What do you think?
Rate this book
Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεών - Η Κόρη του Δάσους
Το φεγγάρι µόλις είχε ανατείλει ξεθωριάζοντας το σκουρόχρωµο ουράνιο θόλο, καθώς το Βάττενφορτ, το συνοριακό κάστρο του Ρένοντιν, βρισκόταν ακόµα υπό την πολιορκία του στρατού του Φάντερχαµν. Τα απόρθητα τείχη του και οι ατρόµητοι υπερασπιστές του χάριζαν ένα αίσθηµα ασφάλειας στο νεαρό ιπποκόµο, τον Όλαφ, ο οποίος παρατηρούσε τη µάχη από το πέτρινο µπαλκόνι του φρουρίου, δίπλα στον αγέρωχο άρχοντά του. Ένα αίσθηµα ασφάλειας, όµως, που γρήγορα θα έσβηνε, καθώς πρόσωπα και αλλεπάλληλα γεγονότα θα οδηγήσουν τον Όλαφ σε ένα µακρύ, απρόβλεπτο ταξίδι, που θα δοκιµάσει τα όρια του νου και των µυών του. Ένα ταξίδι που θα καθορίσει την ίδια του την ψυχή.
"Η Κόρη του Δάσους" είναι το πρώτο βιβλίο από την σειρά "O Υπέρµαχος των Λησµονηµένων Θεών."
Αν θέλετε να εξερευνήσετε περισσότερο την πανέμορφη Χώρα του ποταμού Έαρμαρκ, μπορείτε να επισκεφθήκε το blog του Fantasy Wanderer, όπου ανεβαίνουν συχνά άρθρα για τον κόσμο.
"Η Κόρη του Δάσους" είναι το πρώτο βιβλίο από την σειρά "O Υπέρµαχος των Λησµονηµένων Θεών."
Αν θέλετε να εξερευνήσετε περισσότερο την πανέμορφη Χώρα του ποταμού Έαρμαρκ, μπορείτε να επισκεφθήκε το blog του Fantasy Wanderer, όπου ανεβαίνουν συχνά άρθρα για τον κόσμο.
- GenresFantasy
386 pages, Paperback
First published February 1, 2020
2 people are currently reading
45 people want to read
About the author
Αλέξανδρος Λειβαδιώτης
2 books30 followers Ο Λειβαδιώτης Αλέξανδρος γεννήθηκε το 1987 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Είναι κάτοχος πτυχίου MASTER από τη σχολή της Δασολογίας και του Φυσικού περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Bachelor από το Κολλέγιο Περρωτής της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής στον τομέα της Διεθνούς Επιχειρηματικότητας. Προτιμάει, όμως, να παρουσιάζει τον εαυτό του ως “ταξιδευτή”, καθώς από μικρή ηλικία τον γοήτευαν τα νοητά ταξίδια σε φανταστικούς κόσμους, που γνώριζε από μεγάλους συγγραφείς και άλλους δημιουργούς, ενώ η μεγάλη του αγάπη ήταν η εξιστόρηση αυτών των ταξιδιών σε φίλους του, μέσω της αγαπημένης του συγγραφής ή μέσω παιχνιδιών ρόλων. Όνειρό του είναι η έκδοση βιβλίων-εξιστορήσεων, με σκοπό να δώσει την ευκαιρία σε περισσότερους αναγνώστες να γνωρίσουν τον πανέμορφο κόσμο, τον οποίο “ανακάλυψε”, όντας ακόμα φοιτητής, και ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή: την Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ, ή αλλιώς Μόντεργιορντ.
Το Δεκέμβριο του 2015, η σύντομη ιστορία του, με τίτλο “Τελευταία Υπόθεση”, δημοσιεύτηκε στην ανθολογία “Ιστορίες εμπνευσμένες από το έργο του Ε.Α. Πόε, Κόκκινος Θάνατος”, μέσω διαγωνισμού των εκδόσεων “Συμπαντικές Διαδρομές ”.
Το Φεβρουάριο του 2020 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Πηγή το πρώτο του μεγάλο έργο, "Η Κόρη του Δάσους", το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς "Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεών".
Το Δεκέμβριο του 2015, η σύντομη ιστορία του, με τίτλο “Τελευταία Υπόθεση”, δημοσιεύτηκε στην ανθολογία “Ιστορίες εμπνευσμένες από το έργο του Ε.Α. Πόε, Κόκκινος Θάνατος”, μέσω διαγωνισμού των εκδόσεων “Συμπαντικές Διαδρομές ”.
Το Φεβρουάριο του 2020 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Πηγή το πρώτο του μεγάλο έργο, "Η Κόρη του Δάσους", το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς "Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεών".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
March 16, 2020
Η «Κόρη του Δάσους» είναι ένα βιβλίο για την ενηλικίωση ενός πολεμιστή. Αφορά επίσης τον κόσμο που ο ίδιος ο συγγραφέας δημιούργησε. Σιγά το πρωτότυπο, θα πείτε. Κι όμως, η εκτέλεση το κάνει αρκετά πρωτότυπο. Ο συγγραφέας ξέρει πολύ καλά τον κόσμο που δημιουργεί. Ξέρει τους ήρωές του και τους μύθους του. Ξέρει τι θέλει να πει και το κάνει με ένα όμορφο τρόπο. Τέτοια βιβλία τα χωρίζω σε δύο μεγάλες κατηγορίες:
• Σε αυτά που μου αρέσει να αποκαλώ DnD βιβλία, Αυτά δηλαδή που φτιάχνουν έναν χαρακτήρα DnD που συνεχώς αυξάνουν τις δυνάμεις του και έρχεται συνεχώς αντιμέτωπος με ισχυρότερους εχθρούς μέχρι να φτάσει στον μεγάλο εχθρό.
• Και δεύτερον, στα βιβλία που μιλάνε για την ιστορία του κόσμου. Που δημιουργούν μύθους γιατί αγαπάνε αυτόν τον κόσμο. Και ο συνδυασμός αυτών των ιστοριών και των μύθων φτιάχνουν ολόκληρο το βιβλίο.
Σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία ανήκει το παρόν βιβλίο. Φυσικά και έχει έναν κεντρικό ήρωα και φυσικά ακολουθεί την πορεία του. Μα σημασία ακόμη και για τον ήρωα έχει ο κόσμος. Μεγαλώνει μαζί του και μαθαίνει μαζί μας την ιστορία του κόσμου. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η κατηγορία είναι αυτή που δημιουργεί έπη. Και ο «Υπέρμαχος» μπορεί να γίνει ένα έπος. Και λέω μπορεί να γίνει, γιατί δυστυχώς το βιβλίο είναι μόνο το πρώτο μέρος του βιβλίου. Παρόλα αυτά έχει μια τεράστια κορύφωση στο τέλος και σε αφήνει με αυτό το γλυκόπικρο χαμόγελο τη στιγμή που γυρίζεις την τελευταία σελίδα. Ανυπομονώ να διαβάσω το επόμενο βιβλίο.
Στα αρνητικά, αυτό που θα πω είναι πολλές φορές ο συγγραφέας θέλει να μας δείξει τον κόσμο του και το κάνει χωρίς να νοιάζεται για την ιστορία που διαβάζουμε. Οι πολλές περιγραφές μπορεί να αρέσουν σε κάποιους, μα εμένα ένιωσα να με ενοχλούν σε σημεία. Επίσης, οι χαρακτήρες θα σας φανεί σαν να μη σκέφτονται λογικά, μα είναι πιστοί σε αυτό, οπότε προσωπικά με έπεισαν. Τέλος, μου άρεσε πάρα πολύ η θρησκεία του βιβλίου. Βασικά, οι θρησκείες, καθώς έχει δύο μεγάλες θρησκείες και αναφέρονται άλλες δύο. Και είναι και οι δύο (+2) ολοκληρωμένες, κάτι που δε συναντάς συχνά σε βιβλία φαντασίας.
Ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης, στο πρώτο του βιβλίο μας δείχνει πόσο πολύ έχει σκεφτεί τον κόσμο του και πως πρέπει να γράφεται ένα βιβλίο φαντασίας. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι για να ολοκληρώσει το έπος του.
• Σε αυτά που μου αρέσει να αποκαλώ DnD βιβλία, Αυτά δηλαδή που φτιάχνουν έναν χαρακτήρα DnD που συνεχώς αυξάνουν τις δυνάμεις του και έρχεται συνεχώς αντιμέτωπος με ισχυρότερους εχθρούς μέχρι να φτάσει στον μεγάλο εχθρό.
• Και δεύτερον, στα βιβλία που μιλάνε για την ιστορία του κόσμου. Που δημιουργούν μύθους γιατί αγαπάνε αυτόν τον κόσμο. Και ο συνδυασμός αυτών των ιστοριών και των μύθων φτιάχνουν ολόκληρο το βιβλίο.
Σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία ανήκει το παρόν βιβλίο. Φυσικά και έχει έναν κεντρικό ήρωα και φυσικά ακολουθεί την πορεία του. Μα σημασία ακόμη και για τον ήρωα έχει ο κόσμος. Μεγαλώνει μαζί του και μαθαίνει μαζί μας την ιστορία του κόσμου. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η κατηγορία είναι αυτή που δημιουργεί έπη. Και ο «Υπέρμαχος» μπορεί να γίνει ένα έπος. Και λέω μπορεί να γίνει, γιατί δυστυχώς το βιβλίο είναι μόνο το πρώτο μέρος του βιβλίου. Παρόλα αυτά έχει μια τεράστια κορύφωση στο τέλος και σε αφήνει με αυτό το γλυκόπικρο χαμόγελο τη στιγμή που γυρίζεις την τελευταία σελίδα. Ανυπομονώ να διαβάσω το επόμενο βιβλίο.
Στα αρνητικά, αυτό που θα πω είναι πολλές φορές ο συγγραφέας θέλει να μας δείξει τον κόσμο του και το κάνει χωρίς να νοιάζεται για την ιστορία που διαβάζουμε. Οι πολλές περιγραφές μπορεί να αρέσουν σε κάποιους, μα εμένα ένιωσα να με ενοχλούν σε σημεία. Επίσης, οι χαρακτήρες θα σας φανεί σαν να μη σκέφτονται λογικά, μα είναι πιστοί σε αυτό, οπότε προσωπικά με έπεισαν. Τέλος, μου άρεσε πάρα πολύ η θρησκεία του βιβλίου. Βασικά, οι θρησκείες, καθώς έχει δύο μεγάλες θρησκείες και αναφέρονται άλλες δύο. Και είναι και οι δύο (+2) ολοκληρωμένες, κάτι που δε συναντάς συχνά σε βιβλία φαντασίας.
Ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης, στο πρώτο του βιβλίο μας δείχνει πόσο πολύ έχει σκεφτεί τον κόσμο του και πως πρέπει να γράφεται ένα βιβλίο φαντασίας. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι για να ολοκληρώσει το έπος του.
July 5, 2025
Αυτό το βιβλίο, πέρα από ένα καταπληκτικό εξώφυλλο (μίλησε στην ψυχή μου), κρύβει στις σελίδες του έναν υπέροχο μυστικιστικό κόσμο!! Η ιστορία έχει όλα όσα αγαπώ να διαβάζω: ανθρώπους, ξωτικά, νάνους, δράκους (μάλλον), καταραμένα πλάσματα και φυσικά θεούς ξεχασμένους. Σκοτεινούς, φωτεινούς, αλλά πάντα επικίνδυνους. Το στοιχείο της φαντασίας είναι δυνατό, χωρίς να γίνεται υπερβολικό ή κουραστικό. Σου βγάζει μια ένταση, μια περιπέτεια που δεν θες να τελειώσει.
Η ιστορία μάς ταξιδεύει στη μαγική χώρα του ποταμού Εαρμαρκ. Εκεί θα γνωρίσουμε (και θα αγαπήσουμε) τον μικρό βάρβαρο Όλαφ! Και μαζί του θα ζήσουμε την περιπέτειά του: πώς θα γλιτώσει από την πτώση του οχυρού Βάττενφορτ, πώς θα τον βοηθήσουν τα ξωτικά και η μαγική Ενβνιαν, πώς θα πάει να ζήσει με τη μητρική φιγούρα της Ιλντραι και τελικά πώς θα φύγει για να βρει τη φυλή των βαρβάρων στην οποία ανήκει, ώστε να μπορέσει να ελέγξει και να ξεκλειδώσει τα μυστικά της δύναμης που κουβαλάει – η Οργή των Δράκων!!
Είναι ένα όμορφο αλλά και σκληρό ταξίδι ενηλικίωσης, που περιλαμβάνει τα πάντα: από αιματηρές μάχες, εσωτερική πάλη, φίλους, εχθρούς, αγάπη, προδοσία, μυστικά κτλ.!
Το βιβλίο κυλάει γρήγορα, οι περιγραφές είναι μαγικές ,πραγματικά βυθίζεσαι μέσα στον κόσμο!! Δεν βαριέσαι, υπάρχουν συνεχώς εντάσεις και ανατροπές! Είναι ένα βιβλίο επικής φαντασίας, θα έλεγα, όπου γίνονται μάχες ,με ό,τι αυτό συνεπάγεται! Οι ιστορίες που περιέχει είναι πολύ ενδιαφέρουσες και για αυτό, μέχρι να βγει το δεύτερο βιβλίο (ελπίζω και εύχομαι σύντομα), θα συνεχίσω να διαβάζω το Ιερό Βιβλίο του Άγνωστου Βάρδου
February 5, 2024
"Η ψυχή του καθενός είναι μια θάλασσα. Μια θάλασσα συναισθημάτων και εμπειριών, που περικλείει την πραγματική φύση μας."
Λοιπόν, πραγματικά αξιόλογη περίπτωση ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης.
Η Κόρη του Δάσους, το πρώτο μέρος της σειράς "Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεών" ήταν ένα βιβλίο που μου κράτησε όμορφη συντροφιά τις λίγες μέρες που διήρκεσε η ανάγνωση του κειμένου· τολμώ να πω, μάλιστα, πως ανακίνησε μέσα μου ισχυρότατες pure epic fantasy μνήμες που είχαν ξεθωριάσει την τελευταία δεκαετία της ζωής μου ελέω έλλειψης χρόνου.
Το βιβλίο αφηγείται μια coming of age ιστορία, την πορεία προς την ενηλικίωση του νεαρού βάρβαρου πολεμιστή Όλαφ Ντράγκονροντ. Ο Όλαφ σύντομα θα ανακαλύψει (δεν κάνω σπόιλερ εδώ) πως ένα σπουδαίο πεπρωμένο τον περιμένει, ένα πεπρωμένο που είναι συνυφασμένο με το όνομα του, και που πρόκειται να εκπληρωθεί εφόσον και μόνο εκείνος επιλέξει τη σωστή ατραπό ανάμεσα στα λαβυρινθώδη μονοπάτια της μοίρας. Η σωτηρία της Μόντεργιορντ (μου αρέσει καλύτερα η συγκεκριμένη ονομασία από το γενικευμένο «η Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ») εξαρτάται από την ύπαρξη των Στάμγκαστερ... η παρουσία των Υπέρμαχων των Θεών κρίνεται επιβεβλημένη απέναντι στο σκότος που ορθώνεται στον κόσμο.
Αν αγαπήσατε κι εσείς, όπως εγώ, το Elder Scrolls V: Skyrim είναι δεδομένο πως ο κόσμος του βιβλίου θα σας κερδίσει. Δρακοθεοί, δαίμονες, εξωτικά, νάνοι, βάρβαροι, η κοσμοπλασία του βιβλίου εγγυάται επικά σκηνικά με εκρηκτικές δόσεις αδρεναλίνης.
Ωραίος χαρακτήρας ο Όλαφ, ιδιαίτερος και αξιομνημόνευτος.
Όλες οι σκηνές μάχης ήταν εξαιρετικές. Το berserk mode (η Οργή των Δράκων) ήταν το κάτι άλλο, το λάτρεψα. Η αγαπημένη μου σκηνή στο βιβλίο ήταν η πραγματική τελετή ενηλικίωσης· εκεί η ιστορία με είχε αιχμαλωτίσει, ένιωθα πως είχα βυθιστεί εντελώς στον κόσμο του βιβλίου.
