What do you think?
Rate this book
Zout
Waarom is het zo makkelijk om van Claire Hale te houden?
Waarom is het zo makkelijk om die perfecte influencer perfect te vinden?
Maud is zeventien en die vraag houdt haar elke dag wel eens bezig.
Tot ze door haar beste vriend wordt uitgedaagd om haar liefde voor eten op Instagram te delen met de wereld en ze zelf ondervindt waarom het zo makkelijk is om van Claire Hale te houden.
Omdat niets zo makkelijk is als het lijkt.
Dit ownvoices debuut van Doreen Hendrikx gaat over de invloed die social media heeft op het zelfbeeld van jongeren.
Waarom is het zo makkelijk om die perfecte influencer perfect te vinden?
Maud is zeventien en die vraag houdt haar elke dag wel eens bezig.
Tot ze door haar beste vriend wordt uitgedaagd om haar liefde voor eten op Instagram te delen met de wereld en ze zelf ondervindt waarom het zo makkelijk is om van Claire Hale te houden.
Omdat niets zo makkelijk is als het lijkt.
Dit ownvoices debuut van Doreen Hendrikx gaat over de invloed die social media heeft op het zelfbeeld van jongeren.
285 pages, Paperback
First published April 21, 2021
14 people are currently reading
283 people want to read
About the author
Doreen Hendrikx
2 books74 followersDoreen Hendrikx is een student met een brok passie voor alles wat met woorden te maken heeft. Met diversiteit hoog in het vaandel trotseert ze de letterenzee op elk mogelijk vaartuig dat je je kan inbeelden. In 2021 verschijnt haar debuut bij uitgeverij Pelckmans, maar in tussentijd is ze ook een van de vaste gezichten bij de open mic You on Stage, een Poëziebusganger (2019) en een begenadigd woordkunstenaar die elk mogelijk podium wil veroveren. Op social media deelt ze die passie voor (YA) literatuur, slam poetry en schrijven in het algemeen op haar Instagrampagina @prozaly.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 74 reviews
Read
February 25, 2023Noot van de auteur: er zijn veel dingen die ik zou willen zeggen, maar vooral dat ik het heel cool vind dat je gewoon al op deze specifieke goodreadspagina terecht gekomen bent en dus eigenlijk naar mijn kleine verhaaltje aan het kijken bent omdat het misschien jouw volgende boek gaat zijn om te lezen of omdat je het net gelezen hebt.
Ik heb de helft van het werk geleverd. Ik heb mijn best gedaan en iets neergezet waar ik extreem trots op ben, maar de andere helft breng jij als lezer met je mee. Wat je er ook van vindt, goed of slecht, dat maakt me weinig uit. Het is niet perfect. Ik ben de eerste om het daarmee eens te zijn, maar ik wens je wel een goede leeservaring toe. Ik hoop dat je er iets aan hebt, dat het iets voor je betekent. Dat is alles wat ik kan wensen.
Dus bedankt om het te lezen!
Bedankt voor alles!
Ik heb de helft van het werk geleverd. Ik heb mijn best gedaan en iets neergezet waar ik extreem trots op ben, maar de andere helft breng jij als lezer met je mee. Wat je er ook van vindt, goed of slecht, dat maakt me weinig uit. Het is niet perfect. Ik ben de eerste om het daarmee eens te zijn, maar ik wens je wel een goede leeservaring toe. Ik hoop dat je er iets aan hebt, dat het iets voor je betekent. Dat is alles wat ik kan wensen.
Dus bedankt om het te lezen!
Bedankt voor alles!
June 24, 2022
Heb je ook wel eens dat je begint aan een boek en gelijk weet dat het een van je nieuwe favorieten gaat zijn? Dit was precies zo’n boek.
trigger warnings voor: eetstoornis, homofobie, fatfobie, bodyshaming, zelfhaat, en pestgedrag.
Maud zit in het laatste jaar van het middelbaar. Haar beste vriend Remi daagt haar uit om met haar Instagram account de 2.000 volgers te behalen. Hoe meer volgers ze heeft, hoe moeilijker ze het krijgt. Ze begint aan zichzelf te twijfelen, beide door externe stemmen maar ook door haar eigen interne stem. Eigenlijk zou ze niet zoveel moeten eten…
Dit was zo’n mooi boek. Heel pijnlijk, heel confronterend, maar heel mooi. Het boek is geschreven alsof je aller beste vriendin je een heel belangrijk verhaal verteld, vol met (pijnlijk) herkenbare, maar ook grappige situaties en gedachtes. De manier waarop Maud haar problemen worden beschreven is zo duidelijk en realistisch geschreven dat ik moest oppassen dat ik haar gedachtes niet als mijn eigen zag.
De bevestiging die jongeren, inclusief ik zelf, krijgen van likes op social media is zo schadelijk. Ik heb het nog nooit op zo’n heldere manier in een boek geschreven gezien. Hoe makkelijk het zo fout kan gaan. Hoeveel invloed social media heeft zonder dat we het doorhebben. Hoe moeilijk het is om die invloed weer ongedaan te maken.
Ik zou zo graag allerlei mooie uitspraken willen delen maar het zijn er echt te veel om op te schrijven. Eigenlijk wil ik vooral het hele boek gewoon delen. Maar wel met een major trigger warning; pas op en zorg ervoor dat je echt in een goede state of mind bent als je het leest.
OH ALSO IT’S QUEER!!
“We sterven elke dag een beetje, alleen sommige dagen net iets meer”
trigger warnings voor: eetstoornis, homofobie, fatfobie, bodyshaming, zelfhaat, en pestgedrag.
Maud zit in het laatste jaar van het middelbaar. Haar beste vriend Remi daagt haar uit om met haar Instagram account de 2.000 volgers te behalen. Hoe meer volgers ze heeft, hoe moeilijker ze het krijgt. Ze begint aan zichzelf te twijfelen, beide door externe stemmen maar ook door haar eigen interne stem. Eigenlijk zou ze niet zoveel moeten eten…
Dit was zo’n mooi boek. Heel pijnlijk, heel confronterend, maar heel mooi. Het boek is geschreven alsof je aller beste vriendin je een heel belangrijk verhaal verteld, vol met (pijnlijk) herkenbare, maar ook grappige situaties en gedachtes. De manier waarop Maud haar problemen worden beschreven is zo duidelijk en realistisch geschreven dat ik moest oppassen dat ik haar gedachtes niet als mijn eigen zag.
De bevestiging die jongeren, inclusief ik zelf, krijgen van likes op social media is zo schadelijk. Ik heb het nog nooit op zo’n heldere manier in een boek geschreven gezien. Hoe makkelijk het zo fout kan gaan. Hoeveel invloed social media heeft zonder dat we het doorhebben. Hoe moeilijk het is om die invloed weer ongedaan te maken.
Ik zou zo graag allerlei mooie uitspraken willen delen maar het zijn er echt te veel om op te schrijven. Eigenlijk wil ik vooral het hele boek gewoon delen. Maar wel met een major trigger warning; pas op en zorg ervoor dat je echt in een goede state of mind bent als je het leest.
OH ALSO IT’S QUEER!!
“We sterven elke dag een beetje, alleen sommige dagen net iets meer”
July 1, 2021
'We sterven elke dag een beetje,' had Remi net nog herhaald. 'Alleen sommige dagen net iets meer.'
Dit is de eerste keer dat ik een boek heb gelezen over een eetstoornis, geloof ik. Zelf heb ik er totaal geen ervaring mee, dus wat dat betreft ga ik inhoudelijk zeker niet oordelen. Ik weet wat van de achtergrond van dit verhaal, dus laat het volstaan met te zeggen dat 1) ik vermoed dat het accuraat genoeg zal zijn, en 2) ik vond dat het in elk geval goed, geleidelijk en geloofwaardig opgebouwd werd. Verder ben ik niet de persoon die hier iets over kan of mag zeggen, vind ik.
De cover is echt heel knap en aangenaam samengesteld. Die paarsblauwe kleur valt erg op, en de verschillende elementen die erin zitten - de smartphone, het zout, de persoon - passen heel erg bij het verhaal. De titel zelf vind ik ook heel goed overeenkomen. En het idee om 'Doreen Hendrikx' door de kabels van die oortjes te vormen, is ontzettend origineel.
Het is altijd plezant om boeken te lezen waar dingen in aanwezig zijn die je kent of herkent - en hé, dit boek speelt zich af in de Navel van de Wereld. Antwerpen, dus, mocht dat nog niet duidelijk zijn. Er zitten een paar heel bekende plekken in voor mij. Het MAS wordt een keer vernoemd, het Zuid, de Nationalestraat, Kaffeenini. Die personages zijn nochtans ferme kapitalisten, als je 't mij vraagt, want goedkoop kun je die bar toch niet noemen. Wíj - mijn vriendinnen en ik - kwamen daar lang niet zo vaak als Maud en co., daarvoor vonden wij het toch iets te duur. Maar een goed adres is het zeker wel, het bracht een glimlach op mijn lippen!
