What do you think?
Rate this book
Ο Κήπος, μια ιστορία τρόμου
Ο "Κήπος" είναι ένα σκοτεινό παραμύθι τρόμου και μαγείας.
Φυτά με θαυμαστές ιδιότητες, φάρμακα αλλά και φαρμάκια, ανθίζουν στην ιστορία της Ναυσικάς και του Μάρκου, που η τύχη τούς ορίζει να ζήσουν στο ίδιο σπίτι σε διαφορετικές εποχές. Να ζήσουν σε ένα σπίτι όπου ο κήπος του φιλοξενεί μια γωνιά για τον Διάβολο...
Μια ιστορία για το σκοτάδι, τον φόβο και τον θάνατο.
Μια ιστορία για να τη διαβάσετε με το φως ανοιχτό...
Φυτά με θαυμαστές ιδιότητες, φάρμακα αλλά και φαρμάκια, ανθίζουν στην ιστορία της Ναυσικάς και του Μάρκου, που η τύχη τούς ορίζει να ζήσουν στο ίδιο σπίτι σε διαφορετικές εποχές. Να ζήσουν σε ένα σπίτι όπου ο κήπος του φιλοξενεί μια γωνιά για τον Διάβολο...
Μια ιστορία για το σκοτάδι, τον φόβο και τον θάνατο.
Μια ιστορία για να τη διαβάσετε με το φως ανοιχτό...
- GenresHorror
130 pages, Paperback
First published March 5, 2020
34 people want to read
About the author
Γιώργος Τσιρακίδης
3 books16 followersΟ Γιώργος Τσιρακίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1992. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην Επικοινωνία και τον Πολιτισμό στο τμήμα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το επιμορφωτικό πρόγραμμα στην Ιστορία της Τέχνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Εργάστηκε στην Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης για δύο χρόνια. Τα τελευταία τρία χρόνια εργάζεται ως μουσειοπαιδαγωγός στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. “Ο Κήπος” είναι η πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Momentum.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
January 12, 2021
Ένα βιβλίο διαφορετικό από αυτά που συνήθως διαβάζω. Αν μου ζήταγε κάνεις να το κατατάξω σε κατηγορία, θα δυσκολευόμουν. Είναι ένα μείγμα τρόμου, συναισθηματος και μυστηρίου. Δύο ζωές μπλέκονται; η Ναυσικά και ο Μάρκος. Και το κέντρο αυτών, ένας μυστηριώδης Κήπος.
Το βιβλίο ηταν σύντομο αλλά παρόλα αυτά, ηταν απόλυτα ολοκληρωμένο, με ένα τέλος που με άφησε ευχαριστημένη.
Η μαγεία μπλέκεται ευφάνταστα με τον τρόμο, αν και επειδή είμαι αρκετά σκληροπετση, δεν μπορώ να πω ότι τρόμαξα ιδιαίτερα. Έχω διαβάσει τα πάντα οπότε δεν τρομαζω εύκολα και αν τρομάξω, το ευχαριστιεμαι.
Η γραφή μου άρεσε. Ήταν γλαφυρή και σίγουρα με έκανε να θέλω να γυρίσω σελίδα και να μην το αφήσω.
Θα ήθελα λίγο περισσότερες πληροφορίες για την Αλεξάνδρα ώστε να κατάλαβω καλύτερα το τι γίνονταν με την συναξη της. Κατά τα άλλα, το απόλαυσα. Ήταν διαφορετικό, ιδιαίτερο και τέλειο για τα κρύα χειμερινά βράδια.
Το συστήνω.
Το βιβλίο ηταν σύντομο αλλά παρόλα αυτά, ηταν απόλυτα ολοκληρωμένο, με ένα τέλος που με άφησε ευχαριστημένη.
Η μαγεία μπλέκεται ευφάνταστα με τον τρόμο, αν και επειδή είμαι αρκετά σκληροπετση, δεν μπορώ να πω ότι τρόμαξα ιδιαίτερα. Έχω διαβάσει τα πάντα οπότε δεν τρομαζω εύκολα και αν τρομάξω, το ευχαριστιεμαι.
Η γραφή μου άρεσε. Ήταν γλαφυρή και σίγουρα με έκανε να θέλω να γυρίσω σελίδα και να μην το αφήσω.
Θα ήθελα λίγο περισσότερες πληροφορίες για την Αλεξάνδρα ώστε να κατάλαβω καλύτερα το τι γίνονταν με την συναξη της. Κατά τα άλλα, το απόλαυσα. Ήταν διαφορετικό, ιδιαίτερο και τέλειο για τα κρύα χειμερινά βράδια.
Το συστήνω.
December 26, 2024
Ωραία ιστορία - παραμύθι. Σε τραβάει και σε βυθίζει σιγά σιγά στις σελίδες της. Θα ήθελα όμως μεγαλύτερη κορύφωση στο τέλος, το οποίο μου φάνηκε κάπως άνευρο.
January 4, 2021
Ηθελα κατι περισσοτερο για το τελος η αληθεια ειναι. Αλλα μου αρεσε πολυ και η ιστορια και η γραφη.
February 23, 2022
Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο απέχει πολύ από το είδος που διαβάζω και έτσι δεν μπορώ να είμαι 100% αντικειμενική. Είδα ότι έγραφε "ιστορία τρόμου" αλλά περίμενα κάτι διαφορετικό. Νομίζω ότι για το είδος του είναι πολύ καλό, αν σκεφτούμε μάλιστα ότι είναι και η πρώτη δουλειά του συγγραφέα. Μου άρεσε που ήταν μικρό, η γλώσσα άρτια και η πλοκή γρήγορη.