Μου άρεσαν επίσης όλοι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ξεχώρισα τον Ουν, τον Άμπαραθ -το ξωτικό με τα λευκά μαλλιά, ο πιο ενδιαφέρων ήρωας μετά τον Όλαφ-, τον γιο του Έλισαρ, τη σιβυλλική Ενβίνιαν, τη στοργική Ιλντράι, που επίσης μου άρεσε πάρα πολύ διότι επιτέλεσε τη μητρική φιγούρα. Η ιστορία είναι κεντραρισμένη με στενή οπτική τρίτου προσώπου πάνω στον Όλαφ, όμως όλοι οι χαρακτήρες είχαν να δώσουν στοιχεία ώστε να τους συμπαθήσεις και να θέλεις να δεις περισσότερες σκηνές αλληλεπίδρασης με τον βασικό πρωταγωνιστή του έργου.
Στα σημαντικότερα προτερήματα του βιβλίου συγκαταλέγω τη γραφή του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη. Μεστή και ολοζώντανη, με πολλά όμορφα στοιχεία που αναδείκνυαν μια ακρίβεια χειρισμού του γραπτού λόγου, ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα (και ήλπιζα) να δω από εκείνον ώστε να πω, α, ωραία, εδώ είμαστε.
Τώρα, όσον αφορά κάποια πράγματα που θα ήθελα να δω διαφορετικά: σε ορισμένα σημεία -όχι πολλά ευτυχώς- υπήρξε υπερφόρτωση με πληροφορίες (πχ όταν ήρθε ο βάρδος Ιάνγκιντορ στο Βάττεν). Λόγω της τεχνικής στην αφήγηση (στενή τριτοπρόσωπη οπτική στον Όλαφ) αναγκαστικά δόθηκαν σε tell, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το φαινόμενο του exposition σε εκείνες τις σελίδες. Πιστεύω πως αρκετές από τις πληροφορίες δεν ήταν και τόσο απαραίτητες, θα μπορούσαν να δοθούν σταδιακά καθώς η σειρά εξελίσσεται. Εντάξει, δεν είναι κάτι φοβερό, οι περισσότεροι συγγραφείς έχουν (έχουμε) υποπέσει κατά καιρούς σε ανάλογα σφάλματα (η αγάπη για τους κόσμους που πλάθουμε τείνει να γίνει χειμαρρώδης σε αρκετές περιπτώσεις, δυστυχώς), ωστόσο πιστεύω πως καλό είναι να έχει στον νου του ο συγγραφέας το συγκεκριμένο ζήτημα εν όψει του δεύτερου μέρους. Οι περισσότεροι αναγνώστες δεν εμβαθύνουν αμέσως στον κόσμο, νιώθουν πως απαιτείται μια πιο ομαλή καμπύλη εκμάθησης για να συντονιστούν με το υπόβαθρο της ιστορίας. Σε πιο σοβαρά θέματα τώρα, ο λόγος της πολιορκίας που εξελίσσεται στην αρχή του βιβλίου -έτσι όπως τον μαθαίνουμε σε δεύτερο χρόνο- φαντάζει υπερβολικός σύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνονται τη στιγμή των αποκαλύψεων. Επίσης, η… άλλη όψη ορισμένων ανθρώπων και οι επιλογές που κάνουν ξαφνικά με απογοήτευσαν, όπως και το απότομο κλείσιμο της ιστορίας. Περίμενα μια πιο ισχυρή κορύφωση, κάτι που θα έριχνε λάδι στη φωτιά σε σχέση με το -αινιγματικό- αντίπαλο δέος του Όλαφ. Επιπόλαιες πράξεις που οδηγούν σε τραγωδίες, μου άφησαν μια πικρή γεύση στο στόμα. Εννοείται πως τα παραπάνω στοιχεία δεν χάλασαν την εικόνα μου για το βιβλίο, ούτε άλλαξαν τη γνώμη μου για τον συγγραφέα (τον οποίο θεωρώ εξαιρετικά προικισμένο ως δημιουργό, το τονίζω ξανά). Τα αναφέρω, ωστόσο, γιατί θέλω να εκφέρω την απόλυτα ειλικρινή μου γνώμη απέναντι σε ένα έργο που πιστεύω πως έχει να προσφέρει πολλά στο μέλλον.
Όλα τα παραπάνω λίγη σημα��ία έχουν βέβαια, καθώς αποτελούν την προσωπική μου άποψη και τίποτα παραπάνω. Αν είστε οπαδοί της παραδοσιακής επικής φαντασίας, μπορείτε άφοβα να βυθιστείτε στον κόσμο που έπλασε η πλούσια φαντασία του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη και να δείτε από μόνοι σας περί τίνος πρόκειται. Είμαι βέβαιος πως η ιστορία θα τιμήσει και με το παραπάνω την εμπιστοσύνη σας.
Υγ: Επίσης, τι εξώφυλλο! Από μόνο του, λόγος αγοράς του βιβλίου.
Λοιπόν, πραγματικά αξιόλογη περίπτωση ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης.
Η Κόρη του Δάσους, το πρώτο μέρος της σειράς "Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεών" ήταν ένα βιβλίο που μου κράτησε όμορφη συντροφιά τις λίγες μέρες που διήρκεσε η ανάγνωση του κειμένου· τολμώ να πω, μάλιστα, πως ανακίνησε μέσα μου ισχυρότατες pure epic fantasy μνήμες που είχαν ξεθωριάσει την τελευταία δεκαετία της ζωής μου ελέω έλλειψης χρόνου.
Το βιβλίο αφηγείται μια coming of age ιστορία, την πορεία προς την ενηλικίωση του νεαρού βάρβαρου πολεμιστή Όλαφ Ντράγκονροντ. Ο Όλαφ σύντομα θα ανακαλύψει (δεν κάνω σπόιλερ εδώ) πως ένα σπουδαίο πεπρωμένο τον περιμένει, ένα πεπρωμένο που είναι συνυφασμένο με το όνομα του, και που πρόκειται να εκπληρωθεί εφόσον και μόνο εκείνος επιλέξει τη σωστή ατραπό ανάμεσα στα λαβυρινθώδη μονοπάτια της μοίρας. Η σωτηρία της Μόντεργιορντ (μου αρέσει καλύτερα η συγκεκριμένη ονομασία από το γενικευμένο «η Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ») εξαρτάται από την ύπαρξη των Στάμγκαστερ... η παρουσία των Υπέρμαχων των Θεών κρίνεται επιβεβλημένη απέναντι στο σκότος που ορθώνεται στον κόσμο.
Αν αγαπήσατε κι εσείς, όπως εγώ, το Elder Scrolls V: Skyrim είναι δεδομένο πως ο κόσμος του βιβλίου θα σας κερδίσει. Δρακοθεοί, δαίμονες, εξωτικά, νάνοι, βάρβαροι, η κοσμοπλασία του βιβλίου εγγυάται επικά σκηνικά με εκρηκτικές δόσεις αδρεναλίνης.
Ωραίος χαρακτήρας ο Όλαφ, ιδιαίτερος και αξιομνημόνευτος.
Όλες οι σκηνές μάχης ήταν εξαιρετικές. Το berserk mode (η Οργή των Δράκων) ήταν το κάτι άλλο, το λάτρεψα. Η αγαπημένη μου σκηνή στο βιβλίο ήταν η πραγματική τελετή ενηλικίωσης· εκεί η ιστορία με είχε αιχμαλωτίσει, ένιωθα πως είχα βυθιστεί εντελώς στον κόσμο του βιβλίου.
Μου άρεσαν επίσης όλοι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ξεχώρισα τον Ουν, τον Άμπαραθ -το ξωτικό με τα λευκά μαλλιά, ο πιο ενδιαφέρων ήρωας μετά τον Όλαφ-, τον γιο του Έλισαρ, τη σιβυλλική Ενβίνιαν, τη στοργική Ιλντράι, που επίσης μου άρεσε πάρα πολύ διότι επιτέλεσε τη μητρική φιγούρα. Η ιστορία είναι κεντραρισμένη με στενή οπτική τρίτου προσώπου πάνω στον Όλαφ, όμως όλοι οι χαρακτήρες είχαν να δώσουν στοιχεία ώστε να τους συμπαθήσεις και να θέλεις να δεις περισσότερες σκηνές αλληλεπίδρασης με τον βασικό πρωταγωνιστή του έργου.
Στα σημαντικότερα προτερήματα του βιβλίου συγκαταλέγω τη γραφή του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη. Μεστή και ολοζώντανη, με πολλά όμορφα στοιχεία που αναδείκνυαν μια ακρίβεια χειρισμού του γραπτού λόγου, ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα (και ήλπιζα) να δω από εκείνον ώστε να πω, α, ωραία, εδώ είμαστε.
Τώρα, όσον αφορά κάποια πράγματα που θα ήθελα να δω διαφορετικά: σε ορισμένα σημεία -όχι πολλά ευτυχώς- υπήρξε υπερφόρτωση με πληροφορίες (πχ όταν ήρθε ο βάρδος Ιάνγκιντορ στο Βάττεν). Λόγω της τεχνικής στην αφήγηση (στενή τριτοπρόσωπη οπτική στον Όλαφ) αναγκαστικά δόθηκαν σε tell, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το φαινόμενο του exposition σε εκείνες τις σελίδες. Πιστεύω πως αρκετές από τις πληροφορίες δεν ήταν και τόσο απαραίτητες, θα μπορούσαν να δοθούν σταδιακά καθώς η σειρά εξελίσσεται. Εντάξει, δεν είναι κάτι φοβερό, οι περισσότεροι συγγραφείς έχουν (έχουμε) υποπέσει κατά καιρούς σε ανάλογα σφάλματα (η αγάπη για τους κόσμους που πλάθουμε τείνει να γίνει χειμαρρώδης σε αρκετές περιπτώσεις, δυστυχώς), ωστόσο πιστεύω πως καλό είναι να έχει στον νου του ο συγγραφέας το συγκεκριμένο ζήτημα εν όψει του δεύτερου μέρους. Οι περισσότεροι αναγνώστες δεν εμβαθύνουν αμέσως στον κόσμο, νιώθουν πως απαιτείται μια πιο ομαλή καμπύλη εκμάθησης για να συντονιστούν με το υπόβαθρο της ιστορίας. Σε πιο σοβαρά θέματα τώρα, ο λόγος της πολιορκίας που εξελίσσεται στην αρχή του βιβλίου -έτσι όπως τον μαθαίνουμε σε δεύτερο χρόνο- φαντάζει υπερβολικός σύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνονται τη στιγμή των αποκαλύψεων. Επίσης, η… άλλη όψη ορισμένων ανθρώπων και οι επιλογές που κάνουν ξαφνικά με απογοήτευσαν, όπως και το απότομο κλείσιμο της ιστορίας. Περίμενα μια πιο ισχυρή κορύφωση, κάτι που θα έριχνε λάδι στη φωτιά σε σχέση με το -αινιγματικό- αντίπαλο δέος του Όλαφ. Επιπόλαιες πράξεις που οδηγούν σε τραγωδίες, μου άφησαν μια πικρή γεύση στο στόμα. Εννοείται πως τα παραπάνω στοιχεία δεν χάλασαν την εικόνα μου για το βιβλίο, ούτε άλλαξαν τη γνώμη μου για τον συγγραφέα (τον οποίο θεωρώ εξαιρετικά προικισμένο ως δημιουργό, το τονίζω ξανά). Τα αναφέρω, ωστόσο, γιατί θέλω να εκφέρω την απόλυτα ειλικρινή μου γνώμη απέναντι σε ένα έργο που πιστεύω πως έχει να προσφέρει πολλά στο μέλλον.
Όλα τα παραπάνω λίγη σημα��ία έχουν βέβαια, καθώς αποτελούν την προσωπική μου άποψη και τίποτα παραπάνω. Αν είστε οπαδοί της παραδοσιακής επικής φαντασίας, μπορείτε άφοβα να βυθιστείτε στον κόσμο που έπλασε η πλούσια φαντασία του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη και να δείτε από μόνοι σας περί τίνος πρόκειται. Είμαι βέβαιος πως η ιστορία θα τιμήσει και με το παραπάνω την εμπιστοσύνη σας.
Υγ: Επίσης, τι εξώφυλλο! Από μόνο του, λόγος αγοράς του βιβλίου.
August 5, 2022
Πάνω που έλεγα να κάνω ένα διάλειμμα από τους Έλληνες συγγραφείς, που τόσο αγάπησα είναι η αλήθεια σε αυτό το ταξίδι στο χώρο του φανταστικού, ξαφνικά, με μαγικό τρόπο , σαν άλλες σειρήνες θα μπορούσε να πει κάποιος , νέες κυκλοφορίες με καλούν να τις γνωρίσω και να ταξιδέψω μαζί τους . Ένα από αυτά τα βιβλία που βρέθηκαν αναπάντεχα στο διάβα μου, είναι και το "Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεων - Η Κόρη Του Δάσους" του Λειβαδιώτης Αλέξανδρος - Συγγραφέας
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή , και όπως τα περισσότερα του συγκεκριμένου εκδοτικού , έχει ένα πολύ όμορφο εξώφυλλο και πολύ προσεγμένη δουλειά γενικότερα με την επιμέλεια. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα , στο οποίο μας μεταφέρει σε ένα κόσμο high fantasy , έχοντας δημιουργήσει για εμάς την Χώρα του Ποταμού Εαρμαρκ η Μοντεργιορντ. Στο εξώφυλλο του βιβλίου , υπάρχει η σημείωση κλειδί για κάθε υποψήφιο αναγνώστη και δεν είναι άλλη από το "Βιβλίο 1". Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο να αναγράφεται σε εμφανή θέση ξέρεις πάνω κάτω τι θα συναντήσεις. Η μάλλον φαντάζεσαι! Έτσι κι εγώ μετά από μια εμπειρία λίγων χρόνων ομολογουμένως , περίμενα να δω ένα εισαγωγικό βιβλίο σε ένα ευρύτερο κόσμο που θα έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Το βιβλίο ξεκινά δυνατά με την περιγραφή μιας μεγάλης και καθοριστικής σύγκρουσης . Μέσω αυτής της σύγκρουσης καταλαβαίνει κανείς ότι η συνέχεια αναμένεται άκρως ενδιαφέρουσα! Άνθρωποι, νάνοι και ξωτικά πολεμούν εναντίων Δρακοθεών και υποχθόνιων πλασμάτων για τη σωτηρία του κόσμου! Ήρωες και θεοί σε μια άνιση μάχη που δημιουργούν προσδοκίες για τη συνέχεια! Μετά από αυτό το δυνατό ξεκίνημα , έχουμε τη βασική ροή της ιστορίας μας να ξετυλίγεται με τον ήρωα Όλαφ να ζει καταστάσεις οι οποίες θα τον οδηγήσουν από πολύ τρυφερή ηλικία σε μια απότομη και βίαιη ενηλικίωση κοιτώντας πολλές φορές το θάνατο κατάματα και δραπετεύοντας την τελευταία στιγμή από τον κρύο του εναγκαλισμό. Όλα αυτά που θα ζήσει ,θα τον οδηγήσουν σε πολλά διλήμματα ώστε να διάλεξει το σωστό δρόμο για την εκπλήρωση του πεπρωμένου του. Θεοί αλλά και άνθρωποι θα βρεθούν στο διάβα του είτε για τον βγάλουν από το δρόμο του είτε για να τον οδηγήσουν στο τέλος της διαδρομής.
Το βιβλίο έχει καλό ρυθμο , με όμορφη γραφή με αποτέλεσμα οι σελίδες να κυλούν ευχάριστα! Το ύφος του σκοτεινό και γνώριμο θα έλεγα καθώς μου θύμισε προηγούμενες εμπειρίες με grim dark fantasy. Ζωντανές περιγραφες χωρίς πολλές λεπτομέρειες που ίσως μερικούς να τους κουράσουν. Εξαιρετικές οι στιγμές μάχης με μπόλικο αίμα να πιτσιλα τις σελίδες και με τον συγγραφέα να δίνει στοιχεία από παιχνίδια RPG , κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα! Οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να έχουν δουλευτεί ακόμα λίγο αλλά είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα για πρώτο βιβλίο. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που συναντάμε είναι η αντίθεση και οι συγκρούσεις στις θρησκείες και στους θεούς του έργου. Κάτι που θυμίζει έντονα τις διαμάχες ανά τους αιώνες στον πραγματικό κόσμο και τις σφαγές που πραγματοποιηθηκαν στο όνομα κάποιου θεού ή κάποιας θρησκείας χωρίς απαραίτητα αυτή να το ζητά από τους πιστούς της.Αν κάτι ίσως φανεί λίγο περίεργο είναι οι πολλές αναφορές σε περιστατικά του παρελθόντος σε σχέση με τη ροή που κυλά . Εμένα προσωπικά μου άρεσε που μας δίνει στοιχεία της ιστορίας και της μυθολογίας του κόσμου με αυτόν τον τρόπο. Όπως είπαμε πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μιας σειράς όπως φαίνεται και αυτά τα flashback είναι απαραίτητα για να έχεις μια γενική εικόνα.
