What do you think?
Rate this book
Haaientanden
Atlanta heeft een waanzinnig plan. Voor de belangrijkste tocht van haar leven heeft ze twaalf boterhammen nodig, vier bananen, een nachtbeugel en kerstverlichting. Opgeven kan niet, dan gaat alles mis.
Ze is pas net begonnen als ze keihard tegen de fiets van Finley knalt. Finley is weggelopen van huis en heeft alleen twee haaientanden in zijn zak. Heeft Atlanta pech dat ze hem ontmoet, of juist geluk?
Ze is pas net begonnen als ze keihard tegen de fiets van Finley knalt. Finley is weggelopen van huis en heeft alleen twee haaientanden in zijn zak. Heeft Atlanta pech dat ze hem ontmoet, of juist geluk?
95 pages, Paperback
First published October 2, 2019
3 people are currently reading
307 people want to read
About the author
Anna Woltz
43 books116 followersAnna Woltz (b. London, 29 December 1981) is a Dutch writer. She has written twenty-eight books for young readers. Some of her books are adventurous stories for ten-year-olds, others are challenging young adult novels. Her books have been translated into twenty-seven languages (English, German, French, Swedish, Italian, Slovenian, Czech, Slovak, Serbian, Albanian, Croatian, Turkish, Arabic, Polish, Latvian, Lithuanian, Estonian, Norwegian, Danish, Russian, Ukrainian, Hungarian, Bulgarian, Japanese, Chinese, Korean and Taiwanese) and have won many prizes.
Woltz’s books are loved by both children and adults. Children enjoy the exciting, funny and sometimes crazy adventures and the lovable characters. Adults have praised Woltz for her beautiful language, psychological depth and fresh, humorous narrative voice.
Themes that are particularly close to Woltz’s heart are family relationships, growing up and the question all people have to face sooner or later: how am I going to do this – this amazing and complicated thing called life? Quite a few of her books are about young characters who discover their parents are no different from all other human beings: sometimes they make mistakes and sometimes they have no clue what to do. Part of growing up is about accepting this. (Source: https://annawoltz.nl/english/)
Instagram: https://www.instagram.com/therealanna...
Woltz’s books are loved by both children and adults. Children enjoy the exciting, funny and sometimes crazy adventures and the lovable characters. Adults have praised Woltz for her beautiful language, psychological depth and fresh, humorous narrative voice.
Themes that are particularly close to Woltz’s heart are family relationships, growing up and the question all people have to face sooner or later: how am I going to do this – this amazing and complicated thing called life? Quite a few of her books are about young characters who discover their parents are no different from all other human beings: sometimes they make mistakes and sometimes they have no clue what to do. Part of growing up is about accepting this. (Source: https://annawoltz.nl/english/)
Instagram: https://www.instagram.com/therealanna...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 158 reviews
October 4, 2019
Dit is een van de mooiste kinderboekenweekgeschenken van de afgelopen jaren. Het heeft alles in zich om een klassieker te worden en schreeuwt om een verfilming.
October 5, 2019
Super strong and impactful story about what happens to a child when a parent gets sick.
November 6, 2019
Een confronterend, snel, ergens triest verhaal over Atlanta en Finley, die elk op hun manier worstelen met hun ouders.
Zeker ook hoopvol, warm, met humor, vol vriendschap en doorzettingsvermogen.
Dit alles in geen honderd bladzijden, misschien een aanrader voor een elf- of twaalfjarige die totaal niks moet weten van dikke boeken ☺️. Of gewoon voor iemand die graag leest, uiteraard ... 😉.
Wat hou ik van Anna Woltz haar schrijfstijl...
“...opeens voel ik tranen op mijn wangen. Niet een paar, maar heel veel. Ik ben het meisje dat het minste huilt van iedereen die ik ken en daarom zijn het er heel erg veel. Ik heb ze allemaal opgespaard.”
Zeker ook hoopvol, warm, met humor, vol vriendschap en doorzettingsvermogen.
Dit alles in geen honderd bladzijden, misschien een aanrader voor een elf- of twaalfjarige die totaal niks moet weten van dikke boeken ☺️. Of gewoon voor iemand die graag leest, uiteraard ... 😉.
Wat hou ik van Anna Woltz haar schrijfstijl...
