What do you think?
Rate this book
Natural History
From Carlos Fonseca comes a dazzling, kaleidoscopic epic of art, politics, and hidden realities
Just before the dawn of the new millennium, a curator at a New Jersey museum of natural history receives an unusual invitation from a celebrated fashion designer. She shares the curator's fascination with the hidden forms of the animal kingdom--with camouflage and subterfuge--and she proposes that they collaborate on an exhibition, the form of which itself remains largely obscure, even as they enter into a strange relationship marked by evasion and elision.
Seven years later, after the death of the designer, the curator recovers the archive of their never-completed project. During a long night of insomnia, he finds within the archive a series of clues to the true story of the designer's family, a mind-bending puzzle that winds from Haifa, Israel, to bohemian 1970s New York to the Latin American jungle. On the way, he discovers a cast of characters whose own fixations interrogate the unstable frontiers between art, science, politics, and religion: an aging photographer, living nearly alone in an abandoned mining town where subterranean fires rage without end, who creates models of ruined cities; a former model turned conceptual artist--and a defendant in a trial over the very nature and purpose of art; a young indigenous boy who has received a vision of the end of the world. Reality is a curtain, as the curator realizes, and to draw it back is to reveal the theater of obsession.
Natural History is the portrait of a world trapped between faith and irony, between tragedy and farce. A defiantly contemporary and impressively ambitious novel in the tradition of Italo Calvino and Ricardo Piglia, it confirms Carlos Fonseca as one of the most daring writers of his generation.
Just before the dawn of the new millennium, a curator at a New Jersey museum of natural history receives an unusual invitation from a celebrated fashion designer. She shares the curator's fascination with the hidden forms of the animal kingdom--with camouflage and subterfuge--and she proposes that they collaborate on an exhibition, the form of which itself remains largely obscure, even as they enter into a strange relationship marked by evasion and elision.
Seven years later, after the death of the designer, the curator recovers the archive of their never-completed project. During a long night of insomnia, he finds within the archive a series of clues to the true story of the designer's family, a mind-bending puzzle that winds from Haifa, Israel, to bohemian 1970s New York to the Latin American jungle. On the way, he discovers a cast of characters whose own fixations interrogate the unstable frontiers between art, science, politics, and religion: an aging photographer, living nearly alone in an abandoned mining town where subterranean fires rage without end, who creates models of ruined cities; a former model turned conceptual artist--and a defendant in a trial over the very nature and purpose of art; a young indigenous boy who has received a vision of the end of the world. Reality is a curtain, as the curator realizes, and to draw it back is to reveal the theater of obsession.
Natural History is the portrait of a world trapped between faith and irony, between tragedy and farce. A defiantly contemporary and impressively ambitious novel in the tradition of Italo Calvino and Ricardo Piglia, it confirms Carlos Fonseca as one of the most daring writers of his generation.
320 pages, Hardcover
First published September 6, 2017
90 people are currently reading
4616 people want to read
About the author
Carlos Fonseca
5 books105 followersCarlos Fonseca Suárez was born in San José, Costa Rica in 1987, and spent half of his childhood and adolescence in Puerto Rico. In 2016, he was named one of the twenty best Latin American writers born in the 1980s at the Guadalajara Book Fair, and in 2017 he was included in the Bogotá39 list of the best Latin American writers under forty. He is the author of the novels Colonel Lágrimas (Restless Books) and Natural History (Farrar, Straus and Giroux), and in 2018, he won the National Prize for Literature in Costa Rica for his book of essays, La Lucidez del Miope. He teaches at Trinity College, Cambridge, and lives in London.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 142 reviews
November 17, 2019
İçim rahat etmedi yorumumu güncelliyorum. Spoiler vermeden yazmaya çalıştım, içiniz rahat olabilir:)
Bazı kitaplar biterken beni sersemletip gidiyor. İki elim başım arasında oturup düşüneceğim ‘şey’ oluyorlar. Böyle anlarda bunun hakkını vermeye çalışıyorum. Bu tarz kitaplara da kendimce şükran duyuyorum; edebiyatın başka bir tadı, nefesi oldukları için. “Hayvan Müzesi” de öyle romanlardan bir tanesi. Roberto Bolano’nun silik bir reenkarnasyonu ama ondan bağımsız son derece gelecek vadeden bir yazarlığın eseri. “Hayvan Müzesi”nde bana kalırsa “2666”nın omurgası örnek alınmış. Diğer yandan başka bir benzerlikleri olduğunu düşünmediğim gibi alakasız metinler olduklarının da altını çizmem gerekir. (Silik kelimesi burada bir övgü sözcüğü olarak kullanılmıştır. Bolano’nun aşkınlığı, kelimenin olumsuzluğunu olumlu bir fazlalığa çevirmiştir.)
Roman beş bölümden oluşuyor. Her bölüm kendinden önceki bölümlerin projeksiyonunda anlamlanıyor ve genişliyor. Anlam bir işgal gibi yavaş yavaş ve parça parça gerçekleşiyor. İlk bölüm ‘Doğa Tarihi’nde başkarakterimiz ile moda tasarımcısı Giovanna arasındaki gizemli işbirliğinin tarihini ve gelişimini izliyoruz. Bu bölüm tek başına oldukça eksik tınlıyor. Sonradan bir zemine oturtacağımız bazı zemin verilerini elde ediyoruz. Diğer yandan romanın avandgarde bir polisiye gibi esrarlı ve kapalı giden anlatımına tanıklık ediyoruz. İkinci bölüm ‘Enkaz Koleksiyoncusu’ ile birlikte anlatı biraz açılmaya başlıyor. Bittiğinde yazarın kurgu konusundaki yetkinliğine olacağımız hayranlığın sebebi örgüler de bu bölümde yapılmaya başlanıyor. İlk bölümde saplantılarla dolu bir rutin gözler önüne serilirken, bu bölümde kitap için hayati öneme sahip olan ‘sapma’ kavramı ortaya atılıyor. Daha sonra da sık sık anımsayacağımız ‘sapma’ ile ilgili yazar “Hayat böyle geçiyor, ömründen on yıl çalan sapmalarla.” diyerek; hayatın sadece saplantılardan değil aynı zamanda sapmalardan da meydana geldiğini dile getiriyor. Romanın bütünü bir ailenin anatomisi olduğundan, yazar ikinci bölümde ontolojik olarak kökenlerine indiği ailenin varlık sorunsalını daha görünülür kılmak amacıyla kökleri açıkça ele alıyor. ‘Sapma’ kavramı da bu noktada tam olarak yerini buluyor ve hikâye kadar kendi hayatlarımızın trafiğini de daha anlaşılır kılıyor. İkinci bölüm kıtalar arasında bir arayışın ya da kayboluşun öyküsünü anlatırken diğer yandan da anlatılmadığını açık şekilde hissettirdiği bir ikinci izlediğin hayaletinden destek alıyor. Bu hayaletin görünmezliği anlatının gücünü arttırıyor.
Üçüncü bölüm ‘Sanat Yargılanıyor’ ise romanın kilit ve doruk noktası. Önceki iki bölüme göre daha uzun sayfalar okuma fırsatına vardığımız bu bölüm bir gövde gösterisi. Anlatı burada düğümlerle örülüyor. Bir sürü karakter dâhil oluyor. Çok sesli bir koroya dönüyor hikâye. Açıklanamayan bazı olaylara şahit olurken diğer yandan çok tartışmalı bir çağdaş sanat tartışmasının içine çekiliyoruz. Bu noktada mesele ait olduğu sesten sıyrılıp daha evrensel bir boyuta çekiliyor. Sanat ve edebiyat tarihinden geçmiş birçok tartışmalı olay ve isim bir şekilde romana dâhil ediliyor. Okumasının da, üzerine düşünmesinin de en keyifli olduğu bölüm oluyor haliyle. Diğer yandan yazarın ciddi birikimi burada hissediliyor ve Fonseca kitabını klasmanlar üzerine bu bölümle taşımayı başarıyor. Ancak ilk iki bölümde de hissedilen ama izlenemeyen ikincil bir öykünün varlığının esrarı burada doruk noktasına ulaşıyor. Öyle ki karakterlerin ağzında da bir meseleye dönüşüyor. Bu bölümün getirdiği tartışmalar romandan bağımsız ayrıca uzun ve ayrıntılı bir şekilde tartışılabilir. Açıkçası tek bir oturuşta okuduğum bu bölüme çok büyük bir hayranlık duyduğumu ve normalde dört vereceğim puanı beşe çekmemde en önemli sebebin bu olduğunu söyleyebilirim. Sanat alanında okumuş ve çalışan biri olarak çağdaş sanat tartışmaları ve hukukun karşısında sanatın ödediği bedeller konusunda çok kere düşünmüş biriydim. Fonseca benim on beş yıllık okumalarımı ve sorgulamalarımı; benden bağımsız bu alandaki çok önemli tartışmaları bir bölüme sığdırabilmiş. Hakikaten takdirlik bir örnek, alkışlıyorum.
Dördüncü bölüm ‘Güneye Yürüyüş’ ilk üç bölümde gizlenen ikincil ve merak edilen öyküyü bizlere sunuyor. Bu bölüm hem romanın boşluklarını doldurmamızı sağlarken, diğer yandan üçüncü bölümün başkarakteri Sanık’ı etraflıca anlamamızı sağlıyor. Bölümün sonunda karakterin farkındalığı etkileyici bir sona sebep oluyor. Bu romancının afili hamlesinden ziyade hayatın kendisi gibi hissediliyor. Üçüncü bölümü anlamak adına da tuz ve biber oluyor.
Son bölüm ‘Sondan Sonra’ ise romancının bitirme hamlesi oluyor. Birinci bölümde sunduğu hikâyeyi, diğer bölümlerin yardımıyla bu bölümde birbirine bağlayarak sonlandırıyor. Eksik ve karanlık bölgeler kalıyor mu? Muhakkak. Ama bu da işin tatlı cazibesi oluyor. Romancının buradaki hamlesi eserin temel meselelerini, sunduğu kuramsal perspektiften anlamamıza pratikte yardımcı oluyor. O yüzden romanı ayağa kaldıran önemli bir son bölüm olduğunu düşünüyorum.
Çok spoiler vermeden, kitabı anlatmadan örgünün gücünden bahsetmeye çalıştım. Hasta hasta zorla yazdığımdan daha fazla devam etmeyeceğim fakat ‘Hayvan Müzesi’nin tam anlamıyla kafa açan bir metin olduğunu söyleyebilirim. Alışık olduğumuz romancılıktan uzakta yeni bir şey sunması da bonusu. Listenize alıp, okumanızı ve kendiniz tecrübe etmenizi tavsiye ederim.
Herkese iyi okumalar diliyorum.
8,5/10
Bazı kitaplar biterken beni sersemletip gidiyor. İki elim başım arasında oturup düşüneceğim ‘şey’ oluyorlar. Böyle anlarda bunun hakkını vermeye çalışıyorum. Bu tarz kitaplara da kendimce şükran duyuyorum; edebiyatın başka bir tadı, nefesi oldukları için. “Hayvan Müzesi” de öyle romanlardan bir tanesi. Roberto Bolano’nun silik bir reenkarnasyonu ama ondan bağımsız son derece gelecek vadeden bir yazarlığın eseri. “Hayvan Müzesi”nde bana kalırsa “2666”nın omurgası örnek alınmış. Diğer yandan başka bir benzerlikleri olduğunu düşünmediğim gibi alakasız metinler olduklarının da altını çizmem gerekir. (Silik kelimesi burada bir övgü sözcüğü olarak kullanılmıştır. Bolano’nun aşkınlığı, kelimenin olumsuzluğunu olumlu bir fazlalığa çevirmiştir.)
Roman beş bölümden oluşuyor. Her bölüm kendinden önceki bölümlerin projeksiyonunda anlamlanıyor ve genişliyor. Anlam bir işgal gibi yavaş yavaş ve parça parça gerçekleşiyor. İlk bölüm ‘Doğa Tarihi’nde başkarakterimiz ile moda tasarımcısı Giovanna arasındaki gizemli işbirliğinin tarihini ve gelişimini izliyoruz. Bu bölüm tek başına oldukça eksik tınlıyor. Sonradan bir zemine oturtacağımız bazı zemin verilerini elde ediyoruz. Diğer yandan romanın avandgarde bir polisiye gibi esrarlı ve kapalı giden anlatımına tanıklık ediyoruz. İkinci bölüm ‘Enkaz Koleksiyoncusu’ ile birlikte anlatı biraz açılmaya başlıyor. Bittiğinde yazarın kurgu konusundaki yetkinliğine olacağımız hayranlığın sebebi örgüler de bu bölümde yapılmaya başlanıyor. İlk bölümde saplantılarla dolu bir rutin gözler önüne serilirken, bu bölümde kitap için hayati öneme sahip olan ‘sapma’ kavramı ortaya atılıyor. Daha sonra da sık sık anımsayacağımız ‘sapma’ ile ilgili yazar “Hayat böyle geçiyor, ömründen on yıl çalan sapmalarla.” diyerek; hayatın sadece saplantılardan değil aynı zamanda sapmalardan da meydana geldiğini dile getiriyor. Romanın bütünü bir ailenin anatomisi olduğundan, yazar ikinci bölümde ontolojik olarak kökenlerine indiği ailenin varlık sorunsalını daha görünülür kılmak amacıyla kökleri açıkça ele alıyor. ‘Sapma’ kavramı da bu noktada tam olarak yerini buluyor ve hikâye kadar kendi hayatlarımızın trafiğini de daha anlaşılır kılıyor. İkinci bölüm kıtalar arasında bir arayışın ya da kayboluşun öyküsünü anlatırken diğer yandan da anlatılmadığını açık şekilde hissettirdiği bir ikinci izlediğin hayaletinden destek alıyor. Bu hayaletin görünmezliği anlatının gücünü arttırıyor.
