What do you think?
Rate this book
Μπλε Κομήτης #9
Μπλε κομήτης #9
66 pages, Paperback
First published June 22, 2019
1 person is currently reading
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 30, 2019
Σταθερά η "Σατάνια" είναι για μένα το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του τεύχους. Αγαπώ σχέδιο από "μέρες λατρείας", μπορεί να είναι και το πιο ωραίο σχέδιο που έχω δει σε κόμικ εβερ. Η ιστορία του "Kobane calling" είναι πολύ σημαντική και λέγεται με πολύ ωραίο τρόπο και αρκετά εύπεπτο, ενώ η "πολιορκία" ήταν πολύ ωραίο κλείσιμο στο τεύχος.
May 21, 2020
Σε άτακτα χρονικά διαστήματα κοιτάζω την λίστα μου στο Goodreads και είτε αφαιρώ βιβλία που τελικά δεν θέλω να διαβάσω είτε προσθέτω καινούρια. Όταν πριν από μερικούς μήνες σκρολάροντας έπεσα πάνω στον "Μπλε κομήτη" διαπίστωσα ότι είχα ξεχαστεί στο 9 οπότε ήρθε η ώρα να προσθέσω το 10. Μετά από 10 λεπτά έμαθα τι είχε γίνει: δεν πρόκειται να υπάρξει 10.
Γέμισα αυτό το αίσθημα της απώλειας, μετά η επόμενη απορία: αγοράζω όσα μου λείπουν πριν εξαντληθούν ή πετάω/χαρίζω όσα έχω και αρχίζω να το ξεχνάω; Ότι και να έκανα θα το μετάνιωνα, αποφάσισα να κάνω αυτό που θα μετάνιωνα λιγότερο: αγορά των τελευταίων τριών που μου έλειπαν και απόφαση να γράψω επικήδειο.
Πρώτα τα αρνητικά, τι δεν θα λείψει: Οι πολιτικές τοποθετήσεις στο τεύχος 4. Ο χώρος των κόμικ στην Ελλάδα και αλλού δεν εκφράζεται πολιτικά και όποτε εκφράζεται κρετινοπιθικίζει αριστερόστροφες θέσεις. Στο τεύχος 4 νομίζω έχουμε μια αγιογραφία μιας λατινοαμερικάνας κομουνίστριας, νομίζω με το παρατσούκλι Πασιονάρα, η οποία έδρασε στην δεκαετία του 50. Στον ίδιο ιστορικό χρόνο είχαμε την επιβολή δικτατορίας στην Κούβα με χιλιάδες εκτοπίσεις, εκτελέσεις, τάγματα εργασίας, δολοφονίες, τα γνωστά. Στην τελευταία σελίδα νομίζω του ίδιου τεύχους έχουμε την Γη με τον Θεό να κλαίει για το πως κατάντησε. Στο πως κατάντησε θυμάμαι τις κλασσικές καρικατούρες με το χρυσαυγίτικο Ορκ. Αλήθεια που είναι ο τζιχαντιστής που αποκεφάλιζε και σταύρωνε/βίαζε Γιεζίντη; Ο Μαδούρο που εξαθλίωνε εκατομμύρια με τις πολιτικές του; Τέτοια γεγονότα έχουν εξοστρακιστεί από τον κάθε "Μπλε Κομήτη" στη χώρα μας και για αυτό πρέπει να ντρεπόμαστε.
Τώρα η σχέση μου με το περιοδικό: έπεσε στα χέρια μου όταν βρέθηκα σε ένα κατάστημα κόμικ πριν από 3 (;) χρόνια και ζήτησα να δω δουλείες Ελλήνων δημιουργών μιας και ένιωθα ότι είχα χάσει επαφή. Μόλις το είδα κόλλησα και αγόρασα τα πρώτα δύο τεύχη. Μετά ο κομήτης έγινε κομμάτι των ταξιδιών μου στο σπίτι των γονιών μου: όποτε ήταν να πάω ή να έρθουν αγόραζα ένα ή περισσότερα τεύχη ηλεκτρονικά και είτε τα έβρισκα στο σπίτι είτε τα φέρνανε με τις βαλίτσες. Μου άρεσε (με εξαίρεση τα παραπάνω) για... τα πάντα: ξεχωριστοί και διαφορετικοί δημιουργοί, ποιότητα σχεδίων, ποιότητα χαρτιού, ποσότητα ύλης σε κάθε τεύχος τι να πρωτοπούμε τώρα. Επίσης είχε αυτό που θα ήθελα από ένα περιοδικό (και προσπαθώ να βγάζω στο podcast) κάθε φορά έβρισκα κάτι στα γούστα μου, κάτι που ποτέ δεν θα αγόραζα γιατί δεν είναι το στυλ μου αλλά ήταν τόσο καλό που το διάβαζα, επίσης κάτι που δεν θα αγόραζα γιατί δεν ήξερα ότι υπάρχει και το ανακάλυπτα εκεί, και πράγματα που γενικά δεν διαβάζω όπως τις τρισέλιδες ιστορίες για τις οποίες όμως στον "κομήτη" έκανα μια εξαίρεση και διάβασα 3-4.
