Οι λέξεις έχουν τη δύναμη να ανοίγουν δρόμους στο χρόνο, να ανασύρουν γεγονότα, συναισθήματα. Με τις λέξεις περιγράφεις τους ανθρώπους που συνάντησες. Τις κινήσεις τους, τη σπίθα στο βλέμμα τους, ό,τι θυμάσαι από την αύρα τους. Αλλά και τον τρόπο που πορεύτηκαν, μερικές από τις αποφάσεις που πήραν, την κατεύθυνση που διάλεξαν μπροστά σε κάποια σταυροδρόμια. Ένα βιβλίο είναι σαν φωτογραφία, σαν πολαρόιντ. Κάτι πασχίζεις να κρατήσεις μ' ένα «κλικ»· έστω μια στιγμή, πριν σβηστεί οριστικά από τη μνήμη σου. Και κάτι ακόμα: μέσα από ένα βιβλίο λες ένα «σ' αγαπώ» ή μια «συγγνώμη» που παρέλειψες, δεν πρόλαβες, ή δεν τόλμησες να πεις.
Από τα βουνά της Αλβανίας, στη Σάμο του Εμφυλίου και της Χούντας, στον Πειραιά και στην Αυστραλία. Από τις προσδοκίες της Μεταπολίτευσης στις διαψεύσεις της κρίσης και στη νέα μετανάστευση. Η ελπίδα όμως δεν χάνεται. Ούτε η αγάπη.
Η Τασούλα Επτακοίλη γεννήθηκε το 1968 στη Σάμο και μεγάλωσε στον Πειραιά. Αποφοίτησε από το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά από τη διδασκαλία προτίμησε τη δημοσιογραφία. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο (Μελωδία FM 99,2 και ΑΘΗΝΑ 9,84), σε εφημερίδες και περιοδικά. Από το 2003 είναι συντάκτρια στην εφημερίδα Η Καθημερινή. Έχει γράψει άλλα έξι βιβλία: Το άλλο μου ολόκληρο (Εκδόσεις Πατάκη, 2016), μια προσωπική μαρτυρία για την απώλεια, την ποιητική συλλογή Η γυναίκα στο ασανσέρ (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2018), το μυθιστόρημα Κέρμα στον αέρα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2019) καθώς και τον Γουργούρη (Εκδόσεις Πατάκη, 2017), τον Γκάρη (Εκδόσεις Πατάκη, 2019) και την Τσαγιέρα που ανθίζει (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2019) – ιστορίες για παιδιά αλλά όχι μόνο. Ζει στην Αθήνα.
Αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Εξαιρετική γραφή, χωρίς περιττά στολίδια, γεμάτο ευαισθησία, νοαταλγικότητα και αλήθεια. Αγγίζει βαθιά, φέρνει δάκρυα στα μάτια και κάθαρση. Υπέροχο!
Πολύ όμορφη πλοκή. Θα μπορούσε και κάθε κεφάλαιο να διαβαστεί ξεχωριστά ως διήγημα. Το ξεκινάς και δεν θέλεις να το σταματήσεις. Στο τέλος με συγκίνησε πολύ.
Ξεχώρισα λέξεις της σαμιωτικης ντοπιολαλιάς. Με κούρασε λίγο μέχρι να καταλάβω για ποιον μιλούσε κάθε φορά και δεν με άφησε να γνωρίσω καλύτερα τους χαρακτήρες, από τους οποίους οι πιο πολλοί δεν μου είπαν κάτι. Διέκρινα τον Πάνο ως άνθρωπο που θα ήθελα να γνωρίσω καλύτερα. Ενδιαφέρον το νήμα των ιστοριών κι ανθρώπινοι οι ήρωές τους.