藤子・F・不二雄SF短編＜PERFECT版＞（１）ミノタウロスの皿

藤子・F・不二雄SF短編 #1

by Fujiko F. Fujio, 藤子・Ｆ・不二雄

藤子・F・不二雄のSF短編112話を全8巻に完全収録した“PERFECT版”が登場！　鋭い風刺精神を存分に発揮した「藤子美学の世界」にどっぷり浸かれる作品集！

ある日突然、ある町のスーパーマーケットのむすめが、スーパーマンになってしまった。「女の子のくせに、えらいものになってくれたね」と嘆く両親だったが、町内会長がやって来て、「スーパーマンの店と大はやりになるだろう」と言ったことから、両親は大喜び。「がんばってスーパーマンをやりなさい」と言われるものの、むすめは何をしたらいいのかわからず……（第1話）。
乗っていた惑星間航行ロケットが故障し、生き残ったのはオレ1人。水、食料ともに底をついたが、救助艇がくるのは23日後だという。やっとの思いで不時着した地球型の惑星。そこには低い段階ながらも文明があり、ミノアというかわい子ちゃんとも出会うことができた。ところが、その文明というのが実は……（第2話）。

目次
第1話　スーパーさん
第2話　ミノタウロスの皿
第3話　ぼくのロボット
第4話　カイケツ小池さん
第5話　ボノム＝底ぬけさん＝
第6話　ドジ田ドジ郎の幸運
第7話　じじぬき
第8話　ヒョンヒョロ
第9話　自分会議
第10話　わが子・スーパーマン
第11話　気楽に殺ろうよ
第12話　アチタが見える
第13話　換身
第14話　劇画・オバQ
第15話　イヤなイヤなイヤな奴

Genres: Manga

361 pages, Kindle Edition

First published July 25, 2000

About the author

Fujiko F. Fujio (藤子・F・不二雄) was a penname of Japanese significant cartoonist Hiroshi Fujimoto. After leaving his native home for Tokyo, he started his drawing career collaborating with his partner and long-time friend, Abiko Motoo who later held the penname Fujiko Fujio A. Their co-penname was Fujiko Fujio, which became well-known in Japan and in many countries. Fujimoto and his companion became briefly students of the greatest Japanese cartoonist Osamu Tetsuka.

Fujiomoto saparated from his buddy in 1987 due to a cancer, and took the penname 'Fujiko F. Fujio'. He still released his many volumes of 'classic' manga which inspired numerous children and becoming adults all around the world.

He died from the effect of liver failure.

Reviews

[Kat Sira · Rating 5 out of 5]

ใครจะรู้ว่าหนังสือการ์ตูนชุดหนึ่ง จะสามารถเปลี่ยนแปลงโลกทัศน์ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้ตลอดกาล

หนังสือชุดนี้ประกอบด้วยตอนสั้นๆหลายตอนมาประกอบกัน แม้ว่าแต่ละตอนจะมีแค่ไม่กี่หน้า แต่สามารถที่จะเล่าเรื่องราวได้ครบถ้วน

หนังสือชุดนี้เป็นการ์ตูนไซไฟที่เล่าถึงปรัชญาในการใช้ชีวิต เนื้อเรื่องเล่าอย่างเรียบง่าย (แต่ลึกสุดๆ) หลายเรื่องถ่ายทอดความไร้เดียงสาของเด็กๆ แต่บางเรื่องก็อ่านแล้วต้องสะอึกกับความโหดร้ายของโลกแห่งความเป็นจริง

เรานับถือในความล้ำของคนเขียนมากๆค่ะ บางตอนเขียนก่อนที่เราจะเกิด แต่กลับสามารถทำนายอนาคต(ในปัจจุบัน)ได้อย่างแม่นยำ

ขอยกตัวอย่างตอนหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงการมองโลกของเราไปเลย

ชายแก่คนหนึ่งสามารถที่จะย้อนเวลากลับไปแก้ไขความผิดพลาดของเขาในอดีตได้ เขาพยายามทำทุกทางเพื่อโน้มน้าวตัวเองในวัยหนุ่มให้ไม่ตัดสินใจผิดๆ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ตัวเขาในวันหนุ่มก็ยังดื้อดึง คงเลือกเส้นทางเดิม ส่งผลให้ชีวิตในวัยแก่ของเขาเลวร้ายเหมือนเดิม

จำได้ว่าครั้งแรกที่อ่านเมื่อยังเป็นเด็กน้อย เราก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเวลาผ่านไปเราก็เริ่มเข้าใจโลกมากขึ้น… คนเราเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้หรอกนะ แม้ว่าจะมีโอกาสย้อนเวลากลับไปได้ แต่ถ้าเรายังเป็นคนเดิมอยู่ก็ไม่แน่ว่าเราจะเปลี่ยนความคิด แต่ความผิดพลาดสิถึงจะเป็นครูให้เราเติบโตขึ้น… เพราะฉนั้น อย่ามามัวที่จะเสียใจกับอดีตอยู่เลย แต่จงเอาความผิดพลาดนั้นมาแก้ไขอนาคตเถอะ