Daarnaast moest ik ook lachen met het Vlaams dat erin komt. Voor Nederlanders zou dit boek echt helemaal niks zijn, enkele jongelieden daargelaten die wat meer openstaan voor Vlaams taalgebruik. Maar ik kan me de koppen van de critici al voorstellen als ze dingen als 'gsm', 'merci', 'ça va', 'allez' zien staan. Het rijtje gaat nog wel even verder. Nee, helaas gaat dit niks voor hen zijn. Voor mij voelde het soms als thuiskomen - net als de rest van de tekst, want het verhaal las heel erg vlot, zowel de beschrijvingen als de dialogen. Ik heb ook maar één typfout gespot: ergens een spatie bij een '@Nerd.for.food' aan het begin van een hoofdstuk na de @ die er niet mocht staan. En dat was het. Perfect werk geleverd dus bij de redactie.
De personages zijn heel afwisselend, allemaal verschillend. Hun karaktertrekken zijn allemaal anders, ze hebben duidelijk verschillende manieren van doen. Voor het grootste deel van de tijd vond ik Maud echt wel heel aangenaam, alleen enkele hoofdstukken waarin ze wel heel erg egoïstisch doet, daar verloor ik even mijn voeling met haar, onder andere wanneer ze in Griekenland zó opgaat in haar Instagram. Hallo, Aarde aan Maud, je bent daar in een groep, echt vriendelijk gedraag je je daar niet. Ze ging er iets over, zoals ze Remi laat vallen. Zijn uitval naar haar toe kan ik volledig begrijpen. Maar verder niets dan lof voor haar, Rinse en de anderen. Rinse zorgde ook voor een ferme onthulling rond... bladzijde 226 of 236 denk ik. Dat had ik totaal niet zien aankomen. Ik vond Stevens ook echt de max, al kan ik me niet voorstellen dat een leerkracht ons ooit toestemming had gegeven om die met de voornaam aan te spreken. Wat een afgrijselijke gedachte ook, dank je feestelijk.
De toevoeging van Griekenland vond ik ook heel origineel, want Griekenland kom je toch ook niet al te dikwijls tegen in jeugdboeken, zeker als het om het heden gaat. Alleen had het hier en daar iets trager gemogen, want ze gingen wel heel snel van de ene naar de andere plek. Ook: ik had, toen ik zeventien was, echt al wel van Epidauros gehoord... en ik heb geen Latijns en/of Grieks gedaan. Dus, Doreen, dat was dan toch een ferme misser in je opleiding als je 't mij vraagt ;).
Het einde vond ik ook heel sterk, alleen de toevoeging van Claire Hale kwam een beetje uit de lucht gevallen. Aan de ene kant een aangename verrassing dat die griet er uiteindelijk toch nog in verwerkt is, aan de andere kant kwam dat op mij iets te abrupt, en daardoor te ongeloofwaardig op me over.
Al bij al is Zout wel een zwaarder verhaal dan we meestal gewend zijn, denk ik, maar er zit toch nog een hoop humor in: een aantal oneliners, referenties naar popcultuur (maar waarom luisteren ze naar Queen als ze in Griekenland zijn? Zet dan toch Aphrodite's Child op), gewoon een paar grappige scènes ook. Van wat ik gehoord had, vreesde ik dat ik een humoristische insteek met een vergrootglas moest gaan zoeken, maar dat viel me toch nog goed mee.
Een paar kleine dingetjes waar ik vragen bij had, dat wel, maar voor de rest is dit echt een sterk verhaal. Knap gedaan. Heel fameus.
7.8/10
Dit is de eerste keer dat ik een boek heb gelezen over een eetstoornis, geloof ik. Zelf heb ik er totaal geen ervaring mee, dus wat dat betreft ga ik inhoudelijk zeker niet oordelen. Ik weet wat van de achtergrond van dit verhaal, dus laat het volstaan met te zeggen dat 1) ik vermoed dat het accuraat genoeg zal zijn, en 2) ik vond dat het in elk geval goed, geleidelijk en geloofwaardig opgebouwd werd. Verder ben ik niet de persoon die hier iets over kan of mag zeggen, vind ik.
De cover is echt heel knap en aangenaam samengesteld. Die paarsblauwe kleur valt erg op, en de verschillende elementen die erin zitten - de smartphone, het zout, de persoon - passen heel erg bij het verhaal. De titel zelf vind ik ook heel goed overeenkomen. En het idee om 'Doreen Hendrikx' door de kabels van die oortjes te vormen, is ontzettend origineel.
Het is altijd plezant om boeken te lezen waar dingen in aanwezig zijn die je kent of herkent - en hé, dit boek speelt zich af in de Navel van de Wereld. Antwerpen, dus, mocht dat nog niet duidelijk zijn. Er zitten een paar heel bekende plekken in voor mij. Het MAS wordt een keer vernoemd, het Zuid, de Nationalestraat, Kaffeenini. Die personages zijn nochtans ferme kapitalisten, als je 't mij vraagt, want goedkoop kun je die bar toch niet noemen. Wíj - mijn vriendinnen en ik - kwamen daar lang niet zo vaak als Maud en co., daarvoor vonden wij het toch iets te duur. Maar een goed adres is het zeker wel, het bracht een glimlach op mijn lippen!
Daarnaast moest ik ook lachen met het Vlaams dat erin komt. Voor Nederlanders zou dit boek echt helemaal niks zijn, enkele jongelieden daargelaten die wat meer openstaan voor Vlaams taalgebruik. Maar ik kan me de koppen van de critici al voorstellen als ze dingen als 'gsm', 'merci', 'ça va', 'allez' zien staan. Het rijtje gaat nog wel even verder. Nee, helaas gaat dit niks voor hen zijn. Voor mij voelde het soms als thuiskomen - net als de rest van de tekst, want het verhaal las heel erg vlot, zowel de beschrijvingen als de dialogen. Ik heb ook maar één typfout gespot: ergens een spatie bij een '@Nerd.for.food' aan het begin van een hoofdstuk na de @ die er niet mocht staan. En dat was het. Perfect werk geleverd dus bij de redactie.
De personages zijn heel afwisselend, allemaal verschillend. Hun karaktertrekken zijn allemaal anders, ze hebben duidelijk verschillende manieren van doen. Voor het grootste deel van de tijd vond ik Maud echt wel heel aangenaam, alleen enkele hoofdstukken waarin ze wel heel erg egoïstisch doet, daar verloor ik even mijn voeling met haar, onder andere wanneer ze in Griekenland zó opgaat in haar Instagram. Hallo, Aarde aan Maud, je bent daar in een groep, echt vriendelijk gedraag je je daar niet. Ze ging er iets over, zoals ze Remi laat vallen. Zijn uitval naar haar toe kan ik volledig begrijpen. Maar verder niets dan lof voor haar, Rinse en de anderen. Rinse zorgde ook voor een ferme onthulling rond... bladzijde 226 of 236 denk ik. Dat had ik totaal niet zien aankomen. Ik vond Stevens ook echt de max, al kan ik me niet voorstellen dat een leerkracht ons ooit toestemming had gegeven om die met de voornaam aan te spreken. Wat een afgrijselijke gedachte ook, dank je feestelijk.
De toevoeging van Griekenland vond ik ook heel origineel, want Griekenland kom je toch ook niet al te dikwijls tegen in jeugdboeken, zeker als het om het heden gaat. Alleen had het hier en daar iets trager gemogen, want ze gingen wel heel snel van de ene naar de andere plek. Ook: ik had, toen ik zeventien was, echt al wel van Epidauros gehoord... en ik heb geen Latijns en/of Grieks gedaan. Dus, Doreen, dat was dan toch een ferme misser in je opleiding als je 't mij vraagt ;).
Het einde vond ik ook heel sterk, alleen de toevoeging van Claire Hale kwam een beetje uit de lucht gevallen. Aan de ene kant een aangename verrassing dat die griet er uiteindelijk toch nog in verwerkt is, aan de andere kant kwam dat op mij iets te abrupt, en daardoor te ongeloofwaardig op me over.
Al bij al is Zout wel een zwaarder verhaal dan we meestal gewend zijn, denk ik, maar er zit toch nog een hoop humor in: een aantal oneliners, referenties naar popcultuur (maar waarom luisteren ze naar Queen als ze in Griekenland zijn? Zet dan toch Aphrodite's Child op), gewoon een paar grappige scènes ook. Van wat ik gehoord had, vreesde ik dat ik een humoristische insteek met een vergrootglas moest gaan zoeken, maar dat viel me toch nog goed mee.