Αυτό που ίσως θα ήθελα να δω να αλλάζει στη συνέχεια , ειναι ο συγγραφέας να προσπαθήσει να "μαζέψει" λίγο την ιστορία του. Η πλοκή εμφανίζει πολλά παρακλάδια καθώς εξελίσσεται και μαζεύονται πολλές πληροφορίες που κάνουν τον αναγνώστη να χάσει το δρόμο προς την ολοκλήρωση της ιστορίας. Αυτή είναι και η μοναδική μου ένσταση , σε ένα κατά τα άλλα πολύ καλό βιβλίο καθαρής λογοτεχνίας του φανταστικού.
Αν θέλετε λοιπόν να ταξιδέψετε σε ένα κόσμο με ξωτικά , δράκους , σκοτεινούς θεούς, ηρωικές μάχες λουσμένες στο αίμα και με το σκοτάδι να κυριαρχεί σαν ύφος τοτε κάντε μια στάση να ψαποστάσετε και να γνωρίσετε την Χώρα του Ποταμού Εαρμαρκ!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή , και όπως τα περισσότερα του συγκεκριμένου εκδοτικού , έχει ένα πολύ όμορφο εξώφυλλο και πολύ προσεγμένη δουλειά γενικότερα με την επιμέλεια. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα , στο οποίο μας μεταφέρει σε ένα κόσμο high fantasy , έχοντας δημιουργήσει για εμάς την Χώρα του Ποταμού Εαρμαρκ η Μοντεργιορντ. Στο εξώφυλλο του βιβλίου , υπάρχει η σημείωση κλειδί για κάθε υποψήφιο αναγνώστη και δεν είναι άλλη από το "Βιβλίο 1". Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο να αναγράφεται σε εμφανή θέση ξέρεις πάνω κάτω τι θα συναντήσεις. Η μάλλον φαντάζεσαι! Έτσι κι εγώ μετά από μια εμπειρία λίγων χρόνων ομολογουμένως , περίμενα να δω ένα εισαγωγικό βιβλίο σε ένα ευρύτερο κόσμο που θα έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Το βιβλίο ξεκινά δυνατά με την περιγραφή μιας μεγάλης και καθοριστικής σύγκρουσης . Μέσω αυτής της σύγκρουσης καταλαβαίνει κανείς ότι η συνέχεια αναμένεται άκρως ενδιαφέρουσα! Άνθρωποι, νάνοι και ξωτικά πολεμούν εναντίων Δρακοθεών και υποχθόνιων πλασμάτων για τη σωτηρία του κόσμου! Ήρωες και θεοί σε μια άνιση μάχη που δημιουργούν προσδοκίες για τη συνέχεια! Μετά από αυτό το δυνατό ξεκίνημα , έχουμε τη βασική ροή της ιστορίας μας να ξετυλίγεται με τον ήρωα Όλαφ να ζει καταστάσεις οι οποίες θα τον οδηγήσουν από πολύ τρυφερή ηλικία σε μια απότομη και βίαιη ενηλικίωση κοιτώντας πολλές φορές το θάνατο κατάματα και δραπετεύοντας την τελευταία στιγμή από τον κρύο του εναγκαλισμό. Όλα αυτά που θα ζήσει ,θα τον οδηγήσουν σε πολλά διλήμματα ώστε να διάλεξει το σωστό δρόμο για την εκπλήρωση του πεπρωμένου του. Θεοί αλλά και άνθρωποι θα βρεθούν στο διάβα του είτε για τον βγάλουν από το δρόμο του είτε για να τον οδηγήσουν στο τέλος της διαδρομής.
Το βιβλίο έχει καλό ρυθμο , με όμορφη γραφή με αποτέλεσμα οι σελίδες να κυλούν ευχάριστα! Το ύφος του σκοτεινό και γνώριμο θα έλεγα καθώς μου θύμισε προηγούμενες εμπειρίες με grim dark fantasy. Ζωντανές περιγραφες χωρίς πολλές λεπτομέρειες που ίσως μερικούς να τους κουράσουν. Εξαιρετικές οι στιγμές μάχης με μπόλικο αίμα να πιτσιλα τις σελίδες και με τον συγγραφέα να δίνει στοιχεία από παιχνίδια RPG , κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα! Οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να έχουν δουλευτεί ακόμα λίγο αλλά είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα για πρώτο βιβλίο. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που συναντάμε είναι η αντίθεση και οι συγκρούσεις στις θρησκείες και στους θεούς του έργου. Κάτι που θυμίζει έντονα τις διαμάχες ανά τους αιώνες στον πραγματικό κόσμο και τις σφαγές που πραγματοποιηθηκαν στο όνομα κάποιου θεού ή κάποιας θρησκείας χωρίς απαραίτητα αυτή να το ζητά από τους πιστούς της.Αν κάτι ίσως φανεί λίγο περίεργο είναι οι πολλές αναφορές σε περιστατικά του παρελθόντος σε σχέση με τη ροή που κυλά . Εμένα προσωπικά μου άρεσε που μας δίνει στοιχεία της ιστορίας και της μυθολογίας του κόσμου με αυτόν τον τρόπο. Όπως είπαμε πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μιας σειράς όπως φαίνεται και αυτά τα flashback είναι απαραίτητα για να έχεις μια γενική εικόνα.
Αυτό που ίσως θα ήθελα να δω να αλλάζει στη συνέχεια , ειναι ο συγγραφέας να προσπαθήσει να "μαζέψει" λίγο την ιστορία του. Η πλοκή εμφανίζει πολλά παρακλάδια καθώς εξελίσσεται και μαζεύονται πολλές πληροφορίες που κάνουν τον αναγνώστη να χάσει το δρόμο προς την ολοκλήρωση της ιστορίας. Αυτή είναι και η μοναδική μου ένσταση , σε ένα κατά τα άλλα πολύ καλό βιβλίο καθαρής λογοτεχνίας του φανταστικού.
Αν θέλετε λοιπόν να ταξιδέψετε σε ένα κόσμο με ξωτικά , δράκους , σκοτεινούς θεούς, ηρωικές μάχες λουσμένες στο αίμα και με το σκοτάδι να κυριαρχεί σαν ύφος τοτε κάντε μια στάση να ψαποστάσετε και να γνωρίσετε την Χώρα του Ποταμού Εαρμαρκ!
March 21, 2022
Λοιπόν, τι να πρωτοπώ γι' αυτό το Αριστούργημα; Είναι καταπληκτικό! Η αφήγηση είναι τόσο δυνατή που πλάθει άκοπα μαγευτικές εικόνες, το κείμενο έχει την ροή που πρέπει και δεν κουράζει σε κανένα σημείο, ο κάθε χαρακτήρας αναπτύσσεται με μαεστρία (σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργείται η αμυδρή εντύπωση πως οι ήρωες υπήρξαν πραγματικά). Βρήκα την ιστορία άκρως ενδιαφέρουσα, μου θύμισε λίγο Άρχοντα, λίγο Game of Thrones, και γενικά περιείχε στοιχεία από αγαπημένα fantasy έργα.
Συγκεκριμένα και μέσω του άγνωστου αφηγητή (εδώ έχουμε τριτοπρόσωπη αφήγηση) ο νεαρός βάρβαρος Όλαφ μετά από την καταστροφή του Βάττενφορτ φυγαδεύεται σε μία ξένη χώρα όπου συναντά την Ενβίνιαν (την Κόρη του Δάσους), η οποία προσπαθεί να τον οδηγήσει στον δρόμο του πεπρωμένου. Αυτό σε συνδυασμό με την Οργή των Δράκων που ως άλλη κατάρα καραδοκούσε σε κρίσιμα σημεία της πλοκής να αφανίσει τον πρωταγωνιστή του έργου είναι πραγματικά που με κέρδισε. Δίχως spoilers να αναφέρω εδώ ότι μου άρεσε πολύ και η ανατροπή στο τέλος.
Εν κατακλείδει, ήταν ένα συναρπαστικό βιβλίο που το απήλαυσα δεόντως, και δεν βλέπω την ώρα να εκδοθεί το δεύτερο μέρος για να μάθω τι συμβαίνει παρακάτω.
Συγκεκριμένα και μέσω του άγνωστου αφηγητή (εδώ έχουμε τριτοπρόσωπη αφήγηση) ο νεαρός βάρβαρος Όλαφ μετά από την καταστροφή του Βάττενφορτ φυγαδεύεται σε μία ξένη χώρα όπου συναντά την Ενβίνιαν (την Κόρη του Δάσους), η οποία προσπαθεί να τον οδηγήσει στον δρόμο του πεπρωμένου. Αυτό σε συνδυασμό με την Οργή των Δράκων που ως άλλη κατάρα καραδοκούσε σε κρίσιμα σημεία της πλοκής να αφανίσει τον πρωταγωνιστή του έργου είναι πραγματικά που με κέρδισε. Δίχως spoilers να αναφέρω εδώ ότι μου άρεσε πολύ και η ανατροπή στο τέλος.
Εν κατακλείδει, ήταν ένα συναρπαστικό βιβλίο που το απήλαυσα δεόντως, και δεν βλέπω την ώρα να εκδοθεί το δεύτερο μέρος για να μάθω τι συμβαίνει παρακάτω.
July 19, 2020
"Η Κόρη του Δάσους" είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς "Ο Υπέρμαχος των Λησμονημένων Θεών" και από το οπισθόφυλλο του μας υπόσχεται μια ιστορία γεμάτη περιπέτεια, μάχες και δύσκολες αποφάσεις για τον νεαρό ιπποκόμμο, τον Όλαφ. Η αλήθεια είναι πως με παραξένευσε η αναφορά στους μύες του αλλά θεώρησα πως θα έβγαζε νόημα όταν τον γνώριζα -κάτι που συνέβη, οπότε no worries there.
Ανοίγοντας το βιβλίο έπεσα πάνω σε έναν τρομερά όμορφο και λεπτομερή χάρτη που λόγω του βιογραφικού του συγγραφέα κατάλαβα πως τον ετοίμασε ο ίδιος και με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Kudos! Ένα τέτοιο στοιχείο φανερώνει πλούσιο κόσμο και ανοίγει την όρεξη για περιπέτειες και περιπλανήσεις. Έριξα μια γρήγορη ματιά γνωρίζοντας πως σίγουρα θα επέστρεφα και κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης και μπήκα στον κόσμο του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη.
Ξεκινώντας με το worldbuilding, λοιπόν, θα ήθελα πραγματικά να συγχαρώ τον συγγραφέα καθώς φαίνεται πως έχει σκεφτεί κάθε μικρή λεπτομέρεια για τον κόσμο του, την Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ, και δεν πετάει απλώς περιγραφές και ονόματα για να μας εκπλήξει. Οποιαδήποτε αναφορά σε κάποιο μέρος κουβαλούσε πάνω της μια ιστορία -μικρής ή μεγαλύτερης σημασίας για τους χαρακτήρες του βιβλίου- και μπροστά μου ξεδιπλωνόταν σιγά-σιγά αυτός ο απέραντος κόσμος. Έμαθα πολλές ιστορίες του παρελθόντος μέσα από τις ζωντανές περιγραφές και αφηγήσεις κάποιων χαρακτήρων και είμαι σίγουρη ότι δεν έχω δει ούτε την μύτη του παγόβουνου -ακόμα κι αν δεν είχα τον χάρτη ως αναφορά για να δω πως υπάρχουν ένα σωρό ακόμα μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ. Το ταξίδι του Όλαφ μονάχα ξεκινάει σε αυτό το βιβλίο και ο δρόμος μπροστά του απλώνεται μακρύς και δύσβατος.
Ο ενθουσιασμός μου, όμως, για τον κόσμο δεν σύναδε με τα συναισθήματα που μου προκαλούσε η πλοκή του βιβλίου. Ένιωθα πως η δουλειά που είχε γίνει στο worldbuilding κατάπιε εύκολα τα υπόλοιπα στοιχεία του βιβλίου και όσο δυνατό και χορτάτο ήταν αυτό το κομμάτι, τόσο λεπτά και αδύναμα ήταν τα υπόλοιπα μέλη του.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για να μην κάνω σπόιλερ οπότε απλώς θα σχολιάσω κάποια γενικά στοιχεία. Από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια κατάλαβα ότι θα διαβάσω ένα coming of age story, κάτι που δεν με ενόχλησε προφανώς μιας και μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες. Το πρόβλημα που είχα ήταν πως ο κεντρικός μας χαρακτήρας, ο Όλαφ, έμαθε από την αρχή πως ήταν σημαντικό για κάτι -άγνωστο σε εκείνον και σε εμάς- αλλά για να πάρει την γνώση έπρεπε να προετοιμάσει τον εαυτό του και η προετοιμασία αυτή διήρκησε πολύ περισσότερο από ότι θεωρώ πως χρειαζόταν. Πάλεψε πολλές φορές με σημαντικούς και ασήμαντους εχθρούς και όσο όμορφα δοσμένες κι αν ήταν οι σκηνές μάχης, με κούρασαν γιατί ήθελα απλώς να προχωρήσει παρακάτω. Πολλά σημεία μου θύμισαν DnD encounters απλώς για να expάρει ο χαρακτήρας ή να αποκτήσει loot για μελλοντικές μάχες με δυνατότερους εχθρούς. Η επανάληψη με έκανε να χάσω ελαφρώς τον ενθουσιασμό μου για τις επικείμενες μάχες και να μην αγχωθώ ιδιαίτερα για την τύχη του χαρακτήρα αφού ήξερα πως θα παλέψει, θα πέσει και θα σηκωθεί δυνατότερος.
Το επόμενο σημείο που με ενόχλησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο -okay, το παραπάνω έχει να κάνει με το pacing του βιβλίου κάτι που είναι και αρκετά θέμα taste οπότε δεν το προσμετρώ στα αρνητικά αλλά σε κάτι ουδέτερο- ήταν η έλλειψη γυναικείων χαρακτήρων. Ναι, υπήρχαν χαρακτήρες που ήταν γυναίκες αλλά τι ήταν τρεις (κάτι που είναι σχετικό γιατί η μία υπάρχει για λίγο χρόνο, η άλλη είναι απλώς κάτι σαν entity) τι ήταν μία (και όντως ήταν μία, η Ιλντράι, ήταν η μόνη γυναίκα) ήταν το ίδιο και το αυτό. Δεν έκαναν τίποτα, κυριολεκτικά, απλώς υπήρχαν για να δώσουν κάτι στον Όλαφ (είτε romantic interest, είτε πληροφορίες, είτε support και να πάρουν τη θέση ενός motherly figure). Δεν μπορώ να διανοηθώ γιατί τουλάχιστον σε ένα σημείο όπου υπάρχει άνοιγμα για γυναίκες να πολεμήσουν να μην πηγαίνουν να εκπαιδευτούν μαζί με τους υπόλοιπους άνδρες ή να μην τον προτείνει κανένας από το χωριό, από εκείνους που δεν είχαν κρατήσει στα χέρια τους τίποτα πέρα από καλάμι ψαρέματος. Όταν το σπίτι σου, η ζωή σου, η οικογένειά σου απειλείται δεν νομίζω να σκέφτεσαι ότι απλώς θα παρακολουθήσεις από μακριά γιατί… είσαι γυναίκα. Ακόμα κι αν έτσι είναι στημένος ο κόσμος του Λειβαδιώτη θα ήθελα να δω τουλάχιστον μία από τις γυναίκες του χωριού να βγαίνει μπροστά και να ανοίγει μια τέτοια συζήτηση και ας την κάνουν turn down. Ακόμη, δεν θεωρώ ότι πρέπει να χρησιμοποιείται η πράξη του βιασμού, η απόπειρά του ή η αναφορά του τόσες πολλές φορές απλώς για το shock factor.