หลายปมในหนังสือเล่มนี้ได้หยั่งรากลึกในความคิดของเรา และเติบโตมาจนกลายเป็นเราในปัจจุบัน บางตอนเมื่ออ่านจบแล้ว เราก็ต้องกลับตั้งคำถามให้ตัวเอง แต่บางตอนก็เป็นคำตอบของคำถามที่เราถามตัวเองมาหลายปี

เป็นหนึ่งในหนังสือที่อยากกราบคนเขียนจริงๆค่ะ

[Lol · Rating 5 out of 5]

From my profile picture alone one can tell I am a massive fan of Doraemon; in fact, a massive fan would be severe understatement, Doraemon is quite literally part of who I am, and the impact this intellectual property had on me during my most formative years, if not preceding my formative years when the core of who I'm was but a nascent blur of could be and perhaps, is impossible to put into worded language. It constantly surprises me, have me flabbergasted if anything, that the Western cultural landscape so infused with Japanese pop culture has little to no presence of Doraemon in it, and to that, I do not fault my dear blue robotic raccoon; I fault the entire Western society.

I sought out Fujiko F. Fujio's collection of strange fictions for the first time when I was still in high school, coaxed by the various creepypasta-like articles covering this work. It was jarring, and it still is to this day, to see so many overtly bleak and cynical stories be rendered in Fujiko's iconic impressionistic art style. Characters are expressive, comical, round at the edges, yet the stories they told, in complete contrast to the child-like wonder presented in Fujiko's other works, lay bare a view of the world only those who had witnessed many years of unrelenting living would be able to formulate.

The few stories that left the strongest impression on me:

Meeting of the Self has a truly batshit insane ending. Just seeing that child hopping off the window in one panel and the next panel nothing an empty room has me truly so stunned, I ended up laughing my ass off because there is no other way to react to that.

The Q-taro one-shot story is like a long conceding sigh, coming from one of the most renown children's media creator. The innocence of youth and childhood under his drawing pen cannot match with the reality of growing into a society where dreams and aspiration were to be left behind as one would a child's fantasy.

The Abandoned Child and several other stories put in pretty overt terms Fujiko's anxiety for the future, the kind of anxiety rampant during the dawn of the 21st century. In retrospects, aspects of this premillennial anxiety dated rather horribly; in the age of John Calhoun where Earth's overpopulation and consequently the draining of resources are constantly in the public spotline, who could predict in the following century that underpopulation would be society's greatest perile where every developed country now stares at their birth rate like a gambling addict looking at lottery outcome.

The story where the national prime minister announces people over the age of 72 would no longer receive any social benefits, not even food rations, is one that scared me the most when I first read it as a high schooler. This has to be the most No Country For Old Men story that has ever No Country for Old Men, even more so than, you guess it, No Country for Old Men. Well, Fujiko would be happy to know that, instead of being retired from society at large as their seniority rendered them unproductive and useless to the public, old people in the modern age did not roll over and die like he feared, but instead they grab onto power and never let go. The American presidency is a competition between two walking coffins, and young people are bearing the brunt of a progressively calcified society, where the geriatric ruled with no regard for the future or their offsprings, burning fuels at a record pace to enjoy the comfort of today at the detrimental expense of tomorrow.

The one where human society comes to accept murder and sex as something completely mundane while eating as something deeply shameful and private moved me so much as a young teen, I'm pretty sure it was to blame for the fucked up relationship I have with food throughout my adulthood. Fujiko literally gives me eating disorder. Thanks, gramp.

And much more. Fujiko is honest in these short stories, perhaps even too honest, and I couldn't help but see a deeply humanitarian old man, whose anxiety and despair for an uncertain future and his own aging soul, he chose to harbor for himself so he could cultivate dreams and optimism for millions of children like me. For that, I pay my most sincere respect.

Only reason I'm not giving this 5/5 is because translated copies of this book are extremely hard to procure, and the copy I did read, translated into Chinese by a Hong Kong publisher, feature some of the worst translation I have ever laid my eyes upon. It isn't even machine translation, because machine would not have done what this translator did, as they invent ways on the spot to convey a simple dialogue in the most convoluted way possible. I read this book in my mother language as though I'm learning an entirely new one, truly obnoxious. 4.5/5, closer to a 5 than a 4.

[Khánh Ngô · Rating 5 out of 5]

Rất hay!

[Art Mlang · Rating 5 out of 5]

Classic dark manga for anyone.