What do you think?
Rate this book
Los mitos de Cthulhu
Los mitos de Cthulhu, de Lovecraft, vistos por el ojo del prestigioso Alberto Breccia, se recupera ahora en lo que se considera una obra maestra del cómic.
La adaptación de Los mitos de Cthulhu, de Lovecraft, por Alberto Breccia y Norberto Buscaglia, publicada por primera vez en 1974, está considerada como una de las grandes obras maestras de la historieta.Esta edición está hecha a partir de los dibujos originales de Breccia dándole todo el peso a su dominio gráfico, especialmente a sus sutiles negros y blancos. Las visiones de Lovecraft ya constituían, en sí mismas, un perturbador viaje al sueño y la pesadilla por la mera fuerza de las palabras. Breccia agrega el poder de su trazo. Sus degradados, su mezcla de varias técnicas como el collage o la inserción de fotografías reelaboradas llevan al lector a revivir las opresivas atmósferas de Lovecraft y la inquietante fuerza que desprenden.
La adaptación de Los mitos de Cthulhu, de Lovecraft, por Alberto Breccia y Norberto Buscaglia, publicada por primera vez en 1974, está considerada como una de las grandes obras maestras de la historieta.Esta edición está hecha a partir de los dibujos originales de Breccia dándole todo el peso a su dominio gráfico, especialmente a sus sutiles negros y blancos. Las visiones de Lovecraft ya constituían, en sí mismas, un perturbador viaje al sueño y la pesadilla por la mera fuerza de las palabras. Breccia agrega el poder de su trazo. Sus degradados, su mezcla de varias técnicas como el collage o la inserción de fotografías reelaboradas llevan al lector a revivir las opresivas atmósferas de Lovecraft y la inquietante fuerza que desprenden.
128 pages, Paperback
First published January 1, 1974
24 people are currently reading
344 people want to read
About the author
Alberto Breccia
99 books77 followersBorn in Montevideo, Uruguay, Breccia moved with his parents to Buenos Aires, Argentina when he was three years old. After leaving school, Breccia worked in a tripe packing plant and in 1938 he got a job for the magazine El Resero, where he wrote articles and drew the covers.
He began to work professionally in 1939, when he joined the publishing house Manuel Láinez. He worked on magazines such as Tit-Bits, Rataplán and El Gorrión where he created comic strips such as Mariquita Terremoto, Kid Río Grande, El Vengador (based on a popular novel), and other adaptations.
During the 1950s he became an "honorary" member of the "Group of Venice" that consisted of expatriate Italian artists such as Hugo Pratt, Ido Pavone, Horacio Lalia, Faustinelli and Ongaro. Other honorary members were Francisco Solano López, Carlo Cruz and Arturo Perez del Castillo. With Hugo Pratt, he started the Pan-American School of Art in Buenos Aires. In 1957 he joined publisher Editorial Frontera, under the direction of Héctor Germán Oesterheld, where he created several Ernie Pike stories. In 1958 Breccia's series Sherlock Time ran in the comic magazine Hora Cero Extra, with scripts by Oesterheld.
Breccia and Oesterheld collaborated to produce one of the most important comic strips in history, Mort Cinder, in 1962. The face of the immortal Cinder is modeled after Breccia's assistant, Horacio Lalia, and the appearance of his companion, the antique dealer Ezra Winston, is actually Breccia's own. Cinder and Winston's strip began on July 26, 1962, in issue Nº 714 of Misterix magazine, and ran until 1964 .
In 1968 Breccia was joined by his son, Enrique, in a project to draw the comic biography of Che, the life of Che Guevara, again with a script provided by Oesterheld. This comic book is considered the chief cause behind Oesterheld's disappearance.
In 1969 Oesterheld rewrote the script of El Eternauta, for the Argentinian magazine Gente. Breccia drew the story with a decidedly experimental style, resorting to diverse techniques. The resulting work was anything but conventional and moving away from the commercial. Breccia refused to modify its style, which added to the tone of the script, and was much different from Francisco Solano López original.
During the seventies, Breccia makes major graphic innovations in black and white and color with series like Un tal Daneri and Chi ha paura delle fiabe?, written by Carlos Trillo. On the last one, a satire based on Brothers Grimm's tales, he plays with texture, mixing collage, acrylic and watercolor.
Other stories include: Cthulhu Mythos, Buscavidas (text by Carlos Trillo), a Historia grafica del Chile and Perramus, inspired by the work of the poet Juan Sasturain a pamphlet against the dictatorship in Argentina. Breccia died in Buenos Aires in 1993.
He began to work professionally in 1939, when he joined the publishing house Manuel Láinez. He worked on magazines such as Tit-Bits, Rataplán and El Gorrión where he created comic strips such as Mariquita Terremoto, Kid Río Grande, El Vengador (based on a popular novel), and other adaptations.
During the 1950s he became an "honorary" member of the "Group of Venice" that consisted of expatriate Italian artists such as Hugo Pratt, Ido Pavone, Horacio Lalia, Faustinelli and Ongaro. Other honorary members were Francisco Solano López, Carlo Cruz and Arturo Perez del Castillo. With Hugo Pratt, he started the Pan-American School of Art in Buenos Aires. In 1957 he joined publisher Editorial Frontera, under the direction of Héctor Germán Oesterheld, where he created several Ernie Pike stories. In 1958 Breccia's series Sherlock Time ran in the comic magazine Hora Cero Extra, with scripts by Oesterheld.
Breccia and Oesterheld collaborated to produce one of the most important comic strips in history, Mort Cinder, in 1962. The face of the immortal Cinder is modeled after Breccia's assistant, Horacio Lalia, and the appearance of his companion, the antique dealer Ezra Winston, is actually Breccia's own. Cinder and Winston's strip began on July 26, 1962, in issue Nº 714 of Misterix magazine, and ran until 1964 .
In 1968 Breccia was joined by his son, Enrique, in a project to draw the comic biography of Che, the life of Che Guevara, again with a script provided by Oesterheld. This comic book is considered the chief cause behind Oesterheld's disappearance.