Σχετικά με τους κύριους χαρακτήρες, μπορώ να πω ότι συμπάθησα αρκετά τον Όλαφ και στήριζα τις προσπάθειες και τις πράξεις του, τον πονούσα όταν στεναχωριόταν και χαιρόμουν όταν κατάφερνε να σταθεί ξανά στα πόδια του. Η δική του εξέλιξη σαν χαρακτήρα ήταν πολύ καλή, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες και τους εχθρούς καθώς έρχονταν κατά πάνω του με θάρρος και πυγμή. Έβαζε πάντοτε τον εαυτό του μπροστά από τους άλλους, προστάτευε όποιον το είχε ανάγκη αλλά πάντοτε προσπαθούσε να μην χάσει τον εαυτό του. Ήταν δύσκολο το ταξίδι του μέχρι να βρει τον εαυτό του και ακόμα και μέχρι το τέλος του βιβλίου δεν καταφέρνει να φτάσει στον εσωτερικό ή εξωτερικό του προορισμό μα έχει ακόμα πολύ ταξίδι μπροστά του. Σίγουρα, όμως, ο νεαρός άνδρας που σμιλεύτηκε μέσα σε έναν περίγυρο που συνεχώς του ζητούσε να κάνει περισσότερα, να δώσει περισσότερα, να είναι κάτι περισσότερο εντός των ορίων που ο καθένας αποφάσιζε να του θέσει, ο Όλαφ διέπρεψε και αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη σε όλο το βιβλίο για μένα (μαζί με το worldbuilding).
Γράφοντας την κριτική συνειδητοποιώ ότι ίσως ακούγομαι σκληρή ή αρνητική ενώ σχολιάζω κάποια κομμάτια αλλά ειλικρινά δεν είμαι. Θεωρώ πως αυτά τα σημεία πρέπει να αναφέρονται ώστε να γνωρίζει ο αναγνώστης τι θα συναντήσει μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Τώρα, αν ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης έχει εσκεμμένα δημιουργήσει έναν τέτοιον σεξιστικό κόσμο, θα το δεχτώ και απλώς δεν θα επιλέξω να τον επισκεφτώ ξανά. Αν όχι, θα περιμένω με ενθουσιασμό να επιστρέψω στην Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ, να συναντήσω ξανά τον Όλαφ και μαζί να γνωρίσω περισσότερους χαρακτήρες/συνοδοιπόρους, να παλέψω στο πλευρό δυνατών ανδρών και γυναικών, να ανακαλύψω περισσότερα κομμάτια του παρελθόντος και να φτάσω στον τελικό προορισμό ετοιμοπόλεμη και αποφασισμένη να εκπληρώσω τον σκοπό μου.
Ανοίγοντας το βιβλίο έπεσα πάνω σε έναν τρομερά όμορφο και λεπτομερή χάρτη που λόγω του βιογραφικού του συγγραφέα κατάλαβα πως τον ετοίμασε ο ίδιος και με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Kudos! Ένα τέτοιο στοιχείο φανερώνει πλούσιο κόσμο και ανοίγει την όρεξη για περιπέτειες και περιπλανήσεις. Έριξα μια γρήγορη ματιά γνωρίζοντας πως σίγουρα θα επέστρεφα και κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης και μπήκα στον κόσμο του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη.
Ξεκινώντας με το worldbuilding, λοιπόν, θα ήθελα πραγματικά να συγχαρώ τον συγγραφέα καθώς φαίνεται πως έχει σκεφτεί κάθε μικρή λεπτομέρεια για τον κόσμο του, την Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ, και δεν πετάει απλώς περιγραφές και ονόματα για να μας εκπλήξει. Οποιαδήποτε αναφορά σε κάποιο μέρος κουβαλούσε πάνω της μια ιστορία -μικρής ή μεγαλύτερης σημασίας για τους χαρακτήρες του βιβλίου- και μπροστά μου ξεδιπλωνόταν σιγά-σιγά αυτός ο απέραντος κόσμος. Έμαθα πολλές ιστορίες του παρελθόντος μέσα από τις ζωντανές περιγραφές και αφηγήσεις κάποιων χαρακτήρων και είμαι σίγουρη ότι δεν έχω δει ούτε την μύτη του παγόβουνου -ακόμα κι αν δεν είχα τον χάρτη ως αναφορά για να δω πως υπάρχουν ένα σωρό ακόμα μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ. Το ταξίδι του Όλαφ μονάχα ξεκινάει σε αυτό το βιβλίο και ο δρόμος μπροστά του απλώνεται μακρύς και δύσβατος.
Ο ενθουσιασμός μου, όμως, για τον κόσμο δεν σύναδε με τα συναισθήματα που μου προκαλούσε η πλοκή του βιβλίου. Ένιωθα πως η δουλειά που είχε γίνει στο worldbuilding κατάπιε εύκολα τα υπόλοιπα στοιχεία του βιβλίου και όσο δυνατό και χορτάτο ήταν αυτό το κομμάτι, τόσο λεπτά και αδύναμα ήταν τα υπόλοιπα μέλη του.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για να μην κάνω σπόιλερ οπότε απλώς θα σχολιάσω κάποια γενικά στοιχεία. Από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια κατάλαβα ότι θα διαβάσω ένα coming of age story, κάτι που δεν με ενόχλησε προφανώς μιας και μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες. Το πρόβλημα που είχα ήταν πως ο κεντρικός μας χαρακτήρας, ο Όλαφ, έμαθε από την αρχή πως ήταν σημαντικό για κάτι -άγνωστο σε εκείνον και σε εμάς- αλλά για να πάρει την γνώση έπρεπε να προετοιμάσει τον εαυτό του και η προετοιμασία αυτή διήρκησε πολύ περισσότερο από ότι θεωρώ πως χρειαζόταν. Πάλεψε πολλές φορές με σημαντικούς και ασήμαντους εχθρούς και όσο όμορφα δοσμένες κι αν ήταν οι σκηνές μάχης, με κούρασαν γιατί ήθελα απλώς να προχωρήσει παρακάτω. Πολλά σημεία μου θύμισαν DnD encounters απλώς για να expάρει ο χαρακτήρας ή να αποκτήσει loot για μελλοντικές μάχες με δυνατότερους εχθρούς. Η επανάληψη με έκανε να χάσω ελαφρώς τον ενθουσιασμό μου για τις επικείμενες μάχες και να μην αγχωθώ ιδιαίτερα για την τύχη του χαρακτήρα αφού ήξερα πως θα παλέψει, θα πέσει και θα σηκωθεί δυνατότερος.
Το επόμενο σημείο που με ενόχλησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο -okay, το παραπάνω έχει να κάνει με το pacing του βιβλίου κάτι που είναι και αρκετά θέμα taste οπότε δεν το προσμετρώ στα αρνητικά αλλά σε κάτι ουδέτερο- ήταν η έλλειψη γυναικείων χαρακτήρων. Ναι, υπήρχαν χαρακτήρες που ήταν γυναίκες αλλά τι ήταν τρεις (κάτι που είναι σχετικό γιατί η μία υπάρχει για λίγο χρόνο, η άλλη είναι απλώς κάτι σαν entity) τι ήταν μία (και όντως ήταν μία, η Ιλντράι, ήταν η μόνη γυναίκα) ήταν το ίδιο και το αυτό. Δεν έκαναν τίποτα, κυριολεκτικά, απλώς υπήρχαν για να δώσουν κάτι στον Όλαφ (είτε romantic interest, είτε πληροφορίες, είτε support και να πάρουν τη θέση ενός motherly figure). Δεν μπορώ να διανοηθώ γιατί τουλάχιστον σε ένα σημείο όπου υπάρχει άνοιγμα για γυναίκες να πολεμήσουν να μην πηγαίνουν να εκπαιδευτούν μαζί με τους υπόλοιπους άνδρες ή να μην τον προτείνει κανένας από το χωριό, από εκείνους που δεν είχαν κρατήσει στα χέρια τους τίποτα πέρα από καλάμι ψαρέματος. Όταν το σπίτι σου, η ζωή σου, η οικογένειά σου απειλείται δεν νομίζω να σκέφτεσαι ότι απλώς θα παρακολουθήσεις από μακριά γιατί… είσαι γυναίκα. Ακόμα κι αν έτσι είναι στημένος ο κόσμος του Λειβαδιώτη θα ήθελα να δω τουλάχιστον μία από τις γυναίκες του χωριού να βγαίνει μπροστά και να ανοίγει μια τέτοια συζήτηση και ας την κάνουν turn down. Ακόμη, δεν θεωρώ ότι πρέπει να χρησιμοποιείται η πράξη του βιασμού, η απόπειρά του ή η αναφορά του τόσες πολλές φορές απλώς για το shock factor.
Σχετικά με τους κύριους χαρακτήρες, μπορώ να πω ότι συμπάθησα αρκετά τον Όλαφ και στήριζα τις προσπάθειες και τις πράξεις του, τον πονούσα όταν στεναχωριόταν και χαιρόμουν όταν κατάφερνε να σταθεί ξανά στα πόδια του. Η δική του εξέλιξη σαν χαρακτήρα ήταν πολύ καλή, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες και τους εχθρούς καθώς έρχονταν κατά πάνω του με θάρρος και πυγμή. Έβαζε πάντοτε τον εαυτό του μπροστά από τους άλλους, προστάτευε όποιον το είχε ανάγκη αλλά πάντοτε προσπαθούσε να μην χάσει τον εαυτό του. Ήταν δύσκολο το ταξίδι του μέχρι να βρει τον εαυτό του και ακόμα και μέχρι το τέλος του βιβλίου δεν καταφέρνει να φτάσει στον εσωτερικό ή εξωτερικό του προορισμό μα έχει ακόμα πολύ ταξίδι μπροστά του. Σίγουρα, όμως, ο νεαρός άνδρας που σμιλεύτηκε μέσα σε έναν περίγυρο που συνεχώς του ζητούσε να κάνει περισσότερα, να δώσει περισσότερα, να είναι κάτι περισσότερο εντός των ορίων που ο καθένας αποφάσιζε να του θέσει, ο Όλαφ διέπρεψε και αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη σε όλο το βιβλίο για μένα (μαζί με το worldbuilding).
Γράφοντας την κριτική συνειδητοποιώ ότι ίσως ακούγομαι σκληρή ή αρνητική ενώ σχολιάζω κάποια κομμάτια αλλά ειλικρινά δεν είμαι. Θεωρώ πως αυτά τα σημεία πρέπει να αναφέρονται ώστε να γνωρίζει ο αναγνώστης τι θα συναντήσει μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Τώρα, αν ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης έχει εσκεμμένα δημιουργήσει έναν τέτοιον σεξιστικό κόσμο, θα το δεχτώ και απλώς δεν θα επιλέξω να τον επισκεφτώ ξανά. Αν όχι, θα περιμένω με ενθουσιασμό να επιστρέψω στην Χώρα του Ποταμού Έαρμαρκ, να συναντήσω ξανά τον Όλαφ και μαζί να γνωρίσω περισσότερους χαρακτήρες/συνοδοιπόρους, να παλέψω στο πλευρό δυνατών ανδρών και γυναικών, να ανακαλύψω περισσότερα κομμάτια του παρελθόντος και να φτάσω στον τελικό προορισμό ετοιμοπόλεμη και αποφασισμένη να εκπληρώσω τον σκοπό μου.
April 29, 2022
Μπορεί να άργησα αλλά επέστρεψα με την κριτική μου στο υπέροχο αυτό βιβλίο.
Ότι και να πω για το βιβλίο αυτό ειναι λιγο. Μου είπαν ότι θα μου αρέσει τρελά αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα ώστε να ενταχθεί και αυτό στα αγαπημένα Fantasy Book 📖.
Η αφήγηση υπέροχη χωρίς να σε κουράζει και σε ταξιδεύει σαν να είσαι εκεί.
Ο Ολαφ μετά την καταστροφή του Βαττενφορτ φυγαδευεται σε ξένη χώρα όπου εκεί συναντά την Κόρη του Δάσους Ενβινιαν.
Έτσι ταξιδεύουμε και εμείς στη Χώρα του Ποταμού Εαρμαρκ..Μπορώ να πω πολλά για το βιβλίο αυτό αλλά δεν θα σταματήσω εδώ..
Θα πω επίσης και για το άκρως ανατρεπτικό τέλος του..
Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα...
Ταξίδεψα,μαγευτικα ευχάριστα στον φανταστικό αυτό κόσμο.
Alexandros Leivadiotis
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για το υπέροχο δώρο και το ωραίο ταξίδι.
📚📖📚📖📚📖
Ότι και να πω για το βιβλίο αυτό ειναι λιγο. Μου είπαν ότι θα μου αρέσει τρελά αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα ώστε να ενταχθεί και αυτό στα αγαπημένα Fantasy Book 📖.
Η αφήγηση υπέροχη χωρίς να σε κουράζει και σε ταξιδεύει σαν να είσαι εκεί.
Ο Ολαφ μετά την καταστροφή του Βαττενφορτ φυγαδευεται σε ξένη χώρα όπου εκεί συναντά την Κόρη του Δάσους Ενβινιαν.
Έτσι ταξιδεύουμε και εμείς στη Χώρα του Ποταμού Εαρμαρκ..Μπορώ να πω πολλά για το βιβλίο αυτό αλλά δεν θα σταματήσω εδώ..
Θα πω επίσης και για το άκρως ανατρεπτικό τέλος του..
Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα...
Ταξίδεψα,μαγευτικα ευχάριστα στον φανταστικό αυτό κόσμο.
Alexandros Leivadiotis
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για το υπέροχο δώρο και το ωραίο ταξίδι.
📚📖📚📖📚📖
July 4, 2021
Ανιαρό, αφάνταστα κουραστικό. Δε κυλάει με τίποτα η ροή. Απλώς το παράτησα. Από τα λίγα βιβλία που έχω ποτέ παρατήσει.
October 26, 2025
Από τους πιο όμορφους κόσμους φαντασίας που είχα ποτέ την τιμή να επισκεφτώ. Οι χαρακτήρες είναι πολύ πιστευτοί, και ο πρωταγωνιστής συγκεκριμένα είναι γραμμένος με τρόπο που κινεί πολύ το ενδιαφέρον.
May 1, 2020
Αξιέπαινη προσπάθεια για τα ελληνικά δεδομένα, καλογραμμένο και με πολύ πλούσιο σε λεπτομέρειες κόσμο. Δυστυχώς το μεγαλύτερο κομμάτι του είναι αφήγηση γεγονότων που έχουν επέλθει, δηλαδή να στα λέει ένας χαρακτήρας αντί να τα βιώνεις με αναδρομή στο παρελθόν, οπότε σχεδόν όλη η πλοκή είναι ο πρωταγωνιστής να κάθεται και να ακούει τις ιστορίες άλλων αντί να τις βιώνει ή τουλάχιστον να τις βιώνουμε εμείς από την οπτική γωνία κάποιου άλλου.
Έχοντας μιλήσει με τον συγγραφέα μου ξεκαθάρισε ότι ήθελε να διεξάγεται η πλοκή γραμμικά και μόνο από την οπτική πλευρά του πρωταγωνιστή, οπότε αυτό απέτρεπε κάθε περίπτωση αναδρομής ή την οπτική άλλων χαρακτήρων. Σεβαστό σαν επιλογή αλλά το θεωρώ μεγάλο λάθος σε ιστορίες που έχουν ένα βουνό από χαρακτήρες και περιοχές. Είναι αδύνατο να τα παρουσιάσεις σωστά με μια πάρα πολύ περιορισμένη οπτική ενός και μόνο χαρακτήρα. Υπήρχε ένα σημείο για παράδειγμα που ληστές σφάζανε τους πάντες σε ένα χωριό χωρίς ποτέ να εξηγηθεί το γιατί. Ληστές δεν είναι; Τι σκοτώνουνε τους πάντες ενώ για πλιάτσικο ήρθανε και συμφέρει να αφήσουνε ανέπαφο το χωριό για να το ξαναληστέψουν; Δε δόθηκε ποτέ εξήγηση γιατί ποτέ δεν είδαμε τι σκέφτονται ή τι θέλουν. Να φανταστείτε τώρα ότι το 90% του βιβλίου είναι έτσι ακριβώς• να σου τα λένε αντί να τα βλέπεις. Δε βοηθάει στην εμβάθυνση του αναγνώστη στον φανταστικό κόσμο που έπλασε ο συγγραφέας.
