What do you think?
Rate this book
Bult
Een kleine heuvel.
Aan zijn voet stond een bordje: BULT.
BULT was graag een symmetrische, koepelvormige verheffing in het landschap geweest.
Maar dat was hij niet.
Bult was een grillige bult.
Met één zachte helling.
Een jonge vrouw, een oude vrouw en een lange, slanke man wonen op Bult. Tijd gaat voorbij terwijl ze taart eten, soep koken, met de hond wandelen, knikkeren of hun haag knippen. In alles wat ze (niet) doen, gaat het heel vaak over de dood. Meer bepaald over het doodgaan van moeders, die wonderlijke wezens waaruit we voortkomen en waarmee we tegen wil en dank zijn verbonden.
Een weemoedig, melancholisch, soms grappig en onthecht verhaal waaruit een groot verlangen spreekt om ergens mee in het reine te komen, en dat je dat alleen moet doen.
Bult gaat over een verlangen naar (on)troostbaarheid.
Aan zijn voet stond een bordje: BULT.
BULT was graag een symmetrische, koepelvormige verheffing in het landschap geweest.
Maar dat was hij niet.
Bult was een grillige bult.
Met één zachte helling.
Een jonge vrouw, een oude vrouw en een lange, slanke man wonen op Bult. Tijd gaat voorbij terwijl ze taart eten, soep koken, met de hond wandelen, knikkeren of hun haag knippen. In alles wat ze (niet) doen, gaat het heel vaak over de dood. Meer bepaald over het doodgaan van moeders, die wonderlijke wezens waaruit we voortkomen en waarmee we tegen wil en dank zijn verbonden.
Een weemoedig, melancholisch, soms grappig en onthecht verhaal waaruit een groot verlangen spreekt om ergens mee in het reine te komen, en dat je dat alleen moet doen.
Bult gaat over een verlangen naar (on)troostbaarheid.
133 pages, Paperback
First published March 3, 2020
19 people are currently reading
1064 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 181 reviews
September 20, 2020
Prachtdebuut. Dit weemoedige verhaal wordt verteld in een eenvoudige en poëtische taal, vol korte zinnen en weinig, maar o zo mooie woorden. Het verhaal staat bol van de vondsten die spelen met de letterlijke en figuurlijke betekenis van woorden. Dat spelen met taal en tegelijk zo eenvoudig schrijven vind ik in één woord grandioos. Een paar voorbeelden?
• Een gemene haag (in plaats van gemeenschappelijke).
• Zij viel bezield.
• Elke dag zag ze hoe de avond struikelde over Bult.
• Onhebbelijke zus met drie lichtgevende kinderen.
• Dierwaardig afscheid.
• Ik ben nog nooit een getekende vrouw geweest (hier in de letterlijke betekenis).
• Op gebukte dagen komt de haag tot aan de schouders van de oude vrouw.
• De hond sterft na een adembenemende zucht.
Stuk voor stuk originele en soms humoristische vondsten die me jaloers achterlaten. Rustgevend juweeltje in een uiterst mooie vormgeving.
• Een gemene haag (in plaats van gemeenschappelijke).
• Zij viel bezield.
• Elke dag zag ze hoe de avond struikelde over Bult.
• Onhebbelijke zus met drie lichtgevende kinderen.
• Dierwaardig afscheid.
• Ik ben nog nooit een getekende vrouw geweest (hier in de letterlijke betekenis).
• Op gebukte dagen komt de haag tot aan de schouders van de oude vrouw.
• De hond sterft na een adembenemende zucht.
Stuk voor stuk originele en soms humoristische vondsten die me jaloers achterlaten. Rustgevend juweeltje in een uiterst mooie vormgeving.
May 22, 2020
Daar; waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterden het mysterie en de schoonheid van het heelal.
Een bijzonder verhaal over liefde, verlangen, afscheid en vriendschap.
Iedereen zou een plaats als ‘Bult’ moeten hebben!!
Poëtisch mooi! Een klein pareltje!!!
Een bijzonder verhaal over liefde, verlangen, afscheid en vriendschap.
Iedereen zou een plaats als ‘Bult’ moeten hebben!!
Poëtisch mooi! Een klein pareltje!!!