Een paar kleine dingetjes waar ik vragen bij had, dat wel, maar voor de rest is dit echt een sterk verhaal. Knap gedaan. Heel fameus.
7.8/10
June 19, 2021
Wat een mooi en aangrijpend verhaal. Echt een grote aanrader. Mijn recensie kan je lezen op mijn blog: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
June 21, 2021
Zout is een boek dat onder je huid kruipt. Een boek waar je eigenlijk een beetje ongemakkelijk van wordt, ware het niet dat dit gecompenseerd wordt met fijne, realistische personages, een vlotte, toegankelijke schrijfstijl en prachtige citaten. Want in tijden van social media, influencers en, ja, zelfs een pandemie waardoor we gedwongen worden ons leven nog meer online door te brengen, is het niet vreemd dat het 'ideaalbeeld' dat de online wereld ons voorschotelt impact heeft op ons eigen zelfbeeld. En dan heb ik het niet eens over de verslavingsgevoeligheid van social media (die de makers van apps bewust erin verwerken). In Zout worden de effecten daarvan in beginsel zo subtiel verweven, dat je niet eens doorhebt hoe schadelijk het eigenlijk is tot het helemaal fout gaat met Maud. Juist deze balans, die de auteur haarfijn weet te beschrijven, is wat dit boek ongelooflijk sterk maakt.
Als dit pas een debuut is, dan kijk ik héél erg uit naar wat er nog meer gaat komen.
Als dit pas een debuut is, dan kijk ik héél erg uit naar wat er nog meer gaat komen.
August 21, 2021
Mijn favoriete quote uit het boek is toch wel deze:
“Beter worden” is de minder erge periodes aan elkaar schakelen, ze langer maken, minder zwaar, trots zijn op waar je staat en wat je al lang bereikt hebt, hoe klein het ook is.
Het is met momenten zwaar & het kruipt in je hoofd (check zeker de trigger warnings!) maar het is ook zo cute. I need cuddles
“Beter worden” is de minder erge periodes aan elkaar schakelen, ze langer maken, minder zwaar, trots zijn op waar je staat en wat je al lang bereikt hebt, hoe klein het ook is.
Het is met momenten zwaar & het kruipt in je hoofd (check zeker de trigger warnings!) maar het is ook zo cute. I need cuddles
August 9, 2021
Sommige boeken lees je op het juiste moment.
Dit boek was er zo een.
Ik had het echt even nodig!
Dankjewel lieve Doreen voor het schrijven van dit boek ❤
Dit boek was er zo een.
Ik had het echt even nodig!
Dankjewel lieve Doreen voor het schrijven van dit boek ❤
May 27, 2025
Wat is het heerlijk om op een (buurlandse)‘van eigen bodem’ reeks te zijn, want het bevestigd alleen maar meer dat er echt goede boeken dichtbij te vinden zijn. En ja, het bevestigd ook dat zelfs een oer-Hollandse het Vlaamse taalgebruik gewoon kan omarmen. Allez, in ieder geval in de boeken dan toch, we praten niet over het dagelijkse leven.
Maar goed, Zout dus. Dat het een goed verhaal is staat vast, maar ik heb lang getwijfeld over waarom ik dan toch niet helemaal hetzelfde gevoel overhield als de rest lijkt te hebben hier online. En dat is denk ik omdat dit een ‘love it or hate it’-boek is. Nu is dat altijd het geval, maar hier heb ik het gevoel dat er net iets meer factoren meespelen die bepalend zijn of je hiervan in vervoering gaat raken. Dat is omtrent het hele influencer-gebeuren, de triggers, maar ook bij de personages kreeg ik meer dan normaal het gevoel dat ze net bij je moeten passen. En hoewel ik er absoluut geen hate it-gevoel aan overhield, merkte ik dat het me niet zo enorm meezoog als dat ik had verwacht.
Laten we beginnen met de verhaallijn. Het idee is tof; een uitdaging om te doen wat je eerder nooit heb gedurfd, in de trant van een food-influencer worden. Het is van deze tijd, en ik ben allang blij dat het focust op eten in plaats van één van de andere voldoende cringe dingen waar je tegenwoordig influencer mee kan worden. Het begin focust zich ook goed op waarom Maud voor eten heeft gekozen. Ik vond het snoezig om te lezen over haar familie en de passie die zo zichtbaar generaties doorleeft. Het gaat alleen… vrij lang door zonder dat er echt iets gebeurd in het verhaal. Of nee, er gebeurt vrij snel iets levensveranderend, en dan stagneert het. Ze gaat naar school en twijfelt over zaken, eet, upload op Instagram en door. En dan heb je nog die hele Claire Hale. Zoals de flaptekst al doet vermoeden wordt de liefde voor haar snel duidelijk, maar nergens voor mijn gevoel wordt écht duidelijk waarom. Waarom heeft Maud überhaupt haar ooit aangeklikt, waarom is ze haar ooit überhaupt gaan volgen? Wat maakt haar dat ze zo’n fan van Claire is? Geen idee, we krijgen alleen dat ze perfect is.
Op een gegeven moment krijgt het verhaal wel een prettige vaart, en dat haalt ook het dromerige van dit verhaal eraf. Dan komen we bij de eetstoornis, die stapje voor stapje haar leven begint over te nemen. Hoewel ik zeker geen expert ben op dit gebied, voelt het wel enorm realistisch. Het gaat mooi gepaard met de langzame obsessie voor het influencer-schap, waarin Maud zich steeds meer lijkt te verliezen. En niet meer omdat ze zo graag het eten wilt delen omdat ze ervan houdt, maar omdat de werking van social media met de likes en de volgers een intens verslavende kick kan geven. En dat is ontzettend mooi verweven met hun reis naar Griekenland. Wat ik daar zo sterk aan vindt is het feit dat al aan het begin wordt aangegeven hoe geweldig deze reis is, hoe erg iedereen hier naar uitkijkt, en Maud dit precies ervaart op het moment dat zij zichzelf niet meer is. Dat was een enorm sterke keuze van Doreen.
En dan komt de laatste acte. En die vind ik het moeilijkst. Het moet allemaal samenkomen en dat doet het ook, maar het lijkt zo… snel? Ineens is er de ruzie, maar ook de steeds sterkere vriendschap en de realisatie en de reactie daarop en het telefoon-gebeuren (ik doe mijn best niks te spoilen) en dan het gebeuren met zowel Claudia als Claire. Het voelt alsof hier nog zoveel meer in zat, en dat voelt zonde. Ik weet namelijk zeker dat Doreen met iets meer rust hier weer een aantal geniale elementen in had kunnen stoppen, zoals de keuze voor de reis in lijn met de progressie van Maud.
Het laatste waar ik verhaal-technisch moeite mee had is de reactie van mensen op de eetstoornis. Ik besef me heel goed dat de mensen vaak hun lichaam verstoppen, maar ga je me nu vertellen dat het niemand opviel hoe snel ze waarschijnlijk is afgevallen? Natuurlijk, je hebt wat subtiele hints naar mensen die wat door lijken te hebben, maar dat gaat om haar manier van eten. Niks is over haar lichaam, en dat vind ik zo frappant.
Dan heb je nog de personages. De bijpersonages waren absolute stille krachten. Nonna, Gio, Stevens en Lindemans en zelfs het hele verdere Griekenland-clubje; ze zitten precies voldoende in het verhaal om echt eigen te zijn en iets toe te voegen. Ook de grotere bijpersonages als Rinse en Remi zijn echt goed. Ze hebben een perfect level realisme en diepgang om tot leven te komen, en ze ook enorm te gaan waarderen.
Maar er zijn wat uitzonderingen waar ik moeite mee had.
Allereerst Claire Hale. Voor een obsessie zo groot dat het de flaptekst heeft overgenomen komt ze bar weinig voor. En zoals al eerder benoemd: wat je van haar weet is de perceptie van Maud dat ze perfect is en op een gegeven moment ook in Griekenland is. Maar ik mis context om deze obsessie te snappen. En ik merk dat ik de context nodig had om er iets voor te voelen, want nu bleef het bij een herhaling van zaken die voor mij eruit konden blijven. En daardoor bleef mijn gevoel ook bij de conclusie en het hele gebeuren er omheen nogal neutraal. Ze deed me te weinig om er iets om te geven, in welke vorm dan ook.
Dan heb je nog Maud zelf. Zoals al eerder benoemd is zij voor mijn gevoel een ‘love it or hate it’- personage, en helaas was het kwartje voor mij aan de verkeerde kant gevallen. Haar manier van denken en doen is een te ver-van-mijn-bed-show voor mij, en daardoor had ik moeite iets van haar te vinden. Hoewel ik er niet precies mijn vinger op kan leggen, is het denk ik een (voor mij) te veel aan twijfels, aan alles. Op die leeftijd snap ik echt dat je twijfels hebt in veelvoud en ook echt dat het soms voelt alsof je niks meer goed kan doen, maar het was voor mijn gevoel te veel te vaak.