Πέρα από αυτό, βρήκα ακόμα και την πλοκή υπερβολικά απλοϊκή και να ακολουθάει την πεπατημένη των κοινών επικών. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις ή χαρακτήρες με ιδιαίτερο βάθος, λες και ο συγγραφέας τα έριξε όλα στο να πλάσει τον κόσμο του κι όχι στο να φτιάξει αξιομνημόνευτους πολεμιστές και χωρικούς. Κι επειδή σχεδόν τα πάντα σου τα λένε ένα μάτσο αδιάφοροι χαρακτήρες, ακόμα και ο κόσμος πάει στράφι γιατί δε νοιάζεσαι για το αν ζήσουν ή πεθάνουν.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που βρήκα στο βιβλίο. Πολύ ωραία γραμμένο, με πάρα πολύ λεπτομέρεια στον κόσμο του, αλλά άψυχο σαν αφήγηση. Τα γεγονότα και οι περιοχές έρχονται και επέρχονται πάρα μα πάρα πολύ γρήγορα, γιατί σου αφηγούνται ουσιαστικά μια σύνοψη της ιστορίας ενός χαρακτήρα ή ενός δάσους και μετά ο πρωταγωνιστής φεύγει και δε τα ξαναβλέπουμε ποτέ. Υπάρχουν κεφάλαια μάλιστα που σου αφηγούνται τέσσερις παντελώς διαφορετικές ιστορίες την μια μετά την άλλη, με την καθεμία να γίνεται σε άλλο μέρος και χρόνο. Καταντάει κουραστικό και δε προσφέρει τίποτα το αξιομνημόνευτο. Είκοσι φορές προσπάθησα να δεθώ με κάποιον ή κάτι και είκοσι φορές ο συγγραφέας απλά μου πέταξε στα γρήγορα μια ιστορία και μετά έδιωξε ότι θα μπορούσε να αξίζει αν δεν ήταν μια φευγάτη περιγραφή. Λες και δεν είχε ιδέα πώς να γράψει για κάτι για πάνω από πέντε σελίδες σημειώσεων χωρίς να βαρεθεί και να θέλει να πεταχτεί στο επόμενο γεγονός.
Εν κατακλείδι, είναι πολύ καλό σε θεωρητικό επίπεδο (ο κόσμος και τα γεγονότα του στο παρασκήνιο) αλλά στην πράξη απλά θα βλέπεις έναν αδιάφορο βάρβαρο να κάθεται και ν’ ακούει στα γρήγορα τις ενδιαφέροντες ιστορίες άλλων αντί να τις βιώνει. Το βιβλίο έπρεπε να είναι τριπλάσιο σε έκταση και να μας τα παρουσιάζει όλα με αναδρομές ή τις οπτικές άλλων χωρίς ποτέ του να ξεπέφτει σε μουντή εξιστόρηση.
Έχοντας μιλήσει με τον συγγραφέα μου ξεκαθάρισε ότι ήθελε να διεξάγεται η πλοκή γραμμικά και μόνο από την οπτική πλευρά του πρωταγωνιστή, οπότε αυτό απέτρεπε κάθε περίπτωση αναδρομής ή την οπτική άλλων χαρακτήρων. Σεβαστό σαν επιλογή αλλά το θεωρώ μεγάλο λάθος σε ιστορίες που έχουν ένα βουνό από χαρακτήρες και περιοχές. Είναι αδύνατο να τα παρουσιάσεις σωστά με μια πάρα πολύ περιορισμένη οπτική ενός και μόνο χαρακτήρα. Υπήρχε ένα σημείο για παράδειγμα που ληστές σφάζανε τους πάντες σε ένα χωριό χωρίς ποτέ να εξηγηθεί το γιατί. Ληστές δεν είναι; Τι σκοτώνουνε τους πάντες ενώ για πλιάτσικο ήρθανε και συμφέρει να αφήσουνε ανέπαφο το χωριό για να το ξαναληστέψουν; Δε δόθηκε ποτέ εξήγηση γιατί ποτέ δεν είδαμε τι σκέφτονται ή τι θέλουν. Να φανταστείτε τώρα ότι το 90% του βιβλίου είναι έτσι ακριβώς• να σου τα λένε αντί να τα βλέπεις. Δε βοηθάει στην εμβάθυνση του αναγνώστη στον φανταστικό κόσμο που έπλασε ο συγγραφέας.
Πέρα από αυτό, βρήκα ακόμα και την πλοκή υπερβολικά απλοϊκή και να ακολουθάει την πεπατημένη των κοινών επικών. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις ή χαρακτήρες με ιδιαίτερο βάθος, λες και ο συγγραφέας τα έριξε όλα στο να πλάσει τον κόσμο του κι όχι στο να φτιάξει αξιομνημόνευτους πολεμιστές και χωρικούς. Κι επειδή σχεδόν τα πάντα σου τα λένε ένα μάτσο αδιάφοροι χαρακτήρες, ακόμα και ο κόσμος πάει στράφι γιατί δε νοιάζεσαι για το αν ζήσουν ή πεθάνουν.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που βρήκα στο βιβλίο. Πολύ ωραία γραμμένο, με πάρα πολύ λεπτομέρεια στον κόσμο του, αλλά άψυχο σαν αφήγηση. Τα γεγονότα και οι περιοχές έρχονται και επέρχονται πάρα μα πάρα πολύ γρήγορα, γιατί σου αφηγούνται ουσιαστικά μια σύνοψη της ιστορίας ενός χαρακτήρα ή ενός δάσους και μετά ο πρωταγωνιστής φεύγει και δε τα ξαναβλέπουμε ποτέ. Υπάρχουν κεφάλαια μάλιστα που σου αφηγούνται τέσσερις παντελώς διαφορετικές ιστορίες την μια μετά την άλλη, με την καθεμία να γίνεται σε άλλο μέρος και χρόνο. Καταντάει κουραστικό και δε προσφέρει τίποτα το αξιομνημόνευτο. Είκοσι φορές προσπάθησα να δεθώ με κάποιον ή κάτι και είκοσι φορές ο συγγραφέας απλά μου πέταξε στα γρήγορα μια ιστορία και μετά έδιωξε ότι θα μπορούσε να αξίζει αν δεν ήταν μια φευγάτη περιγραφή. Λες και δεν είχε ιδέα πώς να γράψει για κάτι για πάνω από πέντε σελίδες σημειώσεων χωρίς να βαρεθεί και να θέλει να πεταχτεί στο επόμενο γεγονός.
Εν κατακλείδι, είναι πολύ καλό σε θεωρητικό επίπεδο (ο κόσμος και τα γεγονότα του στο παρασκήνιο) αλλά στην πράξη απλά θα βλέπεις έναν αδιάφορο βάρβαρο να κάθεται και ν’ ακούει στα γρήγορα τις ενδιαφέροντες ιστορίες άλλων αντί να τις βιώνει. Το βιβλίο έπρεπε να είναι τριπλάσιο σε έκταση και να μας τα παρουσιάζει όλα με αναδρομές ή τις οπτικές άλλων χωρίς ποτέ του να ξεπέφτει σε μουντή εξιστόρηση.
Read
April 11, 2020Σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε ένα νέο κόσμο, όπως τον έχει σκεφτεί ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης, με τη μοναδική του φαντασία. Έχει δημιουργήσει έναν κόσμο που πολεμά για ό,τι αγαπά και που δε διστάζει να θυσιαστεί για τα πιστεύω του. Έτσι, από τα πρώτα κεφάλαια ταξιδεύουμε στο Βάττενφορτ που βρίσκεται υπό την πολιορκία του στρατού του Φάντερχαμν. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι τα τείχη του είναι απορθητα και πως οι στρατιώτες του είναι πλήρως ικανοί και εκπαιδευμένοι για κάθε ενδεχόμενη απειλή. Ωστόσο βλέπουμε τον Σερ Άντορ και το νεαρό ιπποκομο του, τον Όλαφ, να ανησυχούν, παρατηρώντας τη μάχη από το φρούριό τους. Υπά��χει μια παράξενη ησυχία που τους προβληματίζει αρκετά και που θα είναι μόνο η αρχή αυτής της ιστορίας.
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο αγχώθηκα, επειδή υπάρχει μια μικρή εισαγωγή. Αυτή εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση των γεγονότων που θα ακολουθήσουν, για εμάς, τους αναγνώστες. Είναι δηλαδή κάτι σαν βοηθητικό κείμενο για να μπούμε στο κλίμα του βιβλίου, κάτι το οποίο το βρήκα έξυπνο και που ήταν η βάση μου για να καταλάβω τα επόμενα κεφάλαια. Ένιωσα άγχος όμως, γιατί περιέχει πολλά ονόματα από τα οποία δεν κατάφερα να συγκρατήσω σχεδόν κανένα. Αυτό όμως δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί η ουσία του βιβλίου δεν είναι να μάθουμε τις πόλεις και τα ονόματα, αλλά να ακολουθήσουμε τον Όλαφ στο ταξίδι του. Ένα ταξίδι που θα τον ωριμάσει τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.
Συμπάθησα τον πρωταγωνιστή, τον Όλαφ, από την πρώτη κιόλας στιγμή και έγινε ο αγαπημένος μου χαρακτήρας γιατί πάντα η βαθύτερη σκέψη του ήταν τι χωρίζει τον ήρωα από τον δολοφόνο. Ο συγγραφέας μας δείχνει όλες τις σκέψεις του ήρωα, τις αδυναμίες του και τον παρουσιάζει πολύ ανθρώπινο, άσχετα με την εξέλιξή του.
Σε πολλά σημεία αναγκάζεται να πολεμήσει, να υπερασπιστεί ανθρώπους και αξίες, αλλά πάντα στο τέλος η σκέψη του παραμένει ίδια. Το πεπρωμένο του έχει ήδη γραφτεί, όμως εκείνος δεν έχει ιδέα τι τον περιμένει και τους λόγους που πρέπει να ανακαλύψει μια νέα ζωή. Τα δεδομένα του αλλάζουν, μαθαίνει πράγματα που δε γνώριζε και πολλές αποκαλύψεις κ μυστικά έρχονται στο φως... Όχι μόνο για εκείνον, αλλά και για άλλους χαρακτήρες του βιβλίου. Η Κόρη του Δάσους θα είναι σύμμαχός του όσο μπορεί και εκείνος θα πρέπει να πάρει αποφάσεις πολύ σημαντικές για όλους.
Μου άρεσε πολύ αυτό το βιβλίο γιατί είναι ευανάγνωστο, διαβάζεται γρήγορα και πάνω από όλα γιατί έχει αρκετές σκηνές μάχης που τις αγαπώ. Επίσης έχει ξωτικά και πλάσματα με μαγικές δυνάμεις, θεούς που είναι καλοί ή κακοί, ανθρώπους που μάχονται για το καλό, αλλά και εκείνους που προδίδουν ακόμη και την οικογένειά τους... Σε κρατά σε αγωνία - ειδικά μέχρι να ανακαλύψει ο Όλαφ το πεπρωμένο του, έχει πολλές ανατροπές και επίσης να πω ότι έμεινα έκπληκτη με το τέλος του... Απλα ανυπομονώ για τη συνέχειά του!
*Περιλαμβάνει και χάρτες
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο αγχώθηκα, επειδή υπάρχει μια μικρή εισαγωγή. Αυτή εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση των γεγονότων που θα ακολουθήσουν, για εμάς, τους αναγνώστες. Είναι δηλαδή κάτι σαν βοηθητικό κείμενο για να μπούμε στο κλίμα του βιβλίου, κάτι το οποίο το βρήκα έξυπνο και που ήταν η βάση μου για να καταλάβω τα επόμενα κεφάλαια. Ένιωσα άγχος όμως, γιατί περιέχει πολλά ονόματα από τα οποία δεν κατάφερα να συγκρατήσω σχεδόν κανένα. Αυτό όμως δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί η ουσία του βιβλίου δεν είναι να μάθουμε τις πόλεις και τα ονόματα, αλλά να ακολουθήσουμε τον Όλαφ στο ταξίδι του. Ένα ταξίδι που θα τον ωριμάσει τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.
Συμπάθησα τον πρωταγωνιστή, τον Όλαφ, από την πρώτη κιόλας στιγμή και έγινε ο αγαπημένος μου χαρακτήρας γιατί πάντα η βαθύτερη σκέψη του ήταν τι χωρίζει τον ήρωα από τον δολοφόνο. Ο συγγραφέας μας δείχνει όλες τις σκέψεις του ήρωα, τις αδυναμίες του και τον παρουσιάζει πολύ ανθρώπινο, άσχετα με την εξέλιξή του.
Σε πολλά σημεία αναγκάζεται να πολεμήσει, να υπερασπιστεί ανθρώπους και αξίες, αλλά πάντα στο τέλος η σκέψη του παραμένει ίδια. Το πεπρωμένο του έχει ήδη γραφτεί, όμως εκείνος δεν έχει ιδέα τι τον περιμένει και τους λόγους που πρέπει να ανακαλύψει μια νέα ζωή. Τα δεδομένα του αλλάζουν, μαθαίνει πράγματα που δε γνώριζε και πολλές αποκαλύψεις κ μυστικά έρχονται στο φως... Όχι μόνο για εκείνον, αλλά και για άλλους χαρακτήρες του βιβλίου. Η Κόρη του Δάσους θα είναι σύμμαχός του όσο μπορεί και εκείνος θα πρέπει να πάρει αποφάσεις πολύ σημαντικές για όλους.
Μου άρεσε πολύ αυτό το βιβλίο γιατί είναι ευανάγνωστο, διαβάζεται γρήγορα και πάνω από όλα γιατί έχει αρκετές σκηνές μάχης που τις αγαπώ. Επίσης έχει ξωτικά και πλάσματα με μαγικές δυνάμεις, θεούς που είναι καλοί ή κακοί, ανθρώπους που μάχονται για το καλό, αλλά και εκείνους που προδίδουν ακόμη και την οικογένειά τους... Σε κρατά σε αγωνία - ειδικά μέχρι να ανακαλύψει ο Όλαφ το πεπρωμένο του, έχει πολλές ανατροπές και επίσης να πω ότι έμεινα έκπληκτη με το τέλος του... Απλα ανυπομονώ για τη συνέχειά του!
*Περιλαμβάνει και χάρτες
April 12, 2020
Μια εξαιρετική high fantasy, epic ιστορία που καθηλώνει! Ένας αριστοτεχνικός συνδυασμός του Αρχοντα των Δαχτυλιδιών, του Κόναν του Βάρβαρου και της Σκανδιναβικής μυθολογίας, η Κόρη του Δάσους ειναι το πρώτο βιβλίο της σειράς, ο Υπέρμαχος των Λησμονημενων Θεων. Πρόκειται για την ιστορία ενηλικίωσης του Όλαφ, ενός βάρβαρου το πεπρωμένο του οποίου συνδέεται άμεσα με αυτό του κόσμου και των διαφόρων φυλών του. Διότι στον πανέμορφο κόσμο του βιβλίου εκτός απο εξαιρετικές μάχες, θα συναντήσουμε ξωτικά, νάνους, βάρβαρους και λογιών λογιών φυλές. Ένα υπέροχο ανάγνωσμα που μας κάνει να περιμένουνε με αγωνία το δεύτερο βιβλίο της σειράς!
April 4, 2021
Διάβασα τον Υπέρμαχο κατά τη διάρκεια της καραντίνα του 2020. Οι σελίδες έτρεχαν σα νεράκι. Πολύ όμορφες περιγραφές, δυνατοί και ξεχωριστοί χαρακτήρες σε μια ιστορία με πολλά μυστικά (δε θα πω τίποτα παραπάνω!). Μόλις ο κόσμος του Αλέξανδρου Λειβαδιώτη άρχισε να ξετυλίγεται, τέλειωσαν οι σελίδες. Οι λάτρεις των μεγάλων καθηγητάδων του χώρου θα το λατρέψετε. Η ιστορία εξελίσσεται σε μια φανταστική μεσαιωνική χώρα και όταν λέγω μεσαιωνική, εννοώ μεσαιωνική με ό,τι αυτό συμπεριλαμβάνει. Επομένως, αν περιμένετε κάτι που συμβαδίζει με σύγχρονες ιδέες, ίσως απογοητευτείτε. Περιμένω το επόμενο βιβλίο!!
April 28, 2024
"Αυτό που έχεις να κάνεις λοιπόν, νεαρέ Στάμγκαστερ, είναι να ηρεμήσεις αυτή τη θάλασσα. Να την τιθασεύσεις. έτσι θα βρεις την εσωτερική σου ηρεμία, ώστε να μπορέσεις να συμφιλιωθείς με αυτό που είσαι."
Λίγες στιγμές έχουν περάσει από την ώρα που γύρισα την τελευταία σελίδα του βιβλίου και προσπαθώ να ηρεμήσω - τιθασεύσω (ως άλλος Όλαφ) τα συναισθήματα που μου δημιούργησε το τέλος του. Εύχομαι να έρθει σύντομα το επόμενο βιβλίο γιατί το cliffhanger ήταν σοκαριστικό.
Πάμε να αναλύσουμε λιγάκι.
Κοσμοπλασία:
Απίστευτη δουλειά. Ο συγγραφέας φαίνεται πόσο πολύ λατρεύει τον κόσμο που έχει φτιάξει. Ένας μαγικός, ολοζώντανος κόσμος ανοίγεται μπροστά μας και μας καλεί να τον εξερευνήσουμε.
