Mené-Mené-Thekel-Upharisim!… Quasi una fantasia

by Tadeusz Miciński

"Mené-Mené-Thekel-Upharisim jest powieścią niezwyczajną i niekonwencjonalną, pisaną z jednej strony jako pamiętnik, z drugiej zaś jako pełen fantazji twór nieposiadający w sobie nic z realności. Jej wyjątkowość polega jednak nie tylko na tym, że stanowi swoisty ewenement wśród wszystkich powieści młodopolskich, ale przede wszystkim na tym, że szczegółowo rozwija problem osobowości głównego bohatera. Miciński mieszcząc w powieści marzenia, urojenia, fantazje czy też wizje senne, płynnie przeistaczające się w rzeczywistość, która również, mając podłoże halucynacyjne, nie stanowi realnego bytu, powoduje, że utwór nabiera cech specyficznych dla zespołu zjawisk określanych ogólnie jako oniryczne lub wręcz parapsychologiczne. Powieść natomiast poprzez swoją strukturalną i fabularną mglistość nabiera właściwości typowych dla koncepcji czerpiących z tendencji surrealistycznych. Poruszając się w niej bez „ingerencji trzeźwego, obserwującego narratora”, możemy w zupełności stwierdzić, iż jest ona pełną wizyjności fantazją powieściową. Pozorny chaos, który zatem może się rodzić w naszym umyśle przy pobieżnej lekturze tego utworu, okazuje się być wyłącznie iluzorycznym, gdy wnikniemy głębiej w jego treść i poznamy kompozycję.

Wojciech Kowalewski"

Opis ze strony wydawcy.

400 pages, Paperback

Published January 1, 2019

About the author

Tadeusz Micinski was an influential Polish poet, gnostic and playwright, and was a forerunner of Expressionism and Surrealism. He is one of the writers of the Young Poland period (Neoromanticism movement). His writings are strong influenced by Dark Romanticism and Romantic gothic fiction. He was called by many a wizard poet and a worshipper of mysteries.

Reviews

[Jackspear217 · Rating 4 out of 5]

Poezje Tadeusza Micińskiego znam z liceum. Był jednym z ulubionych poetów mojego polonisty, który co jakiś czas cytował wiersz o smutnym Szatanie przechadzającym się po jesiennym ogrodzie. I stąd mój sentyment do autora i decyzja, by przeczytać jego prozę, w postaci ostatniej książki polskiego modernisty. Jakie mam odczucia po lekturze? Mieszane, jeśli nie powiedzieć, że dziwne. Miałem wrażenie, że albo obcuję z tekstem wybitnym, albo z onirycznym, surrealistycznym bełkotem. Bardziej skłaniam się do pierwszej opcji, mimo że książka jest dosyć niezrozumiała i taka by pozostała, gdyby nie obszerny wstęp, który rozkłada ją na czynniki pierwsze i nam ją przybliża. Mene-mene-thekel upharisim jest czymś w rodzaju pamiętnika, który jest mało realny, bez wyraźniej chronologii, za to z bardzo dobrze przedstawioną psychologią głównego bohatera. Są tu znane z wierszy autora motywy lucyferyczne, które bardzo lubię i oddanie ducha epoki Młodej Polski, będącej moją ulubioną erą w literaturze. Powieść fascynuje tym, że pozwala na luźne interpretacje i dzięki nawiązaniom do mitologii z wielu rejonów świata. Jej podtytuł:
Quasi una phantasia trochę zdradza z czym mamy do czynienia, mianowicie z niezwykłym popisem wyobraźni, który wymyka się sztywnym ramom gatunkowym, a w pełni zrozumiałym jest dla bardziej wtajemniczonych. To chyba sztuka dla sztuki. Ars gratia artis i chyba o to w tym chodzi. Pełen popis natchnienia przez muzy. Poza trudna, ale warta zapoznania się znią. Ja nie żałuję i serdecznie polecam!!!