In 1969 Oesterheld rewrote the script of El Eternauta, for the Argentinian magazine Gente. Breccia drew the story with a decidedly experimental style, resorting to diverse techniques. The resulting work was anything but conventional and moving away from the commercial. Breccia refused to modify its style, which added to the tone of the script, and was much different from Francisco Solano López original.
During the seventies, Breccia makes major graphic innovations in black and white and color with series like Un tal Daneri and Chi ha paura delle fiabe?, written by Carlos Trillo. On the last one, a satire based on Brothers Grimm's tales, he plays with texture, mixing collage, acrylic and watercolor.
Other stories include: Cthulhu Mythos, Buscavidas (text by Carlos Trillo), a Historia grafica del Chile and Perramus, inspired by the work of the poet Juan Sasturain a pamphlet against the dictatorship in Argentina. Breccia died in Buenos Aires in 1993.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
November 9, 2018
Breccia hat tolle Sachen gemacht, aber diese Adaptionen von Lovecraft=Stories reißen mich einfach nicht mit. Die Artwork ist auf jede Fall innovativ (auch heute noch, Jahrzehnte nach ihrer Entstehung), aber obwohl mir viele Panels und Seiten wirklich gut gefallen, entwickeln die Geschichten keinen Sog, der mich mitnimmt. Die Texte von Lovecraft, den ich für keinen großen Stilisten halte (um es freundlich zu formulieren), verlieren in der Reduktion einiges (ja, das geht, auch bei HPL), was durch die Artwork dann nicht mehr aufgefangen werden kann.
Ich bewundere die Zeichnungen und Kollagen, aber Lust, die Stories hintereinander weg zu schmökern, hat mich trotz mehrerer Anläufe nicht befallen. Insbesondere DIE FARBE AUS DEM ALL, eine Geschichte, die manche lieben und viele hassen, macht hier so gar keinen Spaß. Sie liest sich wie ein oberflächlicher Bericht eines fragwürdigen Ereignisses, dessen Horror sich selbst mit Meditation nicht so recht einstellen will.
Ich bewundere die Zeichnungen und Kollagen, aber Lust, die Stories hintereinander weg zu schmökern, hat mich trotz mehrerer Anläufe nicht befallen. Insbesondere DIE FARBE AUS DEM ALL, eine Geschichte, die manche lieben und viele hassen, macht hier so gar keinen Spaß. Sie liest sich wie ein oberflächlicher Bericht eines fragwürdigen Ereignisses, dessen Horror sich selbst mit Meditation nicht so recht einstellen will.
January 18, 2020
Colección de relatos de los mitos de Cthulhu con mucha densidad de texto, a ratos se echa en falta más dinamismo en las viñetas, ya que a veces es una secuencia de imágenes inconexas con más intención descriptiva y expositiva que narrativa.
En todo caso las historias están bastante bien adaptadas y el dibujo es magistral, Breccia hace uso de un repertorio de técnicas impresionante, desde el dibujo con cuchilla, el uso del blanco como espacio positivo, el dibujo sobre fotografías, el collage... y muchas otras que no se identificar, mezclándolas y empleándolas para mostrar tanto lo real como lo inexplicable.
Es un libro para releer y ojear, a veces las imágenes son completamente realistas, a veces cuesta un rato entender qué nos quiere mostrar el autor, algunas viñetas son directamente incomprensibles, lo cual refuerza las características de la obra de Lovecraft... hay cosas que el cerebro humano no es capaz de asimilar...
En todo caso las historias están bastante bien adaptadas y el dibujo es magistral, Breccia hace uso de un repertorio de técnicas impresionante, desde el dibujo con cuchilla, el uso del blanco como espacio positivo, el dibujo sobre fotografías, el collage... y muchas otras que no se identificar, mezclándolas y empleándolas para mostrar tanto lo real como lo inexplicable.
Es un libro para releer y ojear, a veces las imágenes son completamente realistas, a veces cuesta un rato entender qué nos quiere mostrar el autor, algunas viñetas son directamente incomprensibles, lo cual refuerza las características de la obra de Lovecraft... hay cosas que el cerebro humano no es capaz de asimilar...
January 9, 2020
Hasta que una próxima relectura demuestre lo contrario, no soy muy fan de las narraciones de Lovecraft. Tampoco de las adaptaciones literarias al cómic. Y, no soporto el abuso de los textos narrativos en el cómic para contar una historia.
“Los mitos de Cthulhu” de Buscaglia y Breccia tiene todo eso y, a pesar de lo cuál, me parece una auténtica obra maestra. Ahí donde Lovecraft gasta páginas y páginas (hasta el aburrimiento) describiéndote una criatura primigenia o una arquitectura que no es de este mundo, Breccia te planta un collage o vuelca el tintero y queda todo dicho.
Lo leí por primera vez hace mil años cuando y esta segunda lectura ha resultado ser tan impactante como la primera.
“Los mitos de Cthulhu” de Buscaglia y Breccia tiene todo eso y, a pesar de lo cuál, me parece una auténtica obra maestra. Ahí donde Lovecraft gasta páginas y páginas (hasta el aburrimiento) describiéndote una criatura primigenia o una arquitectura que no es de este mundo, Breccia te planta un collage o vuelca el tintero y queda todo dicho.
Lo leí por primera vez hace mil años cuando y esta segunda lectura ha resultado ser tan impactante como la primera.
December 13, 2024
De todos los autores que se aproximaron a la obra de Lovecraft, ninguno fue capaz de plasmar el "horror incognoscible" de su prosa mejor que Breccia (Con la colaboración de Buscaglia) En unos pocos trazos es capaz de sugerir esos terrores sin forma que tan bien expresó el primero. Casi toda la obra de Breccia es recomendable, pero este tomo se encuentra entre lo mejor de ella.
December 6, 2017
Breccia se propuso con estas historias ver si era capaz de poner en papel el universo de Lovecraft. Para ello probó todo tipo de técnicas: collages, monotipos, trazos de tinta, coqueteos con el expresionismo o el arte matérico.