Πλοκή:
Το βιβλίο αφηγείται την πορεία προς την ενηλικίωση του βάρβαρου πολεμιστή Όλαφ. Αν και δεν είναι κάτι πρωτότυπο ωστόσο το βρήκα πολύ όμορφα δοσμένο. Και αυτό ίσως οφείλεται στην λεπτομερή δουλειά του συγγραφέα με τον κόσμο που έχει φτιάξει. Ξέρει δηλαδή που πρέπει να βάλει την κάθε λεπτομέρεια, ώστε να μην χαθεί - κουράσει το όμορφο αναγνωστικό ταξίδι.
Χαρακτήρες:
Και εδώ έχει γίνει σημαντική δουλειά. Εκτός του Όλαφ, ξεχώρισα την μοναδική Ενβίνιαν, την Ιλντράι, τον Έλισαρ και φυσικά τον Ουν. Όλοι τους καλοδουλεμένοι και μοναδικοί.
Τέλος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι συγκρούσεις - διαμάχες μεταξύ των θρησκειών - θεών του κόσμου. Ένα στοιχείο που αποτέλεσε κινητήριο δύναμη στην ανθρώπινη ιστορία και οδήγησε πολλές φορές σε φρικαλεότητες. Το λάτρεψα.
Στην "άλλη πλευρά" του ποταμού Έαρμαρκ ή στα λιγότερο θετικά.
- Υπήρχαν φορές όπου τα ονόματα χαρακτήρων, πόλεων, κλπ ήταν πολύ δύσκολα και δυσκολεύτηκα να τα συγκρατήσω.
- Σε κάποιες περιγραφές μαχών και ίσως λόγω της δυσκολίας του όπλου του Όλαφ, παρατήρησα επαναλήψεις σε σχέση με τις κινήσεις ή με το αποτέλεσμα που είχαν τα χτυπήματα του.
Το επικό ταξίδι στην χώρα του ποταμού Έαρμαρκ συνεχίζεται με αγωνία!
Λίγες στιγμές έχουν περάσει από την ώρα που γύρισα την τελευταία σελίδα του βιβλίου και προσπαθώ να ηρεμήσω - τιθασεύσω (ως άλλος Όλαφ) τα συναισθήματα που μου δημιούργησε το τέλος του. Εύχομαι να έρθει σύντομα το επόμενο βιβλίο γιατί το cliffhanger ήταν σοκαριστικό.
Πάμε να αναλύσουμε λιγάκι.
Κοσμοπλασία:
Απίστευτη δουλειά. Ο συγγραφέας φαίνεται πόσο πολύ λατρεύει τον κόσμο που έχει φτιάξει. Ένας μαγικός, ολοζώντανος κόσμος ανοίγεται μπροστά μας και μας καλεί να τον εξερευνήσουμε.
Πλοκή:
Το βιβλίο αφηγείται την πορεία προς την ενηλικίωση του βάρβαρου πολεμιστή Όλαφ. Αν και δεν είναι κάτι πρωτότυπο ωστόσο το βρήκα πολύ όμορφα δοσμένο. Και αυτό ίσως οφείλεται στην λεπτομερή δουλειά του συγγραφέα με τον κόσμο που έχει φτιάξει. Ξέρει δηλαδή που πρέπει να βάλει την κάθε λεπτομέρεια, ώστε να μην χαθεί - κουράσει το όμορφο αναγνωστικό ταξίδι.
Χαρακτήρες:
Και εδώ έχει γίνει σημαντική δουλειά. Εκτός του Όλαφ, ξεχώρισα την μοναδική Ενβίνιαν, την Ιλντράι, τον Έλισαρ και φυσικά τον Ουν. Όλοι τους καλοδουλεμένοι και μοναδικοί.
Τέλος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι συγκρούσεις - διαμάχες μεταξύ των θρησκειών - θεών του κόσμου. Ένα στοιχείο που αποτέλεσε κινητήριο δύναμη στην ανθρώπινη ιστορία και οδήγησε πολλές φορές σε φρικαλεότητες. Το λάτρεψα.
Στην "άλλη πλευρά" του ποταμού Έαρμαρκ ή στα λιγότερο θετικά.
- Υπήρχαν φορές όπου τα ονόματα χαρακτήρων, πόλεων, κλπ ήταν πολύ δύσκολα και δυσκολεύτηκα να τα συγκρατήσω.
- Σε κάποιες περιγραφές μαχών και ίσως λόγω της δυσκολίας του όπλου του Όλαφ, παρατήρησα επαναλήψεις σε σχέση με τις κινήσεις ή με το αποτέλεσμα που είχαν τα χτυπήματα του.
Το επικό ταξίδι στην χώρα του ποταμού Έαρμαρκ συνεχίζεται με αγωνία!
February 14, 2024
Αν και άργησα λίγο επιτέλους τελείωσα αυτό το ωραιότατο βιβλίο κλασσικού fantasy. Καταρχάς να πω πως αξίζουν πολλά μπράβο στον Αλέξανδρο γιατί όπως έγραφε και στην εισαγωγή αυτός είναι ένας κόσμος βγαλμένος από παιχνίδια pen and paper που για χρόνια εξελισσόταν με την παρέα του. Πέρα από το ρομαντικό στοιχείο του ότι μετέφερε αυτόν τον κόσμο στο βιβλίο το έκανε με τόσο ρεαλιστικό τρόπο που δεν φάνηκε σαν κόσμος παιχνιδιού αλλά σαν ένας υπαρκτός κόσμος. Λάτρεψα τον πρωταγωνιστή μας που δεν αντιπροσωπεύει το πάντα καλό παιδί της φαντασίας. Είναι σκληρός. Ώρες ώρες είναι λίγο μπούφος. Πρώτα βαράει και μετά μιλάει και ταυτόχρονα έχει μια ευαίσθητη καρδιά. Η γραφή ήτανε απλή και γρήγορη χωρίς να χάνει σε περιγραφές και να μη ζωγραφίζει τον πανέμορφο και ολοζώντανο κόσμο. Σε κάποια σημεία δυσκόλεψαν λίγο τα ονόματα αλλά δε βαριέσαι , μικρό το κακο.
August 18, 2021
3.5
Ήταν καιρός τώρα που παραπονιόμουν ότι δεν κυκλοφορεί ελληνική λογοτεχνία φαντασίας. Και δεν εννοώ τα σουρρεαλιστικά μυθιστορήματα γεμάτα μεταφορές κι άνευ πλοκής, αλλά πραγματικής φαντασίας με ιππότες, ξωτικά δράκους, ήρωες και μαγεία... Και τότε ανακάλυψα τις εκδόσεις Πηγή.
Η Κόρη του Δάσους είναι το πρώτο ελληνικό βιβλίο φαντασίας που διαβάζω και μπορώ να πω πως δεν με απογοήτευσε. Ο κόσμος του ήταν όμορφα πλασμένος με πλούσια ιστορία και ποικιλία πολιτισμών, λαών και θρησκειών. Μου θύμισε έντονα το Έραγκον με τον βίαιο ξεριζωμό του πρωταγωνιστή/εκλεκτού από το παδικό του σπίτι, την συνεχή περιπλάνηση, την πολεμική εκπαίδευση, το κάλεσμα των θεών/πεπρωμένου να υπερασπιστεί μια ολόκληρη χώρα απέναντι στους σκοτεινούς εχθρούς της, με τη διαφθορά και την προδοσία να τον απειλούν σε κάθε του βήμα.
Τα μόνα αρνητικά σημεία του βιβλίου, ήταν ότι η ροή της γραφής δεν ήταν ομαλή και ότι τα ονόματα (χαρακτήρων, χωρών, λαών) ήταν πολύ δύσκολα. Όσον αφορά τη γραφή, υπήρχε μια περίεργη και πολλές φορές απότομη εναλλαγή μεταξύ των ελάχιστων πληροφοριών που ήξερε και μάθαινε μέσα από τις εμπειρίες του ο πρωταγωνιστής μας και τις "αυθόρμητες" ιστορίες 3 σελίδων που ξαφνικά μοιράζονταν μαζί του διάφοροι δευτερεύοντες χαρακτήρες (που τον γνώριζαν ελάχιστα), η οποία χάλαγε τη συνολική ροή της ιστορίας. Τέλος, επειδή τα ονόματα που επέλεξε ο συγγραφέας ήταν πολύ δύσκολα στην προφορά (Μόντεργιορντ, Σβάρτματτ, Ερλεσκόγκεν, Ενβίνιαν, Βάργκαρ), δυσκολεύτηκα πολύ και να τα συγκρατήσω καθ��ς διάβαζα την ιστορία και εννοείται πως μέχρι αύριο θα έχω ξεχάσει τα περισσότερα.
Ήταν καιρός τώρα που παραπονιόμουν ότι δεν κυκλοφορεί ελληνική λογοτεχνία φαντασίας. Και δεν εννοώ τα σουρρεαλιστικά μυθιστορήματα γεμάτα μεταφορές κι άνευ πλοκής, αλλά πραγματικής φαντασίας με ιππότες, ξωτικά δράκους, ήρωες και μαγεία... Και τότε ανακάλυψα τις εκδόσεις Πηγή.
Η Κόρη του Δάσους είναι το πρώτο ελληνικό βιβλίο φαντασίας που διαβάζω και μπορώ να πω πως δεν με απογοήτευσε. Ο κόσμος του ήταν όμορφα πλασμένος με πλούσια ιστορία και ποικιλία πολιτισμών, λαών και θρησκειών. Μου θύμισε έντονα το Έραγκον με τον βίαιο ξεριζωμό του πρωταγωνιστή/εκλεκτού από το παδικό του σπίτι, την συνεχή περιπλάνηση, την πολεμική εκπαίδευση, το κάλεσμα των θεών/πεπρωμένου να υπερασπιστεί μια ολόκληρη χώρα απέναντι στους σκοτεινούς εχθρούς της, με τη διαφθορά και την προδοσία να τον απειλούν σε κάθε του βήμα.
Τα μόνα αρνητικά σημεία του βιβλίου, ήταν ότι η ροή της γραφής δεν ήταν ομαλή και ότι τα ονόματα (χαρακτήρων, χωρών, λαών) ήταν πολύ δύσκολα. Όσον αφορά τη γραφή, υπήρχε μια περίεργη και πολλές φορές απότομη εναλλαγή μεταξύ των ελάχιστων πληροφοριών που ήξερε και μάθαινε μέσα από τις εμπειρίες του ο πρωταγωνιστής μας και τις "αυθόρμητες" ιστορίες 3 σελίδων που ξαφνικά μοιράζονταν μαζί του διάφοροι δευτερεύοντες χαρακτήρες (που τον γνώριζαν ελάχιστα), η οποία χάλαγε τη συνολική ροή της ιστορίας. Τέλος, επειδή τα ονόματα που επέλεξε ο συγγραφέας ήταν πολύ δύσκολα στην προφορά (Μόντεργιορντ, Σβάρτματτ, Ερλεσκόγκεν, Ενβίνιαν, Βάργκαρ), δυσκολεύτηκα πολύ και να τα συγκρατήσω καθ��ς διάβαζα την ιστορία και εννοείται πως μέχρι αύριο θα έχω ξεχάσει τα περισσότερα.
October 20, 2022
Η Κόρη του Δάσους είναι ένα καλοδουλεμένο βιβλίο high fantasy. Έχει πέσει πολύ δουλειά στην κοσμοπλασία και ο συγγραφέας φροντίζει να κινηθεί με ένα σύστημα λίγων φυλών και θρησκειών που αναπτύσσονται, όμως, εξαιρετικά. Όσοα αφορά την πλοκή, ακολουθούμε τον Όλαφ, έναν βάρβαρο που ενηλικιώνεται και ανακαλύπτει τις δυνάμεις του και τις ευθύνες που τον βαραίνουν. Στο βιβλίο δεν υπάρχουν κοσμοϊστορικές μάχες, αλλά γίνεται ένα ταπεινό ξεκίνημα που κλείνει με μια σπουδαία ανατροπή. Αν και η γραφή του Αλέξανδρου είναι δουλεμένη και ποιοτική, καμιά φορά υπάρχουν πολλές λυρικές περιγραφές που μπορεί να πετάξουν τον αναγνώστη εκτός κλίματος και δράσης. Νομίζω ότι στα επόμενα βιβλία θα γίνουν μεγάλες μάχες και τρομερές αποκαλύψεις, αλλά πρώτα έπρεπε να γίνει η κατάλληλη γνωριμία και εν τέλει αυτό είναι Η Κόρη του Δάσους.
May 1, 2020
Εξαιρετικό βιβλίο επικής φαντασίας! Μάχες, αποκαλύψεις, ανατροπές... Ο συγγραφέας παρουσιάζει έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο χωρίς να κουράζει με μακροσκελείς περιγραφές, ενώ ταυτόχρονα ξετυλίγεται μια όμορφη ιστορία για την ενηλικίωση του Όλαφ, ενός νεαρού βάρβαρου, που έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό! Βαθιά νοήματα, επικές μάχες, πανέμορφες εικόνες! Περιμένω να διαβάσω το επόμενο...
May 3, 2020
Πολύ καλό βιβλίο! Κάποια από τα στοιχεία που λάτρεψα:
1) οι πολύ ζωντανές και περιγραφικές μάχες (από τα καλύτερα που έχω διαβάσει σε αυτόν τον τομέα)
2) η κοσμοπλασία (ειδικά οι θρησκείες του κόσμου είναι πολύ ενδιαφέρουσες)
3) η ροή της ιστορίας (το βιβλίο κυλάει πάρα πολύ ευχάριστα)
4) το τέλος!!!!!!!!!!!! Όποιος το διαβάσει θα με καταλάβει ;)
Δεν μου αρέσουν τα μη αυτοτελή βιβλία, αλλά έτσι όπως τελειώνει το συγκεκριμένο με κάνει να αδημονώ για το δεύτερο.
1) οι πολύ ζωντανές και περιγραφικές μάχες (από τα καλύτερα που έχω διαβάσει σε αυτόν τον τομέα)
2) η κοσμοπλασία (ειδικά οι θρησκείες του κόσμου είναι πολύ ενδιαφέρουσες)
3) η ροή της ιστορίας (το βιβλίο κυλάει πάρα πολύ ευχάριστα)
4) το τέλος!!!!!!!!!!!! Όποιος το διαβάσει θα με καταλάβει ;)
Δεν μου αρέσουν τα μη αυτοτελή βιβλία, αλλά έτσι όπως τελειώνει το συγκεκριμένο με κάνει να αδημονώ για το δεύτερο.
August 19, 2023
Πολύ ωραία δουλειά στα πλαίσια του κλασικού fantasy!Ανυπομονω για τα επόμενα και την εμφάνιση του μεγάλου "κακού"!!!
April 22, 2025
Μια απολαυστική ιστορία που μου θύμισε γιατί αγάπησα την επική φαντασία από μικρό παιδί.
June 13, 2024
Κατ' αρχάς το εξώφυλλο είναι πολύ όμορφο και σε τραβάει να αγοράσεις το βιβλίο. Η γραφή του συγγραφέα είναι πλούσια και λεπτομερής καθώς είναι πολύ καλός χειριστής της γλώσσας. Η περιγραφή των μαχών/ μονομαχιών επίσης πολύ προσεγμένη. Η κοσμοπλασία είναι εντυπωσιακή, γεγονός που καταδεικνύει την δουλειά που έχει γίνει σε αυτό το κομμάτι και η οποία παρασέρνει τον αναγνώστη στον κόσμο του βιβλίου καθώς προχωράνε οι σελίδες . Θεωρώ ότι η ιστορία έχει μεν πολλά κλισέ αλλά προσωπικά δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Κλασσική επιτυχημένη επική φαντασία την οποία ευχαριστήθηκα διαβάζοντας το βιβλίο.
Αυτό που δεν βοηθάει είναι ότι σε κάποια σημεία η κοσμοπλασία επιβαρύνει την πλοκή του βιβλίου. Ιδιαίτερα στο πρώτο μισό ένιωσα ότι διάβαζα μια συλλογή διηγημάτων που παρουσίαζε τον κόσμο του βιβλίου και την ιστορία του κάθε χαρακτήρα που εμφανιζόταν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει τμηματικά στην συνέχεια. Επίσης, η πραγματική αποστολή του ήρωα αργεί πολύ να εμφανιστεί στην ιστορία πιστεύω. Τέλος, το τελείωμα μου φάνηκε κάπως απότομο (ίσως να είναι και ιδέα μου). Με άφησε πάντως με ενδιαφέρον για την συνέχεια την οποία και περιμένω (αλήθεια πότε θα συνεχιστεί η σειρά Αλέξανδρε; Μην καταλήξεις σαν τον Μάρτιν).