Als laatste Claudia, want ze voelt een beetje alsof ze in het leven is geroepen om een directe reden te zijn van de belangrijkste momenten: het ontstaan en het erna. Ze is een typische pester die Maud vooral pakt op haar lichaam, maar dat is het. Via Renske horen we dat er meer speelt, maar helemaal niks in het verhaal brengt dat naar voren. Ze is er om te haten op Maud en voor de rest is ze er niet. En dat laat nogal een bittere nasmaak achter, zeker met haar rol op het einde.
Als laatste wil ik nog wel credits geven aan Doreen voor het liefdesverhaal hierin. Ik wil niks spoilen, maar het is precies goed. Liefde is liefde en ik vind het heerlijk als mensen datzelfde besef hebben, en gelukkig is dit verhaal doordrenkt met dat soort mensen.
Maar goed, Zout dus. Dat het een goed verhaal is staat vast, maar ik heb lang getwijfeld over waarom ik dan toch niet helemaal hetzelfde gevoel overhield als de rest lijkt te hebben hier online. En dat is denk ik omdat dit een ‘love it or hate it’-boek is. Nu is dat altijd het geval, maar hier heb ik het gevoel dat er net iets meer factoren meespelen die bepalend zijn of je hiervan in vervoering gaat raken. Dat is omtrent het hele influencer-gebeuren, de triggers, maar ook bij de personages kreeg ik meer dan normaal het gevoel dat ze net bij je moeten passen. En hoewel ik er absoluut geen hate it-gevoel aan overhield, merkte ik dat het me niet zo enorm meezoog als dat ik had verwacht.
Laten we beginnen met de verhaallijn. Het idee is tof; een uitdaging om te doen wat je eerder nooit heb gedurfd, in de trant van een food-influencer worden. Het is van deze tijd, en ik ben allang blij dat het focust op eten in plaats van één van de andere voldoende cringe dingen waar je tegenwoordig influencer mee kan worden. Het begin focust zich ook goed op waarom Maud voor eten heeft gekozen. Ik vond het snoezig om te lezen over haar familie en de passie die zo zichtbaar generaties doorleeft. Het gaat alleen… vrij lang door zonder dat er echt iets gebeurd in het verhaal. Of nee, er gebeurt vrij snel iets levensveranderend, en dan stagneert het. Ze gaat naar school en twijfelt over zaken, eet, upload op Instagram en door. En dan heb je nog die hele Claire Hale. Zoals de flaptekst al doet vermoeden wordt de liefde voor haar snel duidelijk, maar nergens voor mijn gevoel wordt écht duidelijk waarom. Waarom heeft Maud überhaupt haar ooit aangeklikt, waarom is ze haar ooit überhaupt gaan volgen? Wat maakt haar dat ze zo’n fan van Claire is? Geen idee, we krijgen alleen dat ze perfect is.
Op een gegeven moment krijgt het verhaal wel een prettige vaart, en dat haalt ook het dromerige van dit verhaal eraf. Dan komen we bij de eetstoornis, die stapje voor stapje haar leven begint over te nemen. Hoewel ik zeker geen expert ben op dit gebied, voelt het wel enorm realistisch. Het gaat mooi gepaard met de langzame obsessie voor het influencer-schap, waarin Maud zich steeds meer lijkt te verliezen. En niet meer omdat ze zo graag het eten wilt delen omdat ze ervan houdt, maar omdat de werking van social media met de likes en de volgers een intens verslavende kick kan geven. En dat is ontzettend mooi verweven met hun reis naar Griekenland. Wat ik daar zo sterk aan vindt is het feit dat al aan het begin wordt aangegeven hoe geweldig deze reis is, hoe erg iedereen hier naar uitkijkt, en Maud dit precies ervaart op het moment dat zij zichzelf niet meer is. Dat was een enorm sterke keuze van Doreen.
En dan komt de laatste acte. En die vind ik het moeilijkst. Het moet allemaal samenkomen en dat doet het ook, maar het lijkt zo… snel? Ineens is er de ruzie, maar ook de steeds sterkere vriendschap en de realisatie en de reactie daarop en het telefoon-gebeuren (ik doe mijn best niks te spoilen) en dan het gebeuren met zowel Claudia als Claire. Het voelt alsof hier nog zoveel meer in zat, en dat voelt zonde. Ik weet namelijk zeker dat Doreen met iets meer rust hier weer een aantal geniale elementen in had kunnen stoppen, zoals de keuze voor de reis in lijn met de progressie van Maud.
Het laatste waar ik verhaal-technisch moeite mee had is de reactie van mensen op de eetstoornis. Ik besef me heel goed dat de mensen vaak hun lichaam verstoppen, maar ga je me nu vertellen dat het niemand opviel hoe snel ze waarschijnlijk is afgevallen? Natuurlijk, je hebt wat subtiele hints naar mensen die wat door lijken te hebben, maar dat gaat om haar manier van eten. Niks is over haar lichaam, en dat vind ik zo frappant.
Dan heb je nog de personages. De bijpersonages waren absolute stille krachten. Nonna, Gio, Stevens en Lindemans en zelfs het hele verdere Griekenland-clubje; ze zitten precies voldoende in het verhaal om echt eigen te zijn en iets toe te voegen. Ook de grotere bijpersonages als Rinse en Remi zijn echt goed. Ze hebben een perfect level realisme en diepgang om tot leven te komen, en ze ook enorm te gaan waarderen.
Maar er zijn wat uitzonderingen waar ik moeite mee had.
Allereerst Claire Hale. Voor een obsessie zo groot dat het de flaptekst heeft overgenomen komt ze bar weinig voor. En zoals al eerder benoemd: wat je van haar weet is de perceptie van Maud dat ze perfect is en op een gegeven moment ook in Griekenland is. Maar ik mis context om deze obsessie te snappen. En ik merk dat ik de context nodig had om er iets voor te voelen, want nu bleef het bij een herhaling van zaken die voor mij eruit konden blijven. En daardoor bleef mijn gevoel ook bij de conclusie en het hele gebeuren er omheen nogal neutraal. Ze deed me te weinig om er iets om te geven, in welke vorm dan ook.
Dan heb je nog Maud zelf. Zoals al eerder benoemd is zij voor mijn gevoel een ‘love it or hate it’- personage, en helaas was het kwartje voor mij aan de verkeerde kant gevallen. Haar manier van denken en doen is een te ver-van-mijn-bed-show voor mij, en daardoor had ik moeite iets van haar te vinden. Hoewel ik er niet precies mijn vinger op kan leggen, is het denk ik een (voor mij) te veel aan twijfels, aan alles. Op die leeftijd snap ik echt dat je twijfels hebt in veelvoud en ook echt dat het soms voelt alsof je niks meer goed kan doen, maar het was voor mijn gevoel te veel te vaak.
Als laatste Claudia, want ze voelt een beetje alsof ze in het leven is geroepen om een directe reden te zijn van de belangrijkste momenten: het ontstaan en het erna. Ze is een typische pester die Maud vooral pakt op haar lichaam, maar dat is het. Via Renske horen we dat er meer speelt, maar helemaal niks in het verhaal brengt dat naar voren. Ze is er om te haten op Maud en voor de rest is ze er niet. En dat laat nogal een bittere nasmaak achter, zeker met haar rol op het einde.
Als laatste wil ik nog wel credits geven aan Doreen voor het liefdesverhaal hierin. Ik wil niks spoilen, maar het is precies goed. Liefde is liefde en ik vind het heerlijk als mensen datzelfde besef hebben, en gelukkig is dit verhaal doordrenkt met dat soort mensen.
June 29, 2021
Een echte aanrader als je een boek wilt lezen dat weloverwogen omgaat met de complexiteiten van sociale media, eetstoornissen en zelfbeeld. Het is een mix tussen mooi taalgebruik, levendige beelden van verborgen plekjes in Griekenland en oprechte, goede representatie van eetstoornissen en de dieetcultuur. Must read voor zowel jong als oud.
June 18, 2021
'Hoe kan ik beter bewijzen dat ik jou zo’n tof persoon vind dan door je uit te dagen om aan de hele wereld te laten zien hoe geweldig je bent? Met een filter natuurlijk, maar dat is oké.’
Ik voel me nogsteeds vereerd dat ik dit boek voor de release mocht lezen. Ik herinner nog de updates die Doreen op haar story plaatste over de final draft en deadlines en het is zo gaaf om het boek nu écht te lezen. So thank you Doreen <3
Zout gaat over middelbare scholier Maud. Maud met haar grote liefde voor eten. Die liefde maakt de challenge die ze van haar beste vriend Remi heeft gekregen alleen maar makkelijker toch? Deel haar liefde voor eten op Instagram en behaal 2000 volgers.
