Το "ελληνικό πρόβλημα" δεν είναι η σωρευτική ύφεση, η ανεργία και οι νέες μορφές φτώχειας, δεν είναι η οπισθοχώρηση των τελευταίων δεκατεσσάρων μηνών, το τρίτο μνημόνιο και η επιστροφή σε ύφεση, δεν είναι η απουσία επενδύσεων και η αβεβαιότητα ως προς τη δυνατότητα επανέναρξης της πραγματικής οικονομίας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, που ξεπερνά ακόμα και το κλίμα κοινωνικής και οικονομικής απαισιοδοξίας. Είναι η απώλεια βαθμών εθνικής ισχύος. Είναι η αδυναμία πολιτικής και κοινωνικής συνεννόησης. Είναι, αν θέλουμε να εμβαθύνουμε ακόμα περισσότερο, ένα ζήτημα συλλογικής αυτοσυνειδησίας της ελληνικής κοινωνίας.
Άρα θα αναφερθούμε σε γεγονότα και καταστάσεις, αλλά πίσω από τα γεγονότα και τις καταστάσεις υπάρχει το πρόβλημα της κυρίαρχης αντίληψης στην Ελλάδα σε σχέση με την ιστορία, τον κόσμο, την Ευρώπη, την εθνική μας ταυτότητα, τη σχέση μας με τους άλλους.
Άρα πρέπει να δούμε αν αυτό που μας έχει επηρεάσει καταλυτικά -και ίσως και επικίνδυνα- είναι ένας κυρίαρχος τρόπος ερμηνείας γεγονότων και καταστάσεων που είναι απλουστευτικός και συνωμοσιολογικός, δεν αντιλαμβάνεται τους συσχετισμούς, δεν έχει αίσθηση κινδύνου και, εντέλει, δεν έχει καλή σχέση με τον ορθό λόγο.