Üçüncü bölüm ‘Sanat Yargılanıyor’ ise romanın kilit ve doruk noktası. Önceki iki bölüme göre daha uzun sayfalar okuma fırsatına vardığımız bu bölüm bir gövde gösterisi. Anlatı burada düğümlerle örülüyor. Bir sürü karakter dâhil oluyor. Çok sesli bir koroya dönüyor hikâye. Açıklanamayan bazı olaylara şahit olurken diğer yandan çok tartışmalı bir çağdaş sanat tartışmasının içine çekiliyoruz. Bu noktada mesele ait olduğu sesten sıyrılıp daha evrensel bir boyuta çekiliyor. Sanat ve edebiyat tarihinden geçmiş birçok tartışmalı olay ve isim bir şekilde romana dâhil ediliyor. Okumasının da, üzerine düşünmesinin de en keyifli olduğu bölüm oluyor haliyle. Diğer yandan yazarın ciddi birikimi burada hissediliyor ve Fonseca kitabını klasmanlar üzerine bu bölümle taşımayı başarıyor. Ancak ilk iki bölümde de hissedilen ama izlenemeyen ikincil bir öykünün varlığının esrarı burada doruk noktasına ulaşıyor. Öyle ki karakterlerin ağzında da bir meseleye dönüşüyor. Bu bölümün getirdiği tartışmalar romandan bağımsız ayrıca uzun ve ayrıntılı bir şekilde tartışılabilir. Açıkçası tek bir oturuşta okuduğum bu bölüme çok büyük bir hayranlık duyduğumu ve normalde dört vereceğim puanı beşe çekmemde en önemli sebebin bu olduğunu söyleyebilirim. Sanat alanında okumuş ve çalışan biri olarak çağdaş sanat tartışmaları ve hukukun karşısında sanatın ödediği bedeller konusunda çok kere düşünmüş biriydim. Fonseca benim on beş yıllık okumalarımı ve sorgulamalarımı; benden bağımsız bu alandaki çok önemli tartışmaları bir bölüme sığdırabilmiş. Hakikaten takdirlik bir örnek, alkışlıyorum.
Dördüncü bölüm ‘Güneye Yürüyüş’ ilk üç bölümde gizlenen ikincil ve merak edilen öyküyü bizlere sunuyor. Bu bölüm hem romanın boşluklarını doldurmamızı sağlarken, diğer yandan üçüncü bölümün başkarakteri Sanık’ı etraflıca anlamamızı sağlıyor. Bölümün sonunda karakterin farkındalığı etkileyici bir sona sebep oluyor. Bu romancının afili hamlesinden ziyade hayatın kendisi gibi hissediliyor. Üçüncü bölümü anlamak adına da tuz ve biber oluyor.
Son bölüm ‘Sondan Sonra’ ise romancının bitirme hamlesi oluyor. Birinci bölümde sunduğu hikâyeyi, diğer bölümlerin yardımıyla bu bölümde birbirine bağlayarak sonlandırıyor. Eksik ve karanlık bölgeler kalıyor mu? Muhakkak. Ama bu da işin tatlı cazibesi oluyor. Romancının buradaki hamlesi eserin temel meselelerini, sunduğu kuramsal perspektiften anlamamıza pratikte yardımcı oluyor. O yüzden romanı ayağa kaldıran önemli bir son bölüm olduğunu düşünüyorum.
Çok spoiler vermeden, kitabı anlatmadan örgünün gücünden bahsetmeye çalıştım. Hasta hasta zorla yazdığımdan daha fazla devam etmeyeceğim fakat ‘Hayvan Müzesi’nin tam anlamıyla kafa açan bir metin olduğunu söyleyebilirim. Alışık olduğumuz romancılıktan uzakta yeni bir şey sunması da bonusu. Listenize alıp, okumanızı ve kendiniz tecrübe etmenizi tavsiye ederim.
Herkese iyi okumalar diliyorum.
8,5/10
August 31, 2020
Initial impression:
A Russian doll of a novel that builds its body by slow accretion of stories, facts and theories layer by layer, not unlike in geology. Intellectually satisfying and wide in scope. I really enjoyed it.
A longer take:
“A novel of multiple layers, novels that could be read the passage of time on the surface of rocks”.
I discovered Carlos Fonseca and this particular book when the one of my good GR friends from the US sent me a link to the article in LARB, the interview with the author. My friend and I share a mutual affection for Ricardo Piglia. And it seems Fonseca considers himself as his disciple. When I started to read the article, I’ve realised that Fonseca has got a new novel out. In that novel, he attempts a new way of writing historical fiction. The novel is not supposed to be linear, chronological or even deeply psychological. He wants to attempt something more ambitious: a novel which combines many time scales, including the one of natural history. Also this novel would build upon the concept of archive - snippets of information and the artefacts not necessary united by the chronology, but more by the common vision. “Natural history” is an attempt of such a novel.
The one character in it “said that for years he’d been planning a novel about the history of fire: a novel where fire was the true protagonist, a novel that would start with the chemical equation of combustion and then spread over all the continents and all the ages, a novel that would cross history like a field in flames.”
How beautiful this sounds. Carlos is not quite there yet. Though fire plays a big role in his book. This novel is constructed from three layers intermingled with each other - the history of a family on a wider canvas from the second part of the 20th century, predominantly on the American continent. But then he dives deeper: “This story is written at the speed of underground currents, written on the rocks and the bark of trees. It is a history of gradual destruction that finally rises to the surface.” This last “story” is omnipresent in the text it affects everything which takes place in the novel, but does so in a very subtle way. Also this structure represents only one dimension. Another dimension is five parts focused on different ideas and story lines connected to each other as Russian doll: ( ( I ) ).
The novel is an ambitious beast. I understand at the same time Carlos was working on a academic book: The Literature of Catastrophe: Nature, Disaster and Revolution in Latin America So, i am not sure whether the book was a by-product of a novel or, more likely - the opposite. But this is more or less what the novel is about as well- natural forces, their connection with human fate, politics and art.
It is evident that novel belongs to Latin American tradition. It is populated by numerous characters, many of them are totally fictional, the others are real people. Many characters are poets, artists, or other creative types, many of them are slightly unhinged, obsessive or insomniacs surviving with the help of coffee or stronger substances. The main thing they do is thinking and talking to each other what matters to them. They also do conceptual art, go on trial for that and participate in its defence; and, in one part, some of them are led through the jungle to join an anarchist colony.
Those who seek a strong “coherent” plot or psychological character studies might be disappointed. The prose is beautiful, but quit dense. I needed to read slowly. And sometimes, he misfires with metaphors. But this is the proper solid novel of ideas. It is an experience, the one of those books which I enjoy thinking about when I’ve finished reading it. Instead of ending it gives rise to many new beginnings into the areas I was not consciously aware exist.
There are so many threads in this book that it is like a tangle. Initially i thought of listing all the ones I’ve noticed. But i decided against it. Anyone could pull out a different thread to play with. I do not want to spoil this process for people who are going to read it. So i’ve just pulled out one thread which got me thinking.
Creative identity
There is a character in the novel, or should i say a real person B. Traven. He certainly existed. He is even present on this site. Though even here he is very illusive as I cannot post the link to his profile through the usual search function. He also was the character of Bolano’s 2666. But no-one actually knows who he really was, even his real name. The main thing he wrote books. And some of them were apparently good. The Treasure of the Sierra Madre was made into a movie. This B Traven said: “The creative person should have no other biography than his works”.
It made me think how far we’ve moved from this in a contemporary literary world. The big part of any book’s publicity or even simple review is the identity of the author. Many people want to know how much of the events in a book are related to the author’s personal life. Many people are more interested in the identity of the author than the book itself. Lots of reviewing and even sales is determined by the identity of the author rather than the quality of the text. Probably there are reasons why it is like that. But is it the best way of reading a book? I wish it would be some mechanism to boost a bit of anonymity in the process of reading. But i am not sure my view would be the popular one.
Coming back to the novel, Carlos does not make this point in a way I did. His mentioning of B Tavern and the art of disappearing identity just set my thinking. He also brings up the conceptual poet Kenneth Goldsmith who believes now is the time of “uncreative writing”. “A hallmark of uncreative writing is the irrelevance of inescapable identity, since the Internet allows a person to hide behind a multiplicity of names and profiles.” (from the article in New Yorker the link below). So Kenneth copies and compiles the texts from different sources without adding any of his own words. This is another extreme of this spectrum. He ones retyped the whole of New York Times for a day and made it as a book.
Another character in the novel says: “Of all the objects of desire, the most seductive and fearsome is one’s own identity.” And it precisely describes our time. But is it for good? There is a woman in the novel who is put on trial for warping the borders of reality through posting what we would call now “fake” news in the press in the 1970s. Her “news” helped a few dubious corporations to lose their earnings. So was she the force for good? That is another thing to ponder. But “according to her, contemporary society ran the risk of catastrophically repeating the ancient myth of Babel, the dissemination of the divine language into millions of private ones, specialized and incomprehensible. Art was the route of possible return to unified language and a real political community.”
I hope we would overcome this risk and would not make ourselves mutually incomprehensible due to misunderstandings with our private languages and desire to identify instead of to be.
And it is just the one thread I’ve pulled and expended. The novel is truly rich food for thought. It is not ideal. More than anything else it reminded me Roberto Bolano’s 2666. But it does not quite reach the level of poetry and lyrical restlessness of that book. However, it is just Carlos’s second novel. And I really hope he writes the third one pretty quickly. My admiration also goes to Megan McDowell who translated it into English - brilliant job.
Links:
Interview with Carlos Fonseca:
https://lareviewofbooks.org/article/o...
Profile of Ken Goldsmith:
https://www.newyorker.com/magazine/20...
More Quotes I loved:
"A world where words for our discontents still exist, I told myself, is a world that can be redeemed.
More than the visible, he tells himself, photography pursues the invisible. More than light, darkness. More than the ground, the underground."
"Modern art is nothing more than the art history. The modern work is only the construction of the frame for which an object becomes comprehensible to the public as art."
"A luminous intuition tells him that the novels of the future will be something like this: illustrated almanacs, enormous catalogs, curiosity cabinets on which the authors, mere copyists, write commentaries."
"No longer the event itself, but rather the images the media produced of the event."
Politics.
"Learn that defeat unleashed fanaticism."
"Power is expressed only in the capacity for destruction. One should think of destruction itself as a political category. Aesthetic as well. The creator creates by destroying. The politician creates a new world among the ruins. One should think of that initial relationship between art and politics, that initial violence that erupts as soon as the painter decides to mark the canvas with the first brushstroke. Think of the violence of the first line, the first stroke, the first verse. An initial violence that does not spill blood but rather opens spaces. A new world emerging from the flames like the Greeks imagined, a new world that comes from a violence full of mercy and passion like the gods imagined. One must think of that act of destruction as the very basis of all possible politics, as the very possibility of making the foundations tremble. To write a natural history of destruction as if it were a treatise on aesthetics."
Brancusi
"In 1926, the Romanian sculptor Constantin Brancusi had sent his piece Bird in Space from Paris to New York for an exhibition of his work that was to take place at the Brummer gallery. New York customs had detained the piece, arguing that, as it didn’t resemble the bird its title suggested, it didn’t qualify as art and fell under the category of useful objects, on which there was a 40 percent import tax. Brancusi, furious and unable to understand how his piece had ended up classified alongside kitchen utensils, decided to take up the matter in court. Agins proceeded to explore the figure of the art critic as defense witness, analyzing how critics of great renown were called to demonstrate that the thing was, without a doubt, art. Through Agins’s argument and the New York courtroom passed Edward Steichen, who would later become director of the MoMA photography section; Jacob Epstein, a renowned British sculptor; and even William Henry Fox, director of the Brooklyn Museum. But for Agins, the central critic was Frank Crowninshield. When questioned about how exactly the thing the jury saw before them was similar to a bird, he dared to say: “It has the suggestion of flight, it suggests grace, aspiration, vigor, coupled with speed in the spirit of strength, potency, beauty, just as a bird does. But just the name, the title of this work, why, really, it does not mean much.” According to Agins, with that relaxed declaration Crowninshield had shaken off thousands of years of art history and established a new relationship between art and law."
January 23, 2021
Yeni bir Latin Amerikalı yazar ve öneren yine sevgili ArturoBelano. Yerinden edilmiş, rahatsız ve yersiz insanların bir romanı. Ezber bozan, şaşırtan, yeni bir şeyleri yeni başka bir şeylerle söyleyen bir metinler şöleni. Etkileyici, sürükleyici, meydan okuyucu bir kurgu ile yazılmış farklı bir roman. Latin yazarların ortak tutkusu olan 1960’ların hippileri ve o onların özgürlük modellemeleri, uyuşturucu kulanımı ve sanrılar bu romanda da temel anlatılar içinde yer alıyorlar.
Genel kanaatin aksine C. Fonseca’nın esas etkilendiği yazarın Fransız Georges Perec olduğunu düşünüyorum. “Hayvan Müzesi” kullandığı terimlerden (harikalar odası) kurgulamaya kadar (yapboz olayı) tam da Perec’i işaret ediyor. İlk bölümde R. Bolano etkisi var gerçi, ama genel olarak kitapta bu esinlenme, etkilenme Perec’e göre daha silik görülüyor. Aslında latin yazarların hepsinden etkilenmiş, örneğin; C. Fuentes (hac yolculuğu ile geçmişe gitmek), G Marquiez (aile ağacının köklerine inmek, L.Amerika tarihi), Cortazar (inanılmaz ayrıntılı incelemeler ve kişilerin karakterlerini sektirmek), E. Sabato (güç, aşk, siyaset üçgeninde sınırları aşan istekler) ve diğerleri... Hatta ben etkiden ziyade öykünme hissettim, yazarın yaşının çok genç olması nedeniyle sonraki yapıtlarının daha özgün olacağını düşünüyorum.
Anlatıcı Karayip’li bir müze bilimci. Hakkında çok birşey bilmediğimiz biri. Kitap beş bölümden oluşuyor ve bir arap atı gibi sonradan açılıyor. İlk bölümde yavaş ve sahibinin canını sıkan at ikinci bölümde umut vadeden bir ritm tutturuyor, üçüncü bölümde dörtnala koşuyor, dördüncü bölümde kopup gelmesi, beşinci bölümde soluk soluğa bitiş çizgisine varış.
Eleştiri olsun diye yazmıyorum ancak belki gençliğimde Meydan Larousse’da düzeltmen olarak çalışmamdan dolayı dikkatimi çekti. 176. sayfada Peru’lu sanatçı Maria Jose Pinillos’un, 179. sayfa ve sonrasında Guatemala’lı olarak bahsedilmesi umarım yazarın değil çevirmenin hatasıdır ki sanmıyorum çünkü Roza Hakmen çok deneyimli bir çevirmendir. Benzer birkaç hatayı Pessoa’nın “Huzursuzluğun Kitabı”nda bulmuş pek “huzursuz” olmuştum, yorumumda da belirtmiştim. Bu olumsuzlukları ayrıntı olarak kabul etmiyor doğrudan okuyucuyu önemsemeyen davranışlar olarak alıyorum. Benim de böyle bir takıntım var.
Beş yıldız vermeye elim gitmedi, ama öneririm.
