ستاره‌ها هم می‌میرند

by نرگس فرجادامین

داستان بلند «ستاره‌ها همه می‌میرند» راوی زنی را در پیشخوان خود دارد که در بدو داستان با همسر خود برای یک سفر علمی تفریحی به کویر رفته‌اند؛ سفری که بهانه‌اش رصد بارش شهابی است اما در واقع برای بازگویی دو راز بزرگ میان این زوج شکل گرفته است. راز تولد فرزندشان و راز مرگ قریب‌الوقوع یکی از آنها.

فرجادامین در چنین مختصاتی داستان خود را با توصیف‌هایی زیبا که با رصد آسمان شب در کویر بی‌ارتباط نیست شروع می‌کند و رفته رفته تصویری جذاب از احساس درونی زنی در آستانه مادر شدن و در هنگامه از دست دادن شوهرش را به تصویر می‌کشد. تصویری از زنی که باید آخرین روزها و لحظات زندگی با همسرش را با شیرینی هرچه تمام‌تر در درون خود مزه مزه و اندوخته کند و در عین حال مهیای پذیرش زندگی‌بخشی به موجودی تازه نیز باشد.

این داستان بلند بر پایه چند ابتکار نویسنده، توانسته روی موفقیت را به خود ببیند. از سویی نویسنده با چیره‌دستی توانسته کلمات و عبارت را برای نگارش به استخدام خود در آورد و از آنها برای ایجاد بافت و ساختار جمله و توصیفات بهره‌برداری کند و از سوی دیگر او به دور از احساسات سانتی‌مانتال به توصیف قهرمانان داستانش و جغرافیای زیستی آنها در بستر داستان دست می‌زند و از آنها چهره‌هایی به غایت جذاب و باورپذیر و همذات‌پندار می‌سازد.

نویسنده همچنین تجربه موفقی در تلفیق المان‌های محیطی و طبیعی با داستان‌هایش را در این رمان به دست آورده است. استفاده از عناصر بصری کویر و بیابان و نیز رصد آسمان شب، صورت‌های فلکی، ستاره‌ها و حتی قرار دادن نام رمانش بر این مبنا را باید در زمره همین موفقیت وی به شمار آورد.

131 pages, Paperback

First published January 1, 2019

Reviews

[حسام آبنوس · Rating 3 out of 5]

این کتاب یک «رضا امیرخانی» درون دارد

عاشقانه این کتاب عاشقانه تمیزی است و در عجبم در فضای عاشقانه‌هایی که این روزها در میان مذهبی‌ها رایج است این کتاب دیده نشده، در فضای عاشقانه‌های زردی که رایج است این کتاب عاشقانه معقول‌تری بود. هرچند عاشقانه این کتاب هم از همان عشاقانه‌های مذهبی مرسوم بود ولی زبان و فرم و قصه داشت و لقب زرد به او نمی‌شود داد.

نثر کتاب نثر خوبی است ولی من حین خواندن کتاب حس می‌کردم رضا امیرخانی آن را نوشته است. فضاسازی‌ها و شخصیت‌ها هم این حس را تقویت می‌کرد.

پ.ن: درباره طرح جلد کتاب هم بگم که باید تندیس بی‌ربط‌ترین طرح جلد رو هم به این کتاب داد. طرحی که به شدت بد است و می‌تواند مخاطب را پس بزند و او را از خرید کتاب منصرف کند. در واقع ناشر در این زمینه شدیدا مقصر است و زحمت نویسنده را از بین برده است.

[Fateme H. · Rating 4 out of 5]

دو هفته پیش گذاشتمش روی کرنتلی ریدینگ که واقعا بخونمش، ولی امروز تازه تونستم بشینم پاش. گاد بلس ایت، مترو رو می‌گم.
داستان قشنگی بود. قطعا که ایرادهایی داشت، اما من ازش خوشم اومد. وقتی اسم رمان دینی میاد، آدم سرگیجه می‌گیره. اصلا طرفشون هم نمی‌رم چون معمولا لوس و بی‌مزه‌ن یا تو ذوق می‌زنن، اما این خوب بود. هیچ هم تو ذوق نمی‌زد. به قول مامان، نویسنده حرفایی زده بود که آدم می‌گفت این آدم، آدمِ سطحی‌ای نیست، به دور و برش الکی نگاه نمی‌کنه.
هرچند که پایان یه کم عجله‌ای جمع شده بود و اون قضیه مامان مسیحا هم به نظرم نچسبیده بود.
ولی ایول خب، خیلی هم خوب بود.

[مجید اسطیری · Rating 3 out of 5]

1.
به نظرم این فضای داستان نویسی که متاثر از یک زیبایی شناسی معنوی است را باید به رسمیت بشناسیم. در این فضا آن فرض اولیه که قهرمان داستان در سیاهی و تباهی درونی یا بیرونی خودش غرقه است اصلا وجود ندارد و آدم ها پاک هستند مگر این که خلافش ثابت شود. فارغ از این که من خوشم بیاید یا نه خیلی ها این طوری به جهان نگاه میکنند و با این داستان ها حال میکنند و این داستان بسیار مناسب حال آنها است. هر کی با من او و قیدار امیرخانی خاطره خوب دارد از این رمان هم خوشش خواهدآمد

2.
در این جهانی که فرض اول خوب بودن آدم هاست همه چیز آماده است که برویم سمت سانتی مانتالیزم چون این آدم ها دهن باز نمیکنند مگر این که بخواهند احساسات پاک و رقیق به هم ابراز کنند که ممکن است شبیه واقعیت زندگی نباشد. این کار یه کم دچار این معضل شده

3.
کار بزرگ نویسنده این بود که پنجه در پنجه سوال بزرگ زندگی بشر یعنی مسئله "شرور" شده بود. چرا شوهر به این خوبی باید سرطان خون بگیرد؟! اما نویسنده باید مثل داستایوسکی با شخصیت خوبی مثل آلیوشا کارامازوف بی رحم باشد. مؤمن هستی برای خودت هستی! قرار نیست بتوانی جواب سوالهای برادرت ایوان که نماینده شکاکیت علمی است را بدهی! رمان دینی خوب در درجه اول باید یک رمان فلسفی خوب باشد. یعنی بی رحمانه سوالها را مطرح کند و اگر ایمان توانست با جهشی بلند از این مغاک بگذرد آن را تصویر کند جنان که داستایوسکی کرده

[محمدقائم خانی · Rating 1 out of 5]

آنها که با نوشته های رضا امیرخانی حال می کنند، از این کار خوششان خواهد آمد.

اما آنها که نتوانند چنان داستان هایی را پی بگیرند، از این رمان نیز خوششان نخواهد آمد.