Τι συμβαίνει όταν γνωστοί και καταξιωμένοι βετεράνοι από το χώρο του Φανταστικού ενώνουν τις δυνάμεις τους με ταλαντούχους νέους συγγραφείς για να τιμήσουν το περιοδικό που πριν είκοσι χρόνια είχε ταράξει τα νερά της ελληνικής Ε.Φ.; Η απάντηση είναι τούτο το βιβλίο. Οι Πλειάδες κυκλοφορούσαν την περίοδο 1995-1997 και ο σκοπός τους ήταν η προώθηση Ελλήνων λογοτεχνών του Φανταστικού. Το περιοδικό δεν εκδίδεται πια αλλά οι τέσσερις συγγραφείς που αποτελούσαν την συντακτική ομάδα, συναντιούνται και πάλι κάτω απ' το εξώφυλλο αυτής της ολοκαίνουργιας συλλογής. Μαζί τους φέρνουν παλιούς και νέους φίλους, που όλοι τους έχουν κάτι αξιόλογο να παρουσιάσουν. Δεκαεννέα φρέσκα διηγήματα, τα περισσότερα γραμμένα ειδικά για τη συλλογή, από δώδεκα Έλληνες συγγραφείς, καλύπτουν μια ευρύτατη γκάμα θεμάτων και συγγραφικού στυλ. Έτσι, οποιαδήποτε κι αν είναι τα ενδιαφέροντα και τα γούστα του αναγνώστη, θα βρει εδώ περισσότερα από ένα διηγήματα που θα τον διασκεδάσουν και θα τον προβληματίσουν. Επιλεγμένα για την ποιότητά τους και το ενδιαφέρον που προσφέρουν, τα διηγήματα αυτά μοιράζονται κάτι κοινό: Το στοιχείο του Φανταστικού παίζει καθοριστικό ρόλο στην υπόθεσή τους. Μάλιστα, οι πιο προσεκτικοί ανάμεσά μας ίσως διακρίνουν ότι το Φανταστικό σε μερικά από τα διηγήματα είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα απ' όσο τολμάμε να πιστεύουμε.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1967 κι ελάχιστα έχει ξεκουνηθεί από τα πάτρια εδάφη, τουλάχιστον σωματικώς. Σπούδασε Βιολογία και Νανοτεχνολογία και δούλεψε σ’ ένα σωρό άθλια επαγγέλματα, βοηθός λογιστή, περιπτεράς, δάσκαλος σε φροντιστήρια, ΙΕΚ και ΤΕΙ, ερευνητής στο πανεπιστήμιο, εργαστηριακός σε φασονατζίδικο, έμπορος, βαρκάρης, εργάτης σε φάμπρικα κι ακροβάτης του τρόμου. Όπως είναι φυσικό κι αναμενόμενο για έναν τέτοιο πολυτεχνίτη, κατέληξε ερημοσπίτης άνεργος και βέβαια συγγραφέας, όπως κάθε ρεμάλι που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό του. Πεζογραφεί από το 2014, κι έχει βραβευτεί σε κάποιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς του φανταστικού και του ρεαλιστικού χώρου. Έργα του έχουν εκδοθεί σε συλλογικούς τόμους. Το 2007 χρίστηκε Δούκας του Μεγάλου Χάους και του απονεμήθηκε το μυητικό παρανόμι Όττο, χάρη στη μοναδική ικανότητα του νου του να παράγει τάξη μέσα από αλλοπρόσαλλες χαοτικές ατραπούς, που κανονικά οδηγούν στην τρέλα και στην καταστροφή. Πρόσφατα ανακάλυψε πως τελικά δεν απέφυγε ούτε τη μια ούτε την άλλη…