19 februari 1977 Ik ben veertien. En ik vind jongens leuker dan meisjes. Tot die conclusie komt Arthur Hartman op de dag dat hij zijn beste vriend kust. Een autoritaire vader, een broer met losse handjes en de verstikkende atmosfeer van de provinciestad, maken het hem onmogelijk om voor zijn gevoelens uit te komen. In zijn poging om ze geheim te houden, kwetst hij zowel zichzelf als anderen... Terwijl zijn leeftijdgenoten hun haar laten groeien en zich vermaken met drinken en feesten, kiest Arthur een totaal andere richting, in de hoop zijn leven weer op de rails te krijgen. Een verhaal over opgroeien en vriendschap, liefde en verraad, over verandering... Kun je worden wie je wil of moet je je overgeven aan de grillen van het lot?
'Cadans' is het eerste boek van een trilogie. Eens het boek uit is, is de vraag dan ook onvermijdelijk: wil ik de andere twee boeken ook lezen? Ja. Met andere woorden: 'Cadans' is lang geen slecht boek. Het verhaal is onderhoudend, en de vlotte stijl van Meinderts zorgt ervoor dat je opeens zonder het te beseffen een pagina of vijftig verder zit en er een uurtje voorbij is. Bovendien is het boek goeddeels vanuit persoonlijke ervaringen geschreven, en dat merk je eraan: meermaals herkende ik me in de daden en gedachten van Arthur, het hoofdpersonage. Tot zover echter ook het goede nieuws. Het wordt op verschillende plaatsen in het boek pijnlijk duidelijk dat dit eerste boek nog mankt wat de stijl betreft. Meinderts is vaak nog op zoek naar de juiste formulering, en kiest al te vaak voor clichés en holle frasen die niet alleen de vaart uit het verhaal halen, maar het geheel ook soms een ongetwijfeld onbedoelde maar niettemin pertinent aanwezige spottende ondertoon geven. Voor mij persoonlijk wordt dat gecompenseerd door de vele zuchten van herkenning, maar voor iemand die zich niét in die bijzonder identificatiepositie bevindt, is dat ongetwijfeld veel minder het geval. Voor de anderen: zeker lezen. Het is geen hoogstaande literatuur, maar een onderhoudend boek dat pakweg treinritjes een stuk aangenamer maakt.
Met dit debuut van de jonge Micha Meinderts is wat raars aan de hand. Het verhaal loopt over van de clichés - scholier uit de provincie met een dominante vader, agressieve broer en sloofse moeder ontdekt dat hij jongens leuker vindt dan meisjes en doet zijn eerste ervaringen op - en wordt wat al te zeer rechttoe-rechtaan verteld. Het is daarbij vooral beschrijving van gebeurtenissen, de lezer wordt als het ware niet aan het werk gezet, maar krijgt de vertelling in haklare brokken voorgezet. De taal is daarbij weinig sprankelend.
En toch... En toch... Je leest door, al was het maar omdat je wilt weten hoe het de jonge hoofdpersoon zal vergaan. Daarom is het ook zo jammer dat Candans op een schijnbaar volkomen willekeurig punt in het verhaal eindigt.
Met wat meer begeleiding en redactie was hier veel meer uit te halen geweest - eeuwig zonde dat dat niet is gebeurd.
Citaat : Mijn leven ligt voor me open, te wachten op mijn eerste stappen. Wat zou er allemaal gaan gebeuren, welke weg sla ik in, wie kom ik allemaal tegen, en waar kom ik uiteindelijk uit? Review : Cadans is een coming of ageverhaal van een veertienjarige jongen, Arthur die tot zijn grote afschuw ontdekt dat hij homo is. Arthur, is homo en hij wil niet dat iemand het weet, waardoor relaties, in de breedste zin van het woord, bijna onmogelijk lijken.