“...opeens voel ik tranen op mijn wangen. Niet een paar, maar heel veel. Ik ben het meisje dat het minste huilt van iedereen die ik ken en daarom zijn het er heel erg veel. Ik heb ze allemaal opgespaard.”
September 30, 2019
Wat een parel van een Kinderboekenweek geschenk is dit zeg!
October 6, 2019
Beste geschenk in jaren!
November 26, 2019
Haaientanden is een ontroerend verhaal en goed verteld. Ik wist even weer wat het was om kind te zijn: hoe je naar de wereld kijkt en redeneert, dat heeft Woltz echt goed gedaan.
Maar ik stoorde me wel aan iets. Trouw schreef over dit geschenk: "De toon is fris, eerlijk, soms humoristisch en nergens zwaar - dat Atlanta een stoer voetbalmeisje is helpt daarbij. “Van alle meisjes die ik ken, huil ik het minst”, zegt ze. Maar juist dat ingehouden verdriet ontroert."
Ik ben het er mee eens dat het extra ontroerend is dat ze tijdens haar avontuur langzaam haar verdriet toelaat.
Maar toch, ik stoor me eraan dat Atlanta omschreven wordt als stoer meisje dat voetbalt en nooit huilt en prinsessen stom vindt. Het is natuurlijk prima om zo te zijn, maar in de context van een kinderboekenweekgeschenk kan ik niet anders dan me afvragen: heeft Woltz hiervoor gekozen om de jongetjes niet te vervreemden van de hoofdpersoon? Als ze een "meisjes-meisje" was, zou ze dan "stom" zijn en onherkenbaar voor de helft van de kinderen? Maar waarom zijn boeken over jongetjes die ravotten en stoer zijn dan wel universeel?
En als je nog meer in detail gaat kijken, waarom wordt het stereotype van "jongensachtig" dan verder benadrukt door het combineren van hobby's en interesses (voetballen, anti-prinses zijn) met het omgaan met emoties (proberen af te sluiten tot het niet anders kan)? Zit er een magisch stofje in het leer van een voetbal waardoor iedereen die er mee in aanraking komt trots wordt dat ze bijna nooit huilen? Kan een paardenmeisje niet stoer zijn? En waarom is stoer zijn sowieso iets goeds, waarom is je emoties op een gezonde manier uiten en kwijt mogen niet iets goeds?
Het had natuurlijk véél erger gekund: als Finley in Atlanta's situatie zat en zij de fietspartner was, als een soort kinderversie van een Manic Pixie Dream Girl die hem geeft wat hij nodig heeft.
Maar alsnog denk ik dat de keuze voor Atlanta's persoonlijkheid (hoewel het vast goed bedoeld is, en ze nog steeds een fijn personage is) stilletjes stereotypen over jongen en meisje zijn (en daarmee man en vrouw zijn) benadrukt.
Maar ik stoorde me wel aan iets. Trouw schreef over dit geschenk: "De toon is fris, eerlijk, soms humoristisch en nergens zwaar - dat Atlanta een stoer voetbalmeisje is helpt daarbij. “Van alle meisjes die ik ken, huil ik het minst”, zegt ze. Maar juist dat ingehouden verdriet ontroert."
Ik ben het er mee eens dat het extra ontroerend is dat ze tijdens haar avontuur langzaam haar verdriet toelaat.
Maar toch, ik stoor me eraan dat Atlanta omschreven wordt als stoer meisje dat voetbalt en nooit huilt en prinsessen stom vindt. Het is natuurlijk prima om zo te zijn, maar in de context van een kinderboekenweekgeschenk kan ik niet anders dan me afvragen: heeft Woltz hiervoor gekozen om de jongetjes niet te vervreemden van de hoofdpersoon? Als ze een "meisjes-meisje" was, zou ze dan "stom" zijn en onherkenbaar voor de helft van de kinderen? Maar waarom zijn boeken over jongetjes die ravotten en stoer zijn dan wel universeel?
En als je nog meer in detail gaat kijken, waarom wordt het stereotype van "jongensachtig" dan verder benadrukt door het combineren van hobby's en interesses (voetballen, anti-prinses zijn) met het omgaan met emoties (proberen af te sluiten tot het niet anders kan)? Zit er een magisch stofje in het leer van een voetbal waardoor iedereen die er mee in aanraking komt trots wordt dat ze bijna nooit huilen? Kan een paardenmeisje niet stoer zijn? En waarom is stoer zijn sowieso iets goeds, waarom is je emoties op een gezonde manier uiten en kwijt mogen niet iets goeds?