Από τα παραπάνω και μόνο θα λείψει και πολύ. Περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο θα μου λείψει σε σημείο που όταν κατάλαβα πως διαβάζω και "τελειώνω" το 9ο τεύχος να νιώσω πόνο. Ο "Μπλε Κομήτης" ήταν για μένα όποτε τον διάβαζα μια σύνδεση με κομμάτια του εαυτού μου που μεταναστεύοντας ή και μεγαλώνοντας αναγκάστηκα να αφήσω πίσω ή ίσως και να σκοτώσω. Βόλτες σε κομιξάδικα στα Εξάρχεια, ξεφύλλισμα, αγορά κάτι από τοπικούς δημιουργούς "για να βοηθήσουμε" παλιά ή γιατί "είναι πραγματικά καλό και αξίζει" αργότερα (το εξήγησε πολύ καλά ο Rubus εδώ https://www.fetareport.gr/podcast/72). Αυτή η γραμμή πλέον έχει σπάσει, είτε θα σταματήσει είτε θα αναπληρωθεί το κενό με κάτι άλλο όπως πάντα γίνεται στη ζωή.
Τι θα ζητούσα από τους δημιουργούς: Αν είναι δυνατό να "μάζευαν" τα τέλη των ιστοριών που δεν πρόλαβαν να εκδώσουν και να τα έβαζαν σε ένα PDF ως "τεύχος 10" το οποίο θα μπορούσαμε να το κατεβάσουμε με ή χωρίς πληρωμή. Όσοι θα μπορούσαμε τα τα εκτυπώναμε και έτσι η συλλογή των κομητών θα ήταν πραγματικά πλήρης. Είναι δύσκολο και χωρίς μεγάλες απολαβές, αλλά θα έκανε καλό.
Όπως και να έχει ο κομήτης πέρασε, ο αστερισμός Polaris όμως είναι ακόμη στον ουρανό και το φως του έρχεται σε εμάς.
Γέμισα αυτό το αίσθημα της απώλειας, μετά η επόμενη απορία: αγοράζω όσα μου λείπουν πριν εξαντληθούν ή πετάω/χαρίζω όσα έχω και αρχίζω να το ξεχνάω; Ότι και να έκανα θα το μετάνιωνα, αποφάσισα να κάνω αυτό που θα μετάνιωνα λιγότερο: αγορά των τελευταίων τριών που μου έλειπαν και απόφαση να γράψω επικήδειο.
Πρώτα τα αρνητικά, τι δεν θα λείψει: Οι πολιτικές τοποθετήσεις στο τεύχος 4. Ο χώρος των κόμικ στην Ελλάδα και αλλού δεν εκφράζεται πολιτικά και όποτε εκφράζεται κρετινοπιθικίζει αριστερόστροφες θέσεις. Στο τεύχος 4 νομίζω έχουμε μια αγιογραφία μιας λατινοαμερικάνας κομουνίστριας, νομίζω με το παρατσούκλι Πασιονάρα, η οποία έδρασε στην δεκαετία του 50. Στον ίδιο ιστορικό χρόνο είχαμε την επιβολή δικτατορίας στην Κούβα με χιλιάδες εκτοπίσεις, εκτελέσεις, τάγματα εργασίας, δολοφονίες, τα γνωστά. Στην τελευταία σελίδα νομίζω του ίδιου τεύχους έχουμε την Γη με τον Θεό να κλαίει για το πως κατάντησε. Στο πως κατάντησε θυμάμαι τις κλασσικές καρικατούρες με το χρυσαυγίτικο Ορκ. Αλήθεια που είναι ο τζιχαντιστής που αποκεφάλιζε και σταύρωνε/βίαζε Γιεζίντη; Ο Μαδούρο που εξαθλίωνε εκατομμύρια με τις πολιτικές του; Τέτοια γεγονότα έχουν εξοστρακιστεί από τον κάθε "Μπλε Κομήτη" στη χώρα μας και για αυτό πρέπει να ντρεπόμαστε.
Τώρα η σχέση μου με το περιοδικό: έπεσε στα χέρια μου όταν βρέθηκα σε ένα κατάστημα κόμικ πριν από 3 (;) χρόνια και ζήτησα να δω δουλείες Ελλήνων δημιουργών μιας και ένιωθα ότι είχα χάσει επαφή. Μόλις το είδα κόλλησα και αγόρασα τα πρώτα δύο τεύχη. Μετά ο κομήτης έγινε κομμάτι των ταξιδιών μου στο σπίτι των γονιών μου: όποτε ήταν να πάω ή να έρθουν αγόραζα ένα ή περισσότερα τεύχη ηλεκτρονικά και είτε τα έβρισκα στο σπίτι είτε τα φέρνανε με τις βαλίτσες. Μου άρεσε (με εξαίρεση τα παραπάνω) για... τα πάντα: ξεχωριστοί και διαφορετικοί δημιουργοί, ποιότητα σχεδίων, ποιότητα χαρτιού, ποσότητα ύλης σε κάθε τεύχος τι να πρωτοπούμε τώρα. Επίσης είχε αυτό που θα ήθελα από ένα περιοδικό (και προσπαθώ να βγάζω στο podcast) κάθε φορά έβρισκα κάτι στα γούστα μου, κάτι που ποτέ δεν θα αγόραζα γιατί δεν είναι το στυλ μου αλλά ήταν τόσο καλό που το διάβαζα, επίσης κάτι που δεν θα αγόραζα γιατί δεν ήξερα ότι υπάρχει και το ανακάλυπτα εκεί, και πράγματα που γενικά δεν διαβάζω όπως τις τρισέλιδες ιστορίες για τις οποίες όμως στον "κομήτη" έκανα μια εξαίρεση και διάβασα 3-4.
