Elk sprookje eindigt met de woorden "... en ze leefden nog lang en gelukkig." Maar hoelang en hoe gelukkig is dat dan eigenlijk? Mispakt Sneeuwwitje zich met een investering in een verlieslatende herberg? Laat de prins Doornroosje na veertig jaar toch nog zitten voor een oude schoolkameraad?
Bert Kruismans, Guido Eekhaut en Isabelle Wéry lieten hun creativiteit de vrije loop en bedachten met veel enthousiasme de verdere levensloop van drie sprookjesprinsessen. Het resultaat: een uniek sprookjesboek dat je op een verrassende manier doet nadenken over later.
"Leuk! Wordt er ook nog een kleiner formaat gedrukt?" - Dwerg Drie van de zeven
"Ik krijg er niet genoeg van! Smaakvol geschreven maar toch licht verteerbare literatuur." - G. B. Wolf
Guido Eekhaut writes crime novels, speculative fiction and Young Adult science fiction. He was formerly a journalist and futurist, and worked in the financial sector. His books and stories have appeared in several languages, from Dutch and English to Chinese. His crime book 'Absinthe' received the 2009 Hercule Poirot Award. He was twice shortlisted for the Dutch Golden Noose crime award.
This book was a swift read and a funny take on what might have happened to three fairytale characters after the fairytale concludes. Cinderella's, Snow White's and Aurora's (Sleeping Beauty) stories continue in a rather funny and unexpected way. I didn't like Cinderella's story that much. The other two were entertaining enough to keep on reading. All in all, a quick read and quite the entertaining book!
Honestly ik heb niet eens zin om hier een review over te schrijven. Ik was aangetrokken door de cover en de belofte van de achterflap sprak me aan, maar daar was in het verhaal niets van terug te vinden.
Ik hield niet van de schrijfstijlen, niet van de verhalen en niet van de personages. Alles was tegelijk heel onuitgewerkt en heel gedetailleerd. Dit boek had voor mijn part niet uitgebracht moeten worden lol
Leuke titel en tot de verbeelding sprekende achterflap, maar ietwat ontgoochelend in creativiteit, twist en schrijfstijl.
Meest gelachen met de intro, Assepoester 2.0 is origineel maar zeer lang gerokken, en van Sneeuwwitje onthoud ik enkel dat “dwergen genetisch gezien nogal emotioneel zijn ingesteld” en dat dat wetenschappelijk zou zijn bewezen.
Toch blij dat ik de afwijking heb om gestartte boeken effectief uit te lezen (dit was de tweede poging) want het laatste verhaal is veruit het beste. Doornroosje is echt naar de 21ste eeuw gehaald.
Heb het niet uitgelezen. Geforceerd en simpel geschreven. Ik ben niet verder geraakt dan het eerste verhaal dus het kan zijn dat de andere beter zijn (andere auteurs).
3,51. Sommige stukken vond ik boeiend, andere wat langdradig herkauwend , het uitgangspunt een andere twist of insteek voor sprookjes verhalen vond ik wel goed gevonden , ze zouden gerust mogen mee evolueren , bv een plaats in de cinema , maar misschien met iets andere namen om het kinderen niet te ingewikkeld te maken , met Doornroosje zou men een mooie sf film kunnen maken , 100 jaar in de toekomst , of een comedy van de 3 biggetjes met de naam van een storm voor de wolf enz . , Sprookjes zouden een mooie start zijn van herkenning voor nieuwe verhalen , 3, 5 sterren soms boeiend en leuk soms wat vluchtig en herhaald,
3 verhalen waarvan ik liever had dat het eerste het kortst was en het laatste het langst. Het is eens iets anders maar ik werd er niet razend enthousiast van. De intro is wel geniaal, jammer dat die zelfde mate van humor niet tot het einde doorloopt.
Ik dacht snel een boek tussendoor te lezen, maar wat heb ik me hier moeten door sleuren! Ik vond het niet echt origineel en ook de schrijfstijl sprak me niet aan. Ik vind dit boek geen aanrader.
Iets te veel van verwacht, sloeg dan ook dubbel & dik tegen. Eerste verhaal was zeer langdradig, het tweede redelijk grappig en het laatste niet echt boeiend. Jammer!
Ik ben erg teleurgesteld door dit boek. Hoewel het eerste verhaal wel leuk en spannend was, vond ik de andere twee best puberaal geschreven. De idee van beide verhalen was wel leuk en interessant. Maar de uitwerking liet wat te wensen over vond ik.
De idee achter dit boek is simpel: wat gebeurt er met sprookjesfiguren, lang nadat het sprookje voorbij is. Want wie gelooft er in dat 'ze leefden lang en gelukkig'? Zo werkt het leven niet. In dit boek zijn een lange novelle en twee korte verhalen verzameld rond deze premisse. Het langste stuk is dat van Guido Eekhaut. Daarin voert hij de hedendaagse versie aan van Assepoester, getrouwd met haar prins, die echter een ietwat lugubere voetenliefhebber blijkt te zijn. Zij is een succesvolle zakenvrouw in Londen. Een seriemoordenaar duikt op, het verhaal start, en met knipogen en dubbelzinnige verwijzingen slaagt Eekhaut erin met zo'n honderd pagina's een volwaardig misdaadboek af te leveren. Van hem verwachten we niets minder.
Grimm en Perrault herhaalden klassieke legenden (wreed en gewelddadig) tot kindvriendelijke sprookjes. Eekhaut ontleedt nu een van die sprookjes en ontvouwt een spannend verhaal over wat er verderop in de geschiedenis met de personages gebeurt. Daarbij ontpopt de prins van assepoester zich tot een fetisjist. Maar er is uiteraard ook een moordenaar actief, en dus leeft Eekhaut zich op zijn gebruikelijk inventieve wijze uit. De beide andere verhalen in deze bundel daarentegen zijn saai en verwaarloosbaar (en erg kort, gelukkig maar).
Een bijzonder leuk idee om uit te zoeken hoe het sprookjesfiguren vergaat in het latere leven. Eekhaut heeft het langste stuk in deze verzameling geschreven, over Assepoester die een zakenvrouw in Londen wordt en er haar man van verdenkt een seriemoordenaar te zijn, omdat hij net iets teveel belangstelling voor haar voeten (en die van anderen) aan de dag legt. Misschien is dit een nieuwe trend: het sprookje na de feiten.