Rinkelende telefoons, felle lampen, rumoerige collega’s én haar hond mag niet mee. Voor Jasmijn Vink, die autisme heeft, is het dagelijkse kantoorleven een ware beproeving. In Zondagsleven zoekt Jasmijn uit hoe ze, ondanks alle chaos, een veilige en overzichtelijke wereld voor zichzelf kan creëren. Hoe ze haar hoofd boven water kan houden; niet alleen op kantoor, maar ook op het turbulente pad van de liefde. Liefde voor haarzelf, voor haar hond Romy, voor de mensen om haar heen, en in het bijzonder voor die ene man die zo zijn best doet haar te begrijpen…
Zondagsleven is herkenbaar, meeslepend en ontwapenend; een authentieke roman over je weg vinden en trouw blijven aan wie je bent.
Judith Visser schreef al meer dan tien boeken en is de laatste jaren vooral bekend door haar autobiografische romans Zondagskind en Zondagsleven. Zondagskind werd bekroond met de Hebban Literatuurprijs. Zondagskracht is het langverwachte derde en laatste deel in het drieluik over Jasmijn Vink. Judith woont met haar man en drie wolfhonden in Rockanje aan Zee.
'Zondagsleven' is een vervolg op 'Zondagskind' en beschrijft hoe het verder gaat met Jasmijn, die als volwassene de diagnose Asperger kreeg. Bij tijden vond ik het zo overweldigend en indringend dat ik het even weg moest leggen, ik had dat met het eerste boek ook. Tegelijkertijd is het mooi geschreven, knap om die gevoelens onder woorden te brengen die je ondervindt als je autistisch bent. Het is niet makkelijk om te leven in een wereld die je niet begrijpt en die je vaak vijandig voorkomt.
'Zondagleven' is a sequel to 'Zondagskind' and describes how Jasmijn's life continues, after she was diagnosed with Asperger's as an adult. At times I found it so overwhelming and penetrating that I had to put it away, I had that with the first book too. At the same time, it is beautifully written, clever to put into words those feelings you experience when you are autistic. It is not easy to live in a world that you do not understand and that often seems hostile to you.
‘Zondagsleven’ is heel meeslepend. Bijna 500 pagina’s dik. Wat mij betreft hadden dit 1000 pagina’s mogen zijn! Judith Visser schrijft heel mooi en haar schrijfstijl is verslavend! Ik kon gewoon niet stoppen en het verhaal kroop onder mijn huid. Ik voelde wat Jasmijn voelde. Ik leefde zo ontzettend met haar mee en uiteindelijk huilde ik ook met haar mee!
Ik vond deel 1 van deze duologie Zondagskindeen goed boek. Ik heb het vier sterren gegeven, maar ik merkte wel toen ik het uit had, dat het verhaal voor mij eigenlijk prima was zo. Ik vond het mooi einde hebben en ik had het idee dat ik wel redelijk kon invullen hoe het verhaal van Jasmijn verder ging verlopen. Ik had ook niet zo'n zin om verder te lezen in deel 2. Ik was zeg maar 'verzadigd'.
Alleen... ik las dit boek voor een boekentoernooi en het was dit deel 2 dat mee deed en niet deel 1. Toch maar begonnen dus en best een tijdje gebeurde waar ik bang voor was: het boek ging me tegen staan. De taal in het boek leest helder en door de korte hoofdstukken leest het makkelijk weg. Maar het is ook niet erg sprankelend vind ik en de gedachtestromen lijken op elkaar en herhalen zichzelf vaak. Vooral ook omdat het net als in deel 1 weer over kantoorleven gaat en in de relatie komt hoofdpersoon Jasmijn veel dezelfde dingen tegen. Ik had een tijdje eerlijk gezegd echt niet meer zo'n zin om verder te gaan.
Maar toen kwamen er nieuwe gebeurtenissen. Gebeurtenissen die me toch weer heel erg interesseerden, waardoor ik weer supersnel ging lezen: haar opkomende carrière als schrijver, spannende gebeurtenissen in het Zwarte Woud van Duitsland, ik vloog weer door de pagina's heen. Op het einde had ik weer een dipje, maar de wolfshonden kregen me weer terug op de rit. Wat een bijzondere dieren zijn dat! (Check ze hier op de instagram van Judith Visser: https://www.instagram.com/writerwithw...) en toch ook mooi om nu haar hele verhaal te kennen.
Uiteindelijke eindoordeel voor mij: 7/10 en 3 sterren :) benieuwd wat de rest van de toernooilezers gaat vinden!
