De lus

by Martha Heesen

Een zonderling uitgedoste oude vrouw staat dagelijks bij de tramhalte, scheldend en foeterend op haar medemens, ingespannen turend naar de naderende trams. Ze wacht tot ze zeker weet dat hij het is. Dan rijdt ze mee tot aan de keerlus, bespiedt de bestuurder, vraagt zich af of hij haar ziet, en of hij het allemaal nog weet. Ze wordt gekweld door de herinnering aan wat ze heeft gedaan, en vooral aan wat ze heeft nagelaten, meer dan vijftig jaar geleden.

In hypnotiserend proza schept Martha Heesen een vrouw die de wereld om zich heen bekijkt, vanuit haar hoofd, haar herinneringen, haar wurgende spijt. Behalve een voortdurende innerlijke tweestrijd krijgt in kort bestek een complete wereld gestalte.

112 pages, Paperback

First published February 26, 2020

Reviews

[Elly Lewin · Rating 5 out of 5]

Soms lees ik een paar boeken achter elkaar die ik prima vind, gewoon, goed, en dan denk ik: is dit het? Is dit literatuur? Top of the bill, crème de la crème? En dan ben ik bang dat ik blasé word en afgestompt en dan geef ik het allemaal toch maar 4 sterren op Goodreads omdat er ook gewoon niks mis is met die boeken, maar eigenlijk denk ik: hm.

En dan! Dan lees ik weer zoiets als dit en denk ik: ja! Dit is het! Hier gaat het om! Zo mooi kunnen woorden zijn, zo'n scheppend vermogen kunnen ze hebben als je ze zó laat wervelen en dwarrelen. Dan wordt het mooi, en echt, op een vage manier, poëtisch, en pijnlijk en schrijnend maar menselijk, menselijk.

[Yvonne · Rating 2 out of 5]

2.5

[Moira Macfarlane · Rating 5 out of 5]

Vraag mij welke schrijfster ik dit jaar heb ontdekt en het is Martha Heesen. Haar novelles blinken uit in mooi gevormde zinnen en schone woorden, poëtisch en met een talent voor knappe composities. Literatuur, iets waar mijn hoofd helder voor moet zijn, dat me uitdaagt tijdens het lezen en waar ik tegelijkertijd vol van ben als ik het boek dichtsla. Niet voor iedereen, maar als je ervan houdt, ja!

'Ze keek even opzij naar die brede, stenen kop van hem, naar dat grauwe stekelhaar, die grauwe wimpers als ijverige bezempjes, de rechte grotemensenneus, de dunne lippen daaronder, bewegend, natuurlijk, altijd bewegend, tellend zeker weer, alles tellend, achtenzestigduizend en vijf, zei ze om hem in de war te maken, maar hij schudde zijn hoofd, herstelde zich zonder zijn vingers te gebruiken, keek triomfantelijk omhoog. Wat telde hij vandaag, wat kon het haar ook schelen, ze duwde hem het huis binnen, hielp hem dan toch met zijn jas.'

[Nora · Rating 3 out of 5]

2.5