Maar de invloed van social media en duizend mensen die met je eetgewoontjes meekijken blijkt toch niet zo makkelijk.
De personages in Zout zijn herkenbaar, goed uitgewerkt, grappig en om al van te houden vanaf het eerste moment dat ze genoemd worden. De schrijfstijl leest snel en gemakkelijk, met quotes er tussendoor verwerkt die het opschrijven waard zijn ( bevestigd door mijn notes app ).
‘Het leven wordt een stuk makkelijker als je beseft dat het eigenlijk niet zoveel voorstelt’, zegt Rinse plots. ‘De zee helpt daarbij, de druppel die opspat voor hij weer bij het geheel komt en zo.’
Dit boek laat de kracht en invloed van social media op jongeren zien. Iets waar zoveel over gepraat wordt, maar echt realistisch in dit boek is verwerkt.
En niet alleen de kracht van social media, maar ook de kracht van vriendschap en familie is zo mooi verwerkt in Zout.
Ik zou alles doen voor een Remi en Rinse. <3
Ik heb zo erg genoten van dit boek en raad 'm aan iedereen aan.
( Check wel aub eerst de trigger warnings: eetstoornissen, fatfobie, zelfhaat, bodyshaming, pestgedrag en homofobie. )
Ik voel me nogsteeds vereerd dat ik dit boek voor de release mocht lezen. Ik herinner nog de updates die Doreen op haar story plaatste over de final draft en deadlines en het is zo gaaf om het boek nu écht te lezen. So thank you Doreen <3
Zout gaat over middelbare scholier Maud. Maud met haar grote liefde voor eten. Die liefde maakt de challenge die ze van haar beste vriend Remi heeft gekregen alleen maar makkelijker toch? Deel haar liefde voor eten op Instagram en behaal 2000 volgers.
Maar de invloed van social media en duizend mensen die met je eetgewoontjes meekijken blijkt toch niet zo makkelijk.
De personages in Zout zijn herkenbaar, goed uitgewerkt, grappig en om al van te houden vanaf het eerste moment dat ze genoemd worden. De schrijfstijl leest snel en gemakkelijk, met quotes er tussendoor verwerkt die het opschrijven waard zijn ( bevestigd door mijn notes app ).
‘Het leven wordt een stuk makkelijker als je beseft dat het eigenlijk niet zoveel voorstelt’, zegt Rinse plots. ‘De zee helpt daarbij, de druppel die opspat voor hij weer bij het geheel komt en zo.’
Dit boek laat de kracht en invloed van social media op jongeren zien. Iets waar zoveel over gepraat wordt, maar echt realistisch in dit boek is verwerkt.
En niet alleen de kracht van social media, maar ook de kracht van vriendschap en familie is zo mooi verwerkt in Zout.
Ik zou alles doen voor een Remi en Rinse. <3
Ik heb zo erg genoten van dit boek en raad 'm aan iedereen aan.
( Check wel aub eerst de trigger warnings: eetstoornissen, fatfobie, zelfhaat, bodyshaming, pestgedrag en homofobie. )
October 10, 2021
In het boek 'Zout' wordt Maud uitgedaagd door haar beste vriend. Ze moet proberen om 2000 volgers op haar Instagram te krijgen. In het laatste jaar van de middelbare school staan ook zoveel spannende dingen te gebeuren. Maud neemt de uitdaging aan. Al snel ontdekt ze de keerzijde van de medaille.
Dit boek komt met een trigger warning omtrent mentale gezondheid en eetstoornissen.
Net die trigger warning, triggered om wel te lezen. Als lezer wordt je nieuwsgierig wanneer iets een waarschuwing bevat. Dat legt de lat voor het boek ook gelijk heel hoog. De lezer verwacht iets dat heel aangrijpend en emotioneel zwaar kan zijn.
Helaas duurt het een tijdje alvorens dat punt bereikt wordt. Waarna het tempo ook gelijk een vaart neemt. De tijdsindeling van het boek heeft een vreemde indeling waardoor niet elk stuk even lekker loopt. Voornamelijk de vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat het tempo haalbaar blijft. Toch leest het boek niet zo vlot als eerst te verwachten valt.
Het onderwerp daarentegen is zorgvuldig gekozen en past zeker in de hedendaagse setting die neer is gezet in het verhaal. Vooral de ruwheid en de echtheid biedt een meerwaarde. De trigger warning is te begrijpen, maar kan zeker ook genuanceerd worden. Om willen van het tempo krijgt de lezer niet zoveel details. Af en toe mocht het net dat tikkeltje meer hebben. Langs de andere kant is het zeer positief dat een boek met dit thema gepubliceerd werd en ook de ruwe kant behouden bleef. Een zeer belangrijk iets: mentale gezondheid en eetstoornissen worden niet geromantiseerd en worden realistisch weergeven. Iets wat zeer belangrijk is bij verhalen zoals deze.
Bijzonder was ook de schrijfstijl. Bij Doreen Hendrikx verwacht je een eerder poëtische stijl maar op zich is dat niet aan de orde. Af en toe wordt er een poëtische en filosofische quote tussen de regels geplaatst, maar in het algemeen heeft het eerder een toegankelijke kleur.
De personages is dan weer een ander verhaal. Ze zijn allemaal goed uitgewerkt en de nevenfiguren krijgen ook elk een eigen verhaallijn. Dit geeft hen een bepaalde eigenheid maar ook een belangrijke rol in het geheel. Hun verhaallijnen zijn belangrijk omdat ze het boek interessant houden, diversiteit bieden maar ook de hoofdpersoon geloofwaardiger maken.
Maud is overigens een hit-or-mis personage. Of je bent helemaal weg van haar, of je vindt geen connectie met haar. Voor mij was dat het tweede. Je hoeft niet hetzelfde meegemaakt te hebben om een band met haar op te bouwen. Het is zeker voor elke persoon toegankelijk. Alleen mist er soms -om het in de termen van het boek te zeggen- wat zout, wat gekruid; een heel eigen sausje.
Aan het einde lijkt er ook een twist te zijn omheen het personage Claudia. Daar had ook wat meer over vertelt mogen worden. Het personage Claudia voelde namelijk aan als een belangrijke schakel in het leven van Maud en haar problematiek.
De relaties tussen de personages waren zeer divers en boden ook een realistisch inzicht. Doordat het niet geromantiseerd is, zijn de banden van Maud ook heel hobbelig. Dat maakt het zo interessant. Vooral hoe ze deels ook zichzelf ontdekt net door haar vriendschappen, vijanden, familie en liefdes. Dat gaf een zeer warm gevoel.
Het is een relevant en hedendaags verhaal dat in middelbare scholen zeker aan bod zou mogen komen. Niet alleen doordat het bepaalde onderwerpen bespreekbaar maakt, maar ook omdat het sterk aansluit bij de gedachten van een tiener. Het boek is op zo'n manier geschreven dat het niet neerbuigend oogt naar de doorsnee tiener.
Op zich vond ik het een mooi en vooral een bijzonder verhaal. Dit zijn de verhalen die belang hebben in de maatschappij. Alleen had ik hier en daar wat meer pit verwacht en vond ik het zeer moeilijk om een band op te bouwen met Maud. Vooral de setting, de band tussen de personages en het doel van dit boek; spraken mij aan. Ook de vlotte schrijfstijl was een verrassing.
Dit boek komt met een trigger warning omtrent mentale gezondheid en eetstoornissen.
Net die trigger warning, triggered om wel te lezen. Als lezer wordt je nieuwsgierig wanneer iets een waarschuwing bevat. Dat legt de lat voor het boek ook gelijk heel hoog. De lezer verwacht iets dat heel aangrijpend en emotioneel zwaar kan zijn.
Helaas duurt het een tijdje alvorens dat punt bereikt wordt. Waarna het tempo ook gelijk een vaart neemt. De tijdsindeling van het boek heeft een vreemde indeling waardoor niet elk stuk even lekker loopt. Voornamelijk de vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat het tempo haalbaar blijft. Toch leest het boek niet zo vlot als eerst te verwachten valt.
Het onderwerp daarentegen is zorgvuldig gekozen en past zeker in de hedendaagse setting die neer is gezet in het verhaal. Vooral de ruwheid en de echtheid biedt een meerwaarde. De trigger warning is te begrijpen, maar kan zeker ook genuanceerd worden. Om willen van het tempo krijgt de lezer niet zoveel details. Af en toe mocht het net dat tikkeltje meer hebben. Langs de andere kant is het zeer positief dat een boek met dit thema gepubliceerd werd en ook de ruwe kant behouden bleef. Een zeer belangrijk iets: mentale gezondheid en eetstoornissen worden niet geromantiseerd en worden realistisch weergeven. Iets wat zeer belangrijk is bij verhalen zoals deze.