In het prachtige boek ‘Zondagskind’ maakte je kennis met Jasmijn Vink. ‘Zondagsleven’ gaat verder waar het verhaal toen ophield. Jasmijn werkt nog steeds als receptioniste, waarvoor ze een fijne routine heeft ontwikkeld, maar ze zet voor de buitenwereld het masker van Normale Jasmijn, niet-autistische Jasmijn, op. De Echte Jasmijn bewaart ze voor haar vrije tijd, waarin ze kan leven zoals ze dat het liefste altijd zou doen.
“In de weekenden zwom ik niet tegen de stroom in, maar dreef ik op mijn rug, gedragen door golven van vrijheid. (…) In de weekenden was ik de Echte Jasmijn. Ooit zou elke dag weekend zijn, nam ik me voor. Een zondagsleven.”
Ze woont op zichzelf en is gelukkig met haar hond Romy en haar grote liefde Nick. Ze heeft wel moeite met het feit dat Nick hun relatie graag verder wil ontwikkelen en meer bij elkaar wil zijn, terwijl zij zo gehecht is aan haar vaste routine. Wanneer haar functie vervalt, kan ze 6 maanden lang haar droomleven leiden, hoewel ze ook dan obstakels tegenkomt, totdat ze weer moet gaan werken.
Waar ‘Zondagskind’ heel autobiografisch was, is ‘Zondagsleven’ meer losjes gebaseerd op het leven van de auteur. Het boek is chronologisch geschreven en je duikt volledig in de belevingswereld van Jasmijn, waardoor je al haar worstelingen en gedachten meekrijgt. Ze heeft moeite met het ‘normale’ kantoorleven, met alle rinkelende telefoons, collega’s om haar heen, lunchen in de kantine, felle lampen, haar hond die ze niet mee mag nemen. Voor zichzelf bedenkt ze oplossingen voor haar problemen, die niet door iedereen gewaardeerd worden. Ze heeft moeite met veranderingen en wil het liefst dat alles bij het oude blijft.
Door de beschrijving van haar gedachten en de wijze waarop zij de wereld ziet, krijg je begrip voor haar acties, ook al snap je ze misschien niet altijd volledig, en begrijp je waarom ze dingen op haar manier aanpakt. Je gaat met haar meeleven, voelt haar innerlijke strijd en overprikkeling, haar zoektocht naar een goede balans.
Het boek is vlot geschreven, is boeiend en meeslepend en biedt een unieke inkijk in een leven met autisme. Jasmijn maakt een grote ontwikkeling door, van actrice voor de buitenwereld naar een leven waarin ze steeds meer de Echte Jasmijn kan en durft te zijn, zichzelf kan zijn. Het verhaal is indrukwekkend, liefdevol, ontroerend, eerlijk, open, ontwapenend en bijzonder!
5*. Ik ben fan van Judith! Ook dit boek is weer zo goed geschreven. Herkenbare situaties. Je voelt gewoon de emoties in dit boek. Dus applaus voor deze schrijfster!
Ik vind dit ook weer een geweldig boek. Leuk vervolg op Zondagskind. Hoewel de schrijfster bepaalde dingen wat veranderd heeft vergeleken hoe het in het echt is gegaan, is het toch op haar leven als volwassene gebaseerd. Ik vind dat het een goed beeld geeft waar je tegenaan kunt lopen als je autisme hebt. Ik voelde ook echt mee met Jasmijn, de hoofdpersoon. Het verhaal leest ook vlot en ik wilde steeds blijven lezen. Zeker een aanrader voor iedereen die meer wil weten over autisme.
Zondagskind heb ik met plezier gelezen. Het is een mooi boek die beschrijft hoe het is om te leven met autisme. Daarin wordt het verhaal van Jasmijn in de kindertijd verteld en in Zondagsleven gaat haar verhaal verder. Hoe is het om als volwassene te leven met autisme?
Zondagsleven geeft een kijkje in het leven van Jasmijn, ze heeft autisme en is hierdoor het liefst alleen, waardoor ze niet overprikkelt kan raken. Maar in de huidige maatschappij is dit eigenlijk niet te doen, er moet geld verdient worden en er worden dingen van je verwacht. Judith Visser vertelt op in Zondagsleven hoe Jasmijn dat aanpakt, aan de hand van persoonlijke gebeurtenissen, emoties en ervaringen, geschreven in een romanvorm.
Ik ken meerdere mensen met de diagnose autisme, maar merk ook dat het voor iedereen weer anders is. Zo herkende ik dingen van Jasmijn, maar veel dingen ook niet. Het is lastig om je je te verplaatsen in iemand met autisme als je zelf dingen heel anders ervaart. Dit boek opent je ogen, maar is gebaseerd op één personage en haar ervaringen, niet iedereen met autisme leeft om een kiezelsteen. Het is mooi hoe Nick met haar omgaat, ik vond het alleen af en toe wel lastig hoe er met hem om gegaan werd. Jasmijn kwam soms wat egoïstisch over, maar gelukkig werd dit naarmate het boek vorderde wel beter. Ik heb het boek met plezier geluisterd!
