In Zij namen het woord schetst Margot Dijkgraaf de portretten van uitzonderlijke, schrijvende Franse vrouwen uit de 17e tot de 21e eeuw. Ze schrijven, ze spreken, ze gaan de barricaden op, ze doorbreken taboes, ze verleggen grenzen. En ze bieden inspiratie – door hun boeken, hun denkbeelden, hun daden of hun karakter. De vrouwen in dit boek heten Colette of Françoise Sagan, George Sand of Simone de Beauvoir, Madame de Staël of Maryse Condé. De een is grondlegger van de Europese literatuur, de volgende vecht voor de positie van de vrouw als schrijfster, weer een ander richt haar pijlen op onrechtvaardigheid en ongelijkheid of eist voor de niet-westerse stem een plek op in de literatuur. Allemaal zijn ze Franstalig, rebels, tegendraads. Schrijven is gevaarlijk – en hoe!
Super interessant om te lezen hoe boeiend deze vrouwen waren. Hoe al in de 17e, 18e , 19e eeuw vrouwen over politiek schreven, rebels waren, invloedrijk en dus gevaarlijk voor de heersers. Of alleen maar opstandig zoals Sagan of vernieuwend zoals Ernaux.
De stukken los zijn boeiend om te lezen maar het boek vormt wel meer een serie losse essays dan een volledig samenhangend geheel. Maar verder zeker interessant.
Het is knap als je levensverhalen verhalend kunt vertellen. Veel feiten tot je nemen en toch erbij blijven, gewoon omdat het boeiend is, dat krijgt Margot voor mekaar. De rode draad is Franse heldinnen die met het geschreven woord anders durfden te zijn, zodat ze ons nu nog een gevoel van herkenning geven. Intelligent verwoord door Dijkgraaf, maar toch erg makkelijk om te begrijpen. Een boek dat je kritisch denkvermogen activeert en je doet inzien dat je al lang niet over je eigen moraal had nagedacht, omdat het tegenwoordig zo gewenst is om met de massa mee te bewegen. Om “normaal” te zijn en te denken. Voor deze schrijfsters was dat niet het geval, en dat is een verademing om te lezen.
Zijn namen het woord - Margot Dijkgraaf (Atlas contact)
In Zij namen het woord schetst Margot Dijkgraaf de portretten van uitzonderlijke, schrijvende Franse vrouwen uit de 17e tot de 21e eeuw.
Ze schrijven, ze spreken, ze gaan de barricaden op, ze doorbreken taboes, ze verleggen grenzen. En ze bieden inspiratie – door hun boeken, hun denkbeelden, hun daden of hun karakter. De vrouwen in dit boek heten Colette of Françoise Sagan, George Sand of Simone de Beauvoir, Madame de Staël of Maryse Condé. De een is grondlegger van de Europese literatuur, de volgende vecht voor de positie van de vrouw als schrijfster, weer een ander richt haar pijlen op onrechtvaardigheid en ongelijkheid of eist voor de niet-westerse stem een plek op in de literatuur. Allemaal zijn ze Franstalig, rebels, tegendraads. Schrijven is gevaarlijk – en hoe!
Wat een mooie cover, instant crush, en met een titel zoals deze, excitement level hoog. Wat een mooie en goede boeken heeft deze uitgeverij toch steeds. Mag ook eens gezegd worden.
Korte krachtige hoofdstukken met de nodige informatie over elke schrijfster. Elk hoofdstuk begint met enkele quotes van de besproken schrijfster en in de hoofdstukken vind je de meest essentiële informatie terug.
‘Als we een beetje meer geduld hadden, zouden we onszelf veel verdriet besparen.’ Madame de Sévigné (1626-1696)
Enorm boeiend om te lezen waarom net deze vrouwen tot de categorie rebelse schrijvers worden ingedeeld. Het motiveerde mij alvast enorm om enkele boeken te bestellen en het oeuvre van deze dames te ontdekken.
Perfect boek om als een leek zoals ik kennis te maken met deze power women en hun nalatenschap te ontdekken in de literatuur. Een tbr-pile die ik nooit helemaal zal kunnen lezen dankzij dit boek. Geslaagde lees!
I loved learning about all these amazing authors. All of the challenges they faced as women in what's for ages been an exclusively men's world. Some authors were obviously more to my taste, I could relate to them more and their life's story was more touching.
On to the complaints. I didn't enjoy the author's voice in this. Her profiles are well-written overall. But there were serious undertones of bio-essentialism and awkward way, which is putting it nicely, to go about sexual orientation which are all elements that made me roll my eyes several times.
Also except for Maryse Condé there were no authors of colour. Out of ten, I find this far too little. At least another one would have been better.
Margot Dijkgraaf schrijft vlot en gemakkelijk. Ze geeft met dit boek een prachtig overzicht van de franse literatuur aan de hand van schrijfsters die werkelijk iets te zeggen hebben. Fantastisch zo'n rijke cultuur als naaste buur. We zijn veel franser dan we denken in Nederland. We zijn veel meer Europeaan dan we beseffen. "Zij namen het woord" is een mooie titel voor de beschrijving van het leven en werk van al deze Franse schrijfsters.
Ik vond dit een goed boek. Dijkgraaf bespreekt het werk, de tijd en het leven van de schrijfsters. En daarmee krijg je een bredere context van iemand. Je krijgt ook zin om het werk van een aantal auteurs te gaan lezen. Als je dan naar bieb of boekhandel gaat, blijkt het meestal niet vertaald te zijn. En Frans lezen, lukt helaas niet. Soms is er nog iets 2ehands te koop.
Goede (hernieuwde) kennismaking met Franse schrijfsters, zowel levensloop als belangrijkste werken komen aan bod. Auteur heeft deel van de jongere schrijfsters zelf ontmoet en geïnterviewd. Ook over andere schrijfsters deelt ze persoonlijke ervaringen. Dit onderdeel komt wat minder uit de verf dan de beschrijving en analyse van de schrijfsters en hun werk.
Verzamelde vrouwen, veelal vaardige veelschrijvers, vaak verrassend vrijgevochten. Was waardevol, welzeker; waarachtig wezenlijke wetenswaardigheden. Voor 2 euro gekocht als ebook en gelezen op mijn laptop. Wel handig om snel heen en weer te kunnen bladeren en zoeken, zeker omdat het zo’n losse collectie is. Maar ik houd toch meer van het echte, fysieke boek.
Niet alle tien de beschreven schrijvers komen uit de verf. Degene die Dijkgraaf heeft gesproken komen tot hun recht, maar degenen die in de vorige eeuwen leefden zijn wat hak op de tak beschreven.