Genel kanaatin aksine C. Fonseca’nın esas etkilendiği yazarın Fransız Georges Perec olduğunu düşünüyorum. “Hayvan Müzesi” kullandığı terimlerden (harikalar odası) kurgulamaya kadar (yapboz olayı) tam da Perec’i işaret ediyor. İlk bölümde R. Bolano etkisi var gerçi, ama genel olarak kitapta bu esinlenme, etkilenme Perec’e göre daha silik görülüyor. Aslında latin yazarların hepsinden etkilenmiş, örneğin; C. Fuentes (hac yolculuğu ile geçmişe gitmek), G Marquiez (aile ağacının köklerine inmek, L.Amerika tarihi), Cortazar (inanılmaz ayrıntılı incelemeler ve kişilerin karakterlerini sektirmek), E. Sabato (güç, aşk, siyaset üçgeninde sınırları aşan istekler) ve diğerleri... Hatta ben etkiden ziyade öykünme hissettim, yazarın yaşının çok genç olması nedeniyle sonraki yapıtlarının daha özgün olacağını düşünüyorum.
Anlatıcı Karayip’li bir müze bilimci. Hakkında çok birşey bilmediğimiz biri. Kitap beş bölümden oluşuyor ve bir arap atı gibi sonradan açılıyor. İlk bölümde yavaş ve sahibinin canını sıkan at ikinci bölümde umut vadeden bir ritm tutturuyor, üçüncü bölümde dörtnala koşuyor, dördüncü bölümde kopup gelmesi, beşinci bölümde soluk soluğa bitiş çizgisine varış.
Eleştiri olsun diye yazmıyorum ancak belki gençliğimde Meydan Larousse’da düzeltmen olarak çalışmamdan dolayı dikkatimi çekti. 176. sayfada Peru’lu sanatçı Maria Jose Pinillos’un, 179. sayfa ve sonrasında Guatemala’lı olarak bahsedilmesi umarım yazarın değil çevirmenin hatasıdır ki sanmıyorum çünkü Roza Hakmen çok deneyimli bir çevirmendir. Benzer birkaç hatayı Pessoa’nın “Huzursuzluğun Kitabı”nda bulmuş pek “huzursuz” olmuştum, yorumumda da belirtmiştim. Bu olumsuzlukları ayrıntı olarak kabul etmiyor doğrudan okuyucuyu önemsemeyen davranışlar olarak alıyorum. Benim de böyle bir takıntım var.
Beş yıldız vermeye elim gitmedi, ama öneririm.
December 24, 2020
Fonseca's Natural History is just brilliant. In terms of structure, characters, writing style, themes it all comes together cleverly. This is the novel I've read this year that impressed me with its imaginative commitment to reconsidering and disrupting what the novel can be and do. In this way it very much hews to Latin American novelistic traditions.
It has so many different narrative layers nested within and in tension with each other as it explores themes of celebrity, artistic culture and values, aesthetics (including photography and conceptual art), politics and social struggle, dissimulation and misinformation, obsession, vanishings and appearances, camouflage and hiding, family and abandonment. It's very much a novel for our times with its focus on uncertainty and disinformation. It plays with philosophy and theories of identity and desire: I can see a lot of Lacanian influences here. The references and allusions to other literary works, especially Latin American are seamlessly weaved throughout. Resonances with Roberto Bolaño’s masterpiece 2666 are many. It's also in deep conversation with much of French philosophy including Derrida and Badiou. It's spectacularly and cleverly kaleidoscopic.
For me through all of this the central themes are about art and identity. One of the central protagonists, Giovanna Luxembourg, a somewhat mysterious designer / artist comments: "There is not art without judgment" and this book is asking you to form a judgment about it but more than that asking you to evaluate the values and frameworks you apply in reaching such judgments. On this there's a court case at the heart of the novel in which different evaluative regimes (those of art and the societal legal system) clash in their incommensurability. At times, this clashing is quite funny and also darkly cynical.
How to describe it as a narrative: it starts with the story of a museum curator who is contacted by Giovanna to join her for conversations (often in the middle of the night) as she works on her art project: "Then I would confront that building of a thousand faces, where I would hold long conversations with Giovanna on a thousand different subjects: a theory about the silhouettes of birds on the wing, the nature of color, mimesis and its animal origin, Latin American anthropology. Conversations that always ended up turning into extended monologues by Giovanna, in which I would catch phrases I thought I'd heard somewhere else". It gets wonderfully strange from here on in and the stories mount up, including that fine Latin American fiction impulse of nesting stories within stories.
By reaching back into the past and into Giovanna's antecedents, especially her unusual childhood with her parents (a photographer father, Israeli photographer Yoav Toledano, and famous celebrity fashion model turned designer turned media artist mother, the enigmatic Virginia McCallister) Fonseca is performing an archaeology of identities (especially hidden and camouflaged). At one stage McCallister and her husband vanish into the wilds of South America as they seek a kind of mythic leftist, 1960s to 70s beat inspired political counter-culture. McCallister (who becomes Viviana Luxembourg) literally vanishes into this environment in a kind of self-performance conceptual art event that she stages. This ends up being the focus of a protracted legal case to which she calls various unusual personalities (including leading conceptual artists) as witnesses. Some of these characters are fictional and others historical figures. Here through these nested stories Fonseca is playing with the boundaries of fiction and history and in the process I think creatively exploring the forms and structures of historical narrative for the disinformation age. He seems to suggest that the way of 'being in the truth' is by vanishing, by hiding stories.
"In the story there is a journey. A very long journey taken by a boy who believes he has finally understood. A voyage in which that boy, now a man, is determined to reach the south. An odyssey that gradually stretches out, from motel, train station to train station, that grows in leaps and bounds, like the man's conviction. He sees up close things he never expected to see: a black man dying in the middle of the street, desolate landscapes and magnificent ones, a prostitute crying in an alley, an enormous bear eating red fish as they fall over a waterfall, a Mexican worker falling exhausted at his feet and pleading for help, a blind man playing the accordion, a ten year-old boy spitting up blood, landscapes ablaze and in ruins, men collapsing in the sun, men leaving for war and returning from it dead, a dog barking at the sky, a turquoise-colored horizon under which a long line of tired people files northward while he insists, stubbornly on making his way south".
On how art leaks into the world and our identities in ways that are disruptive and disorientating:
"For a long time he himself had thought, like her, that contemporary art was a terrible joke, a game for the pretentious. Now he wasn't so sure. he was afraid that the abyss that was starting to separate him from his surroundings would become as conspicuous as it was for his client. He was afraid of getting up one day convinced of some incomprehensible and esoteric ideals. He was afraid, ultimately, of one day winding up among that vanguard of obsessive wierdos that his client seemed determined to recruit, one by one. He was afraid, above all, of becoming an honest but incomprehensible man, shut off in the prison of a private language no one understood"
The metafictional games in this one are truly elaborate and mind-spinning, but the artistic purpose, the reflection on questions of art and identity in the contemporary world, together with exploring the boundaries between history, fiction, politics and the real make this so much more than just a playfully pretentious experimental novel. Or does it? This is a question that Fonseca leaves to us as readers.
Yet another highlight read for me for 2020.
Here's a great review that captures what's so impressive about this book:
https://www.3ammagazine.com/3am/the-n...
It has so many different narrative layers nested within and in tension with each other as it explores themes of celebrity, artistic culture and values, aesthetics (including photography and conceptual art), politics and social struggle, dissimulation and misinformation, obsession, vanishings and appearances, camouflage and hiding, family and abandonment. It's very much a novel for our times with its focus on uncertainty and disinformation. It plays with philosophy and theories of identity and desire: I can see a lot of Lacanian influences here. The references and allusions to other literary works, especially Latin American are seamlessly weaved throughout. Resonances with Roberto Bolaño’s masterpiece 2666 are many. It's also in deep conversation with much of French philosophy including Derrida and Badiou. It's spectacularly and cleverly kaleidoscopic.
For me through all of this the central themes are about art and identity. One of the central protagonists, Giovanna Luxembourg, a somewhat mysterious designer / artist comments: "There is not art without judgment" and this book is asking you to form a judgment about it but more than that asking you to evaluate the values and frameworks you apply in reaching such judgments. On this there's a court case at the heart of the novel in which different evaluative regimes (those of art and the societal legal system) clash in their incommensurability. At times, this clashing is quite funny and also darkly cynical.
How to describe it as a narrative: it starts with the story of a museum curator who is contacted by Giovanna to join her for conversations (often in the middle of the night) as she works on her art project: "Then I would confront that building of a thousand faces, where I would hold long conversations with Giovanna on a thousand different subjects: a theory about the silhouettes of birds on the wing, the nature of color, mimesis and its animal origin, Latin American anthropology. Conversations that always ended up turning into extended monologues by Giovanna, in which I would catch phrases I thought I'd heard somewhere else". It gets wonderfully strange from here on in and the stories mount up, including that fine Latin American fiction impulse of nesting stories within stories.
By reaching back into the past and into Giovanna's antecedents, especially her unusual childhood with her parents (a photographer father, Israeli photographer Yoav Toledano, and famous celebrity fashion model turned designer turned media artist mother, the enigmatic Virginia McCallister) Fonseca is performing an archaeology of identities (especially hidden and camouflaged). At one stage McCallister and her husband vanish into the wilds of South America as they seek a kind of mythic leftist, 1960s to 70s beat inspired political counter-culture. McCallister (who becomes Viviana Luxembourg) literally vanishes into this environment in a kind of self-performance conceptual art event that she stages. This ends up being the focus of a protracted legal case to which she calls various unusual personalities (including leading conceptual artists) as witnesses. Some of these characters are fictional and others historical figures. Here through these nested stories Fonseca is playing with the boundaries of fiction and history and in the process I think creatively exploring the forms and structures of historical narrative for the disinformation age. He seems to suggest that the way of 'being in the truth' is by vanishing, by hiding stories.
"In the story there is a journey. A very long journey taken by a boy who believes he has finally understood. A voyage in which that boy, now a man, is determined to reach the south. An odyssey that gradually stretches out, from motel, train station to train station, that grows in leaps and bounds, like the man's conviction. He sees up close things he never expected to see: a black man dying in the middle of the street, desolate landscapes and magnificent ones, a prostitute crying in an alley, an enormous bear eating red fish as they fall over a waterfall, a Mexican worker falling exhausted at his feet and pleading for help, a blind man playing the accordion, a ten year-old boy spitting up blood, landscapes ablaze and in ruins, men collapsing in the sun, men leaving for war and returning from it dead, a dog barking at the sky, a turquoise-colored horizon under which a long line of tired people files northward while he insists, stubbornly on making his way south".
On how art leaks into the world and our identities in ways that are disruptive and disorientating:
"For a long time he himself had thought, like her, that contemporary art was a terrible joke, a game for the pretentious. Now he wasn't so sure. he was afraid that the abyss that was starting to separate him from his surroundings would become as conspicuous as it was for his client. He was afraid of getting up one day convinced of some incomprehensible and esoteric ideals. He was afraid, ultimately, of one day winding up among that vanguard of obsessive wierdos that his client seemed determined to recruit, one by one. He was afraid, above all, of becoming an honest but incomprehensible man, shut off in the prison of a private language no one understood"
The metafictional games in this one are truly elaborate and mind-spinning, but the artistic purpose, the reflection on questions of art and identity in the contemporary world, together with exploring the boundaries between history, fiction, politics and the real make this so much more than just a playfully pretentious experimental novel. Or does it? This is a question that Fonseca leaves to us as readers.
Yet another highlight read for me for 2020.
Here's a great review that captures what's so impressive about this book:
https://www.3ammagazine.com/3am/the-n...
October 16, 2022
Todorov, Edebiyat Kavramı'nda Blanchot'un Gelecekteki Kitap'ından şöyle bir alıntı yapıyor:
''Roman biçimi yasasız, biçimsiz, ilkesiz yapıtlar değil, ancak yasayı biçimlendiren ve aynı zamanda bu yasayı ortadan kaldıran kendi istisnalarını üreterek gelişebilirdi...Her seferinde bir sınıra varılan bu sıra dışı yapıtlar içinde, aynı zamanda küstah ve zorunlu sapmayı oluşturan bu ''yasa''yı ancak istisna açığa çıkarabilir.''
Calvino, gözleri açık okuyanları bir zen bahçesiyle ödüllendirir. Bolano, havada dönüp duran matematik kitaplarının boşluğa yazdığı geometrik şiirleri okumayı öğretir. Gombrowicz dünyayı utangaç popolar müzesine çevirir ve onu okuduktan sonra, tam ağlayacakken gülesiniz gelir . Hepsinin ortak noktası istisna yaratmaktır. Edebiyat, okurunu sonsuz istisnalarla ödüllendirir. Edebiyatın yasası, ezber bozmak, aklımızı almaktır.
Zaman bizi oradan oraya sürüklerken, edebiyat da her an bu sürüklenmeyi kaydetmenin, ona direnmenin, savaş açmanın, onunla oynamanın yepyeni yollarını öğretiyor bize. Fonseca neredeyse yaşıtım bir yazar ve sayesinde yepyeni şeyler keşfettim.
Hayvan Müzesi, uzun zamandır okuduğum en arsız sapma ve hayli sevindirici istisnalardan birisi. Bana delirmenin, kaybolmanın, yok olmanın ve çarpıcı olmanın yepyeni yollarından birini öğretti Fonseca. Bir de edebiyatın asla ölmeyeceğini.
Bu kitap, bin yıl sonra yazılmış bir destan.
Ben, bin yıl geriden onu okuyabilen bir mucitim. Fonseca'yla biz, binlerce yıldır yanan aynı alevlere, aynı büyülenmiş gözlerle bakıyoruz ama o, bu ateşi daha önce kimsenin göstermediği bir ustalıkla eline alıyor. Bize binbir başlı canavarı tasvir etmekle kalmıyor, onunla nasıl başa çıkacağımıza dair müthiş bir taktik de sunuyor.
Okuyabilen herkese okumasını, bu kitapta kaybolmasını, ne anlıyorsa anlamasını, üzerine düşünmesini ve bu kitabı nasıl kullanacağını keşfetmesini tavsiye ederim.
Bu sadece bir roman değil; sanat tarihi kuramı; kaybolma ve belirme rehberi; alev arşivi; müthiş bir yalan makinesi; bir palimpsest; şahsi bir mektup ve tabii ki de bir bardak altlığı. Beni öylesine şaşırttı ve öyle umut verdi ki, Hayvan Müzesine goodreads ölçeğiyle altı puan veriyorum.