Het had natuurlijk véél erger gekund: als Finley in Atlanta's situatie zat en zij de fietspartner was, als een soort kinderversie van een Manic Pixie Dream Girl die hem geeft wat hij nodig heeft.
Maar alsnog denk ik dat de keuze voor Atlanta's persoonlijkheid (hoewel het vast goed bedoeld is, en ze nog steeds een fijn personage is) stilletjes stereotypen over jongen en meisje zijn (en daarmee man en vrouw zijn) benadrukt.
September 24, 2019
Haaientanden is een kort verhaal, maar voelt wel af. Anna Woltz heeft mooi beschreven dat als je iets heel hard probeert en het lukt niet, dat dat helemaal niet erg hoeft te zijn. Ik zou het zeker aanraden om voor te lezen vanaf 9 jaar en zelf lezen kan ook vanaf die leeftijd. De hoofdpersonen zitten in groep 8.
Read
November 17, 2023Hoe is een van de beste Kinderboekenweekgeschenken van de afgelopen jaren tot stand gekomen? Schrijfster Anna Woltz vertelt het in de achttiende aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast! Luister nu via Spotify, iTunes, TuneIn, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
October 17, 2019
Read October 2019
Bij geschenk boekjes (kinder, volwassen, maand van het spannende boek etc.) denk ik toch snel aan een boekje dat hooguit ‘leuk voor tussendoor’ is. Maar wauw, dit boekje is echt heel goed! Fijn geschreven en ondanks de korte lengte een verhaal met grote impact.
Ik ga zeker eens kijken wat Anna Woltz nog meer heeft geschreven.
Bij geschenk boekjes (kinder, volwassen, maand van het spannende boek etc.) denk ik toch snel aan een boekje dat hooguit ‘leuk voor tussendoor’ is. Maar wauw, dit boekje is echt heel goed! Fijn geschreven en ondanks de korte lengte een verhaal met grote impact.
Ik ga zeker eens kijken wat Anna Woltz nog meer heeft geschreven.
September 30, 2019
Wauw wat een bijzonder boekje! Prachtig verhaal wat je in een uurtje kan lezen. Avontuurlijk maar ontroerend tegelijk. Erg geslaagd Kinderboekenweekgeschenk voor 2019!
January 24, 2020
Echt een heel fijn verhaal ♥️
October 5, 2019
Lief kinderboekenweekgeschenk van Anna Woltz.
De 11-jarige Atlanta wil een bijdrage leveren aan het herstel van haar ernstig zieke moeder, door een daad te stellen en vanuit Enkhuizen langs het IJsselmeer te gaan fietsen. Onderweg komt ze Finley tegen. Ook hij heeft het niet makkelijk thuis. Mooi en gevoelig verhaal, zonder valse sentimenten. Ook de tekeningen van Maartje Kuiper vind ik erg mooi en treffend. Een van de betere kinderboekenweekgeschenken van de laatste jaren.
De 11-jarige Atlanta wil een bijdrage leveren aan het herstel van haar ernstig zieke moeder, door een daad te stellen en vanuit Enkhuizen langs het IJsselmeer te gaan fietsen. Onderweg komt ze Finley tegen. Ook hij heeft het niet makkelijk thuis. Mooi en gevoelig verhaal, zonder valse sentimenten. Ook de tekeningen van Maartje Kuiper vind ik erg mooi en treffend. Een van de betere kinderboekenweekgeschenken van de laatste jaren.
September 27, 2019
Een heus omfietsgeschenk, dit jaar ♥️
'Ik ben Atlanta. Ik ben elf. En stel dat het ook maar een heel klein beetje aan mij ligt, dan blijft mijn moeder leven.'
'Ik ben Atlanta. Ik ben elf. En stel dat het ook maar een heel klein beetje aan mij ligt, dan blijft mijn moeder leven.'
October 28, 2019
Een boek die blijft kleven! Herkenbare schrijfstijl van de schrijfster! Gegrepen uit het leven!
January 27, 2025
Een van mijn leesdoelen voor 2025 is om die gigantische stapel met boekenweekgeschenken nu eindelijk eens onder handen te nemen. Ik heb er veel - maar lang niet allemaal! - en vind het eigenlijk perfecte boeken om tussendoor te lezen, als je eens een middagje over hebt.
