Ischa Meijer, 25 jaar geleden overleden, was niet alleen de beste interviewer van Nederland, maar ook columnist, dichter, theatermaker, zanger, beroepsprovocateur, rokkenjager, hoerenloper, Holocaustoverlever, socialite en tv-persoonlijkheid. Waar Ischa kwam werd het spannend, en iedereen had een mening over hem.
Als baby zat hij met zijn ouders in concentratiekamp Bergen-Belsen. Na een roerige jeugd ontvluchtte hij het getraumatiseerde gezin, waarna hij op afstand een gevecht met zijn ouders bleef leveren, in woord en geschrift. Uiteindelijk stierf hij niet lang na hen, op 14 februari 1995, zijn 52ste verjaardag.
In dit boek schetsen de dertig mensen die hem het best hebben gekend _ vrienden, familie, geliefden en collega’s _ een genadeloos eerlijk portret van hem, dat tegelijkertijd liefdevol en nietsontziend is. Het is de ultieme karakterschets van een fascinerende man.
Gijs Groenteman (1974) is interviewer en columnist. Hij schreef de biografie De Willem Ruis Show, heeft een wekelijkse column in Het Parool, maakte De Grote Harry Bannink Podcast en is wekelijks te horen in de Volkskrant-podcast Met Groenteman in de kast.
‘Een openhartig levensverhaal dat met veel vaart wordt verteld.’ Henk van Gelder, NRC Handelsblad
‘Ik vond het fascinerend. Heb keihard gelachen, en was ook van tijd tot tijd oprecht ontroerd. (...) Hij moet wel echt erg leuk zijn geweest. Krijg zin om interviews van hem opnieuw te gaan beluisteren/zien.’ Marja Pruis, De Groene Amsterdammer
Een "mondelinge" biografie over een fascinerende en (voor mij) inspirerende figuur: hij was niet alleen volgens velen de beste interviewer van Nederland, maar ook toneelspeler, columnist, dichter, romanschrijver - naast onruststoker, raddraaier en verleider in privétijd. De drijfveren en veelzijdigheid van Ischa komen in dit boek duidelijk naar voren. In de inleiding schrijft Groenteman dat het onverteerbaar is dat er steeds meer mensen op de wereld komen die nooit met Ischa op dezelfde wereldbol hebben geleefd: voor mij waren dit ook maar twee jaren, dus dat mag geen naam hebben, maar ik ben blij dat ik Ischa door deze biografie toch wat beter heb leren kennen.
Wel echt een leip leven. Ook wel vlot opgeschreven. Op een gegeven moment wordt zo’n ‘oral history’ nogal repetitief, met telkens meerdere mensen achter elkaar die zo goed als hetzelfde zeggen. Dmdda: een netflix documentaire.
Mooi zo’n biografie in interviews. Interessante fragmenten, per periode bij elkaar gezet; werkt goed. Ook fascinerend hoe mild iedereen over Ischa Meijer praat, ondanks de nare manier waarop hij veel mensen toch ook heeft behandeld.
Je mag natuurlijk geen diagnose plakken op basis van media-optredens en biografische informatie. Maar echt iedereen noemt korte concentratieboog, impulsiviteit, veel praten, mensen onderbreken, rusteloosheid. Boeken niet uit kunnen lezen, studie niet afgemaakt (ondanks goede intelligentie), verslavingen, emotieregulatie problemen. Wel jarenlange psychoanalyse, maar heeft niemand ook gedacht aan ADHD? Naast de tweede generatie problematiek natuurlijk. Wel mooi dat hij die term heeft bedacht trouwens.
Zeer meeslepend portret, meesterlijk gecomponeerd uit talloze interviews met zijn intimi. Trauma was de motor van Ischa's interviewtechniek, maar ook zoveel meer: zijn Brief aan mijn moeder (1974) leidde tot concreet regeringsbeleid voor tweede generatie Holocaustslachtoffers. Eerste e-book dat ik las.
Voor een biografie is dit een heel mooie vorm: het leest heel fijn, je kunt het tussendoor even wegleggen en altijd de draad weer oppakken. Bovendien schetst het geheel een geloofwaardig en genuanceerd beeld van Ischa, met al zijn bijzondere en zijn irritante kanten. Uiteindelijk weet je niet zeker of je blij bent dat je hem niet gekend hebt of dat dit juist als een gemiste kans voelt.
Inzicht in het topje van de ijsberg wie Ischa Meijer was. Informatief. Ischa wordt weergegeven als een actieve, beschadigde, naar zichzelf zoekende man met een enorme drijfveer.