''Roman biçimi yasasız, biçimsiz, ilkesiz yapıtlar değil, ancak yasayı biçimlendiren ve aynı zamanda bu yasayı ortadan kaldıran kendi istisnalarını üreterek gelişebilirdi...Her seferinde bir sınıra varılan bu sıra dışı yapıtlar içinde, aynı zamanda küstah ve zorunlu sapmayı oluşturan bu ''yasa''yı ancak istisna açığa çıkarabilir.''
Calvino, gözleri açık okuyanları bir zen bahçesiyle ödüllendirir. Bolano, havada dönüp duran matematik kitaplarının boşluğa yazdığı geometrik şiirleri okumayı öğretir. Gombrowicz dünyayı utangaç popolar müzesine çevirir ve onu okuduktan sonra, tam ağlayacakken gülesiniz gelir . Hepsinin ortak noktası istisna yaratmaktır. Edebiyat, okurunu sonsuz istisnalarla ödüllendirir. Edebiyatın yasası, ezber bozmak, aklımızı almaktır.
Zaman bizi oradan oraya sürüklerken, edebiyat da her an bu sürüklenmeyi kaydetmenin, ona direnmenin, savaş açmanın, onunla oynamanın yepyeni yollarını öğretiyor bize. Fonseca neredeyse yaşıtım bir yazar ve sayesinde yepyeni şeyler keşfettim.
Hayvan Müzesi, uzun zamandır okuduğum en arsız sapma ve hayli sevindirici istisnalardan birisi. Bana delirmenin, kaybolmanın, yok olmanın ve çarpıcı olmanın yepyeni yollarından birini öğretti Fonseca. Bir de edebiyatın asla ölmeyeceğini.
Bu kitap, bin yıl sonra yazılmış bir destan.
Ben, bin yıl geriden onu okuyabilen bir mucitim. Fonseca'yla biz, binlerce yıldır yanan aynı alevlere, aynı büyülenmiş gözlerle bakıyoruz ama o, bu ateşi daha önce kimsenin göstermediği bir ustalıkla eline alıyor. Bize binbir başlı canavarı tasvir etmekle kalmıyor, onunla nasıl başa çıkacağımıza dair müthiş bir taktik de sunuyor.
Okuyabilen herkese okumasını, bu kitapta kaybolmasını, ne anlıyorsa anlamasını, üzerine düşünmesini ve bu kitabı nasıl kullanacağını keşfetmesini tavsiye ederim.
Bu sadece bir roman değil; sanat tarihi kuramı; kaybolma ve belirme rehberi; alev arşivi; müthiş bir yalan makinesi; bir palimpsest; şahsi bir mektup ve tabii ki de bir bardak altlığı. Beni öylesine şaşırttı ve öyle umut verdi ki, Hayvan Müzesine goodreads ölçeğiyle altı puan veriyorum.
December 25, 2020
Natural History ambitions to develop some edge, bringing into play notions of propaganda theory, cultism, mimetism, art history, politics and more. From the very beginning, the novel also sets its hopes on a dreamy atmosphere, an ever so slight impression of unreality. Whether it succeeds is visibly not mine to determine, seeing the number of raving reviews already online by the time an English translation was made available. But my own appreciation of the book remains tepid, in comparison. Oh, how I wanted to love this more.
As it is, it’s only around page 100 that Natural History began to pull me in a little deeper, after what felt like a terribly long introduction. At that mark, more characters became directly involved. Some rather quirky intellectual or emotional postures were finally explained, or at least were provided a context. The canary on the cover was referred to and overall things began to make a little more sense. The book still had its issues, but it slowly got better.
Something that irked me to no end, despite the story gradually picking up, is that while I love introspective novels and distinctive interior monologues, the single narrator of this book did more to establish a distance than ever welcome me into his confessions. I can’t begin to explain the feeling of detachment I experienced, reading his first-person account. His thoughts and reactions often seemed arbitrary to me and as a general rule, I found the people involved in his recollections to behave with outrageous drama, regardless of the dreamlike context. Obsession, for one thing, consistently came up. On numerous occasions, the narrator would casually mention growing obsessed with this or that; a secretive designer he would obsess over was herself deeply obsessed with one thing or another; then the designer’s mother was also revealed to be obsessed, this time to lengths that ended up making the brunt of the story. Everyone gives in to obsession in this book, often over situations that do not warrant such a strong reaction at face value; mere interest or curiosity would have worked better, I find. I had trouble with that.
What the novel also does repeatedly is to underscore the surreal feeling it keeps striving for on the one hand – there is no shortage of terms like mysterious, whimsical or intriguing, for instance – while working hard at obfuscating factual aspects that could have used further clarification in their case, on the other. This is not without irony, and something didn’t gel terribly well for me with this approach. Over the years, in that specific weird, dreamlike niche, I seem to have been spoiled by Donna Tartt, Marisha Pessl, Carlos Ruiz Zafón and, on occasion, Umberto Eco and the likes. None of them would explain to me what was obvious: they would opt instead for what was more complicated, if they truly felt it was needed. I don't remember any of them working hard to make sure I was confused, that's for sure, except maybe for Eco on occasion.
On the plus side? This was an earnest attempt at following an original vision: you could never accuse the author of sticking to a formula. The vocabulary proved rich, in perfect step with an impressive amount of research and general culture. I also loved the themes that were exploited and many of the references hit home: propaganda’s mechanics are of interest to me, a veiled mention of installation artists Christo and Jeanne-Claude did make me perk up at some point, and I even learned a few concepts along the way, including costumbrismo, which was entirely new to this reader.
There is an academic wealth to Natural History that falls prey to a certain academic dryness, despite a heavy-handed insistence on evoking passion and obsession. Break the novel into its many components and there is much to love, at least on some basic level. I just wish I felt more engaged: the words, however beautiful, didn’t sing somehow. I blame the narrator on this one: his is the only voice to walk you through the book, right until the very end.
As it is, it’s only around page 100 that Natural History began to pull me in a little deeper, after what felt like a terribly long introduction. At that mark, more characters became directly involved. Some rather quirky intellectual or emotional postures were finally explained, or at least were provided a context. The canary on the cover was referred to and overall things began to make a little more sense. The book still had its issues, but it slowly got better.
Something that irked me to no end, despite the story gradually picking up, is that while I love introspective novels and distinctive interior monologues, the single narrator of this book did more to establish a distance than ever welcome me into his confessions. I can’t begin to explain the feeling of detachment I experienced, reading his first-person account. His thoughts and reactions often seemed arbitrary to me and as a general rule, I found the people involved in his recollections to behave with outrageous drama, regardless of the dreamlike context. Obsession, for one thing, consistently came up. On numerous occasions, the narrator would casually mention growing obsessed with this or that; a secretive designer he would obsess over was herself deeply obsessed with one thing or another; then the designer’s mother was also revealed to be obsessed, this time to lengths that ended up making the brunt of the story. Everyone gives in to obsession in this book, often over situations that do not warrant such a strong reaction at face value; mere interest or curiosity would have worked better, I find. I had trouble with that.
What the novel also does repeatedly is to underscore the surreal feeling it keeps striving for on the one hand – there is no shortage of terms like mysterious, whimsical or intriguing, for instance – while working hard at obfuscating factual aspects that could have used further clarification in their case, on the other. This is not without irony, and something didn’t gel terribly well for me with this approach. Over the years, in that specific weird, dreamlike niche, I seem to have been spoiled by Donna Tartt, Marisha Pessl, Carlos Ruiz Zafón and, on occasion, Umberto Eco and the likes. None of them would explain to me what was obvious: they would opt instead for what was more complicated, if they truly felt it was needed. I don't remember any of them working hard to make sure I was confused, that's for sure, except maybe for Eco on occasion.
On the plus side? This was an earnest attempt at following an original vision: you could never accuse the author of sticking to a formula. The vocabulary proved rich, in perfect step with an impressive amount of research and general culture. I also loved the themes that were exploited and many of the references hit home: propaganda’s mechanics are of interest to me, a veiled mention of installation artists Christo and Jeanne-Claude did make me perk up at some point, and I even learned a few concepts along the way, including costumbrismo, which was entirely new to this reader.
There is an academic wealth to Natural History that falls prey to a certain academic dryness, despite a heavy-handed insistence on evoking passion and obsession. Break the novel into its many components and there is much to love, at least on some basic level. I just wish I felt more engaged: the words, however beautiful, didn’t sing somehow. I blame the narrator on this one: his is the only voice to walk you through the book, right until the very end.
April 27, 2020
adını bilmediğimiz karayipli anlatıcının bir modacıyla olan ortaklığıyla başlıyor roman. ne olduğunu hiçbir zaman bilemeyeceğimiz ve tamamlanamayan bir ortaklık. ilk bölüm modacı giovanna’nın ölümünden sonra alınan bir zarf sebebiyle anlatıcının geçmişi hatırlamasından oluşuyor.
giovanna ve ailesi romanın asıl başkahramanları. babasının hayatı bir bölümü, annesi ise neredeyse romanın merkezini oluşturuyor. anne ve babasından bir şekilde ayrılmış ve adıyla soyadını değiştirmiş giovanna’nın gizemi peşinde gidiyoruz aslında roman boyunca. ama bu arada modern dünyanın insanı ittiği parapsikolojik olaylar ve sanatın anlamı romanın ana meseleleri. bir dava boyunca gerçek nerde biter sanat nerde başlar sorusunu kovalıyoruz ki romanın sonu da buna bağlanıyor.
okuduğum zaman savaş çığlıklarına denk geldiği için biraz zor odaklandım, latin amerikalı genç yazarların gerçekle bu kadar içi içe ama bir taraftan da oyunlu metinlerini okumak kolay olmuyor.
ama çok yenilikçi ve çok sağlam hazırlanılmış bir roman. sadece kafayı iyi toparlayıp okumak lazım :)
* kitap hakkında agos'a yazdım.
https://tembelveyazar.blogspot.com/20...
giovanna ve ailesi romanın asıl başkahramanları. babasının hayatı bir bölümü, annesi ise neredeyse romanın merkezini oluşturuyor. anne ve babasından bir şekilde ayrılmış ve adıyla soyadını değiştirmiş giovanna’nın gizemi peşinde gidiyoruz aslında roman boyunca. ama bu arada modern dünyanın insanı ittiği parapsikolojik olaylar ve sanatın anlamı romanın ana meseleleri. bir dava boyunca gerçek nerde biter sanat nerde başlar sorusunu kovalıyoruz ki romanın sonu da buna bağlanıyor.
okuduğum zaman savaş çığlıklarına denk geldiği için biraz zor odaklandım, latin amerikalı genç yazarların gerçekle bu kadar içi içe ama bir taraftan da oyunlu metinlerini okumak kolay olmuyor.
ama çok yenilikçi ve çok sağlam hazırlanılmış bir roman. sadece kafayı iyi toparlayıp okumak lazım :)
* kitap hakkında agos'a yazdım.
https://tembelveyazar.blogspot.com/20...
April 8, 2020
Oldukça orijinal bir metin okuduğumu söyleyerek başlayayım. Sırf bu durum bile romanın kıymetini artırıyor. Ama sadece bu da değil, gerek kurgusuyla gerek yazarın çok genç yaşındaki bilgi birikimi ve maharetiyle de kendine hayran bırakan bir roman oldu. Zaman zaman okurla yani bizzat benimle oynadığı hissine kapıldığım oldu bu da ayrıca etkiledi beni. Biraz sanat ve sanat tarihi biraz felsefe, biraz polisiye.. Roberto Bolano tadı aldım, bence yeni bir efsane doğuyor olabilir.
Kitabı okurken aklıma Olağan Şüpheliler filmi geldi. Kevin Spacey kendisini sorgulayan polis memuruna türlü hikayeler anlatıyor ya hani, kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyor anlattığı hikayeler ve verdiği ayrıntılarla. İşte kitabı okurken ben de bu hissiyattaydım. Birbirine geçmiş çok sayıda hikaye ve hepsi bir bütünün parçası ve bu bütünlük asla bozulmuyor, alakasız bile görünse bu bütüne hizmet ediyor her biri. Yazarın çok şey mi anlattığını ya da aslında hiçbir şey anlatmayıp anlattıklarıyla okura bir yanılsama yaşatmaya mı çalıştığını sorguladım. Bunu becerebilmek nasıl bir yetenektir? Roman bitti ama cevabı hala bilmiyorum. Büyülü bir romandı bu!
Kitabı okurken aklıma Olağan Şüpheliler filmi geldi. Kevin Spacey kendisini sorgulayan polis memuruna türlü hikayeler anlatıyor ya hani, kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyor anlattığı hikayeler ve verdiği ayrıntılarla. İşte kitabı okurken ben de bu hissiyattaydım. Birbirine geçmiş çok sayıda hikaye ve hepsi bir bütünün parçası ve bu bütünlük asla bozulmuyor, alakasız bile görünse bu bütüne hizmet ediyor her biri. Yazarın çok şey mi anlattığını ya da aslında hiçbir şey anlatmayıp anlattıklarıyla okura bir yanılsama yaşatmaya mı çalıştığını sorguladım. Bunu becerebilmek nasıl bir yetenektir? Roman bitti ama cevabı hala bilmiyorum. Büyülü bir romandı bu!
August 1, 2022
A very slippery novel to categorize, this was perfect reading while under quarantine. There was so much lush imagery, so well described, and so much foggy, middle-of-the-night atmosphere. Our narrator receives a nighttime summons from a famous designer who wants to collaborate on a project, using his expertise as a natural museum curator for her collection employing patterns found in nature, camouflage. From this incident springs a quest for truth, an examination into what is the true meaning of art and a journey of discovery.
From deep night rambling in the Bowery to sun soaked Costa Rica, to the past and possibly to promises of the future (do photographs really capture the exact moment, or are they lies as has been noted elsewhere, or portents of the future as is posited here). I particularly loved a digression into the work of Edward Hopper, a favorite of mine, who the narrator discovers while killing time at the Met during a torrential downpour. He becomes besotted with Hopper, noting Hopper's power to hold the viewer. I loved the density of the prose, which may be thanks in no small part to the fine translation. Highly recommended.
From deep night rambling in the Bowery to sun soaked Costa Rica, to the past and possibly to promises of the future (do photographs really capture the exact moment, or are they lies as has been noted elsewhere, or portents of the future as is posited here). I particularly loved a digression into the work of Edward Hopper, a favorite of mine, who the narrator discovers while killing time at the Met during a torrential downpour. He becomes besotted with Hopper, noting Hopper's power to hold the viewer. I loved the density of the prose, which may be thanks in no small part to the fine translation. Highly recommended.