December 28, 2020
Het gaat over alles. Het gaat over niets. Maar is heel mooi, in één ruk uitgelezen want zo mooi
April 8, 2025
Charmant, kort verhaal over twee vrouwen en een man die vlakbij elkaar wonen, bovenop een heuvel, een bult dus, zo goed als afgesloten van de buitenwereld. Ze hebben elk hun eigen nogal bezwaarde levensgeschiedenis, worstelen met eenzaamheid en met dingen uit het verleden, en houden eerst afstand van elkaar. Maar geleidelijk groeit het contact, dat steeds inniger wordt, al blijft een zekere afstand behouden.
Marieke de Maré (° 1985) benut de conventies van het licht-absurdistische kinderboek: korte, ogenschijnlijk zakelijke zinnetjes waarachter veel meer schuilgaat, korte dialogen met een dikwijls absurde ondertoon, kleine voorvallen die uitgroeien tot meer. Erg ‘De Kleine Prins’-achtig, en even ontwapenend. Althans in het begin. Naar het einde toe verwatert haar systeem een beetje omdat ze er het grotere thema van de dood bij betrekt. Maar zeker niet onaardig dus.
Marieke de Maré (° 1985) benut de conventies van het licht-absurdistische kinderboek: korte, ogenschijnlijk zakelijke zinnetjes waarachter veel meer schuilgaat, korte dialogen met een dikwijls absurde ondertoon, kleine voorvallen die uitgroeien tot meer. Erg ‘De Kleine Prins’-achtig, en even ontwapenend. Althans in het begin. Naar het einde toe verwatert haar systeem een beetje omdat ze er het grotere thema van de dood bij betrekt. Maar zeker niet onaardig dus.
Read
May 22, 2020Prachtig boekje gelezen: Bult, de debuutroman van de Vlaamse theatermaker en schrijver Marieke De Maré. Een gevoelig verhaal over drie eenzame mensen die op een heuvel wonen: een jonge vrouw, een oude vrouw en een lange slanke man. De jonge vrouw is sterrenkundige, de oude vrouw verzamelt knikkers.
De vrouwen plaatsen een haag tussen hun tuinen, een "gemene haag" die het ritme van hun leven zal bepalen. Bult gaat over het vergaan van de tijd, over afscheid nemen, over leven en dood.
"'Neen', zei de oude vrouw, 'ik ben niet bang.
Slechts een beetje voor wie mij moet verliezen, omdat ze soms eens naast een boom zullen staan.
Treuren. Om de vlek in hun boek die doorsijpelt naar de volgende pagina's. Terwijl de meeste bladzijden toch mooi en onbevlekt zijn?
Ik ben niet bang', zei ze nog een keer, 'iedereen kan het.' (p. 47)
Een verhaal vol verstilling, een klein fijn schilderwerkje, zonder enig bombast. Een verademing van een boekje. Ik heb Bult gekregen van Uitgeverij Vrijdag en op één voormiddag gelezen.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wordpress.com/...
De vrouwen plaatsen een haag tussen hun tuinen, een "gemene haag" die het ritme van hun leven zal bepalen. Bult gaat over het vergaan van de tijd, over afscheid nemen, over leven en dood.
"'Neen', zei de oude vrouw, 'ik ben niet bang.
Slechts een beetje voor wie mij moet verliezen, omdat ze soms eens naast een boom zullen staan.
Treuren. Om de vlek in hun boek die doorsijpelt naar de volgende pagina's. Terwijl de meeste bladzijden toch mooi en onbevlekt zijn?
Ik ben niet bang', zei ze nog een keer, 'iedereen kan het.' (p. 47)
Een verhaal vol verstilling, een klein fijn schilderwerkje, zonder enig bombast. Een verademing van een boekje. Ik heb Bult gekregen van Uitgeverij Vrijdag en op één voormiddag gelezen.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wordpress.com/...
March 25, 2024
Ik doe het zelden, zo kort na elkaar twee boeken van dezelfde auteur lezen. Als ik het doe, wil dat maar één ding zeggen: de auteur mag op de favorietenlijst!
Bult is broos en puur.
En schoon, wreed schoon.
Lees het traag en verstil.
Bult is broos en puur.
En schoon, wreed schoon.
Lees het traag en verstil.
July 6, 2020
Prachtig, melancholisch, poëtisch boekje. Echt zo'n verhaal om je heel even in onder te dompelen en de wereld buiten te sluiten. Het deed me wat denken aan 'mevrouw Verona daalt de heuvel af', al is het jaaaaaaaren geleden dat ik dat las en is het nog slechts een vage herinnering.
Zoveel liefde voor Bult, de jonge en de oude vrouw, de lange slanke man en hun planten en dieren. Ze gingen recht naar mijn hart.
Zoveel liefde voor Bult, de jonge en de oude vrouw, de lange slanke man en hun planten en dieren. Ze gingen recht naar mijn hart.
February 2, 2025
1. Het boek is op een kinderlijke manier helder geschreven. Of moet ik zeggen: zo helder als een kinderboek. Of moet ik zeggen: het boek is ook leesbaar voor kinderen.
2. Het boek is zo breekbaar dat het gemakkelijk te doorprikken is. Maar daar heb ik geen zin in.
3. Het boek is in die mate politiek dat de mensen deugen. Aan het begin komt een jonge vrouw op BULT wonen, een kleine heuvel. Naast haar woont een oude vrouw, aan de overkant van de straat een lange slanke man. Op een organische manier leren ze elkaar kennen en hechten ze zich aan elkaar. Of anders gezegd: op een vloeiende manier leren ze elkaars wonden kennen en hechten ze elkaars wonden.
4. Het boek is in die mate politiek dat de personages tegemoetkomend en verstillend zijn. Het boek is eerder iets voor kinderen, voor lichtgevende kinderen, of mensen die nog enige lichtheid en kinderlijkheid in zich hebben, want volwassenen zouden dit al te gemakkelijk kunnen willen doorprikken.
5. Het boek is politiek door niet dreigend of aanvallend te zijn, door in de kleinste samenleving het gemeen te tonen. Buurschap in het licht van de mensensoort die wellicht niet zo lang zal voortbestaan als de schildpad, of de kakkerlak.
2. Het boek is zo breekbaar dat het gemakkelijk te doorprikken is. Maar daar heb ik geen zin in.
3. Het boek is in die mate politiek dat de mensen deugen. Aan het begin komt een jonge vrouw op BULT wonen, een kleine heuvel. Naast haar woont een oude vrouw, aan de overkant van de straat een lange slanke man. Op een organische manier leren ze elkaar kennen en hechten ze zich aan elkaar. Of anders gezegd: op een vloeiende manier leren ze elkaars wonden kennen en hechten ze elkaars wonden.
4. Het boek is in die mate politiek dat de personages tegemoetkomend en verstillend zijn. Het boek is eerder iets voor kinderen, voor lichtgevende kinderen, of mensen die nog enige lichtheid en kinderlijkheid in zich hebben, want volwassenen zouden dit al te gemakkelijk kunnen willen doorprikken.
5. Het boek is politiek door niet dreigend of aanvallend te zijn, door in de kleinste samenleving het gemeen te tonen. Buurschap in het licht van de mensensoort die wellicht niet zo lang zal voortbestaan als de schildpad, of de kakkerlak.
May 26, 2020
Geweldig mooi in al z'n eenvoud en kleinheid, poëtisch en gracieus. Perfect voor een warme lenteavond op het terras - want je hebt het zo uit. Veel kans dat dit eind dit jaar bovenaan zal staan op m'n toptienlijstje van 2020.
April 12, 2021
Schoon
raak
visueel
symbolisch
zacht
beeldend
teder
diepgaand
must read
https://www.langzullenwelezen.be/nieu...
raak
visueel
symbolisch
zacht
beeldend
teder
diepgaand
must read
https://www.langzullenwelezen.be/nieu...
June 6, 2024
Ik kan hier exact dezelfde commentaar zetten als bij ‘Ik ga naar de schapen’: bijzonder schoon.
February 26, 2021
‘Bult’ is een vrij korte roman, maar ik heb er redelijk lang over gedaan. Na een paar bladzijdes lezen legde ik steeds mijn e-reader opzij om de tekst te laten bezinken. Marieke De Maré schrijft poëtisch en melancholisch. Maar zeker ook humoristisch en dat allemaal perfect gedoseerd. Dan glimlach je en even later slik je weer een brok weg.
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
September 8, 2021
Alweer een prachtig geschreven klein boekje. Soms zijn kleine boekjes groots en toveren een adembenemend universum waarin je kan blijven dwalen.
Over verwerking, verdriet en troost, een omgaan met.
Om te herlezen en nog wat verder rond te dwalen, om even terug op Bult te zijn.
“Daar, waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterenden het mysterie en de schoonheid van het heelal. Het benam hun de adem.”
Over verwerking, verdriet en troost, een omgaan met.
Om te herlezen en nog wat verder rond te dwalen, om even terug op Bult te zijn.
“Daar, waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterenden het mysterie en de schoonheid van het heelal. Het benam hun de adem.”
Read
December 21, 2023Bijzonder, poëtisch en ontroerend.
January 24, 2021
'Daar,
waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterden het mysterie en de schoonheid van het heelal.
Het benam hun de adem.'
waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterden het mysterie en de schoonheid van het heelal.
Het benam hun de adem.'
April 8, 2020
Op Bult, een grillige bult, met één zachte helling, wonen 3 personen naast en over elkaar: een jonge vrouw, een oude vrouw en een lange slanke man. Deze buren beginnen elkaar beter te leren kennen naarmate de tijd verstrijkt en ze samen hagen knippen, soep koken voor elkaar, taart eten, en zelfs knikkeren.
Bij ieder van hen is er een leegte ontstaan door het verlies van hun moeder, onder verschillende omstandigheden op verschillende tijdstippen in hun leven, maar die leegte hebben ze dan wel gemeenschappelijk. Alle drie hebben ze het in zich om alleen te blijven en zo de ruimte te zoeken die ze nodig hebben voor hun verwerkingsproces. Toch groeien ze naar elkaar toe, en zullen ze elkaar gaan helpen, groeit er een soort solidariteit. Wat een mooi iets is om in deze tijden van ziekte maar ook groeiende solidariteit over grenzen heen te lezen. De gemeenschappelijke haag die de jonge vrouw wil aanleggen tussen haar perceel en dat van de oude vrouw, zullen deze twee uiteindelijk samen knippen en zo komen ze toch nader tot elkaar. Ze gaan hobby’s delen, elkaar geheimen vertellen, elkaar verkiezen i.p.v. een onhebbelijke zus, …
Bult is een erg suggestief verhaal en voelt erg symbolisch aan voor mij. Er spreekt veel verlangen uit en heeft een melancholische ondertoon naar vroeger toen het noodlot nog niet had toegeslagen. De jonge vrouw is een sterrenkijkster – een astronome? – in de grote sterrenwacht ‘enkele heuvels verder’ en een muurklimster. De oude vrouw noemt dit een geluk: “‘naar sterren kijken en op muren klimmen, recht de hemel in.’ Ze giechelde.”
De lange slanke man is een kunstenaar die de jonge vrouw wil tekenen, maar wat hem keer op keer niet lukt. Hij heeft nog steeds de oude hond van zijn gestorven moeder onder zijn hoede, zijn nachtvlinderhond. De oude vrouw is waarschijnlijk de vreemdste van de drie: ze verzamelt knikkers met allerlei namen en eigenschappen die je doen duizelen voor een verrassend doel dat je op het einde pas te weten komt.
Door de aangenaam aanwezige witruimte die De Maré openlaat in haar boek creëert ze een aanschouwelijke afstand waardoor je als lezer sommige details beter in je kan opnemen. Achter elk beeld dat ze schetst kan je wel een betekenis vinden. Het afscheid en de troost komen als thema volgens mij wel het sterkst naar voren. Kunnen mensen wel getroost worden, heeft niet ieder zijn eigen verlies dat onbegrijpelijk is, niet te vatten? Hoe kun je dat het best doen, door ieder in zijn/haar waarde te laten?
De bewoners van Bult bezoeken samen een andere heuvel die je vanuit Bult kan zien, en waar de oude vrouw telkens van denkt dat ze er vanuit haar huis een gedaante ontwaart op een bankje. Op een dag neemt de lange slanke man hen mee in zijn auto om dit samen te gaan uitzoeken. Het standpunt op hun thuisplek Bult verandert dan als ze daar zijn toegekomen:
“Soms zei iemand iets.
Over Bult die zo anders was nu ze hem vanuit een ander oogpunt zagen.
Over zijn grillige vormen en zijn zachte helling.
Over de haag die van ver nog maar een streepje was.
Als ze niets zeiden was het erg stil.
Op het waaien van de wind en een paar hoestbuien van de nachtvlinderhond na.“
De verteller vertelt nog het meeste over de nieuw aangekomen jonge vrouw, haar leven en haar onhebbelijke zus. Toch blijft het standpunt niet bij haar hangen, als een van haar buren in het verhaal komt, worden deze ook gevolgd in hun doen en laten, en wordt er ook een puntje van de sluier over hun leven opgelicht.
Deze korte roman is heel goed gebalanceerd en laat je zachtjes mee glijden in de levens van de personages waar je wel niet heel dichtbij komt. Afstand en een zekere kilte blijven wel altijd hangen, omdat ze alle drie niemand dicht bij hen làten komen. En net daaruit spreekt hun verdriet, hun eenzaamheid, hun bestaan. Daardoor kan dit boek je net ook ontroeren als je hier gevoelig aan bent en deze emotie zelf ook wat herkent. Bult doet iets met je als lezer maar of de personages echt lang zullen blijven hangen, is nog een andere vraag. Op de een of andere manier lijkt de tekst namelijk ook erg vluchtig te zijn, amper vast te houden, die bijna als los zand door je vingers heen glipt. Net als ik die liever wat dichter bij me had gehad.
Bij ieder van hen is er een leegte ontstaan door het verlies van hun moeder, onder verschillende omstandigheden op verschillende tijdstippen in hun leven, maar die leegte hebben ze dan wel gemeenschappelijk. Alle drie hebben ze het in zich om alleen te blijven en zo de ruimte te zoeken die ze nodig hebben voor hun verwerkingsproces. Toch groeien ze naar elkaar toe, en zullen ze elkaar gaan helpen, groeit er een soort solidariteit. Wat een mooi iets is om in deze tijden van ziekte maar ook groeiende solidariteit over grenzen heen te lezen. De gemeenschappelijke haag die de jonge vrouw wil aanleggen tussen haar perceel en dat van de oude vrouw, zullen deze twee uiteindelijk samen knippen en zo komen ze toch nader tot elkaar. Ze gaan hobby’s delen, elkaar geheimen vertellen, elkaar verkiezen i.p.v. een onhebbelijke zus, …
Bult is een erg suggestief verhaal en voelt erg symbolisch aan voor mij. Er spreekt veel verlangen uit en heeft een melancholische ondertoon naar vroeger toen het noodlot nog niet had toegeslagen. De jonge vrouw is een sterrenkijkster – een astronome? – in de grote sterrenwacht ‘enkele heuvels verder’ en een muurklimster. De oude vrouw noemt dit een geluk: “‘naar sterren kijken en op muren klimmen, recht de hemel in.’ Ze giechelde.”
De lange slanke man is een kunstenaar die de jonge vrouw wil tekenen, maar wat hem keer op keer niet lukt. Hij heeft nog steeds de oude hond van zijn gestorven moeder onder zijn hoede, zijn nachtvlinderhond. De oude vrouw is waarschijnlijk de vreemdste van de drie: ze verzamelt knikkers met allerlei namen en eigenschappen die je doen duizelen voor een verrassend doel dat je op het einde pas te weten komt.
Door de aangenaam aanwezige witruimte die De Maré openlaat in haar boek creëert ze een aanschouwelijke afstand waardoor je als lezer sommige details beter in je kan opnemen. Achter elk beeld dat ze schetst kan je wel een betekenis vinden. Het afscheid en de troost komen als thema volgens mij wel het sterkst naar voren. Kunnen mensen wel getroost worden, heeft niet ieder zijn eigen verlies dat onbegrijpelijk is, niet te vatten? Hoe kun je dat het best doen, door ieder in zijn/haar waarde te laten?
