เนื้อเรื่องในช่วงเล่ม 2 นี้ คดีต่างๆ ที่ต้องจัดการจะไม่ถี่เท่ากับเล่มแรก ถึงจั่นเจาจะไม่ยอมพูดออกมาว่าคิดถึงตวนมู่ขนาดไหน แต่ใครๆ ก็รู้ว่าจั่นเจาเจ็บปวดใจ
เล่มก่อนอยู่ๆ ตวนมู่ก็หายไปแบบไม่บอกไม่กล่าว พอมาเล่มนี้ อยู่ก็กลับมาแบบไม่ได้ให้คนตั้งเนื้อตั้งตัวเช่นกัย
ที่เมืองเสวียนผิงอยู่ๆ ก็เกิดโรคระบาดที่หาทางรักษาไม่ได้ขึ้น จั่นเจากับกงซุนเช่อลอบเข้าไปช่วยรักษาอาการให้คนในเมือง บังเอิญพบกับตวนมู่ที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัว ฉันอ่านมาถึงตรงนี้รู้เลยนะคะว่าจั่นเจาคิดถึงตวนมู่ขนาดไหน
สืบไปสืบมาจึงรู้ว่าโรคระบาดนี้ไม่ได้เกิดเองตามธรรมชาติ แต่มีต้นเหตุมาจากเวินเสิน เทพเจ้าแห่งโรคระบาดไงซึ่งถูกเวินกูเหวยอวู่บงการอยู่ ซึ่งตอนนี้นังเวินกูหนีไปทางนรกในแดนมนุษย์จะเปิดผนึกที่เจ้าแม่หนี่วาผนึกไว้ เรียกบรรดาปีศาจร้ายสมัยบรรพกาลออกมาก่อความวุ่นวาย ตวนมู่กับจั่นเจาจึงต้องตามไปจัดการเวินกูเหวยอวี่ถึงในทางนรกในแดนมนุษย์
ส่วนตัวคิดว่านัวเวินกูดูตายง่าย จัดการง่ายไปหน่อย
แต่ไม่ใช่ว่าพอจัดการกับเวินกูเสร็จจะกลับได้ ปรากฏห่วงลึกถูกใจตวนมู่เลยรั้งตัวไว้
ในห่วงลึกนั้นย้อนในสมัยก่อนที่ตวนมู่จะตายแล้วกลายเป็นเซียนเทพ สมัยที่ยังเป็นแม่ทัพของซีฉี เป็นช่วงที่ทำให้คนอ่านได้ทำความรู้จักกับตวนมู่ชุ่ยจริงๆ
จั่นเจาเองก็กระโดดตามตวนมู่เข้ามาในห่วงลึก เขาเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ไม่เคยมีอยู่ในอดีด ต้องทำยังไงก็ได้ให้ตวนมู่จำตัวเองให้แล้วยอมจากห่วงลึกไป