September 30, 2020
Natural History is Megan McDowell's translation of Carlos Fonseca's Museo Animal, the change in title in the English version a colloborative decision (see below).
The publisher's blurb that this is "a dazzling, kaleidoscopic epic of art, politics, and hidden realities" is no exaggeration, and this is one of my favourite novels of 2020 and surely a frontrunner for the 2021 Best Translated Book Award.
The novel begins with our narrator, an art curator, being contacted out of the blue by a fashion designer Giovanna Luxembourg. The two have a shared obsession with the ways in which animals, such as butterflies, camoflauge themselves. The author has noted that the inspiration for Giovanna's character was the Savage Beauty exhibition of Alexander McQueen's life and work "after the death of a designer who was thinking of fashion through the lens of animality, someone that looked to the animal kingdom in search of the origins of fashion".
When Giovanna dies, the narrator inherits her papers, and discovers her complex family history, daughter of an Israeli photographer Yoav Toledano and of Virginia McAllister, a leading 1960s US model, who mysteriously disappeared for two decades and is then found to have reappeared many years later (herself claiming no knowledge of the intervening years) as Viviana Luxembourg, in Puerto Rico, where she ends up on trial for fraud after, as she claims as a work of art, she uses fake news stories to manipulate the stock market.
What follows is a complex tale unravelling the stories behind the stories, where the narrator is aided by his Sancho Panzaesque sidekick Tancredo, and the style of the novel, in five sections, has a strong nod to Bolano's 2666.
The rest of the story proceeds like a dream. A years-long crossing over a continent that trickles down through serpentine lands. He rides in trucks full of chicken, trips on hallucinogenic drugs, has unexpected meeting and detours. Months that pass like a dream, without a clear path, floating on a current that guides him blindly until it deposits him, on a day he will never forget, in a jungle where, some say, the tree and the boy he has dreamed of can be found.
As with the author's debut novel, Colonel Lagrimas, the novel centres around Bernhardian obsessives, which as the author has explained draw on a long-line of literary ancestors:
Whereas Colonel Lagrimas focused mainly on one such figure, here the novel's fascinations is the rich supporting cast, some fictional but others real, the latter including founder of a dynasty of tightrope walkers Karl Wallenda, General Sherman and his scorched earth march to the south in the US civil war, the insurgent Subcomandante Marcos, the novelist B. Traven whose true identity remains a mystery, the Argentinian art collective of Jacoby, Costa and Escari who in the 1960s used fake news as an artform, the obsessive painter of volcanoes Dr Atl (also the model for the mother of the main character in Colonel Lagrimas), Parisian photographer Gaspard-Félix Tournachon aka Nadar who pioneered both aerial and underground photography, Romanian sculptor Constantin Brâncuși who fought a successful legal battle with the US tax authorities as to whether one of his sculptures was actually art, and naturalist and pioneer in military camouflage Abbott Handerson Thayer and Thomas Browne, a key reference for WG Sebald for his Urn Burial, but here his quincunx serving as a model for the novel itself.
These encyclopedic real-life references make the novel a fascinating mixture of ideas and story, of essay and fiction, a feature key to the author's approach as inspired by his literary predecessors including his mentor Ricardo Piglia:
Much credit for the success of the novel in English must go to Megan McDowell for her brilliant translation, one that here is an active act of creation, rather than passive, so that the English novel is an evolution of the original, as the author has acknowledged:
McDowell herself has explained her approach to translation, one where she doesn't believe her role is necessarily to be invisible, and with a reference that, as a twin myself, I found particularly pertinent:
Wonderful and highly recommended.
Extract: https://bombmagazine.org/articles/car...
https://lithub.com/natural-history/
Interviews with the author:
https://www.musicandliterature.org/fe...
https://lareviewofbooks.org/article/o...
Interview with the translator and author:
https://www.wordswithoutborders.org/d...
Interview with the translator:
https://www.theparisreview.org/blog/2...
Reviews:
https://www.full-stop.net/2020/09/03/...
https://roughghosts.com/2020/08/23/tr...
https://www.3ammagazine.com/3am/the-n...
The publisher's blurb that this is "a dazzling, kaleidoscopic epic of art, politics, and hidden realities" is no exaggeration, and this is one of my favourite novels of 2020 and surely a frontrunner for the 2021 Best Translated Book Award.
The novel begins with our narrator, an art curator, being contacted out of the blue by a fashion designer Giovanna Luxembourg. The two have a shared obsession with the ways in which animals, such as butterflies, camoflauge themselves. The author has noted that the inspiration for Giovanna's character was the Savage Beauty exhibition of Alexander McQueen's life and work "after the death of a designer who was thinking of fashion through the lens of animality, someone that looked to the animal kingdom in search of the origins of fashion".
When Giovanna dies, the narrator inherits her papers, and discovers her complex family history, daughter of an Israeli photographer Yoav Toledano and of Virginia McAllister, a leading 1960s US model, who mysteriously disappeared for two decades and is then found to have reappeared many years later (herself claiming no knowledge of the intervening years) as Viviana Luxembourg, in Puerto Rico, where she ends up on trial for fraud after, as she claims as a work of art, she uses fake news stories to manipulate the stock market.
What follows is a complex tale unravelling the stories behind the stories, where the narrator is aided by his Sancho Panzaesque sidekick Tancredo, and the style of the novel, in five sections, has a strong nod to Bolano's 2666.
The rest of the story proceeds like a dream. A years-long crossing over a continent that trickles down through serpentine lands. He rides in trucks full of chicken, trips on hallucinogenic drugs, has unexpected meeting and detours. Months that pass like a dream, without a clear path, floating on a current that guides him blindly until it deposits him, on a day he will never forget, in a jungle where, some say, the tree and the boy he has dreamed of can be found.
As with the author's debut novel, Colonel Lagrimas, the novel centres around Bernhardian obsessives, which as the author has explained draw on a long-line of literary ancestors:
That is what Bernhard understood so well in his depictions of Wittgenstein in books such as Correction, that meaning is something imposed by the passionate and, at first sight, nonsensical pursuit of an idea.
...
When I think about the history of the novel, I see a genealogy of obsessive characters. From Don Quixote, obsessed with the idea of chivalric novels, all the way to Faulkner’s Colonel Sutpen, obsessed with the construction of a legacy, via Melville’s Captain Ahab, Flaubert’s Bouvard and Pécuchet, Kleist’s Michael Kohlhaas, García Márquez’s José Arcadio Buendía, Piglia’s Luca Belladona, Sterne’s Tristram Shandy… They are all, like Bernhard’s or Beckett’s characters, losers or failures, as you say. I think these are all characters whose idées fixes drive them to the point of eccentricity. They become outcasts, immersed in private languages that nobody else can understand. I think that what drives them to failure is the monumentality of their projects. And perhaps nobody has synthesized that simultaneous feeling of grandiosity and failure so well as the Honduran poet Salvador Godoy, who in his unpublished journals, perhaps rephrasing Beckett, wrote: “To fail. Yes. But to do so splendidly.
Whereas Colonel Lagrimas focused mainly on one such figure, here the novel's fascinations is the rich supporting cast, some fictional but others real, the latter including founder of a dynasty of tightrope walkers Karl Wallenda, General Sherman and his scorched earth march to the south in the US civil war, the insurgent Subcomandante Marcos, the novelist B. Traven whose true identity remains a mystery, the Argentinian art collective of Jacoby, Costa and Escari who in the 1960s used fake news as an artform, the obsessive painter of volcanoes Dr Atl (also the model for the mother of the main character in Colonel Lagrimas), Parisian photographer Gaspard-Félix Tournachon aka Nadar who pioneered both aerial and underground photography, Romanian sculptor Constantin Brâncuși who fought a successful legal battle with the US tax authorities as to whether one of his sculptures was actually art, and naturalist and pioneer in military camouflage Abbott Handerson Thayer and Thomas Browne, a key reference for WG Sebald for his Urn Burial, but here his quincunx serving as a model for the novel itself.
These encyclopedic real-life references make the novel a fascinating mixture of ideas and story, of essay and fiction, a feature key to the author's approach as inspired by his literary predecessors including his mentor Ricardo Piglia:
In Piglia’s work, thought and storytelling interweave perfectly, to a point where each informs the other. To think, one must engage with language and become a storyteller in a motion that reminds us of another great in-between figure, Walter Benjamin. I think I am interested in writers that inhabit that in-between space: Walter Benjamin, Ricardo Piglia, Don DeLillo, Susan Sontag, Maggie Nelson, Clarice Lispector, Thomas Bernhard, Bohumil Hrabal, W. G. Sebald, Jorge Luis Borges, Enrique Vila-Matas, Mircea Cărtărescu. I think the distinction between essay and fiction is artificial. As an academic, one must remain faithful to that intuition.
Much credit for the success of the novel in English must go to Megan McDowell for her brilliant translation, one that here is an active act of creation, rather than passive, so that the English novel is an evolution of the original, as the author has acknowledged:
I think writing is a never-ending process. It gets artificially interrupted by publication, but that is external, almost artificial. Writing could always continue. Editing could be an eternal process. Every book, in its way, is imperfect and the possibility of writing feeds upon that imperfection. It keeps it going. So I have always thought of translation as a way of retaking the writing process, through editing and through rewriting. In this case, I was extremely lucky to be accompanied by the amazing translator Megan McDowell, and by a remarkable editor, Julia Ringo, both of whom helped me immensely in this process of editing and rewriting. We began by changing the title, which would have been something like Animal Museum if it had been translated literally, and from there, we went on to rework each of the sections. We handed in final edits at the very last minute, and I am sure that if we had had more time we would have continued. As Borges showed, there is no original, just rewritings.
McDowell herself has explained her approach to translation, one where she doesn't believe her role is necessarily to be invisible, and with a reference that, as a twin myself, I found particularly pertinent:
I’ve talked elsewhere about how being a twin has given me a kind of language for or comfort with translation, because when you’re a twin you always in some way define yourself in relation to someone else: you have to assert your individualism and identity, but not on your own. You’re always looking into a kind of imperfect mirror. I feel like that’s what my translations do: they find their identity and stand on their own, but they start out being a piece of something else—they shared a womb, so to speak, with the original. Another part of this is that when you’re a twin, you become comfortable or accustomed very early on to using the words “we” and “us,” and the first-person singular feels a little strange. When I’m working on a translation, I do that too—I talk about “our text,” and I’m not always sure where my contribution starts and the author’s ends.
Wonderful and highly recommended.
Extract: https://bombmagazine.org/articles/car...
https://lithub.com/natural-history/
Interviews with the author:
https://www.musicandliterature.org/fe...
https://lareviewofbooks.org/article/o...
Interview with the translator and author:
https://www.wordswithoutborders.org/d...
Interview with the translator:
https://www.theparisreview.org/blog/2...
Reviews:
https://www.full-stop.net/2020/09/03/...
https://roughghosts.com/2020/08/23/tr...
https://www.3ammagazine.com/3am/the-n...
February 16, 2020
harika bir yüz sayfayla başlıyor roman, bir tür giriş. sonra açılıyor ve sonuna kadar alanı, zamanı, meseleleri genişliyor. kimlik-kişilik, gerçek-kurmaca, hukuk-adalet ilişkisi, çağdaş sanat tartışmaları, varoluşsal sorunlar...her bölümün merkezinde farklı kişiler, farklı temalar, farklı dil ve üslup öne çıkıyor. bir bölümde tarihe, siyasete, felsefeye dalıp kurmacadan uzaklaşırken, başka bir bölümde polisiyeye yönelebiliyor. bu değişim içinde kişiler, roman kişilerinin tamamı kendi değişimlerini yaşıyorlar aynı zamanda. herkes sürekli değişen bir zeminde değişiyor, dönüşüyor.
yazar temalarını ustalıkla işlerken, insan karmaşasına daha düz bakıyor maalesef. roman kişileri akış içinde görevlerini yapıyor, rollerini oynayıp çekiliyorlar. edebiyat-kurmaca dışı anlayışına benzer bir anlayış söz konusu. karakterler üzerinden derinleşmiyor roman. bu belki bir tercih, belki çok şey anlatma tercihinin kaçınılmaz sonucu.
sürekli zemin değiştirerek genişleyen roman "sondan sonra" adlı son bölümde kendini toparlama-bütünleme çabasıyla sona eriyor. bu anlamdaki bütün, içerik olarak değerli. tartışmacı, sorgulayıcı, ufuk açıcı bir yanı var içeriğin. edebiyat ise bir adım, en az bir adım gerisinde bu gücün.
yazar temalarını ustalıkla işlerken, insan karmaşasına daha düz bakıyor maalesef. roman kişileri akış içinde görevlerini yapıyor, rollerini oynayıp çekiliyorlar. edebiyat-kurmaca dışı anlayışına benzer bir anlayış söz konusu. karakterler üzerinden derinleşmiyor roman. bu belki bir tercih, belki çok şey anlatma tercihinin kaçınılmaz sonucu.
sürekli zemin değiştirerek genişleyen roman "sondan sonra" adlı son bölümde kendini toparlama-bütünleme çabasıyla sona eriyor. bu anlamdaki bütün, içerik olarak değerli. tartışmacı, sorgulayıcı, ufuk açıcı bir yanı var içeriğin. edebiyat ise bir adım, en az bir adım gerisinde bu gücün.
May 19, 2023
Hayvan Müzesi anlatılması ciddi anlamda çok zor kitap. Fakat bir tanımlama yapmam gerekirse, farklı coğrafik bölgeleri ve farklı zamanları anlatabilen son derece zekice çok katmanlı kitap.
Bunların nedenini, Carlos Fonseca'nın biyografisini okuduğumuzda daha net anlayabiliyoruz. Fonseca, Costa Rica'da doğmuş, Porto Riko'da büyümüş, eğitimini ABD'de bitirmiş ve şu an da İngiltere'de yaşayan bir genç yazar. Bu farklı kültürel yapıların ve hareket etme olgusunun Hayvan Müzesi'nin kalbinde kitabın ana temasını oluşturan dedektiflik temasını tüm kitap boyunca hissediyoruz.Bu durumda Hayvan müzesinde resimlerle, gönderimlerle dolu, okuru kitabın bir parçası olmasını ( iyi ki) zorunlu hale getiriyor.
Fonseca tüm kitap boyunca W.Sebald'a inanılmaz gönderimler ile selam çakması benim gibi Sebald seven bir okur için müthiş bir keyif yaşattı. Fonseca'da Vila-Matas gibi (Vila-Matasın deneme türü anlatımından bahsetmiyorum) yazarların ve düşünürlerin kavramsal yapılarını okura bazen meydan okurcasına göstermesi bazen rahatsızlık hissettirse de Hayvan Müzesi şüphesiz bu yılın en güzel kitaplarından birisi.