Y lo consigue, vaya si lo consigue. En mi humilde opinión es el único dibujante -que yo haya leído- que transmite a la perfección el ambiente malsano, pútrido, de otro mundo de las creaciones de Lovecraft. Adaptaciones he leído que me han provocado vergüenza ajena. Cthulhu no es un pulpo gigante.
Excelente adaptación que, más que leerse, se contempla. Breccia era un genio, no cabe duda.
Y lo consigue, vaya si lo consigue. En mi humilde opinión es el único dibujante -que yo haya leído- que transmite a la perfección el ambiente malsano, pútrido, de otro mundo de las creaciones de Lovecraft. Adaptaciones he leído que me han provocado vergüenza ajena. Cthulhu no es un pulpo gigante.
Excelente adaptación que, más que leerse, se contempla. Breccia era un genio, no cabe duda.
January 22, 2018
Lovecraft + Breccia = epic win. El poder de la sugerencia y la atmósfera de los textos de Lovecraft así como de los dibujos de Breccia (con un fuerte componente experimental) se reúnen perfectamente en esta plasmación de los mitos de Cthulhu.
June 3, 2021
Lovecraft to nie do końca moja bajka. Przegadane komiksy, w których dominuje narracja, a nie dialog - tym bardziej, choć wiem, że w tak krótkich formach trudno byłoby to rozwiązać inaczej. Jednak to, co tu się dzieje na poziomie ilustracji wynagradza wszelkie niedogodności z nawiązką. Jestem pełen podziwu jak z tak artystycznych kadrów, które często mogłyby istnieć jako oddzielne byty, autorzy tworzą spójną i angażującą czytelnika całość. Do podziwiania
July 19, 2020
Chválim autorov za výber poviedok, okrem Shadow out of Time a At the Mountains of Madness tu nájdete asi všetky najznámejšie mythos-related príbehy. Veľmi dobrý adaptovaný scenár podľa mňa zdarne vyťahoval podstatu z pôvodných materiálov - ak sa vám niektoré texty v tejto knihe zdajú až príliš ukecané, tak vedzte, že v porovnaní s pôvodinami sú to len príjemné zhustené koncentráty. No a kresba, tá ma na tom zaujala najviac. Beccia skáče medzi jednotlivými poviedkami od štýlu k štýlu, pričom tu nájdete niečo, čo sa ponáša na môjho milovaného Davea McKeana, potom čosi, čo by som nazval "Picasso on drugs", ale aj úplne tradičné ilustrátorské postupy. Práve kresba je pre mňa hlavným plusom tohto komiksu, pretože ide asi o najvydarenejší pokus o zachytenie kozmickej hrôzy z čohosi nedefinovateľného, čo číha Kdesi Tam, pretože sama je práve v tých najvhodnejších chvíľach nejasná a viac naznačuje, ako ukazuje.
February 7, 2020
50/365
“Hoy me horrorizo al pensar qué me aguarda en el futuro. Un futuro en el cual, ni siquiera la muerte podría ser una forma de liberación...”.
Innovación técnica de Alberto Breccia para mezclar los cómics de terror, el expresionismo alemán, el horror del Guernica de Picasso y los relatos de H.P.Lovecaft. Lástima que las adaptaciones de Norberto Buscaglia pequen de exceso de texto y de no ser tan vibrantes como la propia historia. No obstante, buen trabajo sobre el legado del grande de Providence.
“Hoy me horrorizo al pensar qué me aguarda en el futuro. Un futuro en el cual, ni siquiera la muerte podría ser una forma de liberación...”.
Innovación técnica de Alberto Breccia para mezclar los cómics de terror, el expresionismo alemán, el horror del Guernica de Picasso y los relatos de H.P.Lovecaft. Lástima que las adaptaciones de Norberto Buscaglia pequen de exceso de texto y de no ser tan vibrantes como la propia historia. No obstante, buen trabajo sobre el legado del grande de Providence.
February 15, 2019
Lavkraft mi nikad nije bio među omiljenim piscima, pa opet ne mogu da mu otpišem kolosalni uticaj koji je svojom bogatom mitologijom, koja je danas poprimila razmere religije, izvršio na brojne pisce i raznorodne umetnike (mnogo više, recimo, od neizmerno boljih Poa i Birsa). Svejedno mi je vraćanje na njegovu prozu, često komičnu u svom pokušaju ozbiljnosti, bilo vazda mučno, ali me je saznanje o ovom stripu nagnalo da ga ipak, na neki način, ponovo posetim.
Priče u ovom albumu nastale su sedamdesetih godina iz pera, četke i ko zna čega sve još Alberta Breće i nakon sklopljenih korica, nisam osetio razočaranje. Naime, Breća je dobro razumeo ono što kod Lavkrafta ima da se razume i, za razliku od većine strip autora uopšte, podredio svoju veštinu atmosferi. Samim tim, crtež svesno varira od hiperrealističnog do onog kad je gotovo nemoguće -- ili posve nemoguće -- razlučiti šta je na njemu. U pitanju je crno-beli crtež različitih tehnika, od kojih je neke doista teško raspoznati (kao da se vlažnom četkom povlače potezi po staklu).
Uz takvu maestralnu vizuelnu izvedbu manjkavosti Lavkraftove ovde kompresovane proze padaju u senku i čitalac se uspešno prebacuje u "bogohulnu" atmosferu kosmičkog užasa.
Norbertu Buskalji očito nije bio plan da ozbiljnije adaptira sam tekst, što je razumljivo ali je i šteta, te je ove priče ipak bolje čitati sa određenim pauzama, kako silne repeticije i u jeziku i u pričama ne bi previše padale u oči. I na taj način se, izgleda, delo ovog kultnog a nevelikog pisca (Borhes ga je smatrao nesvesnim parodistom Poa) ipak može iznova sagledati i vrednovati. A tek će ljubitelji ovog autora, kojih je nesumnjivo mnogo, otkriti poslasticu kojoj će se učestalo vraćati.
Priče u ovom albumu nastale su sedamdesetih godina iz pera, četke i ko zna čega sve još Alberta Breće i nakon sklopljenih korica, nisam osetio razočaranje. Naime, Breća je dobro razumeo ono što kod Lavkrafta ima da se razume i, za razliku od većine strip autora uopšte, podredio svoju veštinu atmosferi. Samim tim, crtež svesno varira od hiperrealističnog do onog kad je gotovo nemoguće -- ili posve nemoguće -- razlučiti šta je na njemu. U pitanju je crno-beli crtež različitih tehnika, od kojih je neke doista teško raspoznati (kao da se vlažnom četkom povlače potezi po staklu).
Uz takvu maestralnu vizuelnu izvedbu manjkavosti Lavkraftove ovde kompresovane proze padaju u senku i čitalac se uspešno prebacuje u "bogohulnu" atmosferu kosmičkog užasa.
Norbertu Buskalji očito nije bio plan da ozbiljnije adaptira sam tekst, što je razumljivo ali je i šteta, te je ove priče ipak bolje čitati sa određenim pauzama, kako silne repeticije i u jeziku i u pričama ne bi previše padale u oči. I na taj način se, izgleda, delo ovog kultnog a nevelikog pisca (Borhes ga je smatrao nesvesnim parodistom Poa) ipak može iznova sagledati i vrednovati. A tek će ljubitelji ovog autora, kojih je nesumnjivo mnogo, otkriti poslasticu kojoj će se učestalo vraćati.
May 22, 2008
A terrific combination: H.P. Lovecraft, the most powerful horror writer ever, and the Uruguayan comics master Alberto Breccia. The result is what I believe is a masterpiece of the comics art. Breccia's melting black & white ink it's a perfect match for Lovecraft frightening cosmical horror mythology. A holy grail of comic books for a long time "Les mythes de Cthulhu" has finally been reprinted in many languages.
December 16, 2013
Great homage to Lovecraft, from Breccia, the Uruguayan master of graphic novels. The art is totally oniric, nightmarish, desolate, cryptic, beautiful, and therefore, it couldn't be more lovecraftian. I highly recommend it to fans of BD and Horror.
August 26, 2025
Un libro o cómic curioso, no por el tema, que son varios relatos de Lovecraft , sino por el estilo de dibujo utilizado. Algunas viñetas son tan abstractas que no se ve muy bien qué hay en ellas, dejando la imaginación del lector libre para hacer todo tipo de asociaciones, que supongo es lo buscado: crear un ambiente surrealista, de terror cósmico y cosas que se salen de lo común humano. En ese sentido, logra el propósito, aunque las deformaciones a veces son algo grotescas o parecen simples manchones o rayas. Es un cómic artístico, de eso no cabe duda, que busca contar lo que las palabras no pueden, los seres abominables e inefables descritos por Lovecraft en sus escritos de terror cósmico.
April 21, 2021
El tal desafío ilustrar a Lovecraft, pero creo que está más que logrado!
Mi única crítica es que la letra es muy chiquita x.x
Mi única crítica es que la letra es muy chiquita x.x
July 18, 2022
Great example how comics adaptation shouldn't look like. If comics is a medium where words and art creates one linked up experience, this book is one big failure.
So cold adaptations are parts of the story told in frames, dialogues are almost non existent, and mostly they describe what is in panels. And that's a good thing. Because Breccia's style is just...awful. He mostly uses some ink stains, combined with some collages of torn up photos and other paintings, now and there supplemented with some actual drawings. He is far beyond the line where it actually helps to create dark atmosphere and most of the pages are one big unrecognisable mess, where whole black and white thing doesn't help at all.
Whole power of stories comes from actual HPLs ideas, and adaptation doesn't bring anything new. Maybe it just didn't aged well, and 50 years ago were people keen to accept different stuff than today. For me, it is a big disappointment and only reason to read this book is, if you are comics historician, or hardcore HPL fan, that needs to read everything, even slightly related to him
So cold adaptations are parts of the story told in frames, dialogues are almost non existent, and mostly they describe what is in panels. And that's a good thing. Because Breccia's style is just...awful. He mostly uses some ink stains, combined with some collages of torn up photos and other paintings, now and there supplemented with some actual drawings. He is far beyond the line where it actually helps to create dark atmosphere and most of the pages are one big unrecognisable mess, where whole black and white thing doesn't help at all.
Whole power of stories comes from actual HPLs ideas, and adaptation doesn't bring anything new. Maybe it just didn't aged well, and 50 years ago were people keen to accept different stuff than today. For me, it is a big disappointment and only reason to read this book is, if you are comics historician, or hardcore HPL fan, that needs to read everything, even slightly related to him
November 19, 2017
I disegni del Breccia rispecchiano, col nero e col bianco, la duplicità del male; ma anche le ombre ci dicono ove abita l'orrore dell'indistinto.
Era la Yuletide
il giorno più corto
dell'anno, quel
giorno che gli uomini
chiamano Natale,
pur sapendo che si
celebrava già quando
ancora non esisteva-
no nè Betlemme, né
Babilonia, né Menfi, né
la stessa umanità.
Maledetta la terra dove i pensieri morti
vivono reincarnati in un'esistenza nuova e singolare, e male-
detta l'anima che non abita alcun cervello.
La figura che
mi stava al fianco non aveva più nes-
suna somiglianza con l'amico che mi
era tanto caro, pareva un mostruoso
intruso giunto dallo spazio esterno...
Una reincarnazione dannata
di forze cosmiche
sconosciute
e maligne...
(Capita, alle volte, sui mezzi pubblici..., G.)
...in seguito
salmodiai le parole
di uno dei racconti
di Lord Dunsany:
"Il nero dell'abisso
che non manda eco."
Era la Yuletide
il giorno più corto
dell'anno, quel
giorno che gli uomini
chiamano Natale,
pur sapendo che si
celebrava già quando
ancora non esisteva-
no nè Betlemme, né
Babilonia, né Menfi, né
la stessa umanità.
Maledetta la terra dove i pensieri morti
vivono reincarnati in un'esistenza nuova e singolare, e male-
detta l'anima che non abita alcun cervello.
La figura che
mi stava al fianco non aveva più nes-
suna somiglianza con l'amico che mi
era tanto caro, pareva un mostruoso
intruso giunto dallo spazio esterno...
Una reincarnazione dannata
di forze cosmiche
sconosciute
e maligne...
(Capita, alle volte, sui mezzi pubblici..., G.)
...in seguito
salmodiai le parole
di uno dei racconti
di Lord Dunsany:
"Il nero dell'abisso
che non manda eco."
August 11, 2020
Kilka opowiadań Lovecrafta w formie graficznej noveli.
Bardzo intuicyjna kreska pozostawiająca czytelnikowi wiele do interpretacji. Czasem ilustracje są tak abstrakcyjne że gdy wyrwiemy je z kontekstu ciężko byłoby czegokolwiek w nich się doszukać. Byłby to zabieg zdecydowanie na plus w przypadku w którym teść informacji w dymkach byłaby bardziej rozbudowana a obrazy jedynie nam sugerowały wizje horroru. Tutaj największy minus który niestety bardzo wpłynął na odbiór komiksu: opowiadania są BARDZO skompresowane. Właściwie to gdybym nie znał oryginału ciężko byłoby coś z niektórych wywnioskować. Stopniowanie napięcia i grozy to zdecydowanie nie jest mocna strona tego zeszytu.
ZDECYDOWANIE nie jest to najlepsza pozycja aby zacząć poznawać mitologie cthulhu, raczej traktować jako ciekawostkę. Nie polecam mimo że ładnie wygląda na półeczce (hehe).
Bardzo intuicyjna kreska pozostawiająca czytelnikowi wiele do interpretacji. Czasem ilustracje są tak abstrakcyjne że gdy wyrwiemy je z kontekstu ciężko byłoby czegokolwiek w nich się doszukać. Byłby to zabieg zdecydowanie na plus w przypadku w którym teść informacji w dymkach byłaby bardziej rozbudowana a obrazy jedynie nam sugerowały wizje horroru. Tutaj największy minus który niestety bardzo wpłynął na odbiór komiksu: opowiadania są BARDZO skompresowane. Właściwie to gdybym nie znał oryginału ciężko byłoby coś z niektórych wywnioskować. Stopniowanie napięcia i grozy to zdecydowanie nie jest mocna strona tego zeszytu.
ZDECYDOWANIE nie jest to najlepsza pozycja aby zacząć poznawać mitologie cthulhu, raczej traktować jako ciekawostkę. Nie polecam mimo że ładnie wygląda na półeczce (hehe).
December 27, 2019
Viñetas con extensos cuadros de texto (muy bien adaptados) que ayudan enormemente a crear la atmósfera adecuada. Esto, se junta con unas ilustraciones, en blanco y negro, que resultan nada detalladas pero muy inquietantes y perturbadoras, dejando al lector que añada los detalles pertitentes obtenidos mediante la lectura.
Muy recomendado si se desea vivir nuevas experiencias con unos relatos que, en mi opinión, deberían haberse leído en formato de texto para una mejor consciencia del cuento.
Muy recomendado si se desea vivir nuevas experiencias con unos relatos que, en mi opinión, deberían haberse leído en formato de texto para una mejor consciencia del cuento.
April 20, 2019
The German edition's artwork is one of a kind and clearly ahead of most graphic novels and comic books I've ever read. Only the quality of the text (original or translation?) falls way behind the artistic quality of the book, to an extend that I felt distracted from the story. A bit unfortunate.
September 9, 2013
"No está muerto aquello que puede yacer eternamente, y con extraños eones del tiempo incluso la Muerte puede morir."
September 10, 2024
Realizzate nel lontano 1973-74 queste storie singole sono state raccolte in questo gran bel volume cartonato. Alberto Breccia ha adattato e disegnato la prima, quel "The Festival" tradotto qui come "La Ricorrenza". Per gli altri racconti si è fatto aiutare da Norberto Buscaglia che figura come adattatore, mentre Breccia è solo disegnatore. Solo è dir poco, però.
Breccia usa qui uno stile decisamente astratto e grottesco, fatto di figure per lo più poco definite quando deve trattare l'orrore cosmico di HPL, mentre nelle scene d'ambientazione normale mantiene uno stile decisamente realista. Ovviamente è voluto, ed in molti casi anche ben riuscito. I suoi personaggi sono messi su carta con pochi tratti, all'apparenza grossolani, eppure efficaci.
I racconti disegnati con segno più classico sono "The Dunwich Horror" e il potente "The Nameless City" e sono in fondo anche quelli dove l'orrore è meno presente all'inizio, ma si manifesta solo verso la fine delle storie.
La sua resa de "The Call of Chtulhu" è decisamente ottima, anche se lo Chtulhu che noi abbiamo in mente è un poco diverso. Breccia mantiene fede alle proporzioni gigantesche dell'entità, ed allo sviluppo della storia.
L'ultimo racconto, quel "Whom Whisperer in the Darkness" lo realizzò tardivamente, nel 1979, ed è certamente la trasposizione più astratta e per certi versi, secondo me, la meno riuscita.
L'idea che Alberto Breccia aveva era che il suo dare una forma non definita alle entità del ciclo di Chtulhu avrebbe permesso ad ogni singolo lettore di cogliere qualcosa della propria paura, ma non sempre questo funziona. Certo il fratello di Wilbur Whateley è più definito, e decisamente simile alla descrizione di HPL. I Migo di Colui che Sussurrava Nelle Tenebre invece sono praticamente indecifrabili, e l'orrore del volto cangiante dell'avversario in La Cosa Sulla Soglia è reso bene anche se non proprio efficace. La sua Innsmouth è buona, ma altri hanno fatto meglio in anni recenti.
Da L'Abitatore Del Buio mi attendevo di più, lo confesso.
Ad ogni modo l'opera di Breccia è certamente originale nel voler cercare di dare una rappresentazione di ciò che è indescrivibile ed impronunciabile, indicibile e orrendamente annichilente. L'uso della tecnica dei collage si nota ed è funzionale a creare un senso di estraniamento progressivo e continuo del lettore.
Unica pecca minore del volume è il lettering che in alcune storie presenta diversi errori.
5 stelle
Breccia usa qui uno stile decisamente astratto e grottesco, fatto di figure per lo più poco definite quando deve trattare l'orrore cosmico di HPL, mentre nelle scene d'ambientazione normale mantiene uno stile decisamente realista. Ovviamente è voluto, ed in molti casi anche ben riuscito. I suoi personaggi sono messi su carta con pochi tratti, all'apparenza grossolani, eppure efficaci.
I racconti disegnati con segno più classico sono "The Dunwich Horror" e il potente "The Nameless City" e sono in fondo anche quelli dove l'orrore è meno presente all'inizio, ma si manifesta solo verso la fine delle storie.
La sua resa de "The Call of Chtulhu" è decisamente ottima, anche se lo Chtulhu che noi abbiamo in mente è un poco diverso. Breccia mantiene fede alle proporzioni gigantesche dell'entità, ed allo sviluppo della storia.
L'ultimo racconto, quel "Whom Whisperer in the Darkness" lo realizzò tardivamente, nel 1979, ed è certamente la trasposizione più astratta e per certi versi, secondo me, la meno riuscita.
L'idea che Alberto Breccia aveva era che il suo dare una forma non definita alle entità del ciclo di Chtulhu avrebbe permesso ad ogni singolo lettore di cogliere qualcosa della propria paura, ma non sempre questo funziona. Certo il fratello di Wilbur Whateley è più definito, e decisamente simile alla descrizione di HPL. I Migo di Colui che Sussurrava Nelle Tenebre invece sono praticamente indecifrabili, e l'orrore del volto cangiante dell'avversario in La Cosa Sulla Soglia è reso bene anche se non proprio efficace. La sua Innsmouth è buona, ma altri hanno fatto meglio in anni recenti.
Da L'Abitatore Del Buio mi attendevo di più, lo confesso.
Ad ogni modo l'opera di Breccia è certamente originale nel voler cercare di dare una rappresentazione di ciò che è indescrivibile ed impronunciabile, indicibile e orrendamente annichilente. L'uso della tecnica dei collage si nota ed è funzionale a creare un senso di estraniamento progressivo e continuo del lettore.
Unica pecca minore del volume è il lettering che in alcune storie presenta diversi errori.
5 stelle
November 17, 2021
„W tym domu w R'lyeh czeka w uśpieniu martwy Cthulhu”
Czym są „Mity Cthulhu”? To efekt współpracy Alberta Breccii i Norberta Buscaglii. Jak podaje opis, pierwszy z panów jest jednym z najważniejszych artystów w historii komiksu. Wywarł ogromny wpływ na pokolenie rysowników z lat 70. i 80. XX wieku. Jego współpracownik Norberto sam przyznaje, że wszelkie zasługi za omawiane dzieło trzeba przypisać Breccii, scenarzysta wyłącznie przekształcił tekst mistrza Lovecrafta, który rysownik następnie powołał do życia.
Każdy z rozdziałów to przedstawienie za pomocą komiksu jednego z opowiadań najpopularniejszej kosmicznej grozy. Dla współczesnego czytelnika przyzwyczajonego do przygód superbohaterów może to być zaskakujące doświadczenie, bowiem często więcej tu tekstu niż obrazu, a i same rysunki bywają bardzo oszczędne. Styl rysownika jest dosyć charakterystyczny i niestety nie trafił w mój gust. Dla mnie te kadry są zbyt chaotyczne, szybkie, niezrozumiałe, czasami bardziej przypominają kleksy niż zarys czegokolwiek. Prawdopodobnie przez taką porywczość widoczną w rysunku artysta próbował przelać na papier wygląd potworów, które w końcu miały być tak straszne, że aż niewyobrażalne.
W budowaniu grozy nie pomaga nawet tekst samego Lovecrafta. Samo zadanie przekształcenia opowiadań na inną formę jest bardzo trudne, w końcu oryginał kwiecistym gotyckim językiem stopniowo wywołuje w czytelniku lęk. Tutaj opisy zostały skrócone do minimum, tak aby tylko zachować ciąg przyczynowo-skutkowy. W efekcie dwa lub trzy zdania są podpisem dla minimalistycznego czarno-białego obrazka, w którym, gdy zaczyna się dziać jakaś akcja, ciężko cokolwiek rozpoznać.
Komiks polecam fanom Samotnika z Providence i w zasadzie nikomu więcej. Na pewno nie warto od niego zaczynać, jeżeli ktoś nie ma pojęcia, kim jest Cthulhu i jemu podobni, bo czytając tego rodzaju streszczenie opowiadań, nie dostaniemy tego, co według mnie było w nich najlepsze. Można się z „Mitami...” zapoznać w ramach ciekawostki, odkrycia w jaki sposób innych artystów inspirował Lovecraft.
Czym są „Mity Cthulhu”? To efekt współpracy Alberta Breccii i Norberta Buscaglii. Jak podaje opis, pierwszy z panów jest jednym z najważniejszych artystów w historii komiksu. Wywarł ogromny wpływ na pokolenie rysowników z lat 70. i 80. XX wieku. Jego współpracownik Norberto sam przyznaje, że wszelkie zasługi za omawiane dzieło trzeba przypisać Breccii, scenarzysta wyłącznie przekształcił tekst mistrza Lovecrafta, który rysownik następnie powołał do życia.
Każdy z rozdziałów to przedstawienie za pomocą komiksu jednego z opowiadań najpopularniejszej kosmicznej grozy. Dla współczesnego czytelnika przyzwyczajonego do przygód superbohaterów może to być zaskakujące doświadczenie, bowiem często więcej tu tekstu niż obrazu, a i same rysunki bywają bardzo oszczędne. Styl rysownika jest dosyć charakterystyczny i niestety nie trafił w mój gust. Dla mnie te kadry są zbyt chaotyczne, szybkie, niezrozumiałe, czasami bardziej przypominają kleksy niż zarys czegokolwiek. Prawdopodobnie przez taką porywczość widoczną w rysunku artysta próbował przelać na papier wygląd potworów, które w końcu miały być tak straszne, że aż niewyobrażalne.
W budowaniu grozy nie pomaga nawet tekst samego Lovecrafta. Samo zadanie przekształcenia opowiadań na inną formę jest bardzo trudne, w końcu oryginał kwiecistym gotyckim językiem stopniowo wywołuje w czytelniku lęk. Tutaj opisy zostały skrócone do minimum, tak aby tylko zachować ciąg przyczynowo-skutkowy. W efekcie dwa lub trzy zdania są podpisem dla minimalistycznego czarno-białego obrazka, w którym, gdy zaczyna się dziać jakaś akcja, ciężko cokolwiek rozpoznać.
Komiks polecam fanom Samotnika z Providence i w zasadzie nikomu więcej. Na pewno nie warto od niego zaczynać, jeżeli ktoś nie ma pojęcia, kim jest Cthulhu i jemu podobni, bo czytając tego rodzaju streszczenie opowiadań, nie dostaniemy tego, co według mnie było w nich najlepsze. Można się z „Mitami...” zapoznać w ramach ciekawostki, odkrycia w jaki sposób innych artystów inspirował Lovecraft.
July 16, 2021
Chuťovka, ale rozhodne to nebola láska na prvý pohľad. Ako som však čítal, silnelo vo mne presvedčenie, že práve tento abstraktno-expresionistický štýl (alebo ako to už nazvať) sa pre Lovecraftove poviedky hodí najlepšie. Pokiaľ teda uznáme, že stojí za to adaptovať Lovecrafta do komiksovej (či inej) podoby, tak si neviem predstaviť lepší výsledok. Adaptácie majú ale veľmi, veľmi ťažkú úlohu, pretože Lovecraftove príbehy naplno využívajú prostriedky slova a spoliehajú sa na imagináciu čitateľa. Keď popisované „nepomenované hrôzy“ zobrazíte, tak vlastne strácajú na desivosti. Ale dvojici Breccia a Buscaglia sa podarilo zachovať náznakovosť a pritom istý zmysel pre konkrétnosť. Za mňa sa teda najlepšie priblížili duchu Lovecrafta (z tých pokusov, ktoré som doteraz čítal či videl). Niekto by možno namietol, že autori dostatočne nevyužívajú možnosti komiksového média a ich adaptácie sú tak len osekanými ilustrovanými poviedkami, ktoré sa vo veľkom spoliehajú na Lovecraftov text. Ale to už podľa mňa plynie z toho, že samotné príbehy sú veľmi neakčné, obsahujú minimum dialógov a ich silnou stránkou je atmosféra. Vystihnúť ju nie je vôbec jednoduché (opäť prichádza reč na to, aké nevďačné sú tieto poviedky na komiksovú či filmovú adaptáciu), ale v tomto prípade sa to podľa mňa podarilo na jednotku, hoci zvolená forma iste každému nesadne. Za mňa lepšie než podobný komiksový zväzok Z neznámého světa a další příběhy od Erika Krieka (ktorý sa mi ale tiež dosť páčil). Ten je pre väčšinového čitateľa zrejme prístupnejší a menej experimentálny. Mýtus Cthulhu ale u mňa vedie.
October 15, 2021
Na początek polecam jednak oryginalne opowiadania, żeby samemu spróbować wyobrazić sobie te przerażające dziwności i poznać pełną fabułę, bo w 10-15 stronach komiksu niemożliwym jest upchnąć cały geniusz mistrza grozy.
Jak to widział Breccia? Można powiedzieć, że na wiele sposobów, bo znalazłam 4, a może nawet i więcej stylów na ilustracjach w dziewięciu opowiadaniach. Patrząc na nie ma się wrażenie, że ogląda się psychodeliczne wizje senne, które szybko ulatują z umysłu o poranku i których nie sposób wytłumaczyć słowami. No bo jak narysować "istoty, których groteskowa potworność wykraczała poza najbardziej niepojęte ludzkie wyobrażenia i kpiła z wszelkich znanych zasad biologii... Nie były podobne do niczego" albo "przejścia przez niewidzialne ściany do innych obszarów czasoprzestrzeni"?
I czemu jedna ilustracja pojawia się dwukrotnie? Czyżby to błąd w druku? Lenistwo? Z tym pytaniem bez odpowiedzi, nad którym nikt się nie zastanawia oprócz mnie, kończę dzisiejszy wywód.
Jak to widział Breccia? Można powiedzieć, że na wiele sposobów, bo znalazłam 4, a może nawet i więcej stylów na ilustracjach w dziewięciu opowiadaniach. Patrząc na nie ma się wrażenie, że ogląda się psychodeliczne wizje senne, które szybko ulatują z umysłu o poranku i których nie sposób wytłumaczyć słowami. No bo jak narysować "istoty, których groteskowa potworność wykraczała poza najbardziej niepojęte ludzkie wyobrażenia i kpiła z wszelkich znanych zasad biologii... Nie były podobne do niczego" albo "przejścia przez niewidzialne ściany do innych obszarów czasoprzestrzeni"?
I czemu jedna ilustracja pojawia się dwukrotnie? Czyżby to błąd w druku? Lenistwo? Z tym pytaniem bez odpowiedzi, nad którym nikt się nie zastanawia oprócz mnie, kończę dzisiejszy wywód.