In twee dagen uitgelezen! Misschien nog wel indrukwekkender dan Zondagskind. Soms een traantje moeten laten. Knap van de schrijfster om het voor elkaar te krijgen dat je begrip hebt voor haar als hoofdpersoon maar ook juist voor de mensen om haar heen. Dat ze, ondanks haar autisme, het vermogen heeft zich te verplaatsen in hoe het voor hen moet zijn. Een roman over liefde! Prachtig!
Eigenlijk 4,5 sterren met afronding naar boven vanwege de manier waarop ze schrijven makkelijk kan laten lijken. En al helemaal schrijven over dingen waar ik zo vaak zelf de woorden niet voor heb tot ik ze lees en dan denk ja! Zo is het!
Dit vervolg op ‘Zondagskind’ is minstens net zo goed!! Het was mooi, leerzaam en soms ook grappig om op deze manier in het hoofd te kunnen kijken van iemand met autisme. Dikke aanrader en ik ga Jasmijn Vink missen. ❤️
Ook dit boek, het vervolg op Zondagskind, heb ik zeer graag gelezen. Het was wederom heel erg herkenbaar. Ik had moeite om het weg te leggen en wilde steeds verder lezen. Haar connectie met honden/dieren heb ik ook enorm en voel me ook veel meer op mijn gemak bij hen.
Waar het eerste boek vooral gaat over hoe Jasmijn opgroeit met autisme, gaat dit boek over hoe zij zich als volwassene weet te redden. Zeker een aanrader voor wie zondagskind een goed boek vindt.
⭐⭐⭐⭐⭐ voor 'Zondagsleven' van Judith Visser. Het tweede boek is net zo goed en sterk geschreven als 'Zondagskind'. Ik heb het boek, zo'n beetje zonder zuchten, uitgelezen. Je wilt gewoon weten hoe het Jasmijn in haar volwassen leven vergaat en je door niets laten storen. 📚 In vergelijking is de emotie tijdens het lezen iets minder, Dit keer geen tranen over mijn wangen. Jasmijn is geen klein meisje meer tegenover de buitenwereld, maar nog steeds is het heel knap en lees je vol verwondering hoe ze zich door het leven sleept. Zo mooi ook om te lezen dat een hond, Romy in het geval van Jasmijn, zo goed de emoties oppikt en een ware kracht is voor haar. Dat vind ik ontroerend en zo fijn. 📚 Wederom heeft Judith Visser een absolute pageturner geschreven, ze trekt je vol mee in het leven en de gedachten van Jasmijn. Als lezer kan je niets anders als intens met haar meeleven en diep respect te hebben. Tijdens het lezen groeit het besef dat het leven met autisme zoveel beperkingen aan het leven geeft, maar dat Jasmijn voor haarzelf een heerlijk leven heeft geschapen en niet meer opbotst wat haar allemaal niet lukt. De acceptatie geeft haar rust en dat is mooi om te lezen.
Wederom een prachtig, authentiek en uniek boek over het leven als volwassene met autisme. Waar in de meeste boeken de personages vanaf een afstand worden beschreven en met name het gedrag centraal staat, maakt Judith Visser in dit boek autisme bevattelijk en invoelbaar voor mensen zonder autisme. Het boek ontroert en laat ons hardop lachen. Iedereen in wie we nu een stukje Jasmijn zullen herkennen, inclusief onszelf, zullen we nu een stuk beter begrijpen.
Ook dit is een prachtig boek (wel eerst Zondagskind lezen, wat eraan voorafgaat). Ik kon bijna elke dag niet wachten tot het avond was en ik weer verder kon lezen over Jasmijn.
In dit vervolg op Zondagskind leef je als lezer mee met de gebeurtenissen in het leven van Jasmijn. Jasmijn is een volwassen vrouw met Asperger. Op indrukwekkende wijze geeft de auteur je via haar boek hoe overprikkelend het dagelijkse leven kan zijn.
Na het leven van Zondagskind zat ik zelf even vol van alle indrukken. En nam wat tijd alvorens dit vervolg op te pakken. De auteur beschrijft in het nawoord dat Zondagsleven wat losser op haar leven gebaseerd is dan Zondagskind. Dit was voor mij als lezer herkenbaar. Het boek las meer als een roman en las hierdoor wat makkelijker dan het eerdere boek. Alhoewel het dan weer de enorme kracht van Zondagskind was dat ik als lezer me soms wat ongemakkelijk voelde tijdens het lezen.
Kortom Zondagskind en Zondagsleven zijn beide aanraders. Beide boeken kun je los van elkaar lezen.
In Zondagsleven lezen we weer over Jasmijn, maar dan nu vanuit het volwassen perspectief. Jasmijn woont op zichzelf en is hier heel gelukkig mee. Ze heeft eindelijk een eigen plekje, een plekje waar ze tot rust kan komen na een dag vol met prikkels. In dit verhaal volgen we Jasmijn die een plekje probeert te vinden in de overvolle wereld. Een wereld waarin gewerkt moet worden, anders heb je geen geld. En zonder geld, kan ze niet op zichzelf blijven wonen. Een wereld waarin je gaat samenwonen met je vriend, nadat je al zoveel jaar samen bent. Ook iets dat Jasmijn ontzettend moeilijk lijkt. Sowieso relaties aangaan is een lastig iets. Ik vond het ontzettend interessant om over deze onderwerpen te lezen. Ik ben ook redelijk snel overprikkeld en moet ook echt even bijkomen van een dag werken met kinderen. Maar voor mij is het ‘normaal’ om samen te wonen, ik kan rustig na een drukke werkdag de supermarkt in om boodschappen te doen. En het besef dat dit niet voor iedereen zo werkt, kwam door het lezen van dit verhaal.
Ook vond de onderwerpen erg aangenaam om over te lezen, maar ook wel aangrijpend. In die tijd was er natuurlijk bijna niks bekend over autisme en ik vond het af en toe wel echt sneu hoe Jasmijn werd behandeld op haar werk. Jasmijn kon hier niks aan doen, maar de baas ook niet. Beide handelden in volle onwetendheid eigenlijk. Ook kwam heel duidelijk naar voren hoe relaties zijn voor Jasmijn. De overprikkeling, de verwachtingen. Dat ze daar zoveel moeite mee heeft vond ik wel schokkend eigenlijk om te lezen.
Naarmate het boek vorderde en Jasmijn steeds meer haar plek begon te vinden in de wereld en haar eigen wereld steeds meer openstelde, kon ik ook steeds meer genieten van het verhaal. Ik heb ontzettend genoten van haar ontwikkeling als volwassene. Misschien is genoten niet helemaal het juiste woord, meer dat er denk ik er ook een wereld voor mij is opengegaan.
Het is al met al een prachtig geschreven roman, ook weer losjes gebaseerd op het leven van Judith zelf. Dit boek is net als Zondagskind een boek dat mij lang bij zal blijven en zeker iedereen kan aanraden om te lezen!
“Dit was het ware geluk: als volwassene doen waar je als kind blij van werd.”
Inspirerend, moedig en ontroerend. In Zondagsleven verhaalt Judith Visser een sterk kleurend vervolg over het volwassen leven met autisme.
Op vele vlakken was dit roman herkenbaar: ik zag er nogmaals mijn beste vriendin in, die een aantal jaren geleden ook haar diagnose kreeg. Echter vond ik ook een raakvlak met mijn mentale gezondheidsproblemen waar ik al jaren mee kamp, en de herkenbare strijd met een poging tot functioneren in een overweldigende wereld.
Zelden las ik een roman waarin ik zo mee kon leven. Ik voelde de overprikkeling en raakte soms zelf volledig ontdaan. De auteur weet op wonderbaarlijke wijze in te spelen op de empathie, iets wat ik nog nooit zo sterk in een ander verhaal heb ervaren.
Het is ontzettend mooi om te zien hoe Jasmijn (ofwel JV) het leven naar haar eigen hand boog en koos voor de weg die het beste bij haar paste. Indrukwekkend!
Af en toen ervoer ik wat problemen met het tempo en het plot (een aantal dingen hadden wat mij betreft geschrapt kunnen worden), maar alles is vergeven voor de ontelbare keren dat het boek me zo ontzettend raakte. Ik heb enorm gebaald dat ik dit boek bij de bieb heb geleend i.p.v. zelf aangeschaft!
Wat een fijn en meeslepend boek is dit. Helder, duidelijk en vlot geschreven, alsof iemand naast je zit en het verhaal verteld. Vol emotie, wat je raakt. Het is een lang verhaal, e-book 509 pagina’s, maar dit hinderde mij totaal niet. Het verhaal gaat niet vervelen. Uniek verhaal met een kijkje in het leven met iemand die autisme heeft. Ik kwam er nu via Goodreads achter (te laat) dat er ook een deel 1 was, die heb ik helaas niet gelezen. Deze is sowieso een aanrader!
Ik had hier zó graag langer van willen genieten, maar hij moest terug naar de bieb :(
Wat een hemels boek, het had alles wat ik wil in een boek. Het brak m'n hart, liet me meeleven en gaf me een kijkje in een ander leven. Ik zou dit iedereen aanraden!