In Morgen als de zon schijnt kiest Johan Goossens het beste van Bob den Uyl. Stuntelige reisverhalen over kapotte fietsbanden en onwillige pensioneigenaren. Maar ook: hoe maak je een relatie op een nette manier uit? Hoe imponeer je het meisje van je dromen als je niet kunt zeilen en wat moet je doen als een Angelsaksisch stel zegt: kom gerust een keer langs als je in de buurt bent? Bob den Uyl gaat dan langs in Engeland en blijft meteen twee weken, de jeugdliefde drijft hij benedenwinds het riet in, en de relatie maakt hij, ondanks al zijn goede voornemens, schreeuwend uit op de hoek van een straat. Verhalen in trefzekere stijl over de zinloosheid en absurditeit van het bestaan. Over het leven in al zijn onvolkomenheid. Verhalen van een man met weinig hoop maar erg veel humor. De essential Bob den Uyl.
Den Uyl kwam uit een gereformeerd gezin waarvan de moeder uit Duitsland kwam. Zijn vader was politieagent. Na de mulo-b te hebben doorlopen, deed hij MO-A Frans en Engels. Hij had diverse kantoorbanen alvorens hij zich in 1968 geheel op het schrijven toelegde. Van 1948 tot 1957 trad hij ook als jazztrompettist met verscheidene jazzorkesten op. Eind jaren 50 riep hij psychiatrische hulp in om van het stotteren af te komen. Het bood hem weliswaar enig soelaas maar hij kreeg er bepaalde fobieën (straatvrees en eetangst) voor terug. Nadat hij in 1963 al had gedebuteerd met Vogels kijken, verwierf hij pas grotere bekendheid met Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam uit 1975. Vanwege veelvuldig gebruik van alcohol en kalmeringsmiddelen verslechterde eind jaren 80 zijn gezondheid. Begin 1992 overleed Bob den Uyl op 61-jarige leeftijd aan longemfyseem.
Zijn schrijfstijl is ironisch en observerend, met als belangrijkste thema de zinloosheid en absurditeit van het bestaan. Zijn vroege werk bestaat vooral uit absurde verhalen. Later verschuift het zwaartepunt van zijn werk naar autobiografische verhalen, met name over zijn reizen (vaak per fiets) door de ons omringende landen.
Terugkerende elementen in zijn werk zijn: Zijn ervaringen als kind in de Tweede Wereldoorlog Zijn gestuntel in het sociale verkeer en in de omgang met apparaten De Eerste Wereldoorlog, waarin hij zich enorm had verdiept Zijn liefde voor wielrennen Zijn alcoholgebruik De stad Rotterdam Belevenissen in België
?🤔Mijn tweede poging om een korte verhalenbundel van Bob den Uyl te lezen...De eerste keer pakte het mij niet en nu dus wel... Ik lees een korte verhalenbundel niet in 1 keer uit, maar gebruik het als afwisseling tussen romans, waar zeker mijn voorkeur naar uit blijft gaan. Een paar weken geleden de verhalenbundel "In de bovenkooi' van Maarten Biesheuvel gevonden bij een gratis boekenzolder. Ook bij dat boek ga ik zeker weer een poging doen... MW 19/7/21
In deze miezerige meimaand heeft Bob den Uyl mijn humeur weer weten op te krikken. Naast de magistrale tovertruc waardoor hij mislukte reisjes die de leegte en zinloosheid des levens illustreren verrassend tot humor weet te transformeren bewijst hij hier in het titelverhaal ook dat hij het zonder geestigheden kan, pure morele horror is dat, zo bar.
Een bundel van eerder uitgebrachte korte verhalen en beschouwingen van Bob den Uyl. Bij vlagen echt hilarisch. En boeiend geschreven over onbenullige zaken. Hij richt zich op beschrijvingen van mensen en situaties, vaak op reis en regelmatig absurd, waarbij hij observaties over zijn eigen - soms bot of onaardige - gedrag en nukkigheden niet schuwt. Dit vond ik in het begin bij de eerste verhalen iets moeilijk inkomen maar daarna werd het steeds beter of begon ik het steeds meer te waarderen. Ik ga meer boeken van hem zoeken.
De hierin gepubliceerde verhalen van Bob den Uyl ken ik al. Leuk om hap-snap te bladeren en verhalen te lezen van een niet-reiziger. De schrijfstijl van dhr. den Uyl vind ik echter niet meer van deze tijd. Zijn gevleugelde uitdrukking - reizen vereist stalen zenuwen - houden we er in.
Hilarisch boek. Bob den Uyl is geen sympathiek persoon, met een vrij negatieve kijk op het leven en doet weinig moeite om dit te verbloemen. Als geen ander weet hij zich in de nesten te werken en te omschrijven hoe hij dit lijdzaam ervaart. Zijn pijnlijke observaties werken regelmatig op de lachspieren. Hierdoor ga je alsnog met die moeilijke man meeleven. Het eerste verhaal is wat stroef inkomen, maar daarna volgt het ene na het andere pareltje. Ik ben Johan Goossens erg dankbaar voor het samenstellen van deze verhalenbundel.