Bijzonder was ook de schrijfstijl. Bij Doreen Hendrikx verwacht je een eerder poëtische stijl maar op zich is dat niet aan de orde. Af en toe wordt er een poëtische en filosofische quote tussen de regels geplaatst, maar in het algemeen heeft het eerder een toegankelijke kleur.
De personages is dan weer een ander verhaal. Ze zijn allemaal goed uitgewerkt en de nevenfiguren krijgen ook elk een eigen verhaallijn. Dit geeft hen een bepaalde eigenheid maar ook een belangrijke rol in het geheel. Hun verhaallijnen zijn belangrijk omdat ze het boek interessant houden, diversiteit bieden maar ook de hoofdpersoon geloofwaardiger maken.
Maud is overigens een hit-or-mis personage. Of je bent helemaal weg van haar, of je vindt geen connectie met haar. Voor mij was dat het tweede. Je hoeft niet hetzelfde meegemaakt te hebben om een band met haar op te bouwen. Het is zeker voor elke persoon toegankelijk. Alleen mist er soms -om het in de termen van het boek te zeggen- wat zout, wat gekruid; een heel eigen sausje.
Aan het einde lijkt er ook een twist te zijn omheen het personage Claudia. Daar had ook wat meer over vertelt mogen worden. Het personage Claudia voelde namelijk aan als een belangrijke schakel in het leven van Maud en haar problematiek.
De relaties tussen de personages waren zeer divers en boden ook een realistisch inzicht. Doordat het niet geromantiseerd is, zijn de banden van Maud ook heel hobbelig. Dat maakt het zo interessant. Vooral hoe ze deels ook zichzelf ontdekt net door haar vriendschappen, vijanden, familie en liefdes. Dat gaf een zeer warm gevoel.
Het is een relevant en hedendaags verhaal dat in middelbare scholen zeker aan bod zou mogen komen. Niet alleen doordat het bepaalde onderwerpen bespreekbaar maakt, maar ook omdat het sterk aansluit bij de gedachten van een tiener. Het boek is op zo'n manier geschreven dat het niet neerbuigend oogt naar de doorsnee tiener.
Op zich vond ik het een mooi en vooral een bijzonder verhaal. Dit zijn de verhalen die belang hebben in de maatschappij. Alleen had ik hier en daar wat meer pit verwacht en vond ik het zeer moeilijk om een band op te bouwen met Maud. Vooral de setting, de band tussen de personages en het doel van dit boek; spraken mij aan. Ook de vlotte schrijfstijl was een verrassing.
August 29, 2023
Ik heb al weer even de schoolbanken verlaten, maar na het lezen van Zout kan ik me perfect inbeelden hoe het moet zijn vandaag om jong-volwassen te zijn.
Zout is een geweldig debuut dat perfect vat hoe het is om op te groeien in een wereld van sociale media, likes (en ontvolgers), van lichamen die werden gefotoshopped en uit de juiste hoek belicht. Het is een wereld waarin we net iets te vaak 'willen zijn als...' en net iets te weinig onszelf. Het is vaak een harde wereld, zonder al te veel (zelf)liefde, waarin je maar even veel waard lijkt te zijn als de volgende foto die je post.
Ik kijk nu al uit naar Doreen's volgende boek, maar inlaat haar de tijd om het te schrijven, want ik weet, zoals ene meneer Stevens het al zo goed zei in het boek: 'Het komt goed'.
Aanrader!
Zout is een geweldig debuut dat perfect vat hoe het is om op te groeien in een wereld van sociale media, likes (en ontvolgers), van lichamen die werden gefotoshopped en uit de juiste hoek belicht. Het is een wereld waarin we net iets te vaak 'willen zijn als...' en net iets te weinig onszelf. Het is vaak een harde wereld, zonder al te veel (zelf)liefde, waarin je maar even veel waard lijkt te zijn als de volgende foto die je post.
Ik kijk nu al uit naar Doreen's volgende boek, maar inlaat haar de tijd om het te schrijven, want ik weet, zoals ene meneer Stevens het al zo goed zei in het boek: 'Het komt goed'.
Aanrader!
May 30, 2021
Meeslepend, herkenbaar en heel erg mooi geschreven. Het leest ook vlot en ben dankbaar dat ik het eerder dan de rest mocht lezen. Doreen, ge moogt oh zo trots zijn op uzelf!
July 17, 2021
4,5 🌟
Review volgt ✨
Review volgt ✨
June 29, 2021
Wat leuk om dit na al die tijd eindelijk te kunnen lezen. In december verleden jaar plaatste ik mijn preorder, en geloof me als ik zeg: worth the wait.
Een eerlijk, mooi geschreven verhaal dat vraagt om gelezen te worden.
Een eerlijk, mooi geschreven verhaal dat vraagt om gelezen te worden.
March 26, 2022
In normale omstandigheden schrijf ik eigenlijk geen reviews van boeken, maar in dit geval wil ik een uitzondering maken. Toegegeven, ik geef meestal alle boeken die ik heb gelezen 4 of 5 sterren op Goodreads omdat ik vind dat elke persoon die het aandurft een boek te schrijven een held is. Maar 5 sterren zijn niet genoeg om aan dit boek te geven (note to Goodreads: maak aub een extra functie waarbij je een boek 6 sterren kunt geven.)
Het plan was om vandaag wiskunde te leren en tussendoor wat te lezen. Ik geef je één tip: probeer dit niet met dit boek. Raad eens, ik heb 100 procent van mijn tijd besteed aan lezen en 0 procent aan dat geweldige schoolvak dat men wiskunde noemt. Maar het was het meer dan waard. Mag ik zeggen dat dit boek een soort positieve verslaving is? Eenmaal je begonnen bent, kun je gewoon niet meer stoppen. It's an addiction But a good one.
Dit boek verdient zoals ik al eerder zei 6 sterren, maar ook gewoon een film of een serie. @allemensendieditlezenenfilmskunnenmaken : dit is het perfecte verhaal! Maar voor nu verdient het boek Zout een ereplaatsje in mijn boekenkast. Wat zeg ik, ik wil eigenlijk gewoon een kast kopen om enkel dit boek in te zetten.
Maar waarom? Waarom was dit boek nu zoveel beter dan alle andere YA-boeken? Wel: eigenlijk is het simpel. Allereerst: de eenvoud. Je hoeft geen hooggeleerde zijn om dit boek te begrijpen en je hoeft geen woordenboek bij de hand hebben wanneer je dit boek wilt lezen. Er wordt gespeeld met woorden en de metaforen die er gebruikt worden zijn ongeveer definitie van schrijftalent. Vervolgens wil ik zeker ook de personages vermelden in mijn review. Ik schreeuwde net niet toen Maud een voedselliefhebber met een Instagramchallenge bleek te zijn. Mijn maag heeft meerdere keren geknord bij de beschrijving van al dat voedsel. Ook wil ik, na het lezen van dit pareltje, direct naar Griekenland (of eens naar Kaffeenini in Antwerpen.) En ik wil ook een leerkracht zoals Stevens.
Mijn todolijst voor de komende dag(en)? Wel, ik denk dat ik het boek morgen gewoon nog eens zal lezen. Met een markeerstift bij de hand om alle wijze woorden aan te duiden. (Ik vrees dat het boek dan wel meer fluo dan wit zal zijn, mais bon…) Ook ga ik nu naar alle mensen die ik ken (en die kunnen lezen) een bericht sturen en ze een beetje dwingen om dit boek te lezen. En nagenieten. Vooral dat.
Het plan was om vandaag wiskunde te leren en tussendoor wat te lezen. Ik geef je één tip: probeer dit niet met dit boek. Raad eens, ik heb 100 procent van mijn tijd besteed aan lezen en 0 procent aan dat geweldige schoolvak dat men wiskunde noemt. Maar het was het meer dan waard. Mag ik zeggen dat dit boek een soort positieve verslaving is? Eenmaal je begonnen bent, kun je gewoon niet meer stoppen. It's an addiction But a good one.
Dit boek verdient zoals ik al eerder zei 6 sterren, maar ook gewoon een film of een serie. @allemensendieditlezenenfilmskunnenmaken : dit is het perfecte verhaal! Maar voor nu verdient het boek Zout een ereplaatsje in mijn boekenkast. Wat zeg ik, ik wil eigenlijk gewoon een kast kopen om enkel dit boek in te zetten.
Maar waarom? Waarom was dit boek nu zoveel beter dan alle andere YA-boeken? Wel: eigenlijk is het simpel. Allereerst: de eenvoud. Je hoeft geen hooggeleerde zijn om dit boek te begrijpen en je hoeft geen woordenboek bij de hand hebben wanneer je dit boek wilt lezen. Er wordt gespeeld met woorden en de metaforen die er gebruikt worden zijn ongeveer definitie van schrijftalent. Vervolgens wil ik zeker ook de personages vermelden in mijn review. Ik schreeuwde net niet toen Maud een voedselliefhebber met een Instagramchallenge bleek te zijn. Mijn maag heeft meerdere keren geknord bij de beschrijving van al dat voedsel. Ook wil ik, na het lezen van dit pareltje, direct naar Griekenland (of eens naar Kaffeenini in Antwerpen.) En ik wil ook een leerkracht zoals Stevens.