Sonuç olarak, Carlos Fonseca'nın diğer kitapları umarım dilimize en yakın zamanda çevrilir. Benim adıma bu yıl keyif aldığım birkaç kitaptan biriydi.
Herkese iyi okumalar!
10/9
Bunların nedenini, Carlos Fonseca'nın biyografisini okuduğumuzda daha net anlayabiliyoruz. Fonseca, Costa Rica'da doğmuş, Porto Riko'da büyümüş, eğitimini ABD'de bitirmiş ve şu an da İngiltere'de yaşayan bir genç yazar. Bu farklı kültürel yapıların ve hareket etme olgusunun Hayvan Müzesi'nin kalbinde kitabın ana temasını oluşturan dedektiflik temasını tüm kitap boyunca hissediyoruz.Bu durumda Hayvan müzesinde resimlerle, gönderimlerle dolu, okuru kitabın bir parçası olmasını ( iyi ki) zorunlu hale getiriyor.
Fonseca tüm kitap boyunca W.Sebald'a inanılmaz gönderimler ile selam çakması benim gibi Sebald seven bir okur için müthiş bir keyif yaşattı. Fonseca'da Vila-Matas gibi (Vila-Matasın deneme türü anlatımından bahsetmiyorum) yazarların ve düşünürlerin kavramsal yapılarını okura bazen meydan okurcasına göstermesi bazen rahatsızlık hissettirse de Hayvan Müzesi şüphesiz bu yılın en güzel kitaplarından birisi.
Sonuç olarak, Carlos Fonseca'nın diğer kitapları umarım dilimize en yakın zamanda çevrilir. Benim adıma bu yıl keyif aldığım birkaç kitaptan biriydi.
Herkese iyi okumalar!
10/9
December 7, 2020
Sometimes we play several games and other times only one, eternal and multiple, which makes me think the old man is inventing games within the larger match, private rules within a universe in miniature that he himself built.
Without stopping the game ..[he] .. tells me a story that grows windingly: a long, thin story of detours and journeys …. He tells me the story in fragments, as if we were looking at photographs.
The first-person narrator of the book (well all except a rather weak third-person jungle odyssey section) is a Puerto-Rican born, New Jersey living natural museum curator. The book opens when he receives a package which he immediately recognises as from a recently deceased fashion designer – Giovanna Luxembourg – with who years previously he had, at her instigation, an odd series of encounters apparently for a collaborative camouflage in nature (as well as Comandante Marcos) inspired fashion project which never materialised.
The package leads him to understand more of her life story – and particularly her parents: an American glamour model (Virginia -a descendant of the Confederate General Sherman) and a Israeli-emigre photographer (Yoav Toledano), both of whom disappeared mysteriously years previously, after the jungle trip which was in search of a mysterious child seer (and for Virginia seen as a reenactment of her ancestor’s infamous March to the Sea).
Using the clues in the package he locates Yoav – living as a recluse in a near deserted Pennsylvania ex-mining town which is the site of a 50+ year burning coal fire (inspired presumably by the real life Centralia), and at the same time Giovanna (under a false name and denying her identity) comes to global attention as she is arrested, in a bizarre half-finished Puerto Rican tower block, for her role in what she claims to be an artistic project but which the authorities believe to be a financial scam of placing stories in small newspapers around the world that ruin a company’s share price. The trial – and her attempt to draw on other areas where art was put on trial (from Wilde to Branusci) is another part of the book.
The book finishes with a posthumous exhibition which Giovana set out in her will and which finally draws on her much earlier collaboration with the narrator.
This is only the bare bones of both the character list in the book and the list of allusions to people and happenings both invented and (mostly) true.
The book is translated by Megan McDowell – or it may be better the translation is co-authored by her as she (an American based in Chile) and the original author (a Puerto Rican/Costa Rican based in London) have collaborated actively on what is more an English version than a pure translation bringing their bi-cultural, bilingual expertise to bear (for once my common bug bear – changed titles on translations – is I think entirely appropriate and better fits the book’s themes and inspirations).
When a book starts in New York and is based there around the art/museum scene, and given the style it is written in, comparisons to Siri Hushvedt are I think inevitable. The author frequently quotes and clearly draws on Don De Lillo as an inspiration as well as a well-known litany of non-English writing authors (Calvino, Bernhard, Piglia, Sebald).
Once an author starts dropping these names, and when an author has the intellectual ability that this one seems to have (not to mention confidence/self-possession – I was not surprised to see the author’s academic base being Trinity, Cambridge) – I find that reviewers (both professional and on Goodreads) have a tendency to suspend their critical judgement. And I think that has applied in most reviews here.
To me the first section had quite a lot of misteps which slightly jaundiced my early views. The first time the narrator speaks they describe their speech as like a “desperate tortoise” – to me at least that feels like an oxymoron and anyway how does it describe speech. Later another character’s silence is described alongside the words they spoke. A character who makes an important cameo wearing a collarless shirt is described as “plucked from a Hare Krishna sect” – now maybe this is me but that conjures up lots of strong images (orange, chanting, dancing) none of which apply to the character – so why use the analogy. A little later a girlfriend is described as “saucy” – really, in the 21st Century?
This type of book can become more of an intellectual game than a novel. I am happy with a book which is far more about theme and connections than it is about either plot or character – but when the latter two are still heavily featured have no real credibility or links to anything tangible (particularly at the start) – I start to question if the author is simply building his own universe and private rules rather than seeking to include the reader. I also question whether the author really has chosen the correct form for his ideas - this would have worked much better as either a book of factual essays or in the sketch collection novel form (still blending fact and fiction) that Luis Sagasti has developed.
The author has in interview talked about the idea of writing “a novel without characters, where the true protagonist would be nature itself” and explores that idea in the novel itself – with a character interested in writing a novel where the real protagonist is fire, and to some extent that is what this novel is – particularly with the centrality of Centralia (and may other fire images – not least Sherman’s scorched earth policy) but its not something he sees through – as the novel retains too much of the conventionality of the novel but with too much contrivance of plot and one-dimensionality of characters, meaning that the author fails to turn the novel into a sufficiently strong structure to hold the sheer weight of his ambition.
August 19, 2020
It starts with a Latin American curator of a New Jersey history museum, and a celebrated fashion designer who approaches him to collaborate on a project. The problem is that the project itself isn’t clear. They meet many times and engage in philosophical discussions of, of course art. Photography, design, science, religion, and other topics are folded and refolded into their verbal excursions. When she dies, she leaves him an assortment of letters, photos, and the archive of their arrested iproject.
“Tragedy or farce?” asks a character. Finding the right tone is essential, something Fonseca has done gracefully and languidly, keeping us in the spell of his hallucinatory prose. Not stream of consciousness or muddle. The disarray and turbulence belongs to the characters, and the curator is facing a colossal task in untying the Gordian knot that he’s attempting to view from a distance, and close up. And there's a quincunx in all its layers. It's a little like Gravity's Rainbow lite-- more accessible and with just as much gravitas and pleasure.
Art is on trial, literally, says the defendant, the woman charged with criminal acts and is at the center of a media circus, who “circulated false fictions within the circuit of official fictions.” Her husband, a famous photographer, has tuned in and dropped out of the spotlight to live in an old mining ghost town where subterranean fires eternally burn and lap at the edges of his thoughts.
My review is nothing but a little tease or peek into a place you’ll want to follow to the ineluctable finale. At the very least, it is a linguistic sauce that pours through the storyline and solidifies its premise and edifies the reader with delight and sometimes despair.
“Tragedy or farce?” asks a character. Finding the right tone is essential, something Fonseca has done gracefully and languidly, keeping us in the spell of his hallucinatory prose. Not stream of consciousness or muddle. The disarray and turbulence belongs to the characters, and the curator is facing a colossal task in untying the Gordian knot that he’s attempting to view from a distance, and close up. And there's a quincunx in all its layers. It's a little like Gravity's Rainbow lite-- more accessible and with just as much gravitas and pleasure.
Art is on trial, literally, says the defendant, the woman charged with criminal acts and is at the center of a media circus, who “circulated false fictions within the circuit of official fictions.” Her husband, a famous photographer, has tuned in and dropped out of the spotlight to live in an old mining ghost town where subterranean fires eternally burn and lap at the edges of his thoughts.
My review is nothing but a little tease or peek into a place you’ll want to follow to the ineluctable finale. At the very least, it is a linguistic sauce that pours through the storyline and solidifies its premise and edifies the reader with delight and sometimes despair.
October 14, 2020
The thematic scope of this work is almost overwhelming. There are so many topics one could touch on here: camouflage, insomnia, the quincunx, photography and negatives, the boundaries between art and the real world, history as a farce, fire, fanaticism, and so much more. And I appreciated the artistic reach that Fonseca was going for here. I appreciated his prose. But, most likely due to my failure to grasp the implications of all of these themes, I can't say I enjoyed the book itself. The story is bizarre and so much is left for the reader to decipher for themselves. That's not a bad thing in itself, but if the reader fails to decipher what the author is aiming for, then all is for naught. This book confused me, but I can understand it's artistic appeal. I'm left wondering what all this was about? That the farcical force we call history will ultimate lead us down one of two roads; the road that leads to anonymity, or the road that leads us to incomprehensibility? Who the hell knows.
This book needs multiple reads to be fully understood and appreciated, but I don't think I enjoyed it enough to allocate the time for another read.
This book needs multiple reads to be fully understood and appreciated, but I don't think I enjoyed it enough to allocate the time for another read.
October 16, 2022
La vita, un Infinite Jest.
Storie nelle storie. Museo animale è un'opera notevolissima che guarda a Bolaño, Piglia e forse anche a Cortázar. Un romanzo a strati, archivio di materiali eterogenei che Fonseca governa con scrittura precisa, sebaldiana, inserendo ampie digressioni in una trama caratterizzata, tra l'altro, da una buona "profondità" dei personaggi, spesso caratterizzati da un articolato percorso di vita nel quale si mescolano vero e falso in maniera da non lasciare mai al lettore l'impressione di comprenderli nella loro interezza, così che continuano a suggerire nuove possibilità alla trama.
Storie nelle storie. Tra le pagine di questo libro si perde e ci si ritrova come in un labirinto: storie collegate tra loro, che muovono le une dalle altre, aprendo nuove direzioni senza mai garantire al lettore la loro veridicità. Una narrazione centrifuga, che disorienta ed attrae, un viaggio alla ricerca di un mistero che si moltiplica lungo la strada e che in fondo è soli un pretesto per dipanare i temi cari dell'autore.
Qui si parla di camuffamento e fake news, del ruolo dell'arte e della storia, qui si parla di bellezza e distruzione, della ricerca di identità e delle ossessioni. Qui si parla, come in tutti in grandi romanzi, della vita. Qui si costruiscono mondi.
Storie nelle storie. Storie di gente che ha già scelto la sconfitta e non per questo ha smesso di cercare. Storie di gente che decide di intraprendere un percorso tanto folle, provocatorio e ricco di incognite, quanto affascinante. Storie di naufraghi della vita che seguono un sogno e ne fanno un'idea, sapendo che alla fine della strada non troveranno nulla ma che ne sarà valsa comunque la pena perché cos'è la vita? «un progetto che gli uomini si proponevano per perdere tempo, per nascondere il fatto che le fatiche degli uomini sono inutili, magnifiche ma inutili come le belle piume del fagiano».
La vita è un sogno e «il sogno doveva essere così, un lungo scherzo al quale arrendersi, rassegnati al fatto che solo alla fine capiremo qualcosa.»
Forse.
Storie nelle storie. Museo animale è un'opera notevolissima che guarda a Bolaño, Piglia e forse anche a Cortázar. Un romanzo a strati, archivio di materiali eterogenei che Fonseca governa con scrittura precisa, sebaldiana, inserendo ampie digressioni in una trama caratterizzata, tra l'altro, da una buona "profondità" dei personaggi, spesso caratterizzati da un articolato percorso di vita nel quale si mescolano vero e falso in maniera da non lasciare mai al lettore l'impressione di comprenderli nella loro interezza, così che continuano a suggerire nuove possibilità alla trama.
Storie nelle storie. Tra le pagine di questo libro si perde e ci si ritrova come in un labirinto: storie collegate tra loro, che muovono le une dalle altre, aprendo nuove direzioni senza mai garantire al lettore la loro veridicità. Una narrazione centrifuga, che disorienta ed attrae, un viaggio alla ricerca di un mistero che si moltiplica lungo la strada e che in fondo è soli un pretesto per dipanare i temi cari dell'autore.
Qui si parla di camuffamento e fake news, del ruolo dell'arte e della storia, qui si parla di bellezza e distruzione, della ricerca di identità e delle ossessioni. Qui si parla, come in tutti in grandi romanzi, della vita. Qui si costruiscono mondi.
Storie nelle storie. Storie di gente che ha già scelto la sconfitta e non per questo ha smesso di cercare. Storie di gente che decide di intraprendere un percorso tanto folle, provocatorio e ricco di incognite, quanto affascinante. Storie di naufraghi della vita che seguono un sogno e ne fanno un'idea, sapendo che alla fine della strada non troveranno nulla ma che ne sarà valsa comunque la pena perché cos'è la vita? «un progetto che gli uomini si proponevano per perdere tempo, per nascondere il fatto che le fatiche degli uomini sono inutili, magnifiche ma inutili come le belle piume del fagiano».
La vita è un sogno e «il sogno doveva essere così, un lungo scherzo al quale arrendersi, rassegnati al fatto che solo alla fine capiremo qualcosa.»
Forse.
August 23, 2020
This complex, multi-layered novel is, in many ways, an exploration of the means of becoming invisible—of what drives people, like animals, to find ways to disappear.
This book defies an easy review but here is my best effort: https://roughghosts.com/2020/08/23/tr...
This book defies an easy review but here is my best effort: https://roughghosts.com/2020/08/23/tr...
August 18, 2022
Carlos Fonseca, nemmeno trentacinquenne, nasce in Costarica e cresce tra Portorico e gli USA. Deve essersi nutrito con realismo magico caraibico assieme al latte materno, per poi svezzarsi con pane e DeLillo e DFW.
Tutto questo si trova in questo caotico, enigmatico e pretenzioso Museo animale, che denota capacità evocative e descrittive non indifferenti.
Dalle note biografiche si viene a sapere che si è laureato a Princeton ed insegna al King's College di Cambridge.
