What do you think?
Rate this book
Procesi
Unknown Binding
First published January 1, 1983
5 people want to read
About the author
Oskar Davičo
47 books15 followersBorn to a Jewish family, Davičo was a Serbian novelist and poet. A leading literary figure of his generation, he was one of the most acclaimed surrealist writers, but also a revolutionary socialist activist and a politician.
Oskar Davičo was awarded with prestigious literary NIN Award a record three times.
Oskar Davičo was awarded with prestigious literary NIN Award a record three times.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
December 31, 2020
„Procesi” su zbirka polemičkih tekstova različite vrste – od govora na sudu, preko neobjavljenih intervjua, do eseja – nastalih krajem sedamdesetih. Upravo je vreme nastanka jedina njihova zajednička crta pošto su polemike raznolike. Ima ovde i ličnih okršaja, rasprava na ideološkom polju, suočavnaja na liniji smene poetskih paradigmi u glavnom toku razvoja srpske poezije, ali i neočekivanih bizarnih trenutaka. Davičo majstorski vlada jezikom i ovde, te čak i kada smišlja uvrede, pokazuje zavidnu poetsku snagu. U svojim poslednjim decenijama nije izgubio ni jezički izraz ni umeće poetskog uobličavanja, ali je zato izgubio sadržaj. Malo je ovde smislenih stvari napisao.
Davičo ostaje veran komunističkoj revoluciji i ideologiji, i ima nečeg simpatično dirljivog u tome što ponosno izigrava revolucionara na brodu koji je već uveliko počeo da tone. Ako je dvadeset godina ranije u putopisu „Crno na belo” potentno bio spreman po zapadnoj Africi da udeli Kardelja svakom ko posumnja u socijalizam po Titu, krajem sedamdesetih impotentno pokušava da ubedi da onaj ko ideološki nije na levoj liniji ne može da bude dobar pesnik. Za njega Paund, Eliot i Klodel – „popovska crna trojka” – ne mogu da budu veliki pesnici jer su bili desničari. Isto važi i za Solženjicina u prozi. A onda se to preliva i na njegovu netrepeljivost prema „vizantizaciji” srpske poezije, te je odbio da ga M. Pavlović uvrsti u „Antologiju srpske poezije” tvrdeći da ta antologija previše zaudara na crkveni tamjan. Za Daviča je okretanje srednjem veku bio politički i ideološki problem, pa je samim time i tu poeziju proglasio lošom, a pesnike plagijatorima, lažovima, nepismenima itd. I, eto, sad ja koji mnogo volim i Daviča, a opet mnogo volim, recimo, i Ivana V. Lalića, ne znam kom carstvu da se priklonim? :/ I nije sporno da je Davičo za mnoge stvari u pravu, ali ove polemike bi bile bolje da su zasnovane više na razvijanju argumenata, a manje na agresiji i uličarskom vređanju koje je zatvaralo svaku mogućnost dijaloga. A i Davičo je toliko kontradiktoran iz teksta u tekst da vrlo moguće da njemu i nije bilo do stavova već samo do svađe.
Davičo ostaje veran komunističkoj revoluciji i ideologiji, i ima nečeg simpatično dirljivog u tome što ponosno izigrava revolucionara na brodu koji je već uveliko počeo da tone. Ako je dvadeset godina ranije u putopisu „Crno na belo” potentno bio spreman po zapadnoj Africi da udeli Kardelja svakom ko posumnja u socijalizam po Titu, krajem sedamdesetih impotentno pokušava da ubedi da onaj ko ideološki nije na levoj liniji ne može da bude dobar pesnik. Za njega Paund, Eliot i Klodel – „popovska crna trojka” – ne mogu da budu veliki pesnici jer su bili desničari. Isto važi i za Solženjicina u prozi. A onda se to preliva i na njegovu netrepeljivost prema „vizantizaciji” srpske poezije, te je odbio da ga M. Pavlović uvrsti u „Antologiju srpske poezije” tvrdeći da ta antologija previše zaudara na crkveni tamjan. Za Daviča je okretanje srednjem veku bio politički i ideološki problem, pa je samim time i tu poeziju proglasio lošom, a pesnike plagijatorima, lažovima, nepismenima itd. I, eto, sad ja koji mnogo volim i Daviča, a opet mnogo volim, recimo, i Ivana V. Lalića, ne znam kom carstvu da se priklonim? :/ I nije sporno da je Davičo za mnoge stvari u pravu, ali ove polemike bi bile bolje da su zasnovane više na razvijanju argumenata, a manje na agresiji i uličarskom vređanju koje je zatvaralo svaku mogućnost dijaloga. A i Davičo je toliko kontradiktoran iz teksta u tekst da vrlo moguće da njemu i nije bilo do stavova već samo do svađe.
Displaying 1 of 1 review