Mijn todolijst voor de komende dag(en)? Wel, ik denk dat ik het boek morgen gewoon nog eens zal lezen. Met een markeerstift bij de hand om alle wijze woorden aan te duiden. (Ik vrees dat het boek dan wel meer fluo dan wit zal zijn, mais bon…) Ook ga ik nu naar alle mensen die ik ken (en die kunnen lezen) een bericht sturen en ze een beetje dwingen om dit boek te lezen. En nagenieten. Vooral dat.
July 3, 2021
Zout. Zout is het debuut van Doreen Hendrikx en ik heb het geluk gehad dat ik het van te voren mocht lezen. Dat neemt niet weg dat ik keer op keer versteld sta van Doreen. Van haar poëtische schrijfstijl, waarbij ik soms de hele bladzijde wil citeren omdat de passage zó prachtig geschreven is, tot het hele verhaal, waarbij de herkenning, ongemakkelijkheid en pijn zó echt zijn.
Zout bevat onderwerpen die niet genoeg besproken worden in deze maatschappij, waaronder eetstoornissen en de invloed van sociale media en influencers. Doreen laat deze onderwerpen terugkomen in het boek met de harde, pijnlijke waarheid. De obsessie die het kan opleveren, de onzekerheid en kritiek die Maud zichzelf geeft, en ik vind het zó ontzettend knap dat Doreen deze onderwerpen zo goed en eerlijk terug heeft laten komen, maar ook nog eens humor en liefde erin heeft verwerkt zonder een van bovenstaande onderwerpen te romantiseren. Respect!
Naast de hevige onderwerpen is dit ook een boek met diverse karakters met hun eigen verhalen. Vanwege spoilers zal ik alleen dit zeggen: #COUPLEGOALS, want wow. Té schattig voor woorden.
Naast de absoluut prachtige cover, de beschrijvingen van Griekenland en Antwerpen (waar ik nu echt heel graag heen wil!) heb ik alleen maar lovende woorden voor Doreen: dit boek was prachtig, en ik kan niet wachten waar je me de volgende keer mee naar toe neemt in je schrijfsels
Zout bevat onderwerpen die niet genoeg besproken worden in deze maatschappij, waaronder eetstoornissen en de invloed van sociale media en influencers. Doreen laat deze onderwerpen terugkomen in het boek met de harde, pijnlijke waarheid. De obsessie die het kan opleveren, de onzekerheid en kritiek die Maud zichzelf geeft, en ik vind het zó ontzettend knap dat Doreen deze onderwerpen zo goed en eerlijk terug heeft laten komen, maar ook nog eens humor en liefde erin heeft verwerkt zonder een van bovenstaande onderwerpen te romantiseren. Respect!
Naast de hevige onderwerpen is dit ook een boek met diverse karakters met hun eigen verhalen. Vanwege spoilers zal ik alleen dit zeggen: #COUPLEGOALS, want wow. Té schattig voor woorden.
Naast de absoluut prachtige cover, de beschrijvingen van Griekenland en Antwerpen (waar ik nu echt heel graag heen wil!) heb ik alleen maar lovende woorden voor Doreen: dit boek was prachtig, en ik kan niet wachten waar je me de volgende keer mee naar toe neemt in je schrijfsels
November 15, 2021
Why is it so easy to love Claire Hale, that perfect influencer? Maud is seventeen and that question haunts her every day. Until she is challenged by her best friend to share her love for food on Instagram with the world and she finds out for herself why it is so easy to love Claire Hale.
To translate it into a sentence from the book: Damn, what a darn good book! The fact that subjects such as body shaming and eating disorders are well addressed in a young adult book makes this a must-read. This together with cool characters, a nice trip to Greece and a simmering romance makes it a delicious stew. Doreen also has an eye for language, because it reads very fluently. Only the confrontation in the coffee bar was a bit unbelievable. Nothing else to note. In other words; don't miss out on this book!
My rating: 4.5 out of 5 stars
---
Waarom is het zo makkelijk om van Claire Hale, die perfecte influencer, te houden? Maud is zeventien en die vraag houdt haar elke dag wel eens bezig. Tot ze door haar beste vriend wordt uitgedaagd om haar liefde voor eten op Instagram te delen met de wereld en ze zelf ondervindt waarom het zo makkelijk is om van Claire Hale te houden.
Om het wat te vertalen naar een zin uit het boek: Dju, wat een verdomd goed boek! Het feit dat onderwerpen als bodyshaming en eetstoornissen goed worden aangekaart in een young adultboek maakt dit al een must-read. Dit samen met toffe personages, een fijne trip naar Griekenland en een sudderende romance maakt het een heerlijk stoofpotje. Doreen heeft ook uiteraard oog voor taal, want het leest heel vlot. Enkel de confrontatie in de koffiebar kwam wat ongeloofwaardig over. Verder niks op aan te merken. Met andere woorden; mis dit boek zeker niet!
Mijn rating: 4.5 op 5 sterren
To translate it into a sentence from the book: Damn, what a darn good book! The fact that subjects such as body shaming and eating disorders are well addressed in a young adult book makes this a must-read. This together with cool characters, a nice trip to Greece and a simmering romance makes it a delicious stew. Doreen also has an eye for language, because it reads very fluently. Only the confrontation in the coffee bar was a bit unbelievable. Nothing else to note. In other words; don't miss out on this book!
My rating: 4.5 out of 5 stars
---
Waarom is het zo makkelijk om van Claire Hale, die perfecte influencer, te houden? Maud is zeventien en die vraag houdt haar elke dag wel eens bezig. Tot ze door haar beste vriend wordt uitgedaagd om haar liefde voor eten op Instagram te delen met de wereld en ze zelf ondervindt waarom het zo makkelijk is om van Claire Hale te houden.
Om het wat te vertalen naar een zin uit het boek: Dju, wat een verdomd goed boek! Het feit dat onderwerpen als bodyshaming en eetstoornissen goed worden aangekaart in een young adultboek maakt dit al een must-read. Dit samen met toffe personages, een fijne trip naar Griekenland en een sudderende romance maakt het een heerlijk stoofpotje. Doreen heeft ook uiteraard oog voor taal, want het leest heel vlot. Enkel de confrontatie in de koffiebar kwam wat ongeloofwaardig over. Verder niks op aan te merken. Met andere woorden; mis dit boek zeker niet!
Mijn rating: 4.5 op 5 sterren
July 6, 2022
Alles was gewoon zo goed aan dit boek, alsof Doreen in mijn hoofd heeft gekeken en alle dingen die ik goed vind in een boek in Zout heeft gestoken.
Kijk er zó naar uit om meer werk van haar te lezen.
Kijk er zó naar uit om meer werk van haar te lezen.
October 24, 2023
Ik geloof dat ik het ya-genre nu echt ontgroeid ben (sip). Desalniettemin een waardevolle boodschap waarvan ik hoop dat ze blijft resoneren.
April 27, 2022
Het boek heeft mij niet volledig gegrepen, wellicht doordat de persoonlijke overpeinzingen van Maud soms met te veel herhalingen zijn weergegeven.
Het boek snijdt wel hedendaagse problematiek aan, dus het is zeker een aanrader voor jongeren.
Die zullen zich wel over het Vlaams heen moeten kunnen zetten dat her en der doorsijpelt.
Het boek snijdt wel hedendaagse problematiek aan, dus het is zeker een aanrader voor jongeren.
Die zullen zich wel over het Vlaams heen moeten kunnen zetten dat her en der doorsijpelt.
June 5, 2024
Dit boek is prachtig. Ik heb meegeleefd met elk personage. Het behandelt een zwaar thema, maar het is toch o zo mooi. (Check dus de trigger warnings! Deze staan vooraan het boek ook vermeld.) Een prachtig debuut van Doreen! Benieuwd naar meer.
August 5, 2021
Ik kijk al uit naar Doreens debuut sinds de dag dat ik hoorde dat haar manuscript werd aanvaard bij de uitgeverij, dus ik ben heel blij dat ik haar boek nu eindelijk in mijn handen heb. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik was ook heel blij met wat ik uiteindelijk las!
Ik moest eerst een beetje wennen aan de schrijfstijl, die natuurlijk een stuk informeler is dan het Russische epos dat ik net voordien heb gelezen. Er zit veel Engels, Vlaams (!!) en spreektaal tussen, maar het voelt allemaal juist aan. En, zoals al vaker aangehaald, er staan kanjers van zinnen in die allemaal hun eigen Instagramplaatje verdienen.
