Το αμάρτημα της μητρός μου - Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως

by Γεώργιος Βιζυηνός

Το αμάρτημα της μητρός μου είναι ένα αυτοβιογραφικό οικογενειακό δράμα με δύο βασικά πρόσωπα: τον αφηγητή και τη μητέρα του. Η ιστορία ξεκινά με την μάνα και την άρρωστη κόρη της, την Αννιώ, η οποία λόγω της ασθένειάς της έχει αποσπάσει την ολοκληρωτική προσοχή της μητέρας, με αποτέλεσμα τα τρία αδέρφια της να νιώθουν παραμελημένα. Όταν η Αννιώ πεθαίνει, η μάνα τους υιοθετεί μια ψυχοκόρη, που τη φροντίζει σαν να είναι δικό της παιδί, χαρίζοντάς της όλη της τη στοργή. Όταν την παντρεύει, υιοθετεί ακόμα ένα κοριτσάκι, πράγμα που προκαλεί τις έντονες διαμαρτυρίες των γιων της. Στην επιμονή τους, η μάνα υποκύπτει και αποκαλύπτει το τρομερό μυστικό της.

94 pages, Paperback

Published May 1, 2017

About the author

Ο Βιζυηνός (English: Georgios Vizyinos) γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας. Σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς του τον στέλνουν στην Κωνσταντινούπολη κοντά σε ένα θείο του, όπου παραμένει μέχρι την ηλικία των 19 ετών. Προστατευόμενος του αρχιεπισκόπου Κύπρου Σωφρονίου ζεί για ένα διάστημα στην Κύπρο, όπου τον προόριζαν για τον ιερατικό κλάδο. Το 1872 γίνεται ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου το 1873 δημοσιεύει και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Ποιητικά Πρωτόλεια). Το 1874, το επικό ποίημά του Κόδρος βραβεύεται στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό.

Την ίδια χρονιά γράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά με δαπάνες του Ζαρίφη μεταβαίνει στη Γερμανία , στη Γοτίγγη, όπου σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία στο διάστημα 1875-1878. Το 1876, η επόμενη ποιητική συλλογή του Άραις μάραις κουκουνάραις (μετονομάστηκε σε Βοσπορίδες αύραι) βραβεύεται στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό, στον οποίο το 1877 η συλλογή του Εσπερίδες επαινείται. Το 1881 τυπωνεται στη Λειψία η διδακτορική του διατριβή.

Μέχρι το 1884, ο Βιζυηνός επισκέπτεται το Παρίσι (1882) όπου γνωρίζει τον Δημήτριο Βικέλα και το Λονδίνο, 1883, όπου σχετίζεται με τον πρεσβευτή Πέτρο Βράιλα Αρμένη. Παράλληλα, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή Ατθίδες Αύραι. Την ίδια χρονιά (1883), δημοσιεύεται στην Εστία το πρώτο μεγάλο διήγημά του, Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως και το Ποίος ήτο ο φονεύς του αδερφού μου. Το 1884, λόγω του θανάτου του προστάτη του Ζαρίφη, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην Αθήνα και διορίζεται καθηγητής σε γυμνάσιο.

Ένα χρόνο αργότερα, εκλέγεται υφηγητής φιλοσοφίας με την διατριβή του Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω. Παράλληλα δημοσιεύοντια τα διηγήματά του Αι συνέπεια της παλαιάς ιστορίας και Το μόνον της ζωής του ταξείδιον. Το 1886 γράφει το Μοσκώβ-Σελήμ που διαδραματίζεται στη Θράκη. Τελικά εγκαταλείπει την Αθήνα κι εγκαθίσταται μόνιμα στη γενέτειρά του.

Το 1890 αρχίζουν να τον ταλαιπωρούν πόνοι από νόσημα του μυελού των οστών που του φέρνουν αυπνίες, τον καθιστούν ανίκανο να εργαστεί και τον εξαντλούν σωματικά κι οικονομικά. Το 1892 το νόσημα εξελίσσεται σε φρενική νόσο και καταλήγει έγκλειστος στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο. Εκεί ζει βυθισμένος σε ουτοπικές εμμονές του. Ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού, πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1896, σε ηλικία 47 ετών.

Reviews

[Alex · Rating 2 out of 5]

Αφενός ο Βιζυηνος έχει φοβερό λεξιλογιο, παίζει άνετα με λέξεις που ο μέσος νεοέλληνας όχι μόνο δεν χρησιμοποιεί, αλλά δεν ξέρει. Αφετέρου, το πλαίσιο της γραφής μέσα στο οποίο υπάρχουν αυτές οι λέξεις, αυτό της καθαρεύουσας εμένα προσωπικά με κουράζει αφάνταστα να το διαβάζω, απλά γιατί δεν το έχω συνηθίσει. Εν τελεί, και οι δυο αυτές ιστορίες δεν είχαν κάτι ιδιαίτερο να πουν πέρα από το να είναι εξιστορήσεις γεγονότων της ζωής του, ειδικά το «Μεταξύ Πειραιώς και νεαπολεως» όπου σου μένουν μόνο οι πλούσιες, αλλά και πάλι δύσχρηστες, περιγραφές.

[Μαρία · Rating 4 out of 5]

Και τα δύο διηγήματα μου άρεσαν πολύ. Αξίζει να αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας για να το διαβάσετε.

[Sia K. · Rating 5 out of 5]

Αυτή η γλώσσα σε παγιδεύει💞Υπέροχα και τα δύο διήγηματα.