Συνολικά πρόκειται για πολύ καλή προσπάθεια που αξίζει να διαβαστεί από τους λάτρεις του είδους και όχι μόνο.
Αυτό που δεν βοηθάει είναι ότι σε κάποια σημεία η κοσμοπλασία επιβαρύνει την πλοκή του βιβλίου. Ιδιαίτερα στο πρώτο μισό ένιωσα ότι διάβαζα μια συλλογή διηγημάτων που παρουσίαζε τον κόσμο του βιβλίου και την ιστορία του κάθε χαρακτήρα που εμφανιζόταν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει τμηματικά στην συνέχεια. Επίσης, η πραγματική αποστολή του ήρωα αργεί πολύ να εμφανιστεί στην ιστορία πιστεύω. Τέλος, το τελείωμα μου φάνηκε κάπως απότομο (ίσως να είναι και ιδέα μου). Με άφησε πάντως με ενδιαφέρον για την συνέχεια την οποία και περιμένω (αλήθεια πότε θα συνεχιστεί η σειρά Αλέξανδρε; Μην καταλήξεις σαν τον Μάρτιν).
Συνολικά πρόκειται για πολύ καλή προσπάθεια που αξίζει να διαβαστεί από τους λάτρεις του είδους και όχι μόνο.
May 31, 2025
Το βιβλίο το ξεκίνησα με προτροπή του Αλέξανδρου. Για τους λάτρεις του φανταστικού είναι σκέτη απόλαυση με πολλές αναφορές/ομοιότητες σε άλλα διάσημα έργα του είδους . Ο πρωταγωνιστής εξαρχής παλεύει να βρει τον εαυτό του σε έναν κόσμο όπου η προδοσία και η συμφορά υπάρχουν σε κάθε βήμα. Φοβερή ανατροπή στο τέλος , ανυπομονώ για την συνέχεια
December 23, 2022
Πραγματικό απόκτημα! Το διάβασα σε ένα 24ωρο! Όμορφα πλασμένος κόσμος... με μια πρώτη ματιά είναι απλό, αλλά τελικά αποδεικνύεται πως ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει πολύπλοκους χαρακτήρες.
Ανυπομονούμε για το δευτερο τόμο.
Ανυπομονούμε για το δευτερο τόμο.
March 9, 2023
Ένας πλούσιος κόσμος με πολύ μεράκι από πίσω, και καλή χρήση της γλώσσας που έκανε κάθε παράγραφο ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς όμως έλειπαν δύο πολύ βασικά - κατ' εμέ - πράγματα που επηρέασαν αρκετά αρνητικά την εμπειρία μου. Γενικά νομίζω ότι είναι μια ιστορία με καλές προοπτικές που όμως "χαντακώθηκε" από την επιμέλεια. Βλέπω τη μεγάλη προσπάθεια του συγγραφέα πίσω από το κείμενο αλλά νιώθω ότι αν βάλω περισσότερα αστέρια θα αδικήσω άλλα βιβλία που έχω βαθμολογήσει στο παρελθόν.
Αρχικά ένιωσα ότι η ιστορία στερούνταν δομής και ξεκάθαρης κατεύθυνσης. Έχουμε τη γενική κατεύθυνση του "ο Όλαφ πάει να βρει το πεπρωμένο του και να νικήσει το σκοτάδι" αλλά χρειαζόμουν κάτι πιο συγκεκριμένο για να νοιαστώ για τον χαρακτήρα και την πορεία του. Και ενώ το βιβλίο ήταν πλούσιο σε χαρακτήρες και γεγονότα, η έλλειψη κατεύθυνσης το έκανε μία μονότονη σειρά αλληλουχίας δεδομένων. Τα ίδια τα γεγονότα ήταν κάθε άλλο παρά μονότονα, αλλά χωρίς το γενικό πλαίσιο δεν μπορούσα να τα τοποθετήσω στη μεγαλύτερη εικόνα. Οπότε η κάθε σκηνή ήταν απλά "μια ακόμα σκηνή μετά από την προηγούμενη" και πήγαινα λίγο στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Στο να μην αφήσω το βιβλίο ευτυχώς βοηθούσε το worldbuilding και η εφευρετικότητα του συγγραφέα. Όπως ανέφερα και πριν, ο κόσμος ηταν εμφανώς πλούσιος και βαθύς. Επιπλέον, γνωρίζω το αρχέτυπο του "βάρβαρου" από παιχνίδια όπως το DnD και μου άρεσε η προσέγγιση ενός χαρακτήρα "βάρβαρου" που αναρωτιέται τη φύση της "βαρβαρότητας" του και προσπαθεί να την τιθασεύει - χωρίς παράλληλα να χάνει το πλεονέκτημα της.
Αλλά εδώ κολλάει και το δεύτερο αρνητικό της υπόθεσης. Δεν βρήκα λόγους να νοιάζομαι για τον χαρακτήρα διότι δεν τον γνώριζα. Ξέρω πως είναι εξωτερικά, ξέρω κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του και ναι μου φαίνεται κουλ. Αλλα δεν μου δόθηκε αν κάποιος λόγος να τον συμπαθήσω και να τον υποστηρίξω περισσότερο από άλλους χαρακτήρες. Είναι ο κεντρικός ήρωας και decent σαν χαρακτήρας και κάλος πολεμιστής. Ε και; Κάνουν αυτά τα χαρακτηριστικά αυτόματα τον αναγνώστη να ταυτίζεται μαζί του;
Δεν νοιάζομαι πολύ για το χαρακτήρα στην αρχή και στο τέλος είχε βελτιωθεί κάπως η κατάσταση αλλά είχαμε περάσει εκατοντάδες σελίδες μαζί. Πιστεύω ότι έπρεπε να γίνει πολύ πιο πριν αυτό το δέσιμο.
Όταν στη σελίδα 70 ο ήρωας κινδύνεψε σοβαρα για 3η φορά (κατά το μέτρημα μου) ανακάλυψα ότι ολοκληρωτικά ακόμα δεν με ένοιαζε το τι θα πάθει.
Μετά την 130 σελ. Ένιωσα ότι βλέπω ψυγματα χαρακτήρα. Αυτό είναι αργά σε βιβλίο 300+ σελίδων. Και πάλι υπήρχαν στιγμές που οι σκέψεις του πρωταγωνιστή έλειπαν ενώ θα ήταν καλό να υπάρχουν, για να μας δείξουν λογική του. Μια χειρονομία μπορεί να είναι κοινή ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες, αλλά να γίνεται για διαφορετικούς σκοπούς (σεβασμό στους γηραιους, γενικό άγχος, ενοχές, κτλ)
Ποια είναι η γνώμη του για την εξορία του; (Χάρηκε που επιτέλους έφυγε ή τον πίκρανε αυτό;) Αντίστοιχα, ποιες ήταν οι σκέψεις του όταν έμαθε την αλήθεια για τον πατέρα του; Ενδείξεις σκέψεων η ένας ειρμος δεν κάνει τον "βάρβαρο" τύπο χαρακτήρα λιγότερο "βάρβαρο". Κανένας δεν προχωράει σε μια πράξη χωρίς να υπάρχει λόγος, ακόμα και οι λιγομίλητοι χαρακτήρες. Αυτό έλειπε από το κείμενο. Δεν χρειαζόταν πολλή ανάπτυξη. Ένα σχόλιο, μια πρόταση.
Φυσικά δεν χρειάζεται να συμφωνείς σε όλα έναν χαρακτήρα για να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Έχω κάθε άλλο παρά κοκκινοτρίχης νεαρός βάρβαρος με σφυρί είμαι αλλά διάλεξα αυτό το βιβλίο γιατί ήθελα πολύ να μπω στο σκεπτικό του και να δω πως αυτό καθοδηγεί τις κινήσεις του.
Το worldbuilding σε αρκετά σημεία δεν ήταν συνδεδεμένο με την ιστορία. Δηλαδή ιστορίες βασιλιάδων από πολύ καιρό πριν ναι μεν εχουν φτιάξει τον κόσμο που βλέπουμε σήμερα, αλλά παραπάνω από τις μισές φορές δεν ένιωσα ότι είχαν κάποιον αντίκτυπο. Δηλαδή έμενε πιο πολύ σαν exposition πάρα σαν ζωτικό μέρος του κόσμου (έστω κ από απόσταση). Μου άρεσε να μαθαίνω την ιστορία αυτό του φανταστικού κόσμου οπότε συχνά καθόμουν και διάβαζα αυτές τις πληροφορίες. Αλλά σε αρκετα σημεία βρήκα τον εαυτό μο�� να παραλείπει τέτοιες παραγράφους γιατί ήξερα ότι δε θα επηρεάσουν σε κάτι την πλοκή. Και με την πλοκή να είναι ήδη αδύναμη, δεν είχα από κάπου να "πιαστώ" για να νοιαστώ και να συνεχίσω να διαβάζω.
Υπήρξε και μια ατυχής περιγραφή ενός παραλίγο βιασμού μιας κοπέλας στις πρώτες σελίδες που με ξένισε αρκετά. (Θα έγραφα το ίδιο κ για άντρα χαράκτηρα, παρεμπιπτόντως.) Το θεωρώ ένα πολύ ελαφρύ σπόιλερ, επομένως το γράφω εδώ. Είναι ξεκάθαρο πως ο συγγραφέας είναι κατά τις σεξουαλική βιας όπως φαίνεται και από όλο το βιβλίο, αλλά στο κείμενο οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον δράστη όπως "δεν μπορούσε να αντισταθεί", ενώ η συμπεριφορά του δράστη είναι επιλογή και όχι μια "κατά λάθος κατάσταση". Η νεαρή κοπέλα δεχόταν σεξουαλική κακοποίηση από τους θαμώνες για χρόνια, αλλά παρουσιάζεται σαν να νιώθει εντάξει που δουλεύει εκεί πέρα. Δεν μας δίνονται καθόλου οι σκέψεις της (ή το πώς θα ένιωθε, έστω μια πρόταση) που τόσοι άντρες ανά τα χρόνια την κακοποιούν σεξουαλικά. Ακόμα και ο πατέρας της πίνει μπύρες με αυτούς που της το κάνουν, και όλοι είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
(Δυστυχώς όλο αυτό πέρασε από ομάδα επιμέλειας......)
Επίσης γενικά το γεγονός αντιμετωπίζεται λίγο σαν μια μικρή αναταραχή στο χωριό, κάτι που επίσης με παραξένεψε γιατί με παρέπεμψε σε στυλ grimdark fantasy και δεν θεωρώ ότι το βιβλίο ήταν κάτι τέτοιο. Το περιστατικό αυτό χρησιμοποιήθηκε για να δείξει πόσο δίκαιος ήταν ένας άλλος χαρακτήρας. Αλλά η κοπέλα δε γίνεται prop μόνο εδώ. Ακόμα και όταν πεθαίνει πρέπει να σεξουαλικοποιειται:
Σελ 55. "Τέσσερις ματωμένες αιχμές βελών εξείχαν από το καλοσχηματισμένο στερνο της". Αν δεν καταλαβαίνετε τι πάει λάθος με αυτό την πρόταση, ίσως να το αντιληφθείτε αν το αλλάξετε σε
"Τέσσερις ματωμένες αιχμές βελών εξείχαν από τους γυμνούς σμιλευμένους κοιλιακούς του" όταν αντίστοιχα μια κοπέλα βλέπει το νεκρό σώμα ενός άντρα. Είναι ανοστο. Ειδικά επειδή η κοπέλα πέθανε στη θέση του ήρωα (σχεδόν. Δεν ξέρω αν τα βέλη θα τον είχαν σκοτωσει. Αλλά σίγουρα σκότωσαν εκείνη και καθώς τα έλαβε του γλίτωσε σοβαρή ζημιά).
Επίσης αναφέρθηκε ελάχιστες σελίδες πίσω το γεγονός ότι έχει ωραίες καμπύλες η χαρακτήρας, οπότε δεν είναι κάτι που χρειαζόταν να το μάθουμε τώρα. Επίσης είναι και κοινή λογική ότι η γυναίκα θα έχει στήθος. Πόσες φορές πρέπει να ειπωθεί ότι ένα ωραίο στήθος δεν είναι χρήσιμο χαρακτηριστικο στην πλοκή..... Είναι το λιγότερο περίεργο οταν μπαίνει η περιγραφή του σε άκυρες στιγμες.
Και μετά η χαρακτήρας έχει την "τιμή" να γίνει το "woman in the refrigerator" trope, δηλαδή το αρκετά συχνό στερεότυπο του γυναικείου χαρακτήρα (πάντα "όμορφου") με μηδενική προσωπικότητα που μετά το θάνατο της χρησιμοποιείται ως λογος για να ωθήσει ο άντρας χαρακτήρας προς την εκδίκηση. ("Και μόνο η θύμηση της τελευταίας του συνάντησης με την όμορφη Ολίβια γέμισε το κορμί του με θυμό και δίψα για εκδίκηση.")
Ήταν κωμικό όταν ο Όλαφ θρήνησε τον θάνατο της και επηρεάστηκε από αυτόν, ενώ δεν είχε δοθεί κανένα στοιχείο πως την ήξερε ή την καταλάβαινε σε επίπεδο πάνω από το "το όμορφο κορίτσι που μου σέρβιρε μπύρα". Μετα τον θάνατο της υπονοείται ότι είχαν μια συνεννόηση; Αλλά δε φάνηκε καθόλου ούτε στις σκέψεις του πρωταγωνιστή ούτε και στην αλληλεπίδραση των δύο χαρακτήρων.
"Θυμόταν όλες τις φορές που μιλήσανε" γράφει το κείμενο όταν ο ήρωας την "θρηνεί", αλλά δεν αναφέρεται τι είπαν. Θύμαται ο Όλαφ μόνο πόσο γλυκιά ήταν η φωνή της κοπέλας. Κατά τ' άλλα "έκλαιγε για ώρες" πάνω από τον τάφο της. Ίσως να μπορούσα να το καταλάβω από μέρους του ήρωα αν μου δινόταν οι σκέψεις του εκείνη τη στιγμή, αλλά το μόνο που υπήρχε στις στιγμές θρήνου του ήταν μέσα σ' άκρες "ήταν πολύ όμορφη και τώρα είναι νεκρή". Υποτίθεται ότι είχε αναμνήσεις με αυτή τη χαρακτήρα. Όπως χρησιμοποιούνται αποτελεσματικα οι αναμνήσεις με τον Σερ Άντορ και κάπως της Μάικα, έτσι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και αυτές. Και φυσικά μέχρι το τέλος ο Όλαφ έχει ξεχάσει την Ολίβια.
Στο υπόλοιπο κείμενο βέβαια οι γυναίκες είναι τρισδιάστατοι χαρακτήρες, επομένως μόνο εκείνο το σημείο με ξένισε. Αλλά με ενόχλησε αρκετά, εξ ου και η εκτεταμένη αναφορά. Πιστεύω οτι το περιστατικο δειχνει καποια πραγματα για την επιμελεια και την περιστασιακη επιφανειακοτητα του worldbuilding, ειδικά επειδή γίνεται στις πρώτες σελίδες (25-55 σελίδες θα το βρείτε).
Τέλος, μπορεί να είδατε κάποια γεγονότα που συνέβησαν και δεν τα μάρκαρα ως spoiler. Αυτό γιατί δε θεωρώ πως, με τον τρόπο που η ιστορία έχει αφηγηθεί, δεν αποτελούν twists/turns/αναπάντεχα γεγονότα που θα αλλάξουν κάτι στην εμπειρία σας αν τα μάθετε.
Αρχικά ένιωσα ότι η ιστορία στερούνταν δομής και ξεκάθαρης κατεύθυνσης. Έχουμε τη γενική κατεύθυνση του "ο Όλαφ πάει να βρει το πεπρωμένο του και να νικήσει το σκοτάδι" αλλά χρειαζόμουν κάτι πιο συγκεκριμένο για να νοιαστώ για τον χαρακτήρα και την πορεία του. Και ενώ το βιβλίο ήταν πλούσιο σε χαρακτήρες και γεγονότα, η έλλειψη κατεύθυνσης το έκανε μία μονότονη σειρά αλληλουχίας δεδομένων. Τα ίδια τα γεγονότα ήταν κάθε άλλο παρά μονότονα, αλλά χωρίς το γενικό πλαίσιο δεν μπορούσα να τα τοποθετήσω στη μεγαλύτερη εικόνα. Οπότε η κάθε σκηνή ήταν απλά "μια ακόμα σκηνή μετά από την προηγούμενη" και πήγαινα λίγο στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Στο να μην αφήσω το βιβλίο ευτυχώς βοηθούσε το worldbuilding και η εφευρετικότητα του συγγραφέα. Όπως ανέφερα και πριν, ο κόσμος ηταν εμφανώς πλούσιος και βαθύς. Επιπλέον, γνωρίζω το αρχέτυπο του "βάρβαρου" από παιχνίδια όπως το DnD και μου άρεσε η προσέγγιση ενός χαρακτήρα "βάρβαρου" που αναρωτιέται τη φύση της "βαρβαρότητας" του και προσπαθεί να την τιθασεύει - χωρίς παράλληλα να χάνει το πλεονέκτημα της.
