I Eat You Up Inside My Head รับประทานสารตกค้างในกลีบดอกปอกเปิก

by mind da hed

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากเปลือกไม้ สักรูปสายรุ้งไว้ที่ใบหู เขาเสียบปลั๊กเข้ากับท้ายทอยของเธอและบอกว่าต้องการชุบชีวิตดอกไม้ เธอนั่งกอดเข่าสองข้าง จูบหัวไหล่ตัวเองไปเรื่อยๆ เขานั่งมอง มองเธอจูบสิ่งอื่นไปเรื่อยๆ เตาร้อนขึ้นเรื่อยๆ กลีบไลเซนทัสเปื่อยแน่นิ่งอยู่จนสีชมพูอ่อนไหว ไหม้อ่อน

เธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปลายไฟลุกตรงปลายนิ้วแต่ชินเสียแล้วเพราะแต่ไรมาก็เป็นได้แค่ผู้เฝ้ามองเหตุการณ์ มีเอี่ยวในนั้นนิดหน่อยแต่เป็นโฟร์กราวด์เบลอๆ ตรงขอบภาพ เธอจึงอบอุ่นที่สุดตรงเส้นศูนย์ที่รู้ว่าการเฝ้ามองนั้นสำคัญแต่เจ็บปวด

176 pages

Published January 1, 2020

Reviews

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 5 out of 5]

ส่วนตัวผมมองว่าเล่มนี้ Mind เติบโตขึ้นเยอะมากจากเล่มเดิม มันเป็นหนังสือเรื่องสั้นขนาดสั้นมากๆ ที่เต็มไปด้วยความก้ำกึ่งในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับเมือง ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสิ่งแวดล้อม ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับการเมือง และอีกสารพัดความสัมพันธ์ตราบเท่าที่ใจเราจะตีความ

ถ้าจะอ่านให้ยากก็คงอ่านยาก (มาก) ถ้าจะอ่านให้ง่ายก็ง่ายดายเช่นเดียวกัน

สำหรับผม มันคือหนังสือแห่งความรื่นรมย์แต่ขมขื่น คือถังที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นไปตามใจหวัง แต่เราต่างพยายามกดทับมันเอาไว้ เหมือนผสมสีมากมายจนเละเทะแล้วพยายามแก้ไขก็ไม่อาจทำให้สีกลับมาสดสวยเหมือนเดิม ตัวละครบางตัวก็เลยตัดสินใจแล้วเททับด้วยสีดำพลางบอกกับผู้อ่านว่านี่ไง สีดำก็สวยเหมือนกัน

เข้าใจยากจัง แนะนำให้ลองอ่านเองนะครับ :)

[Dawut Sassanapitax · Rating 3 out of 5]

3.5/5

ภาษาของ mind da hed เป็นภาษาที่อ่านสนุก อ่านสนุกชนิดที่อ่านไปก็ตื่นเต้นไปว่าภาษาของการเล่าเรื่องมันสามารถแพรวพราวได้เท่านี้เลยแฮะ เสียดายที่เราอาจจะยังไม่ใช่ทาร์เก็ตของเล่มนี้เท่าไหร่ ความที่มันเป็นชิ้นงานเขียนสั้นๆ เน้นไวบ์เน้นกลิ่นอายของความเร้ารานใจเป็นสำคัญ ในขณะที่เราอยากได้เรื่องราวที่อาจจะ substantial ได้ จับต้องได้มากกว่านี้อีกซักหน่อย แต่ก็นั่นแหละ มันอ่านสนุก

[Romanee Karunchintadit · Rating 1 out of 5]

ใช้เวลาอ่านนานพอสมควรกับเรื่องสั้น เข้าไม่ถึงจริงๆค่ะ อาจจะต้องรอเวลา แล้วลองหยิบมาอ่านใหม่

[Chanamon Wangthip · Rating 4 out of 5]

เพราะคิดเองเออเองว่าได้ลาออกและลาขาดจากวงการบูชายัญตัวเองด้วยน้ำตาและความเศร้าตามอย่างผู้คนที่มีวัฒนธรรมร่วมเรื่องความรักแบบมาโซคิสซึ่มมานานแล้ว แต่จริงๆ ไม่, หนังสือเลยกระทำชำเราใจได้หนักกว่าที่ประเมินไว้มาก
.
.
.
จะให้โทษใคร?
ต้องโทษคุณหรือเปล่าที่ฉันแสนรักพอๆ กับแสนชัง เข้าใจจนไม่เข้าใจจนไม่รู้จะลงมือโต้ตอบยังไงให้สาสมกับความรู้สึกมากมายที่ถ่ายทอดออกมาเป็นภาษาไม่ได้...

ต้องโทษตัวเองหรือเปล่าที่น่าชังไม่หย่อนกว่าน่ารักและน่าเบื่อจนเหลือเชื่อว่าจะเป็นสองอย่างแรกได้ในเวลาเดียวกันจนไม่อาจคาดหวังประกายตาหมาโกลเด้นและความรักไร้เงื่อนไขแบบพระเอกนิยายแจ่มใสจากคุณหรือใครได้อีก...

ต้องโทษโลกทุนนิยมและการรีดนาทาเร้นไม่หยุดหย่อนของโลกในศตวรรษที่ 22 หรือเปล่าที่ไม่อนุญาตให้ใครได้มีเวลาคลี่คลายความเศร้า ต้องผัดผ่อนขยักขย่อนเก็บซ่อนอะไรที่ไม่เพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจไว้ในซอกนั้นซอกนี้จนหมักหมม...