October 29, 2021
3.5
El trabajo de Breccia siempre me ha parecido inquietante, por eso es que este libro es un "must". La combinación de sus altos contrastes con la narrativa de Lovecraft genera conserva esa aterradora incomodidad de los relatos originales, aunque algo no termina de encajar en la totalidad de la obra. Por un lado, siempre he pensado que Lovecraft se disfruta mejor a cuentagotas, cuando uno lee varios de sus relatos seguidos comienza a verse un patrón en su narrativa y se puede caer en esa repetición que uno nunca quisiera tener en el género del terror. Por otro lado, me parece que la técnica de Breccia es mejor que su acabado. Aunque cada viñeta podría ser una poderosa pintura por sí sola al mismo tiempo parece no funcionar también en el contexto del cómic digital (estoy seguro que como libro impreso la obra genera muchas mejores sensaciones).
El trabajo de Breccia siempre me ha parecido inquietante, por eso es que este libro es un "must". La combinación de sus altos contrastes con la narrativa de Lovecraft genera conserva esa aterradora incomodidad de los relatos originales, aunque algo no termina de encajar en la totalidad de la obra. Por un lado, siempre he pensado que Lovecraft se disfruta mejor a cuentagotas, cuando uno lee varios de sus relatos seguidos comienza a verse un patrón en su narrativa y se puede caer en esa repetición que uno nunca quisiera tener en el género del terror. Por otro lado, me parece que la técnica de Breccia es mejor que su acabado. Aunque cada viñeta podría ser una poderosa pintura por sí sola al mismo tiempo parece no funcionar también en el contexto del cómic digital (estoy seguro que como libro impreso la obra genera muchas mejores sensaciones).
August 12, 2023
“Mi sono reso presto conto che l'approccio tradizionale del fumetto non bastava a rappresentare l'universo di Lovecraft. Allora ho cominciato a sperimentare nuove tecniche come il monotipo o il collage. Questi mostri senza forma, simili a quelli che avevo disegnato ne “L’Eternauta” son così fatti perché non volevo limitarmi a darne un'interpretazione personale; volevo che ogni lettore vi aggiungesse del suo, che potesse utilizzare questa base informe che gli ho fornito per sovrapporci i propri timori, la propria paura...
All'inizio, ho raccolto in un certo senso una sfida: volevo sapere se ero capace di disegnare ciò che Lovecraft descri-veva. Non so se ci sono riuscito, ma vi posso assicurare che durante i due o tre anni che mi ha preso la realizzazione di questo lavoro, ho vissuto completamente immerso nel mondo del solitario di Providence."
A.Breccia
All'inizio, ho raccolto in un certo senso una sfida: volevo sapere se ero capace di disegnare ciò che Lovecraft descri-veva. Non so se ci sono riuscito, ma vi posso assicurare che durante i due o tre anni che mi ha preso la realizzazione di questo lavoro, ho vissuto completamente immerso nel mondo del solitario di Providence."
A.Breccia
June 4, 2019
While it succeeds in illustrating the very depressive atmosphere of Lovecraft's horror stories somewhere in the mid of this volume art becomes so abstract that it is very difficult to follow what actually goes on.
Mix of realistic and weird landscapes and creatures from the first half slowly transforms into weird art where everything is so mixed, dimmed, dark .. formless that it becomes truly an achievement to figure out what is going on.
For me this was a minus for the collection. First half of stories is very good and engaging but second half was a letdown.
Give it a try if you like weird stories but I would advise to check some of the panels just to see if art is something you will enjoy.
Mix of realistic and weird landscapes and creatures from the first half slowly transforms into weird art where everything is so mixed, dimmed, dark .. formless that it becomes truly an achievement to figure out what is going on.
For me this was a minus for the collection. First half of stories is very good and engaging but second half was a letdown.
Give it a try if you like weird stories but I would advise to check some of the panels just to see if art is something you will enjoy.
September 17, 2019
Un libro muy interesantes para todos los fanáticos de Lovecraft. Se trata de adaptaciones de algunos clásicos cuentos de HPL en formato de historieta. Breccia, quien, entre otras cosas, dibujó "El Eternauta", dedicó varios años de su vida a este proyecto, experimentando diversas técnicas (diferentes para cada adaptación) con la idea de intentar reproducir las atmósferas que Lovecraft creaba para sus cuentos.
El libro me gustó, aunque me pareció muy desparejo. No desde el lado de las ilustraciones, que son increíbles, pero creo que algunos textos están demasiado abreviados y así la historia pierde mucho (es el caso de "El que susurra en la oscuridad", por ejemplo).
Pero bueno, en resumen, me gustó mucho.
El libro me gustó, aunque me pareció muy desparejo. No desde el lado de las ilustraciones, que son increíbles, pero creo que algunos textos están demasiado abreviados y así la historia pierde mucho (es el caso de "El que susurra en la oscuridad", por ejemplo).
Pero bueno, en resumen, me gustó mucho.
March 18, 2020
El dibujo de Breccia es realmente peculiar, muy etéreo, pero como él mismo explicó tiene todo el sentido: mantener en la imagen la ambigüedad que las descripciones de Lovecraft generan. En este sentido, la adaptación de Breccia es una de las más personales y sugerentes jamás hechas de los relatos del escritor norteamericano. En el guion, sin embargo, sigo teniendo la sensación de que Lovecraft podría haber dado mucho más en determinados cuentos ("La llamada de Cthulhu", "El color que cayó del cielo", "El que susurraba en las tinieblas"...). Su influencia supera a su producción.
December 22, 2024
I disegni di Breccia sono meravigliosi, è perché lo ricordavo che ho preso questo libro che raccoglie racconti già pubblicati e letti moltissimi anni fa. Gli ultimi due episodi sono caratterizzati da uno stile diverso, all'apparenza più semplice e simile al collage: ero perplessa, ma alla fine ho apprezzato anche quelli. I testi, tradotti prima dall'inglese allo spagnolo e poi in italiano, invece sono deludenti, pieni di pochi aggettivi iperbolici che ricorrono in ogni pagina - mostruoso, ripugnante, indicibile. C'è anche qualche svista. Peccato.
Displaying 1 - 30 of 64 reviews