Από τα παραπάνω και μόνο θα λείψει και πολύ. Περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο θα μου λείψει σε σημείο που όταν κατάλαβα πως διαβάζω και "τελειώνω" το 9ο τεύχος να νιώσω πόνο. Ο "Μπλε Κομήτης" ήταν για μένα όποτε τον διάβαζα μια σύνδεση με κομμάτια του εαυτού μου που μεταναστεύοντας ή και μεγαλώνοντας αναγκάστηκα να αφήσω πίσω ή ίσως και να σκοτώσω. Βόλτες σε κομιξάδικα στα Εξάρχεια, ξεφύλλισμα, αγορά κάτι από τοπικούς δημιουργούς "για να βοηθήσουμε" παλιά ή γιατί "είναι πραγματικά καλό και αξίζει" αργότερα (το εξήγησε πολύ καλά ο Rubus εδώ https://www.fetareport.gr/podcast/72). Αυτή η γραμμή πλέον έχει σπάσει, είτε θα σταματήσει είτε θα αναπληρωθεί το κενό με κάτι άλλο όπως πάντα γίνεται στη ζωή.
Τι θα ζητούσα από τους δημιουργούς: Αν είναι δυνατό να "μάζευαν" τα τέλη των ιστοριών που δεν πρόλαβαν να εκδώσουν και να τα έβαζαν σε ένα PDF ως "τεύχος 10" το οποίο θα μπορούσαμε να το κατεβάσουμε με ή χωρίς πληρωμή. Όσοι θα μπορούσαμε τα τα εκτυπώναμε και έτσι η συλλογή των κομητών θα ήταν πραγματικά πλήρης. Είναι δύσκολο και χωρίς μεγάλες απολαβές, αλλά θα έκανε καλό.
Όπως και να έχει ο κομήτης πέρασε, ο αστερισμός Polaris όμως είναι ακόμη στον ουρανό και το φως του έρχεται σε εμάς.
July 23, 2019
Εξακολουθεί να με προβληματίζει κάτι αδιόρατο, αλλά μέχρι να το εντοπίσω...
Το εξώφυλλο είναι απλά πανέμορφο, όπως και ακόμα μία συνέχεια της Σατανίας, που μου προκαλεί παρόμοιο συναίσθημα με όταν άκουγα σε κασέτα το Ταξίδι στο Κέντρο της Γης.
Οι Ληστές των Ράγκου / Γούση έχουν έναν σχεδόν γοτθικό παραλογισμό που ήταν (και κατά περίπτωση είναι ακόμα) εγγενής στον ελληνικό χώρο. Και για μια φορά έχει έναν κουλ παπά.
Διαβάζοντας το Kobane Calling προσπαθώ να φανταστώ πώς ένιωθε ο Zerocalcare κατά τη δημιουργία του και ακόμα πιο δύσκολα, όταν βίωνε τα γεγονότα που περιγράφονται μέσα.
Σαν κλείσιμο, η "Πολιορκία" του Κωνσταντίνου Κάτσου με έπιασε προ εκπλήξεως με τη γυριστή στην τελευταία λεζάντα, πράγμα που δεν συμβαίνει συχνά. Well done.
Το εξώφυλλο είναι απλά πανέμορφο, όπως και ακόμα μία συνέχεια της Σατανίας, που μου προκαλεί παρόμοιο συναίσθημα με όταν άκουγα σε κασέτα το Ταξίδι στο Κέντρο της Γης.
Οι Ληστές των Ράγκου / Γούση έχουν έναν σχεδόν γοτθικό παραλογισμό που ήταν (και κατά περίπτωση είναι ακόμα) εγγενής στον ελληνικό χώρο. Και για μια φορά έχει έναν κουλ παπά.
Διαβάζοντας το Kobane Calling προσπαθώ να φανταστώ πώς ένιωθε ο Zerocalcare κατά τη δημιουργία του και ακόμα πιο δύσκολα, όταν βίωνε τα γεγονότα που περιγράφονται μέσα.
Σαν κλείσιμο, η "Πολιορκία" του Κωνσταντίνου Κάτσου με έπιασε προ εκπλήξεως με τη γυριστή στην τελευταία λεζάντα, πράγμα που δεν συμβαίνει συχνά. Well done.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews