Είναι η πραγματική ιστορία του επαναστάτη Χουάν Μπαρτολομέ Αραούχο, που προσπάθησε ανεπιτυχώς και πολλές φορές να ανατρέψει δικτατορικές κυβερνήσεις της Παραγουαής, από το 1947 έως και τις αρχές του 1970. Έζησε εξόριστος για πολλά χρόνια στην Αργεντινή, φυλακίστηκε, έκανε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, παρόλο που ήταν αξιωματικός του στρατού, για να μπορέσει να επιβιώσει, τραυματίστηκε. Ο Μπέμπο Τζιαρτνινέλι τον συνάντησε και έπειτα από διηγήσεις του, έγραψε την ιστορία του, φυσικά με ψευδώνυμο και σαν μυθιστόρημα. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1980 παράνομα στην Παραγουάη και διαβαζόταν στα κρυφά, αφού κυριαρχούσε ακόμα ο δικτάτορας Στρέσνερ. Όπως μας αποκαλύπτει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του, το 1996 έγινε στην Ασουνσιόν η πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου ( αφού πλέον είχε ανατραπεί το δικτατορικό καθεστώς). Εκεί στην πρώτη σειρά καθόταν ο ίδιος ο Μπαρτολομέ Αραούχο, ηλικιωμένος και περήφανος. Πρόλαβε να ζήσει αυτήν τη χαρά, δύο χρόνια αργότερα έφυγε από τη ζωή.
Είναι ένα μυθιστορηματικό χρονικό της ιστορίας της Παραγουάης, που ξεκινά στις αρχές του 20ου αιώνα από τα παιδικά χρόνια του Μπαρτολομέ και φτάνει έως και τα τέλη του ιδίου αιώνα. Εκτός από την όμορφη αφήγηση που διαθέτει γλαφυρότητα και χιούμορ, παρά τη σοβαρότητα των γεγονότων, είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε σπαράγματα της ιστορίας της πιο φτωχής και όχι τόσο γνωστής σε εμάς, χώρας της Λατινικής Αμερικής.
"Αυτή ήταν η σοφία της ζωής: η ωριμότητα και η σοφία βρίσκονταν στην κατανόηση των πραγμάτων, επειδή υπήρχαν περισσότερα πράγματα στο παρελθόν για να αντληθούν διδάγματα. Το κακό ήταν που, ενώ η ζωή σου έμοιαζε πια φρικτά σύντομη, ενώ όλο το παρελθόν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία συλλογή από παλιατζούρες που είχαν συσσωρευτεί άσκοπα, ήσουν καταδικασμένος και πάλι να προσμένεις και να αγωνιάς. (από την κριτική της Evi Routoula)
"Παλιά η φτωχοί ήταν πιο παραιτημένοι: συνειδητοποιούσαν λιγότερο την ανισότητα που υπήρχε. Δεν σκέφτονταν καν να διαφωνήσουν ή να διεκδικήσουν κάτι από τους πλούσιους."
"Η συζήτηση, όπως λένε, είναι η τακτοποίηση των σκέψεων. Για να μετουσιωθούν σε πράξεις."
"Καμιά φορά σκέφτομαι ότι το χειρότερο πράγμα στον πόλεμο είναι η αγάπη. Παραδόξως... Δεν πιστεύω ιδιαίτερα, αποφασιστικά, σε μία αφηρημένη αγάπη προς την Ανθρωπότητα. Ίσως επειδή βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι η ίδια η ανθρωπότητα είναι σκατά. Το σπουδαίο, το αξιολάτρευτο, το υπέρτατο είναι οι άνθρωποι."