Ma scrive orgogliosamente in spagnolo.
Da seguire per conferme.
Tutto questo si trova in questo caotico, enigmatico e pretenzioso Museo animale, che denota capacità evocative e descrittive non indifferenti.
Dalle note biografiche si viene a sapere che si è laureato a Princeton ed insegna al King's College di Cambridge.
Ma scrive orgogliosamente in spagnolo.
Da seguire per conferme.
June 10, 2022
Una volta capito che a questo libro ci si deve arrendere senza pretendere di capire dove va a parare, è un attimo: diventa bellissimo.
October 12, 2020
This is a fascinating and absorbing book to read. It is so broad in scope that it feels at the end as though it has been a lot longer than its 320 pages. That’s not to say it drags at all - it’s more a comment about the journey on which the book takes you.
The Goodreads blurb here does an excellent job of describing the book, so I am not going to provide any details of plot. I wrote some notes about the kinds of things that happen only to discover it was all covered in the existing description (which I didn’t read before I read the book because I picked it up purely on the recommendation I received from both Paul and Sam).
One of the reasons I enjoyed reading this book so much is that it talks a lot about photography. (For those who don’t know, I am a photographer). Sometimes, it talks specifically about photography (one of the main characters is also a photographer). Sometimes, it launches into apparent digressions about things like Hopper’s paintings, many of which involve subjects looking out through windows. I noticed a lot of times when the narrative referred to things seen through frames (house windows, aircraft windows, doors etc.), which is a big clue that art, image making being part of that along with concepts of how we see things, is an important topic.
And the “apparent digressions” that I mentioned are also key to the book. A lot of them are factually based but fact and fiction are very carefully woven here. You will often struggle to see the join. And, in fact, the boundary between fact and fiction is another important topic, alongside ideas related to the book’s starting point as two people who share a fascination with camouflage start to meet to plan an exhibition. The book blurb has it right when it talks about interrogating the unstable frontiers between art, science, politics, and religion.
In a slightly worrying trend, this is another book which I find myself immediately putting on my re-read pile. I think it requires at least one more run through it, probably more than that.
The Goodreads blurb here does an excellent job of describing the book, so I am not going to provide any details of plot. I wrote some notes about the kinds of things that happen only to discover it was all covered in the existing description (which I didn’t read before I read the book because I picked it up purely on the recommendation I received from both Paul and Sam).
One of the reasons I enjoyed reading this book so much is that it talks a lot about photography. (For those who don’t know, I am a photographer). Sometimes, it talks specifically about photography (one of the main characters is also a photographer). Sometimes, it launches into apparent digressions about things like Hopper’s paintings, many of which involve subjects looking out through windows. I noticed a lot of times when the narrative referred to things seen through frames (house windows, aircraft windows, doors etc.), which is a big clue that art, image making being part of that along with concepts of how we see things, is an important topic.
And the “apparent digressions” that I mentioned are also key to the book. A lot of them are factually based but fact and fiction are very carefully woven here. You will often struggle to see the join. And, in fact, the boundary between fact and fiction is another important topic, alongside ideas related to the book’s starting point as two people who share a fascination with camouflage start to meet to plan an exhibition. The book blurb has it right when it talks about interrogating the unstable frontiers between art, science, politics, and religion.
In a slightly worrying trend, this is another book which I find myself immediately putting on my re-read pile. I think it requires at least one more run through it, probably more than that.
May 28, 2020
Bu aralar ne güzel kitaplar okudum ya, çok keyifliyim.
September 17, 2020
Sanat nedir sorusuna cevaplar aramak hep hoşuma gidiyor ama hukuk üzerinden bir cevap aramak hiç aklıma gelmezdi.
Hukuk deyince yasaları düşünüyoruz hemen ama aslında daha çok toplumu veya insanlar arasındaki ilişkiyi düzenleyen yazılı sözlü teamuller bütünü demek istediğim.
Banksy'nin memleketine henüz taşınmışken bu cevaba kafa yormak ayrı bir keyif oldu.
Beni merakla peşinden dolaştıran (mümkünse bu arada dünyayı gezdiren) kitaplar okumaya bayılıyorum!
Bu da onlardan biri ama kolay bir okuma kesinlikle değil, ne kadar kesintisiz okunursa keyfine o kadar variliyor.
Sonunda bazı bağlamalara cok da bayilmadim ama zaten bu yolculuğun kendisi güzel, varmak değil.
Hukuk deyince yasaları düşünüyoruz hemen ama aslında daha çok toplumu veya insanlar arasındaki ilişkiyi düzenleyen yazılı sözlü teamuller bütünü demek istediğim.
Banksy'nin memleketine henüz taşınmışken bu cevaba kafa yormak ayrı bir keyif oldu.
Beni merakla peşinden dolaştıran (mümkünse bu arada dünyayı gezdiren) kitaplar okumaya bayılıyorum!
Bu da onlardan biri ama kolay bir okuma kesinlikle değil, ne kadar kesintisiz okunursa keyfine o kadar variliyor.
Sonunda bazı bağlamalara cok da bayilmadim ama zaten bu yolculuğun kendisi güzel, varmak değil.
December 24, 2025
An unnamed art curator (and narrator) investigates the life of a mysterious artist who is fascinated by the natural world. The artist had contacted the narrator to collaborate with her on a project and later leaves the remnants to him. The narrator travels between locations in Europe and Latin America, interviewing people who knew her and analyzing her works. It is an ambitious novel that touches on connectedness (or lack thereof), identity, religion, the nature of truth, politics, obsession, art, nature, philosophy, and relationships. The structure is nonlinear. There is very little that could be called a plot or character development. It contains a strange journey to find a seer in the Central American rainforest. It seems an introspective look at the nature of life. I didn’t love it but didn’t hate it either. It will appeal more to those who enjoy experimental fiction.
September 24, 2021
"After a few months, perhaps imitating the process of incubation they suggested, the words became a sort of talisman that the lawyer carried with him everywhere. He just had to wait, give in to boredom as one surrenders to solitude. One day the egg of experience would be incubated and the truth of the case would be revealed, exact, buoyant, and weightless, like a dream one rises from happy and forgetful. One day he would fall asleep, and when he woke up the case would be just a distant, half-forgotten nightmare, a whisper of what could have been his greatest glory."
It's incredibly difficult to properly review this so won't even going to try. Instead I direct you to Goodreads which profers exceptional ones. I will myself note, in no particular order, some aspects of a extraordinarily unique novel. Perhaps its fulcrum: "Modern art is nothing more than the art history. The modern work is only the construction of the frame for which an object becomes comprehensible to the public as art." Fonseca attempts to examine viability of conceptual art, how it uneasily interacts with politics, how the latter can hold power over the former, draw the lines of legal and illegal, pardonable and punishable. To understand modern art then, for him, was to share the artist's obsession fully.
Divided into five unequal sections, its tone, feel, setting and characters keep changing even though it all connect to an overarching, if not exactly compact, narrative which moves across time and space to fill in gaps / expand on concepts. This is essentially, a novel of ideas, so it needs the requisite intellectual engagement & demands a few rereadings. The book explores photography and framing, art's place in this world and yet its increasing disconnect with it. It questions the boundary between fact and fiction, the artifical and the real, perpetually poking holes. A living, active translation, the original text was significantly reworked and rewritten. I remain in awe of Megan McDowell. Truly a masterpiece.
(I received a finished copy from the publisher in exchange for an honest review.)
April 11, 2020
Müthiş bir kitap okudum. 33 yaşındaki bir yazarın bilgi birikimine hayran oldum, katman katman açılan bu detaylı kitabı yazabilmek için ne okudun, ne yaşadın, neler araştırdın Carlos Fonseca. Şu tatsız günlerde beni gündemden uzaklaştırıp içine çeken bir okuma oldu. Fakat sanılmasın ki sular seller gibi okunuyor, zor ama son derece ufuk açıcı bir kitap, bence bir hazine sandığı...
February 14, 2023
Sudamericano again
Questo è un Libro contenitore.
O Romanzo archivio come lo definisce il suo autore.
Che è un pregio ma anche un difetto.
Un pregio perché rappresenta un progetto ambizioso che si staglia dall'appiattimento di un certo tipo di narrativa che non fa che replicare se stessa, penso ad esempio ai numerosi romanzetti di formazione che proliferano come edere infestanti, in questo romanzo c'è invece una profonda ricerca e varietà di temi.
D'altra parte può essere un difetto perché in mezzo al caos narrativo contenuto in Museo animale si rischia di perdere le fila della comprensione.
Perché i temi narrativi che Carlos Fonseca mescola nella sua storia sono davvero multiformi, sebbene tutti indiscutibilmente interessanti.
Innanzitutto una riflessione sulla fotografia e sull'atto del fotografare che quasi per osmosi passa ad una riflessione sulla moda, vista come arte del camuffamento o del nascondersi, più che dell'apparire, perché, se è vero che scegliamo abiti che mettano in evidenza le nostre qualità fisiche (quando le abbiamo) li scegliamo sicuramente affinché nascondano i nostri difetti.
E poi c'è il tema delle fake news che è di un'attualità sconcertante.
Come si costruiscono o decostruiscono le verità pubbliche
Il processo che porta alle fake news riproduce il gioco del telefono senza fili che si faceva da bambini: il primo bambino racconta un segreto nell'orecchio del vicino il quale a sua volta lo racconta al bambino successivo, e così via fino all'ultimo della fila che ha la responsabilità di raccontare a voce alta Il segreto come lo ha capito, cioè con una evidente distorsione rispetto al segreto originario.
Le fake news nel loro dilagare progressivo stanno rendendo la Storia una storia negativa, grande immondezzaio pieno di notizie spazzatura.
E dalle fake news facile è il salto al concetto del mimetismo animale in natura che ci sorprende sempre per la sua enorme bellezza, ma che rappresenta una forma di inganno e di mistificazione del reale, una fake new operata dalla natura stessa per difendersi.
Così come ogni bugia umana ha sempre, come extrema ratio, quella di proteggere se stessi.
Last but non least, una riflessione ininterrotta attraverso le pagine del romanzo sul concetto di arte contemporanea.
Laddove, dice l'autore, l'arte moderna non è che la Storia dell'arte, non è che la costruzione della cornice nella quale un oggetto diventa comprensibile al pubblico.
Coincide sempre con la sua performance perché è un atto collettivo e diventa la Storia del giudizio sull'arte stessa. Ogni punto di vista personale o soggettivo entra a fare parte dell'opera che si sta giudicando.
Sia chiaro, non siamo assolutamente di fronte ad un saggio e tutte queste considerazioni emergono e si mescolano in una narrazione che ha tutti i connotati della forma Romanzo, dipanandosi su molteplici piani narrativi.
Prende l'avvio da un'amicizia tra un curatore di un museo di storia naturale e una stilista di moda, che alla sua morte prematura lascerà indizi affinché venga ricostruito il suo oscuro passato, ma soprattutto il passato di sua madre, donna camaleontica e bohémienne, dal vivace trasformismo esistenziale che sarà prima a New York una modella e affermata attrice, per poi diventare attivista e in un afflato di tensione New Age di carattere millenaristico scomparire nella foresta amazzonica, per poi ricomparire e rendersi protagonista di un processo mediatico, con l'accusa di avere introdotto distorsioni di notizie, causa di sensibili oscillazioni del mercato azionario.
Carlos Fonseca è un giovane autore del Costarica che ancora una volta dimostra come la letteratura sudamericana sia materia in costante ebollizione, che continuamente sa rinnovarsi, talvolta però anche esagerando nel suo mirabile intento.
Questo è un Libro contenitore.
O Romanzo archivio come lo definisce il suo autore.
Che è un pregio ma anche un difetto.
Un pregio perché rappresenta un progetto ambizioso che si staglia dall'appiattimento di un certo tipo di narrativa che non fa che replicare se stessa, penso ad esempio ai numerosi romanzetti di formazione che proliferano come edere infestanti, in questo romanzo c'è invece una profonda ricerca e varietà di temi.
D'altra parte può essere un difetto perché in mezzo al caos narrativo contenuto in Museo animale si rischia di perdere le fila della comprensione.
Perché i temi narrativi che Carlos Fonseca mescola nella sua storia sono davvero multiformi, sebbene tutti indiscutibilmente interessanti.
Innanzitutto una riflessione sulla fotografia e sull'atto del fotografare che quasi per osmosi passa ad una riflessione sulla moda, vista come arte del camuffamento o del nascondersi, più che dell'apparire, perché, se è vero che scegliamo abiti che mettano in evidenza le nostre qualità fisiche (quando le abbiamo) li scegliamo sicuramente affinché nascondano i nostri difetti.
E poi c'è il tema delle fake news che è di un'attualità sconcertante.
Come si costruiscono o decostruiscono le verità pubbliche
Il processo che porta alle fake news riproduce il gioco del telefono senza fili che si faceva da bambini: il primo bambino racconta un segreto nell'orecchio del vicino il quale a sua volta lo racconta al bambino successivo, e così via fino all'ultimo della fila che ha la responsabilità di raccontare a voce alta Il segreto come lo ha capito, cioè con una evidente distorsione rispetto al segreto originario.
Le fake news nel loro dilagare progressivo stanno rendendo la Storia una storia negativa, grande immondezzaio pieno di notizie spazzatura.
E dalle fake news facile è il salto al concetto del mimetismo animale in natura che ci sorprende sempre per la sua enorme bellezza, ma che rappresenta una forma di inganno e di mistificazione del reale, una fake new operata dalla natura stessa per difendersi.
Così come ogni bugia umana ha sempre, come extrema ratio, quella di proteggere se stessi.
Last but non least, una riflessione ininterrotta attraverso le pagine del romanzo sul concetto di arte contemporanea.
Laddove, dice l'autore, l'arte moderna non è che la Storia dell'arte, non è che la costruzione della cornice nella quale un oggetto diventa comprensibile al pubblico.
Coincide sempre con la sua performance perché è un atto collettivo e diventa la Storia del giudizio sull'arte stessa. Ogni punto di vista personale o soggettivo entra a fare parte dell'opera che si sta giudicando.
Sia chiaro, non siamo assolutamente di fronte ad un saggio e tutte queste considerazioni emergono e si mescolano in una narrazione che ha tutti i connotati della forma Romanzo, dipanandosi su molteplici piani narrativi.