De titel is heel goed gekozen, want er zit cadans, een soort hartslag in het verhaal die het hoofdpersonage duidelijk uitlijnt en ook het geheel boeiend houdt. Dit boek deed me een beetje denken aan de bekende song 'Always look at the bright side of life' uit de film 'The life of Brian', waarin je ook zo geinig aangespoord wordt om altijd, niettegenstaande alle doffe ellende, de zonnige kant van het leven op te sporen.
Maar veel zon schijnt er niet in het prille leven van Arthur dat gedomineerd wordt door kleinburgerlijkheid, vertegenwoordigd door zijn sadistische en machobroer Jelmer. Deze broer is de lieveling van zijn ouders omdat hij een goede student is en succes heeft bij de meisjes.
En dan maar vragen hoe het komt dat jonge mannen zo macho zijn, het werd er met de paplepel in gegoten dat een goede baan en succes bij het vrouwvolk essentieel zijn in een mannenleven. Dus om Jelmer te behagen speelt Arthur de perfecte hetero.
Elk hoofdstuk heeft een gebeurtenis die Arthur een klein beetje of heel erg kan veranderen. De ontdekking dat hij homo is, de eerste keer seks, het vertrek van zijn beste vriend, zijn eerste echte vriendje en diens verraad, de relatie die uitgaat, en natuurlijk de politieschool en het verlies van een grote liefde. Arthur groeit naarmate het boek vordert en aan het einde is hij al een stuk geestelijk gegroeid. Hij durft al tegen zijn broer in opstand komen maar uit de kast komen, zit er nog altijd niet in.
Voor zover ik weet is Micha Meinderts de eerste Nederlandstalige auteur die homoseksualiteit zo chronologisch en levensecht via een romanfiguur in beeld brengt. Arthur staat model voor de modale homoseksuele man van zijn generatie voor wie een eigen leven opbouwen nog heel vaak een strijd tegen de dictatuur van kerk en patriarchaat was. Arthur is zo herkenbaar dat het je spiegelbeeld, je broer of je beste kameraad kan zijn.
Ik twijfel tussen de 2 en 3 sterren ik vind bepaalde delen van dit boek best goed. Het boek bevat vrij veel clichés en het vrij hitsige karakter van de hoofdpersoon stoort mij af en toe. Ondanks dat ben ik opzich wel benieuwd naar deel 2.
Een beetje een moeilijk te duiden boek, 'Cadans' van Micha Meinderts. Het verhaal draait om Arthur, die aan het begin van het verhaal veertien is en net ontdekt dat hij homo is, en eindigt met de afsluiting van zijn opleiding tot politieman als hij een jaar of twintig is. Het boek leest prima weg en boeit ook zeker, maar ik kwam er niet zo goed achter voor wie het boek bedoeld is. De schrijfstijl doet me erg denken aan een jeugdroman, maar ik vind dat er te expliciete seks-scenes in het boek zitten (en ook echt wel een flink aantal) om het als jeugdroman te classificeren. Een coming-of-age boek in dit genre wordt toch vaak met wat meer omweggetjes en flashbacks geschreven, maar dat gebeurt in dit boek niet: het wordt allemaal vrij rechttoe-rechtaan geschreven, en er is ook geen sprake van een plot naast de ontwikkeling van Arthur, terwijl ik eigenlijk best had willen weten waarom broer Jelmer toch zo'n ontzettend zak is en hoe het nu precies zit met Tim, die in het begin van het boek voorkomt. Het hangt nu allemaal wel erg op Arthur en zijn levensverhaal, hetgeen overigens wel pakkend genoeg was om me dit boek snel uit te laten lezen. Ik heb gezien dat de volgende delen in deze trilogie pakkender zijn geschreven, dus wie weet waag ik me daar ook nog wel aan! Ik vond het een leuk boek om gelezen te hebben, al vind ik wel dat er nu ook wel eens een VROLIJK boek over homo's en romantiek mag komen. Alles loopt altijd zo sneu af in dit soort verhalen :( ALs je trouwens eens een vrolijke homo-FILM wilt zien, is 'Big Eden' met Eric Schweig een absolute aanrader!