Αλλά εδώ κολλάει και το δεύτερο αρνητικό της υπόθεσης. Δεν βρήκα λόγους να νοιάζομαι για τον χαρακτήρα διότι δεν τον γνώριζα. Ξέρω πως είναι εξωτερικά, ξέρω κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του και ναι μου φαίνεται κουλ. Αλλα δεν μου δόθηκε αν κάποιος λόγος να τον συμπαθήσω και να τον υποστηρίξω περισσότερο από άλλους χαρακτήρες. Είναι ο κεντρικός ήρωας και decent σαν χαρακτήρας και κάλος πολεμιστής. Ε και; Κάνουν αυτά τα χαρακτηριστικά αυτόματα τον αναγνώστη να ταυτίζεται μαζί του;
Δεν νοιάζομαι πολύ για το χαρακτήρα στην αρχή και στο τέλος είχε βελτιωθεί κάπως η κατάσταση αλλά είχαμε περάσει εκατοντάδες σελίδες μαζί. Πιστεύω ότι έπρεπε να γίνει πολύ πιο πριν αυτό το δέσιμο.
Όταν στη σελίδα 70 ο ήρωας κινδύνεψε σοβαρα για 3η φορά (κατά το μέτρημα μου) ανακάλυψα ότι ολοκληρωτικά ακόμα δεν με ένοιαζε το τι θα πάθει.
Μετά την 130 σελ. Ένιωσα ότι βλέπω ψυγματα χαρακτήρα. Αυτό είναι αργά σε βιβλίο 300+ σελίδων. Και πάλι υπήρχαν στιγμές που οι σκέψεις του πρωταγωνιστή έλειπαν ενώ θα ήταν καλό να υπάρχουν, για να μας δείξουν λογική του. Μια χειρονομία μπορεί να είναι κοινή ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες, αλλά να γίνεται για διαφορετικούς σκοπούς (σεβασμό στους γηραιους, γενικό άγχος, ενοχές, κτλ)
Ποια είναι η γνώμη του για την εξορία του; (Χάρηκε που επιτέλους έφυγε ή τον πίκρανε αυτό;) Αντίστοιχα, ποιες ήταν οι σκέψεις του όταν έμαθε την αλήθεια για τον πατέρα του; Ενδείξεις σκέψεων η ένας ειρμος δεν κάνει τον "βάρβαρο" τύπο χαρακτήρα λιγότερο "βάρβαρο". Κανένας δεν προχωράει σε μια πράξη χωρίς να υπάρχει λόγος, ακόμα και οι λιγομίλητοι χαρακτήρες. Αυτό έλειπε από το κείμενο. Δεν χρειαζόταν πολλή ανάπτυξη. Ένα σχόλιο, μια πρόταση.
Φυσικά δεν χρειάζεται να συμφωνείς σε όλα έναν χαρακτήρα για να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Έχω κάθε άλλο παρά κοκκινοτρίχης νεαρός βάρβαρος με σφυρί είμαι αλλά διάλεξα αυτό το βιβλίο γιατί ήθελα πολύ να μπω στο σκεπτικό του και να δω πως αυτό καθοδηγεί τις κινήσεις του.
Το worldbuilding σε αρκετά σημεία δεν ήταν συνδεδεμένο με την ιστορία. Δηλαδή ιστορίες βασιλιάδων από πολύ καιρό πριν ναι μεν εχουν φτιάξει τον κόσμο που βλέπουμε σήμερα, αλλά παραπάνω από τις μισές φορές δεν ένιωσα ότι είχαν κάποιον αντίκτυπο. Δηλαδή έμενε πιο πολύ σαν exposition πάρα σαν ζωτικό μέρος του κόσμου (έστω κ από απόσταση). Μου άρεσε να μαθαίνω την ιστορία αυτό του φανταστικού κόσμου οπότε συχνά καθόμουν και διάβαζα αυτές τις πληροφορίες. Αλλά σε αρκετα σημεία βρήκα τον εαυτό μο�� να παραλείπει τέτοιες παραγράφους γιατί ήξερα ότι δε θα επηρεάσουν σε κάτι την πλοκή. Και με την πλοκή να είναι ήδη αδύναμη, δεν είχα από κάπου να "πιαστώ" για να νοιαστώ και να συνεχίσω να διαβάζω.
Υπήρξε και μια ατυχής περιγραφή ενός παραλίγο βιασμού μιας κοπέλας στις πρώτες σελίδες που με ξένισε αρκετά. (Θα έγραφα το ίδιο κ για άντρα χαράκτηρα, παρεμπιπτόντως.) Το θεωρώ ένα πολύ ελαφρύ σπόιλερ, επομένως το γράφω εδώ. Είναι ξεκάθαρο πως ο συγγραφέας είναι κατά τις σεξουαλική βιας όπως φαίνεται και από όλο το βιβλίο, αλλά στο κείμενο οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον δράστη όπως "δεν μπορούσε να αντισταθεί", ενώ η συμπεριφορά του δράστη είναι επιλογή και όχι μια "κατά λάθος κατάσταση". Η νεαρή κοπέλα δεχόταν σεξουαλική κακοποίηση από τους θαμώνες για χρόνια, αλλά παρουσιάζεται σαν να νιώθει εντάξει που δουλεύει εκεί πέρα. Δεν μας δίνονται καθόλου οι σκέψεις της (ή το πώς θα ένιωθε, έστω μια πρόταση) που τόσοι άντρες ανά τα χρόνια την κακοποιούν σεξουαλικά. Ακόμα και ο πατέρας της πίνει μπύρες με αυτούς που της το κάνουν, και όλοι είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
(Δυστυχώς όλο αυτό πέρασε από ομάδα επιμέλειας......)
Επίσης γενικά το γεγονός αντιμετωπίζεται λίγο σαν μια μικρή αναταραχή στο χωριό, κάτι που επίσης με παραξένεψε γιατί με παρέπεμψε σε στυλ grimdark fantasy και δεν θεωρώ ότι το βιβλίο ήταν κάτι τέτοιο. Το περιστατικό αυτό χρησιμοποιήθηκε για να δείξει πόσο δίκαιος ήταν ένας άλλος χαρακτήρας. Αλλά η κοπέλα δε γίνεται prop μόνο εδώ. Ακόμα και όταν πεθαίνει πρέπει να σεξουαλικοποιειται:
Σελ 55. "Τέσσερις ματωμένες αιχμές βελών εξείχαν από το καλοσχηματισμένο στερνο της". Αν δεν καταλαβαίνετε τι πάει λάθος με αυτό την πρόταση, ίσως να το αντιληφθείτε αν το αλλάξετε σε
"Τέσσερις ματωμένες αιχμές βελών εξείχαν από τους γυμνούς σμιλευμένους κοιλιακούς του" όταν αντίστοιχα μια κοπέλα βλέπει το νεκρό σώμα ενός άντρα. Είναι ανοστο. Ειδικά επειδή η κοπέλα πέθανε στη θέση του ήρωα (σχεδόν. Δεν ξέρω αν τα βέλη θα τον είχαν σκοτωσει. Αλλά σίγουρα σκότωσαν εκείνη και καθώς τα έλαβε του γλίτωσε σοβαρή ζημιά).
Επίσης αναφέρθηκε ελάχιστες σελίδες πίσω το γεγονός ότι έχει ωραίες καμπύλες η χαρακτήρας, οπότε δεν είναι κάτι που χρειαζόταν να το μάθουμε τώρα. Επίσης είναι και κοινή λογική ότι η γυναίκα θα έχει στήθος. Πόσες φορές πρέπει να ειπωθεί ότι ένα ωραίο στήθος δεν είναι χρήσιμο χαρακτηριστικο στην πλοκή..... Είναι το λιγότερο περίεργο οταν μπαίνει η περιγραφή του σε άκυρες στιγμες.
Και μετά η χαρακτήρας έχει την "τιμή" να γίνει το "woman in the refrigerator" trope, δηλαδή το αρκετά συχνό στερεότυπο του γυναικείου χαρακτήρα (πάντα "όμορφου") με μηδενική προσωπικότητα που μετά το θάνατο της χρησιμοποιείται ως λογος για να ωθήσει ο άντρας χαρακτήρας προς την εκδίκηση. ("Και μόνο η θύμηση της τελευταίας του συνάντησης με την όμορφη Ολίβια γέμισε το κορμί του με θυμό και δίψα για εκδίκηση.")
Ήταν κωμικό όταν ο Όλαφ θρήνησε τον θάνατο της και επηρεάστηκε από αυτόν, ενώ δεν είχε δοθεί κανένα στοιχείο πως την ήξερε ή την καταλάβαινε σε επίπεδο πάνω από το "το όμορφο κορίτσι που μου σέρβιρε μπύρα". Μετα τον θάνατο της υπονοείται ότι είχαν μια συνεννόηση; Αλλά δε φάνηκε καθόλου ούτε στις σκέψεις του πρωταγωνιστή ούτε και στην αλληλεπίδραση των δύο χαρακτήρων.
"Θυμόταν όλες τις φορές που μιλήσανε" γράφει το κείμενο όταν ο ήρωας την "θρηνεί", αλλά δεν αναφέρεται τι είπαν. Θύμαται ο Όλαφ μόνο πόσο γλυκιά ήταν η φωνή της κοπέλας. Κατά τ' άλλα "έκλαιγε για ώρες" πάνω από τον τάφο της. Ίσως να μπορούσα να το καταλάβω από μέρους του ήρωα αν μου δινόταν οι σκέψεις του εκείνη τη στιγμή, αλλά το μόνο που υπήρχε στις στιγμές θρήνου του ήταν μέσα σ' άκρες "ήταν πολύ όμορφη και τώρα είναι νεκρή". Υποτίθεται ότι είχε αναμνήσεις με αυτή τη χαρακτήρα. Όπως χρησιμοποιούνται αποτελεσματικα οι αναμνήσεις με τον Σερ Άντορ και κάπως της Μάικα, έτσι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και αυτές. Και φυσικά μέχρι το τέλος ο Όλαφ έχει ξεχάσει την Ολίβια.
Στο υπόλοιπο κείμενο βέβαια οι γυναίκες είναι τρισδιάστατοι χαρακτήρες, επομένως μόνο εκείνο το σημείο με ξένισε. Αλλά με ενόχλησε αρκετά, εξ ου και η εκτεταμένη αναφορά. Πιστεύω οτι το περιστατικο δειχνει καποια πραγματα για την επιμελεια και την περιστασιακη επιφανειακοτητα του worldbuilding, ειδικά επειδή γίνεται στις πρώτες σελίδες (25-55 σελίδες θα το βρείτε).
Τέλος, μπορεί να είδατε κάποια γεγονότα που συνέβησαν και δεν τα μάρκαρα ως spoiler. Αυτό γιατί δε θεωρώ πως, με τον τρόπο που η ιστορία έχει αφηγηθεί, δεν αποτελούν twists/turns/αναπάντεχα γεγονότα που θα αλλάξουν κάτι στην εμπειρία σας αν τα μάθετε.
June 13, 2025
Πολύ όμορφη ιστορία με πολλά sword and sorcery στοιχεία και έναν συμπαθέστατο κεντρικό χαρακτήρα. Στα θετικά του βιβλίου είναι ο λεπτομερέστατος και πλούσιος κόσμος, τον οποίο ανακαλύπτουμε μέσα από το ταξίδι ενηλικίωσης του Όλαφ. Ένα ακόμη θετικό αποτελεί το γεγονός πως ο συγγραφέας έχει να πει πολλά, πέρα από μια απλή ιστορία φαντασίας, κι αυτά τα πολλά τα μπολιάζει με όμορφο τρόπο μέσα στις σελίδες του βιβλίου.
Μου άρεσαν ιδιαιτέρως τα στοιχεία από παιχνίδια ρόλων, που κλείνουν το μάτι στον αναγνώστη και δεν θα μπορούσα να μην το αναφέρω. Επίσης, η ανάγνωση κυλάει αβίαστα και οι σελίδες γυρνούν πολύ εύκολα.
Ως αρνητικό θα βάλω την υπερβολική αγάπη του συγγραφέα για τον κόσμο του. Αγάπη που ξεχειλίζει από τις σελίδες και κάποιες (λίγες) φορές υπερσκιάζει την εξέλιξη της πλοκής.
Μου άρεσαν ιδιαιτέρως τα στοιχεία από παιχνίδια ρόλων, που κλείνουν το μάτι στον αναγνώστη και δεν θα μπορούσα να μην το αναφέρω. Επίσης, η ανάγνωση κυλάει αβίαστα και οι σελίδες γυρνούν πολύ εύκολα.
Ως αρνητικό θα βάλω την υπερβολική αγάπη του συγγραφέα για τον κόσμο του. Αγάπη που ξεχειλίζει από τις σελίδες και κάποιες (λίγες) φορές υπερσκιάζει την εξέλιξη της πλοκής.
June 1, 2025
4,5 αστεράκια για την ακρίβεια.
Μου άρεσε πολύ, η γραφή του Αλέξανδρου είναι εκπληκτική, αισθάνθηκα πως ζούσα μέσα στο βιβλίο. Βασικά ένιωσα σαν να διαβάζω ένα μείγμα από 'Άρχοντα των δαχτυλιδιών' και από Abercrombie, μαζί με λίγο 'Έλρικ του Μελνιμπονέ'. Για αυτό και μου άρεσε τόσο.
Γιατί έκοψα μισό αστεράκι; Γιατί μπορούσε να έχει λιγότερες σελίδες και όχι τόσες πολλές λεπτομέρειες.
Μου άρεσε πολύ, η γραφή του Αλέξανδρου είναι εκπληκτική, αισθάνθηκα πως ζούσα μέσα στο βιβλίο. Βασικά ένιωσα σαν να διαβάζω ένα μείγμα από 'Άρχοντα των δαχτυλιδιών' και από Abercrombie, μαζί με λίγο 'Έλρικ του Μελνιμπονέ'. Για αυτό και μου άρεσε τόσο.
Γιατί έκοψα μισό αστεράκι; Γιατί μπορούσε να έχει λιγότερες σελίδες και όχι τόσες πολλές λεπτομέρειες.
July 28, 2025
Κάτι όμορφο… κάτι περίπλοκο και συνάμα λιτό και μαγικό ξεκινά.
Μια ιστορία που δεν αφηγείται απλώς· σε σέρνει πίσω της, σαν αρχαίος άνεμος που γνωρίζει καλά τον δρόμο. Οι περιγραφές, ποιητικές και "χειρουργικές" μαζί, μέχρι και ωμές. Το βιβλίο δεν διαβάστηκε — εξατμίστηκε μέσα μου μέσα σε μια μονάχα μέρα, όπως σβήνουν τα ίχνη πάνω στην άμμο όταν σηκωθεί καταιγίδα.
Αν ήταν ξόρκι το πρώτο μέρος... με "έπιασε". Ανυπομονώ για τα επόμενα.
Μια ιστορία που δεν αφηγείται απλώς· σε σέρνει πίσω της, σαν αρχαίος άνεμος που γνωρίζει καλά τον δρόμο. Οι περιγραφές, ποιητικές και "χειρουργικές" μαζί, μέχρι και ωμές. Το βιβλίο δεν διαβάστηκε — εξατμίστηκε μέσα μου μέσα σε μια μονάχα μέρα, όπως σβήνουν τα ίχνη πάνω στην άμμο όταν σηκωθεί καταιγίδα.
Αν ήταν ξόρκι το πρώτο μέρος... με "έπιασε". Ανυπομονώ για τα επόμενα.
January 7, 2026
Σκοτεινοί θεοί, δράκοι, ξωτικά και heroic battles, all wrapped in one. Υψηλές οι προσδοκίες για την συνέχεια και τον 2ο τόμο. Έφυγε σε μία ημέρα!
Displaying 1 - 29 of 29 reviews