Ik begon dus met deze, Haaientanden van Anna Woltz, een kinderboekenweekgeschenk. Ik ken Anna Woltz zeker al langere tijd van naam (dat moet wel als jeugd- en jongerenliteratuurliefhebber), maar had nog nooit een boek van haar gelezen. Ik ben gelukkig echt niet teleurgesteld!
Een van de dingen die ik tijdens mijn literatuurstudies heb geleerd die mij het meest is bijgebleven is dat het schrijven van korte verhalen écht een vak apart is. Het is heel erg lastig om een verhaal op papier te zetten dat 'af' is (zowel het plot, als de personages en de setting) en dat tegelijkertijd niet voelt als een soort pitch voor een groter verhaal of als een afgeraffelde en ingekorte versie van een groter verhaal. Ik kan na het lezen van dit boek zeggen dat Anna Woltz korte verhalen kan schrijven, en goed ook!
Het plot was an sich niet heel ingewikkeld, maar wel met een duidelijk begin, midden en eind (letterlijk een cirkeltje ;)). De inleiding is kort, maar duidelijk - er worden weinig details gegeven, maar de lezer krijgt genoeg informatie om enigszins te kunnen bedenken wat er aan de hand is. In het midden van het verhaal zijn er niet per se hele grote en heftige gebeurtenissen, maar krijg je wel meer details over de situaties en aan het einde worden de situaties helemaal duidelijk en netjes afgerond voor de lezer. Zijn er momenten in het boek waarop je als lezer graag meer informatie zou willen? Ja, maar niet vaker dan als je een dikker boek leest. Hadden er meer acties en gebeurtenissen in het boek kunnen zitten? Zeker, maar deze waren niet noodzakelijk om het verhaal compleet te laten voelen. Het boek had veel uitgebreider kunnen zijn dan het nu was, maar juist door het gebruik van hoofdstuktitels in de vorm van afstanden en het gebruik van illustraties door het boek heen (al vanaf pagina 1, nog voor het tekstverhaal begonnen was) kan de lezer zelf heel veel invullen en voelt het verhaal toch compleet aan.
Eigenlijk heeft dit verhaal maar twee echt uitgewerkte personages, namelijk de jongen en het meisje in de hoofdrol, en verder is de moeder van de jongen en zijn de ouders van het meisje her en der aanwezig in het boek. Meer personages zijn er niet en dat is maar goed ook, want zo blijft het overzichtelijk en is er weinig ruimte nodig voor het uitwerken van deze personages - fijn, in zo'n kort boek! Mede door deze reden voelen de personages ook echt als mensen en niet als stereotypen. Ze hebben een eigen verhaal, een eigen persoonlijkheid en eigen karaktertrekken. Ook deze zijn niet tot ver in detail uitgewerkt, maar een combinatie van beschrijving van de personages en hun acties doet veel voor de beeldvorming. Daarnaast dragen de achtergrondverhalen van deze twee kinderen het hele plot, waardoor het voelt als een 'twee vliegen in één klap'-situatie.
Uiteindelijk draait het verhaal om twee heftige onderwerpen, die heel goed uitgewerkt zijn op kinderniveau - waarmee ik niet bedoel dat het kinderachtig overkomt, maar duidelijk en luchtig. De moeder van het meisje is namelijk ziek en heeft een belangrijk consult en de moeder van de jongen heeft veel stress en is daarom uitgevallen tegen de jongen. Hij voelt zich daardoor niet welkom meer thuis. Het zijn hele realistische thema's voor kinderen en ik denk dat de mentale reis die de kinderen afleggen kinderen in het echte leven ook kunnen helpen - zowel kinderen die in een soortgelijke situatie zitten als kinderen die dat niet hebben, maar wellicht iemand in de omgeving hebben die wel in zo'n soort situatie zitten.
Zoals ik hierboven al even kort benoemd heb, heeft dit boek dus echt hele toffe illustraties die de tekst goed ondersteunen en aanvullen en wordt er creatief gebruik gemaakt van hoofdstuktitels. Hoewel dit niet noodzakelijk is in dit boek, zorgt het wel - zeker voor kinderen - voor een erg leuke leeservaring. Daarnaast vond ik het ook erg leuk om te lezen over Noord-Nederland, aangezien ik zelf in het mooie Noord-Brabant woon en helemaal niet bekend ben met dat deel van ons land.