De bewoners van Bult bezoeken samen een andere heuvel die je vanuit Bult kan zien, en waar de oude vrouw telkens van denkt dat ze er vanuit haar huis een gedaante ontwaart op een bankje. Op een dag neemt de lange slanke man hen mee in zijn auto om dit samen te gaan uitzoeken. Het standpunt op hun thuisplek Bult verandert dan als ze daar zijn toegekomen:
“Soms zei iemand iets.
Over Bult die zo anders was nu ze hem vanuit een ander oogpunt zagen.
Over zijn grillige vormen en zijn zachte helling.
Over de haag die van ver nog maar een streepje was.
Als ze niets zeiden was het erg stil.
Op het waaien van de wind en een paar hoestbuien van de nachtvlinderhond na.“
De verteller vertelt nog het meeste over de nieuw aangekomen jonge vrouw, haar leven en haar onhebbelijke zus. Toch blijft het standpunt niet bij haar hangen, als een van haar buren in het verhaal komt, worden deze ook gevolgd in hun doen en laten, en wordt er ook een puntje van de sluier over hun leven opgelicht.
Deze korte roman is heel goed gebalanceerd en laat je zachtjes mee glijden in de levens van de personages waar je wel niet heel dichtbij komt. Afstand en een zekere kilte blijven wel altijd hangen, omdat ze alle drie niemand dicht bij hen làten komen. En net daaruit spreekt hun verdriet, hun eenzaamheid, hun bestaan. Daardoor kan dit boek je net ook ontroeren als je hier gevoelig aan bent en deze emotie zelf ook wat herkent. Bult doet iets met je als lezer maar of de personages echt lang zullen blijven hangen, is nog een andere vraag. Op de een of andere manier lijkt de tekst namelijk ook erg vluchtig te zijn, amper vast te houden, die bijna als los zand door je vingers heen glipt. Net als ik die liever wat dichter bij me had gehad.
August 4, 2024
Ik was al grote fan van “Ik ga naar de schapen” maar niet vaak lees ik 2 boeken van dezelfde auteur na elkaar. Het duurde dus even voordat ik aan “Bult” begon. Wederom vind ik dit een pareltje. Een boek zoals ik het graag lees. Niet alles moet verteld worden, er zijn niet overal woorden voor, er mag ruimte zijn om zelf in te vullen, er mag “stilte” zijn … want soms betekent stilte meer dan woorden …
En woorden kunnen, wanneer ze goed gekozen zijn, leiden tot stilte bij de lezer.
“Alles komt op tijd voor degene die weet hoe hij moet wachten.”
“Daar, waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterden het mysterie en de schoonheid van het heelal”.
Bedankt Marieke De Maré
En woorden kunnen, wanneer ze goed gekozen zijn, leiden tot stilte bij de lezer.
“Alles komt op tijd voor degene die weet hoe hij moet wachten.”
“Daar, waar dat wat ze wisten raakte aan de zee van dingen die ze niet wisten, schitterden het mysterie en de schoonheid van het heelal”.
Bedankt Marieke De Maré
August 1, 2020
Bult is een opvallende roman: het verhaal blinkt uit in al z"n eenvoud. Bult zit boordevol verbeeldingskracht en schetst met welgemikte zinnen en uitgepuurde taal de leefwereld van drie personages waarvan je begint te houden. De mooie en treffende vormgeving versterkt de leeservaring. Volle bladzijden wisselen af met spaarzame passages die je doen stilstaan bij de vele gedachten die achter het schijnbaar ongecompliceerde relaas schuilgaan. Ondanks die diepgang is er heel wat plaats voor humor en fantasie, het doet je bij het lezen al verlangen om het opnieuw te lezen.
February 6, 2024
Wat een prachtig, zacht boek was me dit! Met de mooiste personages die zich op een heel organische manier geleidelijk in het hart van de lezer nestelen. Op enkele uren uitgelezen en zou zo opnieuw kunnen beginnen. De warmte die het me deed voelen, blijft ongetwijfeld hangen.
November 23, 2020
*** 4,5 ***
July 2, 2025
Een boek dat opnieuw bevestigt dat de Nederlandse taal toch wel echtig waar héél schoon kan zijn!!
