Η μικρή ηρωίδα της ιστορίας θέλει να φορέσει μία στολή πριγκίπισσας στο αποκριάτικο πάρτι του σχολείου. Όταν όμως έρχεται το κουτί στο σπίτι, την περιμένει μια απογοήτευση. Αντί για την Πριγκίπισσα Ηλιαχτίδα βλέπει μια αγορίστικη στολή ιππότη. Παντελόνι κολάν, πουκάμισο, μπέρτα και καπέλο με πούπουλα μετατρέπονται χάρη στη φαντασία της μαμάς σε στολή Αμαζόνας της Φωτιάς… Τι ντροπή! Τι δουλειά έχει μια αμαζόνα ανάμεσα σε τόσες πριγκίπισσες;
Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης και είναι διδάκτωρ Λαογραφίας. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως επιμελήτρια μουσείου μελετώντας αντικείμενα, στήνοντας εκθέσεις και σχεδιάζοντας εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά. Μια μέρα εμφανίστηκε μπροστά της μια νεράιδα και τη ρώτησε: «Τι προτιμάς; Ένα μπαλόνι για να πετάς ή ένα καρύδι για να γίνεσαι αόρατη;» Η Λίνα διάλεξε το μπαλόνι κι από τότε πετάει μαζί του γράφοντας ιστορίες που μοιράζεται με τα παιδιά και τους φίλους της. Πολλές ιστορίες της έχουν γίνει βιβλία και μερικά εντάχθηκαν στις βραχείες λίστες του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Εμπιστεύεται τα παιδιά και το μπαλόνι της φουσκώνει πιο πολύ όταν βρίσκεται ανάμεσά τους. Ζει σε ένα σπίτι εξοχικό με την οικογένειά της και πολλές κεραμιδόγατες.
Αυτό το βιβλίο για εμένα μπαίνει στην κατηγορία "προσπαθώ να είμαι φεμινιστικό χωρίς να είμαι". Επιφανειακά τουλάχιστον μπορεί να φανεί φεμινιστικό. Προσωπικά είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να λέμε στα κορίτσια μας "δεν πειράζει να κάνεις αντρικά πράγματα" ή "κάνοντας αντρικά πράγματα με επιτυχία επιβεβαιώνεις τον δυναμισμό σου", αλλά "έχεις δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου".
Έξυπνο βιβλίο και επίκαιρο αυτές τις μέρες. Όπως σε αρκετά από τα βιβλία της Μουσιωνη υπάρχει κι εδώ μια αγωνιστρια μαμά που δε συμβιβάζεται με τα στερεότυπα.