Ik vind dit boek dus zeker de moeite waard om op te pakken!
Ik begon dus met deze, Haaientanden van Anna Woltz, een kinderboekenweekgeschenk. Ik ken Anna Woltz zeker al langere tijd van naam (dat moet wel als jeugd- en jongerenliteratuurliefhebber), maar had nog nooit een boek van haar gelezen. Ik ben gelukkig echt niet teleurgesteld!
Een van de dingen die ik tijdens mijn literatuurstudies heb geleerd die mij het meest is bijgebleven is dat het schrijven van korte verhalen écht een vak apart is. Het is heel erg lastig om een verhaal op papier te zetten dat 'af' is (zowel het plot, als de personages en de setting) en dat tegelijkertijd niet voelt als een soort pitch voor een groter verhaal of als een afgeraffelde en ingekorte versie van een groter verhaal. Ik kan na het lezen van dit boek zeggen dat Anna Woltz korte verhalen kan schrijven, en goed ook!
Het plot was an sich niet heel ingewikkeld, maar wel met een duidelijk begin, midden en eind (letterlijk een cirkeltje ;)). De inleiding is kort, maar duidelijk - er worden weinig details gegeven, maar de lezer krijgt genoeg informatie om enigszins te kunnen bedenken wat er aan de hand is. In het midden van het verhaal zijn er niet per se hele grote en heftige gebeurtenissen, maar krijg je wel meer details over de situaties en aan het einde worden de situaties helemaal duidelijk en netjes afgerond voor de lezer. Zijn er momenten in het boek waarop je als lezer graag meer informatie zou willen? Ja, maar niet vaker dan als je een dikker boek leest. Hadden er meer acties en gebeurtenissen in het boek kunnen zitten? Zeker, maar deze waren niet noodzakelijk om het verhaal compleet te laten voelen. Het boek had veel uitgebreider kunnen zijn dan het nu was, maar juist door het gebruik van hoofdstuktitels in de vorm van afstanden en het gebruik van illustraties door het boek heen (al vanaf pagina 1, nog voor het tekstverhaal begonnen was) kan de lezer zelf heel veel invullen en voelt het verhaal toch compleet aan.
Eigenlijk heeft dit verhaal maar twee echt uitgewerkte personages, namelijk de jongen en het meisje in de hoofdrol, en verder is de moeder van de jongen en zijn de ouders van het meisje her en der aanwezig in het boek. Meer personages zijn er niet en dat is maar goed ook, want zo blijft het overzichtelijk en is er weinig ruimte nodig voor het uitwerken van deze personages - fijn, in zo'n kort boek! Mede door deze reden voelen de personages ook echt als mensen en niet als stereotypen. Ze hebben een eigen verhaal, een eigen persoonlijkheid en eigen karaktertrekken. Ook deze zijn niet tot ver in detail uitgewerkt, maar een combinatie van beschrijving van de personages en hun acties doet veel voor de beeldvorming. Daarnaast dragen de achtergrondverhalen van deze twee kinderen het hele plot, waardoor het voelt als een 'twee vliegen in één klap'-situatie.
Uiteindelijk draait het verhaal om twee heftige onderwerpen, die heel goed uitgewerkt zijn op kinderniveau - waarmee ik niet bedoel dat het kinderachtig overkomt, maar duidelijk en luchtig. De moeder van het meisje is namelijk ziek en heeft een belangrijk consult en de moeder van de jongen heeft veel stress en is daarom uitgevallen tegen de jongen. Hij voelt zich daardoor niet welkom meer thuis. Het zijn hele realistische thema's voor kinderen en ik denk dat de mentale reis die de kinderen afleggen kinderen in het echte leven ook kunnen helpen - zowel kinderen die in een soortgelijke situatie zitten als kinderen die dat niet hebben, maar wellicht iemand in de omgeving hebben die wel in zo'n soort situatie zitten.
Zoals ik hierboven al even kort benoemd heb, heeft dit boek dus echt hele toffe illustraties die de tekst goed ondersteunen en aanvullen en wordt er creatief gebruik gemaakt van hoofdstuktitels. Hoewel dit niet noodzakelijk is in dit boek, zorgt het wel - zeker voor kinderen - voor een erg leuke leeservaring. Daarnaast vond ik het ook erg leuk om te lezen over Noord-Nederland, aangezien ik zelf in het mooie Noord-Brabant woon en helemaal niet bekend ben met dat deel van ons land.
