Gelezen. Deze griezel- en spookverhalenbundel van de Nederlandse Catherine Duval (192?-?).
Samen met Katinka Lannoy (lees haar verhalenbundels 'Tussen elf en één', deel 1 en 2!) was ze een van de weinige vrouwelijke auteurs in de Nederlandstalige letteren die griezelverhalen schreef. Haar liefde voor het occulte had ze van haar grootvader, die spiritist was geweest. In interviews vertelde Duval dat ze zelf in enkele spookhuizen had gewoond en dat haar verhalen haar door een onzichtbare entiteit werden ingefluisterd; hij vertelde en zij schreef op. Ondertussen is Catherine Duval wat weggedeemsterd, maar haar werk is nog erg geliefd bij een kleine groep fans van het genre, haar boeken zijn erg moeilijk te vinden. Ik ben dan ook blij dat ik een exemplaar van 'De onsterfelijken' heb gevonden.
Spannende verhalen over mysterieuze vrouwen die in nevel oplossen, een schijnbaar verlaten huis waar honderden spookachtige katten zich schuilhouden om ongenode en ongewenste gasten te verscheuren, een ontmoeting met de overleden bewoners van een vervallen kasteel: lees Catherine Duval als je van cosyhorror en mysterie houdt. Haar beste werk werd vergeleken met dat van Poe en Dahl. Helaas vond ik het langste verhaal in de bundel, 'De gevloekten', het zwakst: een pathetisch liefdesverhaal waar maar geen eind aan leek te komen. Maar de andere verhalen maakten dat ruimschoots goed.
Duval stond erom bekend dat zij in haar verhalen over geesten en demonen ook over liefde en romantiek schreef. Dat kwam in internationale horrorliteratuur te weinig aan bod, vond ze. Zo heeft een van de vrouwelijke personages in 'De onsterfelijken' seks met een geest! Girl, u okay? 🧐 Aparte en sfeervolle verhalen die je moeilijk weg kan leggen! Het is zeker de moeite waard eens naar haar werk te zoeken. Vooral de bundels 'Geliefde demon', 'Een handvol schelpen' en 'De bruiden van Lannismoore' kan ik erg aanbevelen!
Zes korte verhalen variërend van tien tot zestig bladzijden. Sommigen zijn romantisch, anderen simpel en luchtig, maar allemaal hebben ze iets duisters over zich. Wellicht niet echt als horror te classificeren (met uitzondering van 'De witte kat'), maar spannend zijn ze zeker!
Voor mijn persoonlijke herinnering: • Paarse papavers: ★★★★☆ • De witte kat: ★★★★★ • Het huis met de deuren: ★★★★★ • De geur van late rozen: ★★★☆☆ • De gevloekten: ★★★★★ • De nacht van de wolf: ★★★★☆
Zes genrematige spookverhalen uit 1978. Catherine Duval-Van Altena is een Nederlandse auteur wier werk volgens de flaptekst vergeleken mag worden met dat van E. A. Poe en Roald Dahl (au!). Het verhaal "De witte kat" (over Poe gesproken) mag er wezen; de rest is weinig verrassend en nogal braaf. Jammer.