly writen of course.
December 29, 2024
Οι εντυπώσεις του Σατωβριάνδου από την περιήγησή του σε ελληνικούς τόπους του 1806 δεν αποκαλύπτουν πολλά γι' αυτούς, καθώς είναι αρκετά βιαστικός (από τον κατάπλου του στη Σμύρνη μέχρι τον απόπλου του από την Πόλη προς τους Αγίους Τόπους δεν πέρασε πάνω από βδομάδα), αλλά και γιατί για όποια τοποθεσία κρίνει ότι έχει περιγραφεί ικανοποιητικά από προγενέστερους περιηγητές προτιμά να παραπέμψει σε αυτούς παρά να προσθέσει κάτι ο ίδιος. Λέει πολλά όμως για τον ίδιο, που αντιπροσωπεύει τυπικά τον φιλέλληνα και τον ρομαντικό της εποχής του: λατρεία της αρχαιότητας, συμπόνια για τον ραγιά, απροκάλυπτη προκατάληψη εναντίον του Τούρκου, ενδιαφέρον (και βαθιά γνώση) για την ιστορία, συγκίνηση μπροστά στα κτερίσματα του παρελθόντος αλλά και την υποβλητικοτητα της φύσης. Το ύφος συνδυάζει μια ευχάριστη ελαφράδα με μετρημένη στοχαστική και λυρική διάθεση. Όμως το περιεχόμενο είναι κάπως ισχνό και συχνά περιορίζεται σχεδον στο "ξεκινήσαμε τότε, φτάσαμε εκεί" - αν και δεν λείπουν δυο-τρια ενδιαφέροντα στιγμιότυπα, ιδίως με Τούρκους προύχοντες, και όχι μόνο.
Η έκδοση θα κέρδιζε πολύ από ουσιαστική επιμέλεια, καθώς οι πηγές για τα πολλαπλά παραθέματα του Σατωβριάνδου από άλλους συγγραφείς συνήθως λείπουν. Το γκουγκλάρισμα είναι φίλος του αναγνώστη: αποκαλύπτει για παράδειγμα ότι ο κος Σωντερλό, Γάλλος πρόξενος στη Σμύρνη στα 1806, είναι ο αδελφός του Pierre Choderlos de Laclos, του συγγραφέα των Επικίνδυνων Σχέσεων! - ο Chateaubriand παραείναι χριστιανός για να κάνει ευθεία αναφορά στο βιβλίο. Ενδιαφέρουσα από ιστορικοϊδεολογικη σκοπιά η εισαγωγή του Αντρέα Καραντώνη, ενός από τους σπουδαιότερους συντηρητικούς λογοτεχνικούς κριτικούς, συνοδοιπόρου δύο δικτατοριών, που βρήκε ομοϊδεάτη στον Σατωβριάνδο.
Η έκδοση θα κέρδιζε πολύ από ουσιαστική επιμέλεια, καθώς οι πηγές για τα πολλαπλά παραθέματα του Σατωβριάνδου από άλλους συγγραφείς συνήθως λείπουν. Το γκουγκλάρισμα είναι φίλος του αναγνώστη: αποκαλύπτει για παράδειγμα ότι ο κος Σωντερλό, Γάλλος πρόξενος στη Σμύρνη στα 1806, είναι ο αδελφός του Pierre Choderlos de Laclos, του συγγραφέα των Επικίνδυνων Σχέσεων! - ο Chateaubriand παραείναι χριστιανός για να κάνει ευθεία αναφορά στο βιβλίο. Ενδιαφέρουσα από ιστορικοϊδεολογικη σκοπιά η εισαγωγή του Αντρέα Καραντώνη, ενός από τους σπουδαιότερους συντηρητικούς λογοτεχνικούς κριτικούς, συνοδοιπόρου δύο δικτατοριών, που βρήκε ομοϊδεάτη στον Σατωβριάνδο.
March 29, 2021
Aunque las descripciones de Chateaubriand son muy agudas, la mayor parte de relato se pierde en disgresiones sobre historia, arquitectura y teología. Por otro lado, muchas partes del viaje las evita por completo como por ejemplo su estancia en Constantinopla o el regreso a Francia a través del Magreb y España.
Los que busquen un relato sobre viajes quedarán decepcionados con este libro. Sin embargo, aunque su lectura se hace tediosa en algunos pasajes, por lo general es un buen libro que nos aporta una idea fiel de cómo era Oriente Medio a comienzos del siglo XIX.
Los que busquen un relato sobre viajes quedarán decepcionados con este libro. Sin embargo, aunque su lectura se hace tediosa en algunos pasajes, por lo general es un buen libro que nos aporta una idea fiel de cómo era Oriente Medio a comienzos del siglo XIX.
April 9, 2021
The rub on Chateaubriand was that much of what he wrote as fact he made up, but give him some credit. He invented romanticism.
That said, I loved this book. (If you think I love all books, I only review books I like) It's a backward look at what is was like to take a pilgrimage to Jerusalem in the early 19th century.
For all his fantasy, Chateaubriand was a brilliant historian of Christianity, but for the non-Christian, the story of his travels is enough.
(The kindle version is in English)
That said, I loved this book. (If you think I love all books, I only review books I like) It's a backward look at what is was like to take a pilgrimage to Jerusalem in the early 19th century.
For all his fantasy, Chateaubriand was a brilliant historian of Christianity, but for the non-Christian, the story of his travels is enough.
(The kindle version is in English)
December 31, 2019
هذا الكتاب يعطى لمحة بسيطة - ولكنها واضحة كل الوضوح - عن المنطقة العربية جغرافياً وإجتماعياً وإقتصادياً فى مطلع القرن التاسع عشر وهو فى الاساس عبارة عن مذكرات رحالة - شاتوبريان - خلال الرحلة الرومانطيقية والدينية الدوافع التى قام بها الى القدس خلال عبوره لأوروبا شرقاً وينتهى ببداية رحلة عودته من خلال مصر والتى سيعبر بعدها كامل شمال افريقيا باتجاه الغرب والتى سيذكرها فى مذكرات ما بعد القبر ( اى القبر المقدس) . ولكن وعلى مدار الكتاب يمطرنا الكاتب بوابل من المعلومات التاريخية للمدن التى زارها خلال هذه الرحلة ويستفيض فيها عند مدن وجزر اليونان ليذكرنا بحرياتها وفلاسفتها واساطيرها وامجادها الحربية وكذلك عند سوريا والاردن والمدن الفلسطينية وسيناء ومصر ليذكرنا بقدسيتهم وتاريخيتهم الحضارية العتيقة .
وهو عموماً كتاب خفيف لكنى اعتقد انه سيكون مملاً ومشتت الطابع لمن لا يملك معرفة تاريخية بسيطة لهذه الحضارات والتاريخ المسيحى .
وهو عموماً كتاب خفيف لكنى اعتقد انه سيكون مملاً ومشتت الطابع لمن لا يملك معرفة تاريخية بسيطة لهذه الحضارات والتاريخ المسيحى .
November 13, 2013
Óptima descrição do modo de viajar de outros tempos.
Vou ler em breve a versão Flauvert.
Vou ler em breve a versão Flauvert.
January 11, 2025
chiant à mourir, par contre donne envie de voyager (orientalisme réussi)
(a lire en préparant un voyage)
(a lire en préparant un voyage)
Displaying 1 - 12 of 12 reviews