Ik vind dit boek dus zeker de moeite waard om op te pakken!
October 2, 2019
Anna Woltz zet de twee kinderen op de voorgrond. Je weet dat de moeder van Atlanta ziek is, maar dit speelt op de achtergrond en het wordt op een ingetogen manier gebracht. De spannende (nachtelijke) fietstocht rond het IJsselmeer zorgt voor een spannend element. Hierdoor is het boek geschikt voor een brede doelgroep.
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
October 6, 2019
Erg goed kinderboekenweekgeschenk. Mooie boodschap!
January 17, 2020
Dit boek laat zien dat je niet heel veel woorden nodig hebt om een goed verhaal te schrijven.
July 17, 2025
In een woord PRACHTIG!
February 2, 2021
‘Ik zie ganzen overvliegen en ruik de nieuwe dag. In mijn handen heb ik de haaientanden. Ik kan eigenlijk niet meer zonder.
Twee totaal verschillende dingen tel ik nu tegelijkertijd af. De uren tot de uitslag van de scan. En de uren dat ik nog samen met Finley ben.
Nog maar even en dan horen we allebei weer bij onze eigen familie.’
Twee totaal verschillende dingen tel ik nu tegelijkertijd af. De uren tot de uitslag van de scan. En de uren dat ik nog samen met Finley ben.
Nog maar even en dan horen we allebei weer bij onze eigen familie.’
July 25, 2022
Een verhaal over Atlanta en Finley die beiden om eigen redenen weg zijn gegaan van huis en nu een grote einde fietsen. Atlanta met een doel en Finley voor de gezelligheid. Leuk verhaaltje om even tussendoor te lezen.
October 11, 2020
Vandaag meegepikt uit het buurtbiebje op de Tormentilstraat en Anna Woltz stelde eens temeer niet teleur❤💕
January 12, 2022
Lief verhaal met best een serieuze bodem. Mooi gedaan, originele plaatjes ook.
February 25, 2020
Prima, kort en leuk boekje met een diepere laag. Goed kinderboekenweek geschenk! Anna Woltz heeft een prettige schrijfstijl en het leest makkelijk weg!
February 24, 2020
Dit boekje was het geschenk voor de Kinderboekenweek in 2019. Ik ben fan van Anna Woltz en ook dit was weer een goed verhaal. Sterke personages die in korte tijd heel wat diepgang krijgen.
June 9, 2021
Heel eerlijk: ik las dit boek vooral voor / door de Verbeelding book challenge (zoveel boeken met een deel van mijn voornaam in de titel zijn er nu ook weer niet te vinden en Gehaaid van Steven Hall wil ik zeker lezen, maar dan toch liefst in de oorspronkelijke Engelstalige versie). Maar kijk, dat is dus het fijne aan zo'n challenges: een mens botst dan al eens onverwacht op heel mooie verhalen. Want dat is dit Kinderboekenweekgeschenk van Anna Woltz echt wel: kort, maar krachtig. Over ouders die ziek zijn en hoe je daar als kind mee omgaat, over ouders die menselijk en dus niet altijd perfect zijn en daardoor hun kind al eens ongewild pijn doen. En ja, als het boek zich dan ook nog eens voor 90% op de fiets afspeelt, dan ben ik helemaal verkocht natuurlijk :-)
November 24, 2019
'Haaientanden' leest super vlug en luchtig, ook al gaat het over onderwerpen die totaal niet luchtig zijn. Woltz bespreekt twee thema's waar helaas erg veel kinderen mee te maken krijgen. De hoofdpersonen zijn échte kinderen, met kinderlijke oplossingen, die we allemaal ooit bedacht hebben om grote problemen weg te kunnen laten gaan.
Heerlijk boek met een mooie boodschap.
Heerlijk boek met een mooie boodschap.
October 12, 2019
'Dit was alles'
October 18, 2019
In zo weinig woorden zo'n mooi verhaal schrijven..knap! Avontuur, over leven mét / zonder moeder
November 25, 2019
Wat heerlijk altijd, de jeugdboeken van Anna Woltz. Mooi en ontroerend tussendoortje.
Displaying 1 - 30 of 158 reviews