ต้องโทษความเป็นสายพันธุ์โฮโมอีโมชั่นส์ที่เราทุกคนบังเอิญมีร่วมกันหรือเปล่า เราเลยยังวนเวียนมาเจอเรื่องราวของเราเองในเรื่องเล่าของใครต่อใคร โดยบังเอิญ-ถุงขยะความทรงจำก็ถูกลากพาออกมาแบบไม่ถูกที่ถูกเวลา เกลื่อนกลาด เหม็นเน่า ฟูมฟาย เจ็บชิบหาย...
.
.
.
.
มันก็ไม่ใช่ความเศร้าแบบนั้นแล้วล่ะมั้ง ไม่ใช่ความเศร้าแบบเงอะงะงุ่นง่านหวานไหวสมัย Sad at first sight เอาจริงๆ ในเล่มนี้ Mind da hed ออกจะดูเข้าอกเข้าใจทุกความเป็นไปและไม่เป็นไปของความรักความสัมพันธ์และความรู้สึกข้นเหนียวในนั้นอย่างเคร่งขรึมและนิ่งสงบขึ้น สงบจนรู้สึกเหมือนถูกกวนตีน เหมือนเวลาอยากขอความรักแล้วรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้อะไรกลับมานอกจากรอยยิ้มเปี่ยมน้ำใจ กระจ่างแจ้งแต่ปั่นป่วนเป็นบ้า ถูกทุกบรรทัด ถูกที่ถูกเวลาแต่ไม่ถูกใจ ทรมานสัดๆ เวลาที่ทุกอย่างบนโลกมันจริงใจแต่โคตรขัดใจตัวเองในเวลาเดียวกัน คนเราก็มักจะรู้สึกถูกกวนตีนแบบนี้แหละมั้ง
.
.
.
ในความเข้าอกเข้าใจที่เปี่ยมด้วยความอยากประทุษร้ายโชคชะตาและความจริงรวมถึงหัวใจตัวเองตลอดเวลา สิ่งที่โดดเด่นและเป็นเอกลักษณ์เสมอมาในงานของเจ้าตัวก็ยังทำหน้าที่ของมันได้ดีเหมือนเคย ความกลิตเตอร์วิ้งวับ ฟลามิงโก้ ยูนิคอร์น สายรุ้ง กลีบดอกไม้ และโครงสร้างประโยคท้าทายระบบไวยากรณ์พวกนั้นน่ะ รู้ไหมว่ามันเหมือนบทกวีเลย บทกวีในความหมายที่เจ้าตัวเคยอธิบายเอง ไม่รู้ยังจำตอนที่เคยบอกว่า 'ชอบบทกวีเพราะต่อให้มันมีโครงสร้างบางอย่างคลุมอยู่ แต่อารมณ์หลักๆ มันชัดกว่าโครงสร้าง และอนุญาตให้พูดไม่รู้เรื่องได้' ได้ไหม
งานเขียนที่เจ้าตัวชอบเรียกว่าสเตตัสขนาดยาวหรือ fragments ของอารมณ์นี่มีความเป็นบทกวีแบบที่ว่านั่นแหละ และมันโคตรเหมาะเลย จะมีเรื่องอะไรที่เหมาะจะเขียนด้วยจินตนาการแฟนตาซี ภาวะพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ภาษาที่เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่องและอ๊องๆ เอ๋อๆ กับโครงสร้างที่หารูปแบบไม่ได้เท่าเรื่องความรักและความย้อนแย้งของอารมณ์มนุษย์แบบที่เจ้าตัวชอบเขียนอีก, โคตรเหมาะเลย โคตรพอดีและโคตรเก่งเลย

[Aui Vimuktanon · Rating 5 out of 5]

“เรายังเด็กเกินกว่าที่จะรู้ว่าพื้นที่ปลอดภัยหมายความว่าอะไร ในดวงตานั้นประกอบไปด้วยวิทยาศาสตร์ที่รักษาความจริงสมมติไว้อย่างแน่นหนา ลึกมหาภัย พัดพาลมชื้นเหมือนความวาบหวิวที่ยืนอุ่นอยู่บนหุบเขา ในกระพริบนั้น บางทีก็มีความรักแว้บๆ วิ่งผ่าน

อาจเป็นจิ้งจอกหรือเสือดาวหิมะก็ได้ที่เขาพยายามจินตนาการต่อไปไกลในขณะที่เธอหยุดอยู่กับวินาทีที่กลั้นชีวิตไว้ในแต่ละวัน

ไม่มีใครปลอดภัยหลังจากได้สบตากัน ความรักก็ถูกกลั้นเอาไว้ในโลกที่กว้างใหญ่กว่านั้นมาก”


ตัวอย่างจากหนังสือ I Eat You Up Inside My Head - Mind Da Hed

[Neennimmarn · Rating 4 out of 5]

ภาษาชวนให้อ่านเร็วมาก อ่านแล้วมันต้องไปข้างหน้าเรื่อยๆ ทุกประโยคแบบเร็วๆ แต่จริงๆ สิ่งที่สื่อสารต้องการการค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ เข้าใจ ค่อยๆ ซึมซับมากๆ ต้องบังคับตัวเองให้ค่อยๆ อ่านเหมือนกัน สิ่งที่สื่อสารเต็มไปด้วยความรู้สึกล้วนๆ อ่านแล้วรู้สึกว่าความรู้สึกของคนเขียนท่วมท้นมาก และคิดว่ามันคงทำงานกับเรามากทีเดียวถ้ากำลังอยู่ในห้วงอารมณ์เดียวๆ กัน ต้องชมคนเขียนว่าคลังศัพท์และคลังความคิดเยอะทีเดียว แม้จะสื่อสารแต่อารมณ์ก็ตามที

[Kin · Rating 4 out of 5]

น่���รักมาก อ่านไปยิ้มไป ชอบสำนวนภาษา การเปรียบเปรยอะไรต่อมิอะไรที่มีเอกลักษณ์มากๆ