March 4, 2020
Disclaimer: Boek tijdens mijn stage bij Uitgeverij Vrijdag op de redactieafdeling in zetproef gelezen. Vanwege deze betrokkenheid is mijn recensie absoluut even subjectief en onbetrouwbaar zoals je dat van mij altijd kunt verwachten, en eender welke poging om onbetrokkenheid voor te wenden is voor de volle honderd percent vermeden. Zeker ook omdat ik een gratis exemplaar heb gekregen bij het verschijnen. Disclaimer sluiten
Je moet me vergeven, maar dit is niet het boek dat ik gewoonlijk lees. Dat heb je als je een keer een stage doet bij een uitgeverij, dan krijg je eens wat anders voorgeschoteld. Bult is een soort poëtisch proza, met andere woorden een beetje een mix tussen een roman en poëzie. Dat zie je goed aan de opmaak: het telt nauwelijks 120 bladzijdes, waarvan er een hele hoop dan nog amper tekst hebben ook. Het leest dus ontzettend vlot, dit boek heb je op een uurtje uit. (Ietsjes langer als je de zetproef naleest...)
Het is wel een speciaal verhaal, met drie nogal aparte personages, maar dit is dan ook een nogal apart boek. Er zitten een paar frappante en emotionele scènes in. Vooral het einde trof me: je krijgt er een dat je op een paar manieren kunt interpreteren; ik was duidelijk de pessimistischere op de uitgeverij. Maar die openheid maakt het wel plezant ook, wat je interpretatie uiteindelijk ook mag zijn.
De knikkers moeten even vermeld worden - wat voor een origineel concept is me dat! Heb ik ooit al over knikkers in een boek gelezen? Dat valt te betwijfelen, en zéker niet een waar ze zo'n grote rol hebben. Heck, ik heb zelfs geleerd dat er verschillende soorten knikkers met namen bestaan! Geweldig gewoon. ('Wat heb je van dit boek onthouden, Tim?' - 'De knikkers natuurlijk!')
De opmaak is superknap, de lijn op de cover loopt helemaal mooi door, en ook binnenin zit dat helemaal goed. Ik heb me laten vertellen dat het een beetje speciaal papier is, zowel vanbinnen als op de cover, en het voelt echt goed aan. Een beetje ruw, maar niet té. Er stonden trouwens opvallend weinig typfouten in dit boek...
Hier en daar is het voor mij net allemaal iets té filosofisch en poëtisch, maar bon, dat ben ik ook gewoon. Laten we wel wezen: zelf zou ik dit boek nooit van m'n leven opgepakt hebben. Maar dat betekent niet dat het niet goed is.
7/10
Je moet me vergeven, maar dit is niet het boek dat ik gewoonlijk lees. Dat heb je als je een keer een stage doet bij een uitgeverij, dan krijg je eens wat anders voorgeschoteld. Bult is een soort poëtisch proza, met andere woorden een beetje een mix tussen een roman en poëzie. Dat zie je goed aan de opmaak: het telt nauwelijks 120 bladzijdes, waarvan er een hele hoop dan nog amper tekst hebben ook. Het leest dus ontzettend vlot, dit boek heb je op een uurtje uit. (Ietsjes langer als je de zetproef naleest...)
Het is wel een speciaal verhaal, met drie nogal aparte personages, maar dit is dan ook een nogal apart boek. Er zitten een paar frappante en emotionele scènes in. Vooral het einde trof me: je krijgt er een dat je op een paar manieren kunt interpreteren; ik was duidelijk de pessimistischere op de uitgeverij. Maar die openheid maakt het wel plezant ook, wat je interpretatie uiteindelijk ook mag zijn.
De knikkers moeten even vermeld worden - wat voor een origineel concept is me dat! Heb ik ooit al over knikkers in een boek gelezen? Dat valt te betwijfelen, en zéker niet een waar ze zo'n grote rol hebben. Heck, ik heb zelfs geleerd dat er verschillende soorten knikkers met namen bestaan! Geweldig gewoon. ('Wat heb je van dit boek onthouden, Tim?' - 'De knikkers natuurlijk!')
De opmaak is superknap, de lijn op de cover loopt helemaal mooi door, en ook binnenin zit dat helemaal goed. Ik heb me laten vertellen dat het een beetje speciaal papier is, zowel vanbinnen als op de cover, en het voelt echt goed aan. Een beetje ruw, maar niet té. Er stonden trouwens opvallend weinig typfouten in dit boek...