Prende l'avvio da un'amicizia tra un curatore di un museo di storia naturale e una stilista di moda, che alla sua morte prematura lascerà indizi affinché venga ricostruito il suo oscuro passato, ma soprattutto il passato di sua madre, donna camaleontica e bohémienne, dal vivace trasformismo esistenziale che sarà prima a New York una modella e affermata attrice, per poi diventare attivista e in un afflato di tensione New Age di carattere millenaristico scomparire nella foresta amazzonica, per poi ricomparire e rendersi protagonista di un processo mediatico, con l'accusa di avere introdotto distorsioni di notizie, causa di sensibili oscillazioni del mercato azionario.
Carlos Fonseca è un giovane autore del Costarica che ancora una volta dimostra come la letteratura sudamericana sia materia in costante ebollizione, che continuamente sa rinnovarsi, talvolta però anche esagerando nel suo mirabile intento.
April 12, 2020
Roza Hakmen sayesinde yine bambaşka bir kitap okudum. çevirdiği boş kitap yok. matruşka bebek gibi içinden hikayeler çıkan, çok yönlü acayip bir kitap.
November 22, 2022
Ha diverse cose che lo mettono in relazione al più recente La più recondita memoria degli uomini, premio Goncourt 2021: (1) la struttura articolata, con la trama che sembra un labirinto, (2) le continue riflessioni sul concetto di opera d’arte, (3) il plagio come via praticabile per imparare a negoziare con la monumentale quantità di testi già esistenti, (4) culture “altre” che incrociano quella occidentale, (5) scomparsa e anonimato come elemento rilevante dell’opera d’arte stessa, (6) Bolaño che qui è riferimento inequivocabile e nel romanzo di Sarr compare nella lunga epigrafe in testa, (7) Storia e finzione che si mischiano, (8) speculazioni, lettere, articoli.
Museo animale è un po' esasperante e necessariamente incompleto, ha qualche momento didascalico (causa/effetto) da romanzo giallo ed esagera con complicatezze inutili. Si apre con 100 pagine a montare la panna in stile Marías e snocciola un calderone di nomi della storia dell’arte e della letteratura. Allo stesso tempo è affascinante, con un’idea di narrazione rigorosa nascosta sotto strati di trama complessa, frasi spesso efficaci e un’ambizione totalizzante. Quella che potrebbe essere la sua idea di romanzo la mette in bocca a uno dei tanti personaggi minori, ovvero pensare romanzi a tanti strati, romanzi che il lettore potesse leggere come si legge il passar del tempo sulla superficie delle rocce (…) Un romanzo vuoto, pieno di polvere e aria, un romanzo geologico che fotografi in un istante assoluto il passare del tempo. Un romanzo archivio, ecco. E qui sfiora Sebald.
Quasi tutto ciò che conta accade nel cuore della notte, tra l’insonnia generale. La notte come la possibilità di un mondo dietro al mondo. La spedizione verso Sud ha la lentezza e l’epica catastrofica della disfatta di Robert Falcon Scott tra le nevi antartiche.
Quasi imperdibile per ogni detective selvaggio che si rispetti.
In un ipotetico confronto con Sarr, vince Fonseca.
[78/100]
Frasario minimo/
∞ E mi dico: saranno anche le tre, ma qualcuno deve restare sveglio per registrare la scena che, altrimenti, si perderebbe.
∞ Nella casa di fronte si è accesa una luce e attraverso la finestra distinguo la sagoma di una donna che prepara il caffè. Sta facendo giorno, mi dico (…) La guardo di nuovo, la sagoma femminile affilata nella finestra. Mi domando se potrei amarla. Noi uomini schivi siamo fatti così: amiamo ciò che sta dietro le finestre. La vicinanza ci è insopportabile.
∞ Partorivo idee folli: portare un animale vivo al museo, elaborare un'anatomia dello sguardo, riempire la sala di ritratti di occhi in una confusione di sguardi che non consentisse più di capire quali erano animali e quali umani.
∞ Qual è il suo vero nome? Carolyn Toledano. Ma dire “vero nome” significa non aver capito niente di quello che ho detto fin qui.
∞ Si dice che c'è un solo mestiere adatto a un uomo che ha visto ciò che ha visto lui: il fotografo di miniere.
∞ Fu allora che si rivide davanti l'immagine di quell'intellettuale dagli occhialini rotondi di cui aveva letto una settimana prima. Vide quell'uomo chiamato Gramsci rinchiuso in un carcere italiano, intento a scrivere sui suoi quaderni teorie che nessuno avrebbe letto se non molto tempo dopo, immerso in una serie di ossessioni che tuttavia avrebbero finito per restituirlo a quel mostro sociale dal quale era stato espulso.
∞ Un mondo in cui esistevano ancora frasi per definire i malesseri era un mondo praticabile.
∞ Penso a Wilde, penso a Gramsci, e l'unica immagine che gli venne alla mente fu qualcosa che aveva sentito anni prima in televisione: la storia di un monaco buddista che aveva passato gli ultimi quindici anni della sua vita a meditare in attesa dell'istante finale in cui il suo spirito si sarebbe espresso in un gesto perfetto.
∞ Di nuovo la lista di nomi, penso. Come se dietro qualsiasi serie arbitraria si nascondesse una teoria cosmogonica.
∞ Di quale gruppo faceva parte, di quello degli scomparsi o di quello di chi era ritornato per raccontare la propria scomparsa?
∞ Ho sognato che la natura non esisteva.
∞ La fine appartiene al Sud.
∞ E dopo la fine?
∞ Pensa al culmine di quella traiettoria assurda e si dice che i finali dovrebbero essere così: non tanto un taglio brusco né una soluzione assoluta, neppure la proposta di un orizzonte aperto, ma un punto dove si arriva sfiniti.
Museo animale è un po' esasperante e necessariamente incompleto, ha qualche momento didascalico (causa/effetto) da romanzo giallo ed esagera con complicatezze inutili. Si apre con 100 pagine a montare la panna in stile Marías e snocciola un calderone di nomi della storia dell’arte e della letteratura. Allo stesso tempo è affascinante, con un’idea di narrazione rigorosa nascosta sotto strati di trama complessa, frasi spesso efficaci e un’ambizione totalizzante. Quella che potrebbe essere la sua idea di romanzo la mette in bocca a uno dei tanti personaggi minori, ovvero pensare romanzi a tanti strati, romanzi che il lettore potesse leggere come si legge il passar del tempo sulla superficie delle rocce (…) Un romanzo vuoto, pieno di polvere e aria, un romanzo geologico che fotografi in un istante assoluto il passare del tempo. Un romanzo archivio, ecco. E qui sfiora Sebald.
Quasi tutto ciò che conta accade nel cuore della notte, tra l’insonnia generale. La notte come la possibilità di un mondo dietro al mondo. La spedizione verso Sud ha la lentezza e l’epica catastrofica della disfatta di Robert Falcon Scott tra le nevi antartiche.
Quasi imperdibile per ogni detective selvaggio che si rispetti.
In un ipotetico confronto con Sarr, vince Fonseca.
[78/100]
Frasario minimo/
∞ E mi dico: saranno anche le tre, ma qualcuno deve restare sveglio per registrare la scena che, altrimenti, si perderebbe.
∞ Nella casa di fronte si è accesa una luce e attraverso la finestra distinguo la sagoma di una donna che prepara il caffè. Sta facendo giorno, mi dico (…) La guardo di nuovo, la sagoma femminile affilata nella finestra. Mi domando se potrei amarla. Noi uomini schivi siamo fatti così: amiamo ciò che sta dietro le finestre. La vicinanza ci è insopportabile.
∞ Partorivo idee folli: portare un animale vivo al museo, elaborare un'anatomia dello sguardo, riempire la sala di ritratti di occhi in una confusione di sguardi che non consentisse più di capire quali erano animali e quali umani.
∞ Qual è il suo vero nome? Carolyn Toledano. Ma dire “vero nome” significa non aver capito niente di quello che ho detto fin qui.
∞ Si dice che c'è un solo mestiere adatto a un uomo che ha visto ciò che ha visto lui: il fotografo di miniere.
∞ Fu allora che si rivide davanti l'immagine di quell'intellettuale dagli occhialini rotondi di cui aveva letto una settimana prima. Vide quell'uomo chiamato Gramsci rinchiuso in un carcere italiano, intento a scrivere sui suoi quaderni teorie che nessuno avrebbe letto se non molto tempo dopo, immerso in una serie di ossessioni che tuttavia avrebbero finito per restituirlo a quel mostro sociale dal quale era stato espulso.
∞ Un mondo in cui esistevano ancora frasi per definire i malesseri era un mondo praticabile.
∞ Penso a Wilde, penso a Gramsci, e l'unica immagine che gli venne alla mente fu qualcosa che aveva sentito anni prima in televisione: la storia di un monaco buddista che aveva passato gli ultimi quindici anni della sua vita a meditare in attesa dell'istante finale in cui il suo spirito si sarebbe espresso in un gesto perfetto.
∞ Di nuovo la lista di nomi, penso. Come se dietro qualsiasi serie arbitraria si nascondesse una teoria cosmogonica.
∞ Di quale gruppo faceva parte, di quello degli scomparsi o di quello di chi era ritornato per raccontare la propria scomparsa?
∞ Ho sognato che la natura non esisteva.
∞ La fine appartiene al Sud.
∞ E dopo la fine?
∞ Pensa al culmine di quella traiettoria assurda e si dice che i finali dovrebbero essere così: non tanto un taglio brusco né una soluzione assoluta, neppure la proposta di un orizzonte aperto, ma un punto dove si arriva sfiniti.
September 7, 2023
3.5/5
Bazı kitaplar kalbe, bazı kitaplar akla, bazı kitaplar da her ikisine sesleniyor. Hayvan Müzesi akla hitap eden kitaplardan. Hikayesini ilgi çekici bir yapıyla, farklı anlatıcılar üzerinden birden fazla meseleyi ele alarak anlatıyor. Bunu yaparken de birçok başka metne, sanatçıya referans vermeyi ihmal etmiyor. Sözü geçen isimlerin çoğunu bilmediğim için zaman zaman ara verip isimleri araştırdım. Özellikle hikaye özelinde de yer alan sanat/gerçeklik ayrımına (sınırına demek daha doğru belki) dair bilmediğim çok şey öğrendim. Yazarın birikimi ve ele aldığı meseleleri temellendirmesi takdire şayan. Gelgelelim Hayvan Müzesi’ndeki birçok şey bana göre fazla mekanik. Özellikle hem ana karakterler hem yan karakterler sürekli bir amaca hizmet etme halindeler. İnsani yanlarını görmek kolay olmadığı gibi bu kadar çok meseleyi ele alıp böylesine katmanlı bir yapı kurunca kaçınılmaz olarak bir türlü derinleşmiyorlar da. Böyle olunca da okuyucu olarak metinle bağım ne yapsam da kuvvetli olamıyor. Yazarın yazarlık becerisine, tartıştığı, düşündüğü tüm konulara olan yaklaşımına diyecek tek sözüm yok ama “iyi bir romandan” beklediğim bu mu, ondan emin değilim. Yazarın yayınlanan diğer romanını da okuyacağım.
Bazı kitaplar kalbe, bazı kitaplar akla, bazı kitaplar da her ikisine sesleniyor. Hayvan Müzesi akla hitap eden kitaplardan. Hikayesini ilgi çekici bir yapıyla, farklı anlatıcılar üzerinden birden fazla meseleyi ele alarak anlatıyor. Bunu yaparken de birçok başka metne, sanatçıya referans vermeyi ihmal etmiyor. Sözü geçen isimlerin çoğunu bilmediğim için zaman zaman ara verip isimleri araştırdım. Özellikle hikaye özelinde de yer alan sanat/gerçeklik ayrımına (sınırına demek daha doğru belki) dair bilmediğim çok şey öğrendim. Yazarın birikimi ve ele aldığı meseleleri temellendirmesi takdire şayan. Gelgelelim Hayvan Müzesi’ndeki birçok şey bana göre fazla mekanik. Özellikle hem ana karakterler hem yan karakterler sürekli bir amaca hizmet etme halindeler. İnsani yanlarını görmek kolay olmadığı gibi bu kadar çok meseleyi ele alıp böylesine katmanlı bir yapı kurunca kaçınılmaz olarak bir türlü derinleşmiyorlar da. Böyle olunca da okuyucu olarak metinle bağım ne yapsam da kuvvetli olamıyor. Yazarın yazarlık becerisine, tartıştığı, düşündüğü tüm konulara olan yaklaşımına diyecek tek sözüm yok ama “iyi bir romandan” beklediğim bu mu, ondan emin değilim. Yazarın yayınlanan diğer romanını da okuyacağım.
August 30, 2018
Uy, no sé ni por dónde empezar.
Es un libro con un lenguaje tan bello y usado de manera tan enigmática que no te permite soltarlo, vas caminando a su lado, oliendo lo que describe, sospechando lo que sospecha, mirando cómo mira. Cada detalle es mágico. El problema es que no llegué a entender cuáles de los tantos detalles, personajes, eventos o figuras, serían realmente los relevantes para la historia, y cuáles, meros adornos.
Toda la parte del arte me recordó a Siri Hustvedt. La farsa (o tragedia) me fascina.
En momentos me dejaba llevar por el vocabulario, sólo leía y disfrutaba, en otros trataba de entender de qué iba la historia (creo que nunca lo supe al final), en los mejores, gritaba un Eureka porque trazaba una ruta o descubría una intención.
Busqué al autor, me parece que no usa redes sociales, quise preguntarle muchas cosas, lo haré la semana entrante en el Festival Hay de Querétaro.
Es difícil decir que algo te gusta aunque no lo terminas de descifrar, pero a mi me gustó, incluso no descifrarlo del todo.
Es un libro con un lenguaje tan bello y usado de manera tan enigmática que no te permite soltarlo, vas caminando a su lado, oliendo lo que describe, sospechando lo que sospecha, mirando cómo mira. Cada detalle es mágico. El problema es que no llegué a entender cuáles de los tantos detalles, personajes, eventos o figuras, serían realmente los relevantes para la historia, y cuáles, meros adornos.
Toda la parte del arte me recordó a Siri Hustvedt. La farsa (o tragedia) me fascina.
En momentos me dejaba llevar por el vocabulario, sólo leía y disfrutaba, en otros trataba de entender de qué iba la historia (creo que nunca lo supe al final), en los mejores, gritaba un Eureka porque trazaba una ruta o descubría una intención.
Busqué al autor, me parece que no usa redes sociales, quise preguntarle muchas cosas, lo haré la semana entrante en el Festival Hay de Querétaro.
Es difícil decir que algo te gusta aunque no lo terminas de descifrar, pero a mi me gustó, incluso no descifrarlo del todo.
Displaying 1 - 30 of 142 reviews