What do you think?
Rate this book
ผมไม่ได้ชอบมัน อย่ามามั่ว !
เรื่องมึน ๆ มั่ว ๆ ของผมมันเริ่มจากประโยคนี้
"มึงอะ แอบชอบกูอยู่ใช่ปะ"
เจ้าของคำพูดคือเพื่อนร่วมทีมในงานกีฬาสีปีที่แล้ว
ไม่ค่อยได้คุย เท่าที่จำได้คือไม่ค่อยสนิทกัน
"ชอบกูก็บอกมาเหอะ"
เดี๋ยวดิเฮ้ย ! ผมผู้ชาย มันก็ผู้ชาย แล้วจะไปชอบมันได้ยังไง !?
ให้ตาย ผมไม่ได้ชอบมัน อย่ามามั่ว !
"มึงอะ แอบชอบกูอยู่ใช่ปะ"
เจ้าของคำพูดคือเพื่อนร่วมทีมในงานกีฬาสีปีที่แล้ว
ไม่ค่อยได้คุย เท่าที่จำได้คือไม่ค่อยสนิทกัน
"ชอบกูก็บอกมาเหอะ"
เดี๋ยวดิเฮ้ย ! ผมผู้ชาย มันก็ผู้ชาย แล้วจะไปชอบมันได้ยังไง !?
ให้ตาย ผมไม่ได้ชอบมัน อย่ามามั่ว !
425 pages, ebook
1 person want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 20, 2020
พระเอกเรื่องนี้มันไปสุดจริงๆ อ่านแล้วต้องกรีดร้องว่า "ไอ่ทิมมมมมมมมมม!!" "อืมหืมมมม ไอ่ทิมมมมม" ฯลฯ ตลอดทั้งเรื่อง
ส่วนนายเอกข้าวฟ่างก็แลดูมึน ไหลตามง่าย ใจนี่ดั่งของเหลว
ลองอ่านดูเถอะค่ะ แล้วจะรู้ว่านอกจากจะหน้ามึน ชอบโมเม มั่วนิ่ม มันยังมีโมเมนต์เด็ดๆ ที่แสดงถึงความ "ทิมมี่ 4 มิติ"
...นางอยู่มิติอะไรสักอย่างแน่ๆ ถึงได้เป็นคนแบบนี้
เนื้อเรื่องเกริ่นย่อๆ ก็ประมาณ ทิม (พระเอก) หลงรัก ข้าวฟ่าง (นายเอก) ชายหน้าตี๋ที่เป็นคนนิ่งๆ...
นางไม่รุู้จะจีบอีท่าไหนเพราะไม่ได้สนิทอะไรกันนัก นางเลยใช้ลูกไม้ตีเนียนมั่วนิ่มว่าข้าวฟ่างแอบชอบตัวเอง โมเมว่าฟ่างเป็นแฟนตัวเอง เข้าทางเพื่อน เข้าทางน้อง เข้าทางพ่อแม่ เข้าทุกอย่างที่มันเข้าได้ กว่าฟ่างจะรู้ตัวก็กลายเป็นแฟนของทิมมี่ขี้มั่วไปแล้ว
ถ้าจะให้บอกว่าชอบตรงไหน เราชอบตรงสำนวนค่ะ มันมีความเป็นผู้ชาย ตัวละครที่เล่าเรื่องส่งมุกตบมุกตลอดทั้งเรื่อง แต่ไม่ใช่การแขวะแซะแบบเกินงาม ตัวละครมีบุคลิกของตัวเองชัดเจน ...เอาเป็นว่าอย่างน้อยๆ ข้าวฟ่างก็ดูเป้นผู้ชายธรรมดาที่ไม่ใช่เคะโวยวายน่ะ นางแบบอะไรก็ได้ ช่างเถอะ อืม เอาเลย ตามสบาย งอนไม่ง่าย ง้อง่ายเสมอ น่ารักดีค่ะ
ปล. เรื่องนี้เป็นแนวมัธยมปลาย แต่อ่านแล้วไม่ติดขัดอะไรเลยค่ะ อะเมซิ่งมาก
ปล2 ชอบตัวละครที่ชื่อเมค่ะ (เพื่อนของข้าวฟ่างที่มีบุคคิลแบบคุณชาย พูดเพราะจนเรียกชื่อเพื่อนด้วยชื่อจริงแบบในละครน้ำเน่า 5555) นางดีงามอะ อุกริ้ววววววววว
ส่วนนายเอกข้าวฟ่างก็แลดูมึน ไหลตามง่าย ใจนี่ดั่งของเหลว
ลองอ่านดูเถอะค่ะ แล้วจะรู้ว่านอกจากจะหน้ามึน ชอบโมเม มั่วนิ่ม มันยังมีโมเมนต์เด็ดๆ ที่แสดงถึงความ "ทิมมี่ 4 มิติ"
...นางอยู่มิติอะไรสักอย่างแน่ๆ ถึงได้เป็นคนแบบนี้
เนื้อเรื่องเกริ่นย่อๆ ก็ประมาณ ทิม (พระเอก) หลงรัก ข้าวฟ่าง (นายเอก) ชายหน้าตี๋ที่เป็นคนนิ่งๆ...
นางไม่รุู้จะจีบอีท่าไหนเพราะไม่ได้สนิทอะไรกันนัก นางเลยใช้ลูกไม้ตีเนียนมั่วนิ่มว่าข้าวฟ่างแอบชอบตัวเอง โมเมว่าฟ่างเป็นแฟนตัวเอง เข้าทางเพื่อน เข้าทางน้อง เข้าทางพ่อแม่ เข้าทุกอย่างที่มันเข้าได้ กว่าฟ่างจะรู้ตัวก็กลายเป็นแฟนของทิมมี่ขี้มั่วไปแล้ว
ถ้าจะให้บอกว่าชอบตรงไหน เราชอบตรงสำนวนค่ะ มันมีความเป็นผู้ชาย ตัวละครที่เล่าเรื่องส่งมุกตบมุกตลอดทั้งเรื่อง แต่ไม่ใช่การแขวะแซะแบบเกินงาม ตัวละครมีบุคลิกของตัวเองชัดเจน ...เอาเป็นว่าอย่างน้อยๆ ข้าวฟ่างก็ดูเป้นผู้ชายธรรมดาที่ไม่ใช่เคะโวยวายน่ะ นางแบบอะไรก็ได้ ช่างเถอะ อืม เอาเลย ตามสบาย งอนไม่ง่าย ง้อง่ายเสมอ น่ารักดีค่ะ
ปล. เรื่องนี้เป็นแนวมัธยมปลาย แต่อ่านแล้วไม่ติดขัดอะไรเลยค่ะ อะเมซิ่งมาก
ปล2 ชอบตัวละครที่ชื่อเมค่ะ (เพื่อนของข้าวฟ่างที่มีบุคคิลแบบคุณชาย พูดเพราะจนเรียกชื่อเพื่อนด้วยชื่อจริงแบบในละครน้ำเน่า 5555) นางดีงามอะ อุกริ้ววววววววว
Displaying 1 of 1 review