Hier en daar is het voor mij net allemaal iets té filosofisch en poëtisch, maar bon, dat ben ik ook gewoon. Laten we wel wezen: zelf zou ik dit boek nooit van m'n leven opgepakt hebben. Maar dat betekent niet dat het niet goed is.
7/10
August 11, 2020
Dit klein filosofisch boekje over komen te gaan, sterven, eenzaamheid, vriendschap, achter laten, afscheid nemen van mensen of van het leven, ontmoeten, samen zijn en herstarten,... lees je met enige verwondering.
Door het einde, waar alles in elkaar valt en mede om de prachtige zinnen, geef ik vier sterren.
In het begin zat ik meer op drie, omdat ik de jonge vrouw nogal zeer meegaand vond. Maar misschien is dat deel van het evenwicht op de Bult.
Ik kan het niet laten om een vergelijking te maken met Toon Tellegen. De manier van het formuleren van zinnen en hersenspinsels, die niet verder uitgeklaard worden en waar je zelf je antwoord kan zoeken. Het geen namen geven aan personages, maar benoemen van wat ze zijn: jonge vrouw, oude vrouw, lange man en nachtvlinderhondje.
**
“Dat is een dauwdruppel.” De kinderen keken haar met grote ogen aan. “Maar hebben jullie ooit al eens een echte zon in jullie handen gehad?”
**
Door het einde, waar alles in elkaar valt en mede om de prachtige zinnen, geef ik vier sterren.
In het begin zat ik meer op drie, omdat ik de jonge vrouw nogal zeer meegaand vond. Maar misschien is dat deel van het evenwicht op de Bult.
Ik kan het niet laten om een vergelijking te maken met Toon Tellegen. De manier van het formuleren van zinnen en hersenspinsels, die niet verder uitgeklaard worden en waar je zelf je antwoord kan zoeken. Het geen namen geven aan personages, maar benoemen van wat ze zijn: jonge vrouw, oude vrouw, lange man en nachtvlinderhondje.
**
“Dat is een dauwdruppel.” De kinderen keken haar met grote ogen aan. “Maar hebben jullie ooit al eens een echte zon in jullie handen gehad?”
**
April 11, 2020
Wondermooi poëtisch kleinood van een debutante die dit jaar met kop en schouders uit het maaiveld springt. Het is een zeer zuinig, stilistisch strak uitgepuurd verhaal. De personages zijn erg fantasierijk. Het boekje leest als een krakende alternatieve Franse animatiefilm. Marieke wekt krachtige beelden op en toont dat ze een unieke nieuwe stem is in het landschap. Ze geeft in dit verhaal lichtheid aan ‘zware’ thema’s zoals vergankelijkheid, eenzaamheid en rouw.
Ik heb het met veel fascinatie uitgelezen.
Ik heb het met veel fascinatie uitgelezen.
June 16, 2023
Bult is een heerlijk poëtisch kleinnood. Ik las het boek uit op één van mijn lange treinritten tussen Brugge en Mechelen. Maar wat was het een heerlijk broos gezelschap. Een reis doorheen omgaan met verlies en hoe troost kan zijn. In strakke, uitgepuurde zinnen wordt net genoeg verteld, en toch heb ik het gevoel dat dit pareltje nood heeft aan verschillende herleesrondes. De vormgeving door Gert Dooreman sluit perfect aan bij de inhoud.
May 31, 2020
4,5
Heel, heel mooi boek(je)!
Heel, heel mooi boek(je)!
February 15, 2023
Dat de dood klinkt als poëzie, Bult voelt als een warme omhelzing die het verlies herkenbaar maakt.
November 9, 2025
Een klein pareltje, bedrieglijk eenvoudig want meer laagjes en haakjes dan je zou denken…
En zo ook goed gestart met #novembernederlands
En zo ook goed gestart met #novembernederlands
December 10, 2020
Prachtige poëtische proza
Op het eerste zicht een eenvoudig verhaal over een eenvoudig gehucht.
Lees meer, ontdek meer.
Op het eerste zicht een eenvoudig verhaal over een eenvoudig gehucht.
Lees meer, ontdek meer.
June 8, 2022
Een kleinood 🖤
Displaying 1 - 30 of 181 reviews