Ο Σάκης Σερέφας γεννήθηκε το 1960 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Είναι μέλος της Εταιρίας Συγγραφέων και σύμβουλος έκδοσης στο αμερικανικό λογοτεχνικό περιοδικό Absinthe. Έχει εκδώσει 6 βιβλία με ποίησή του, 6 με διηγήματα και νουβέλες, καθώς και άλλα 12 με ιστορικές μελέτες, μεταφράσεις, ανθολογίες, κ.α. Ακόμη, έχει γράψει το σενάριο για την ταινία μεγάλου μήκους Ρουλεμάν, η οποία γυρίστηκε το 2004 σε σκηνοθεσία του Πάνου Καρκανεβάτου. Ποιήματα και πεζά του έχουν μεταφραστεί στα αμερικανικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και σουηδικά.
- Ρε συ, κάπου είδα ένα ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο ΑΓΝΟ σε μια τζαμαρία. Ξέρεις, φαίνεται και δεν φαίνεται, παλεύει να ζήσει. - ΑΓΝΟ ε; Τι είπες τώρα... Καλοκαίρια στην πόλη, αυτά που είσαι μόνο εσύ και τα περιστέρια, με ένα τέτοιο στο χέρι. Καλά, για να μην μιλήσω για τη διαφημισάρα με τον ΘΕΟ (= Γκάλης), αααχχχ... - Μιλά πιο σιγά, θα έρθει ο σερβιτόρος να σε ρωτήσει πόσα χρόνια θες για τη σύνταξη. - Μα, κι εσύ το θυμάσαι. - Να, αλλά εγώ, ως πελοποννησιακή λέρα, το θυμάμαι κάπως αποστασιοποιημένα. Το έχω συνδυάσει απλά με τον μπασκετικό Ηρακλή, εκεί στις αρχές των '00s, τότε που είχε Διαμαντίδη και Λάζο, και that's that. - Συγγνώμη, τι θα παραγγείλετε; - Για ποτό πηγαίναμε, αλλά, με τα χρόνια που πιάσαμε, και το σαλέπι μια χαρά είναι...
Μια κουβέντα δύο πρώην που βρέθηκαν τυχαία (μα πόσο Σουηδία), η οποία, την επόμενη μέρα, μου θύμισε ότι η Θεσσαλονίκη χωράει πολλές διαφορετικές, ενίοτε κι έντονες, αναμνήσεις μιας πόλης που έχει αλλάξει πολύ (ή έχει προσπαθήσει. Το αν είναι σε σωστή βάση η αλλαγή, άλλο θέμα).
Αυτό με βοήθησε να το συνειδητοποιήσω καλύτερα τούτο εδώ το βιβλίο, στο οποίο ο Σερέφας καταγράφει σύντομα, με τον δικό του τρόπο, ιστορίες της πόλης, 3 σελίδες περίπου η καθεμία, άλλες πιο γνωστές και άλλες όχι τόσο (ακόμα και στον ντόπιο). Σε όλες μπλέκεται το ατομικό με το συλλογικό, δηλαδή το προσωπικό βίωμα με την ιστορία. Το ένα δίνει πάσα στο άλλο ή, άλλοτε τα όρια είναι πιο θολά, μπλέκονται. Μνήμες, ήχοι, μυρωδιές, εικόνες δίνουν αφορμή για κάποια στάση στην πόλη που ακόμα και οι γωνίες της έχουν κάτι να σου πουν.
Τον Σερέφα τον εκτιμώ για τη γραφή του, που δεν την ξεχνάς εύκολα, και εδώ λίγο παραπάνω. Κυρίως γιατί κάθε λέξη του υπότιτλου είναι προσεκτικά διαλεγμένη και δίνει το στίγμα του βιβλίου.
Όσον αφορά το εξώφυλλο, θα πω ότι μου άρεσε αρκετά (και δεν κρύβω ότι συνολικά είμαι απογοητευμένη με τα εξώφυλλα του εκδοτικού εδώ και χρόνια), ενώ η ιδέα για τον λοξό υπότιτλο (και τη γραμματοσειρά) είναι σίγουρα fun, αλλά κάπως μου ταιριάζει σε πόστερ ταινίας περισσότερο. Παραξενιές, θα μου πεις.
«Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης» λέει ο τίτλος, «Περπάτημα στην πόλη αλλιώς» ο υπότιτλος, και ο Ζορζ Περέκ ο συνοδοιπόρος που κάνει αισθητή την άρρητη παρουσία του από την πρώτη κιόλας σελίδα, για να επιβεβαιωθεί αυτή ρητά στην τελευταία.
Ο Σάκης Σερέφας ξεδιπλώνει το οδοιπορικό του σε μια σειρά από ευσύνοπτα κείμενα τριών περίπου σελίδων το καθένα, που εκκινούν από ένα σημείο ιστορικού ή προσωπικού ενδιαφέροντος (αυτά τα δύο συμπλέκονται συχνά) -ή καταλήγουν σε αυτό. Μνήμες, εικόνες, μυρωδιές, ήχοι, ακόμη και αγγίγματα σε αυτή τη διαδρομή δίνουν την αφορμή για στάσεις κάπου στην πόλη.
Τελικά μας δίνει ένα σπάνιο βιβλίο, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό για μια από τις πιο περπατημένες πόλεις του τόπου μας· ένα βιβλίο όπου κάθε λέξη του υπότιτλου έχει τη δική της σημασία.
Είτε είστε μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης είτε όχι, το βιβλίο αυτό σας περιμένει για μια συναρπαστική αναγνωστική περιπέτεια. Την «περιπέτεια που περιέχει κάθε πόλη μέσα της».
Δεν έχω λόγια για την γραφή του Σάκη και του τρόπου που παρουσιάζει τις σκηνές και τα γεγονότα.Ειναι ένα βιβλίο που ΠΡΕΠΕΙ να έχει και να διαβάζει κάθε Θεσσαλονικιός.
Δρομολόγιο-χρονολόγιο σε γωνιές, πλατείες, εκκλησίες, αλάνες και όλα εκείνα τα μέρη που μηχανικά προσπερνάμε καθημερινά αγνοώντας το ιστορικό τους βάρος και τα ίχνη του χρόνου που στοιχειώνει τη μαγική πόλη. Διαφωτιστικό και απολαυστικό με σπάνια γραφή που μαεστρικά ελίσσεται από το χιούμορ στον κυνισμό και από τη νοσταλγική ραστώνη στο ιστορικό ανακοινωθέν. Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει αγαπήσει τη Θεσσαλονίκη.
Μόνο για λάτρεις της εξειδικευμένης διαστημικής γραφής του Σερέφα. Προσωπικά πάντως ηταν το πρώτο και τελευταίο του βιβλίο που διαβάζω. Πραγματική κούραση μεχρι να το τελειώσω.