Qua inhoud kan ik alleen maar mijn denkbeeldige hoed afnemen voor de manier waarop Doreen het thema eetstoornissen heeft behandeld: eerlijk, genuanceerd, soms schrijnend, maar nooit sensatiebelust. Respect!
En om een beetje in Griekse sferen te blijven: het woord ‘pharmakon’ beschrijft volgens mij goed het fundamenteel dubbelzinnige karakter van de sociale media. Pharmakon kan in het Grieks immers zowel ‘medicijn’ als ‘vergif’ betekenen. Vergif, omdat de vergelijksdrang en de afhankelijkheid van de online bevestiging en goedkeuring enorme schade kan aanrichten aan je zelfbeeld. Het is triest dat een hele generatie opgroeit met het idee niet goed genoeg te zijn. Maud wordt er eigenlijk letterlijk ziek van. Het medicijn-gedeelte is misschien iets minder duidelijk, maar zonder al te veel te willen spoilen: op het einde zie je ook de potentiële helende kracht van de sociale media. Wat mij betreft heeft Doreen dit knap weergegeven!
Ik had alleen wat bedenkingen bij de vijandschap tussen Maud en Claudia. Enfin, eigenlijk is het niet eens vijandschap, het is gewoon pestgedrag pur sang. Aanvankelijk vond ik die hele vete een beetje kinderachtig – de personages zijn tenslotte toch al zeventien, en de meesten van hen moeten doorgaan voor slimme mensen. Claudia leek gewoon zomaar de klassieke bitch uit een high-schoolkomedie uit te hangen. Misschien heb ik geluk gehad (of ik ben hopeloos naïef), maar in mijn omgeving ken ik eigenlijk bijna niemand die zo extreem in your face gemeen is. Natuurlijk doen mensen wel kwetsende dingen, maar vaak is het toch niet allemaal zo zwart-wit. Hoe dan ook, uiteindelijk werd er toch nog een beetje een uitleg aan gegeven en kon ik het al iets beter begrijpen. Alleen, ik denk dat dit alles toch iets subtieler gebracht had kunnen worden.
Dat is eigenlijk mijn enige echte kritiekpuntje, en het doet ook niets af aan het geheel. Het is namelijk gewoon een heel onderhoudend, vlot geschreven en bovenal relevant verhaal. Ik weet zeker dat dit boek een grote steun en eyeopener kan zijn voor jonge meisjes (en jongens) die onder meer door sociale media worstelen met hun zelfbeeld. Trots op Doreen!
Ik moest eerst een beetje wennen aan de schrijfstijl, die natuurlijk een stuk informeler is dan het Russische epos dat ik net voordien heb gelezen. Er zit veel Engels, Vlaams (!!) en spreektaal tussen, maar het voelt allemaal juist aan. En, zoals al vaker aangehaald, er staan kanjers van zinnen in die allemaal hun eigen Instagramplaatje verdienen.
Qua inhoud kan ik alleen maar mijn denkbeeldige hoed afnemen voor de manier waarop Doreen het thema eetstoornissen heeft behandeld: eerlijk, genuanceerd, soms schrijnend, maar nooit sensatiebelust. Respect!
En om een beetje in Griekse sferen te blijven: het woord ‘pharmakon’ beschrijft volgens mij goed het fundamenteel dubbelzinnige karakter van de sociale media. Pharmakon kan in het Grieks immers zowel ‘medicijn’ als ‘vergif’ betekenen. Vergif, omdat de vergelijksdrang en de afhankelijkheid van de online bevestiging en goedkeuring enorme schade kan aanrichten aan je zelfbeeld. Het is triest dat een hele generatie opgroeit met het idee niet goed genoeg te zijn. Maud wordt er eigenlijk letterlijk ziek van. Het medicijn-gedeelte is misschien iets minder duidelijk, maar zonder al te veel te willen spoilen: op het einde zie je ook de potentiële helende kracht van de sociale media. Wat mij betreft heeft Doreen dit knap weergegeven!
Ik had alleen wat bedenkingen bij de vijandschap tussen Maud en Claudia. Enfin, eigenlijk is het niet eens vijandschap, het is gewoon pestgedrag pur sang. Aanvankelijk vond ik die hele vete een beetje kinderachtig – de personages zijn tenslotte toch al zeventien, en de meesten van hen moeten doorgaan voor slimme mensen. Claudia leek gewoon zomaar de klassieke bitch uit een high-schoolkomedie uit te hangen. Misschien heb ik geluk gehad (of ik ben hopeloos naïef), maar in mijn omgeving ken ik eigenlijk bijna niemand die zo extreem in your face gemeen is. Natuurlijk doen mensen wel kwetsende dingen, maar vaak is het toch niet allemaal zo zwart-wit. Hoe dan ook, uiteindelijk werd er toch nog een beetje een uitleg aan gegeven en kon ik het al iets beter begrijpen. Alleen, ik denk dat dit alles toch iets subtieler gebracht had kunnen worden.
Dat is eigenlijk mijn enige echte kritiekpuntje, en het doet ook niets af aan het geheel. Het is namelijk gewoon een heel onderhoudend, vlot geschreven en bovenal relevant verhaal. Ik weet zeker dat dit boek een grote steun en eyeopener kan zijn voor jonge meisjes (en jongens) die onder meer door sociale media worstelen met hun zelfbeeld. Trots op Doreen!
January 10, 2023
Dit boek was het niet voor mij. Ik ben wellicht ook niet de doelgroep, maar ik lees graag jeugdboeken en YA-boeken. Maud voelde als personage niet geloofwaardig. Er waren te veel tegenstrijdigheden in haar karakter en ook de gebeurtenissen waren niet altijd geloofwaardig. Er gebeurde gewoon ook te veel in dit boek. Bijvoorbeeld als die vader sterft net op het moment dat Maud het goed maakt met Remi.
En dat ze dan ook nog die influencer tegenkomt en haar on the spot even totaal roast. En dan ook de zin: het hele café applaudisseerde. Zonder enige ironie.
Nee, het was niet mijn boek.
En dat ze dan ook nog die influencer tegenkomt en haar on the spot even totaal roast. En dan ook de zin: het hele café applaudisseerde. Zonder enige ironie.
Nee, het was niet mijn boek.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 2, 2022
De quotes/lines in dit boek zijn kapot mooi en dat gevoel heb ik echt niet snel bij nederlandstalige boeken.
Het is ook een heel mooie mix van onderwerpen waar nog niet genoeg over gepraat en geschreven wordt en van onderwerpen die je veel vaker zal terugvinden. Dingen zoals vriendschap, familie, studies, liefde,etc komen aan bod, maar dit in een combinatie met de gevolgen van social media, lgbtq, eetstoornissen, ernstige ziektes, etc. Een realistisch, ontroerend, maar toch ook mooi verhaal.
Het is ook een heel mooie mix van onderwerpen waar nog niet genoeg over gepraat en geschreven wordt en van onderwerpen die je veel vaker zal terugvinden. Dingen zoals vriendschap, familie, studies, liefde,etc komen aan bod, maar dit in een combinatie met de gevolgen van social media, lgbtq, eetstoornissen, ernstige ziektes, etc. Een realistisch, ontroerend, maar toch ook mooi verhaal.
July 4, 2022
mooi geschreven boek dat praat over heftige situaties die je als persoon mee kan maken.
lees trigger warnings voordat je het boek gaat lezen!
lees trigger warnings voordat je het boek gaat lezen!
July 8, 2022
Wow, 1 van de beste boeken die ik dit jaar al heb gelezen.
January 7, 2022
Ik ben het boek beginnen lezen door 2 redenen. Ik moest een boekbespreking maken voor Nederlands en besloot om ‘zout’ daarvoor te lezen. De andere reden is dat ik namelijk zelf herstelt ben van een eetstoornis, waardoor het verhaal mij ook interesseerde toen ik er voor het eerst van hoorde.
In het begin vond ik het een beetje langdradig, maar uiteindelijk was ik helemaal mee in het verhaal! Ik kan echt zeggen dat ‘zout’ één van mijn favoriete boeken is! Een echte aanrader! Normaal gezien lees ik nooit graag Nederlandse boeken, maar de schrijfwijze die de schrijfster heeft gebruikt vond ik zo aansprekend dat dit het voor mij heel aangenaam maakte!
In het begin vond ik het een beetje langdradig, maar uiteindelijk was ik helemaal mee in het verhaal! Ik kan echt zeggen dat ‘zout’ één van mijn favoriete boeken is! Een echte aanrader! Normaal gezien lees ik nooit graag Nederlandse boeken, maar de schrijfwijze die de schrijfster heeft gebruikt vond ik zo aansprekend dat dit het voor mij heel aangenaam maakte!
Displaying 1 - 30 of 74 reviews