Ferdinand Vercnocke, de grootvader van Wide Vercnocke, werd na de Tweede Wereldoorlog veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf omdat hij als dichter zijn poëzie ten dienste had gesteld van de bezetter. Na vijf jaar kwam hij vrij. twintig jaar later kreeg hij eerherstel. Over dat verleden werd in de familie weinig gepraat.
Rond 2015 achtte vader Bout Vercnocke de tijd rijp om via het familiearchief en de huidige stand van het historisch onderzoek alsnog te proberen de waarheid over dit verleden te achterhalen en bloot te leggen. Zoon Wide Vercnocke raakte geïntrigeerd en voelde de noodzaak om op zijn manier op zoek te gaan naar antwoorden.
De geboorte van het stripalbum Drieman volgt na vijf jaar van intense contacten tussen vader en zoon, waarin beiden niet alleen geconfronteerd werden met dit verleden, maar ook en vooral met zichzelf en met hun relatie tot elkaar.
In Drieman verwerkt Wide Vercnocke dit alles met zijn unieke, kenmerkende stem: poëtisch, gestileerd, een verstrengeling van autobiografische en magisch-realistiche elementen.
Rzecz o tym, w jaki sposób każdy z nas obciążony jest historiami przodków, od których trudno uciec, ale które w dużym stopniu nas kształtują. O próbie dialogu i zrozumienia, nawet jeśli sprawa jest z góry przegrana. Vernocke, nie zajmując czytelnika zbytnią ilością faktów, zaprasza do dosyć metaforycznej i zwięzłej wycieczki w głąb siebie. Jako sztuka jest to dosyć surowe, a jednocześnie zadziwiająco wielorazowe. Zdecydowanie warto
Czytałam w tłumaczeniu mojej kochanej Pani Agnieszki Bienias - dzięki niej powoli wchodze w literaturę holenderską, za co jestem bardzo wdzięczna. Pierwsze moje spotkanie z taką formą i od razu taki ciężki temat, i szczerze troszkę się bałam, ale naprawdę jestem zachwycona. Lektura, która zajęła kilkanaście minut a zostaje w głowie na całe dnie (czytałam tydzień temu). Niepozorna ale ciężka, czuje sie jakbym wchodziła tej rodzinie w życie, jakbym czytała coś zbyt intymnego, prywatnego. Nie wiem czy takie miało być zamierzenie ale rysunki są rozmieszczone na stronach jak zdjęcia w albumie rodzinnym co jeszcze potęguje moje odczucia wchodzenia w butach w życie autora.
Mijn vader is dertig jaar ouder dan ik. Ik ben dertig jaar jonger dan hij. Op de dag af. Wellicht is het daardoor dat ik altijd het gevoel heb gehad in een lijn te staan, door te leven, door te geven, of ik dat nu wil of niet. Drieman van Wide Vercnocke brengt het sterk in beeld, dat doorleven. Maar hier met een sinister gegeven, een sinister verleden, het verleden van een collaborerende dichter, Ferdinand Vercnocke. Dat we volgend jaar in diens straat gaan wonen, gaf extra spanning bij het kijken, bij het lezen. Dat zo’n man een eigen straat kan hebben. En voort kan leven.
Het voelt echt aan alsof er een 200 à 300 pagina's uit het midden van dit boek zijn gescheurd. Vernockes stijl is simpel maar effectief, zijn verhaal genuanceerd maar begrijpelijk. En toch voelt het aan alsof grootvader Vernocke een zo veel langer en interessanter verhaal heeft te vertellen dan er in Drieman naar boven komt drijven. Vernocke heeft een goeie inleiding en een pakkend slot, maar de hoofdmoot van dit verhaal mis ik toch wat.
Oké, beetje te weinig story (te kort en weinig verdiepend/meer gevoelens)? Eindigde snel en ik bleef wat op mijn honger zitten. Nochtans erg interessant thema - meerstemmige herinneringen aan collaborerende familieleden - leuk en inspirerend in intieme familierol, fout in politieke rol.
wat kort naar mijn ervaring, maar verder zeer indrukwekkend. prachtige tekenstijl, waarin de magisch realistische elementen zeer goed tot zijn recht komen. en een prachtig verhaal hoe tweede en derde generaties omgaan met de daden van hun (groot) ouders in de tweede wereld oorlog