January 1, 2025
Πολύ ευχάριστη ιστορία… αν και τρόμου!
Ωραία μπλεγμένες οι 2 ιστορίες των πρωταγωνιστών!
Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα πιο έντονο τέλος!
Ωραία μπλεγμένες οι 2 ιστορίες των πρωταγωνιστών!
Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα πιο έντονο τέλος!
February 7, 2021
Μια πολύ όμορφη ιστορία με τον δικό της τρόπο. Είναι από αυτές που σε συγκινούν, ταυτόχρονα σε κάνουν να φοβάσαι και να αναρωτιέσαι.
Πολύ όμορφη χρήση της γλώσσας και υπέροχες περιγραφές. Εξαιρετική σωματοποίηση του πόνου και του πανικού. Θα ήθελα να δω λίγο πιο έντονη την διάδραση ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές και στο τέλος ο συγγραφέας μπορούσε να μας δώσει κάτι παραπάνω από θέμα πλοκής.
Το μέγεθος είναι μικρό και η ιστορία στρωμένη που το διαβάζει κανείς σε μια-δύο μέρες. Το συστήνω ανεπιφύλαχτα.
Πολύ όμορφη χρήση της γλώσσας και υπέροχες περιγραφές. Εξαιρετική σωματοποίηση του πόνου και του πανικού. Θα ήθελα να δω λίγο πιο έντονη την διάδραση ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές και στο τέλος ο συγγραφέας μπορούσε να μας δώσει κάτι παραπάνω από θέμα πλοκής.
Το μέγεθος είναι μικρό και η ιστορία στρωμένη που το διαβάζει κανείς σε μια-δύο μέρες. Το συστήνω ανεπιφύλαχτα.
September 3, 2020
Τον μαγικό αυτό "Κήπο" τον διάβασα μέσα σε λίγες ώρες μια νύχτα Παρασκευής και αυτό δεν ωφείλεται στην μικρή του έκταση.
Η ιστορία εξελίσεται σε δυο χρονικά επίπεδα (μεταπολεμική και σύγχρονη εποχή) μέσα απο την οπτική γωνιά της Ναυσικάς και του Μάρκου εως ότου οι δύο αφηγήσεις να "συναντηθουν" στα κλείσιμο του βιβλίου. Ο "Κήπος" παίρνει σάρκα και όστα μέσα απο τις εικόνες που δημιουργεί ο συγγραφέας (εξαιρετική η περιγραφή του ομώνυμου κήπου με τα μαγικά φυτα και οι σκηνές των νυχτερινιών συναθροίσεων). Παρά την μικρή έκταση οι ήρωωες αναπτύσονται πλήρως που δεν μπορέις παρά να συμπασχείς μαζί τους. Περνώντας απο κεφάλαι σε κέφαλαιο αγωνιούσα για την κατάληξη της Ναυσικάς, του Ραφαήλ, της Αλεξάνδρας.
Μπείτε λοιπόν σε αυτό τον μαγικό κήπο άφοβα, μόνο προσοχή στον μανδραγόρα..
Η ιστορία εξελίσεται σε δυο χρονικά επίπεδα (μεταπολεμική και σύγχρονη εποχή) μέσα απο την οπτική γωνιά της Ναυσικάς και του Μάρκου εως ότου οι δύο αφηγήσεις να "συναντηθουν" στα κλείσιμο του βιβλίου. Ο "Κήπος" παίρνει σάρκα και όστα μέσα απο τις εικόνες που δημιουργεί ο συγγραφέας (εξαιρετική η περιγραφή του ομώνυμου κήπου με τα μαγικά φυτα και οι σκηνές των νυχτερινιών συναθροίσεων). Παρά την μικρή έκταση οι ήρωωες αναπτύσονται πλήρως που δεν μπορέις παρά να συμπασχείς μαζί τους. Περνώντας απο κεφάλαι σε κέφαλαιο αγωνιούσα για την κατάληξη της Ναυσικάς, του Ραφαήλ, της Αλεξάνδρας.
Μπείτε λοιπόν σε αυτό τον μαγικό κήπο άφοβα, μόνο προσοχή στον μανδραγόρα..
June 7, 2020
Η άποψη μου ολόκληρη
http://nyctophilia.gr/%ce%ba%cf%81%ce...
“Those that can heal can harm; those that can cure can kill”
Celia Rees, Witch Child
Είμαι από αυτή την πάστα αναγνωστών που διαλέγουν βιβλία βάσει ενστίκτου, ως επί το πλείστον. Περιμένω να μου μιλήσει, να μου πει κάτι, από την πρώτη στιγμή που το βλέμμα μου και το εξώφυλλό του θα συναντηθούν σε κάποιο ράφι, να κάνει το πρώτο βήμα και να με προκαλέσει.
Ο Κήπος στάθηκε απέναντί μου και μου έγνεψε σιγοψιθυρίζοντας, στην προσπάθειά του να συστηθεί “είμαι μια ιστορία τρόμου”! Είχε καταφέρει ήδη να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Βλέπετε, είμαι επίσης καχύποπτη απέναντι στην έννοια του “τρόμου” και δη σε αυτούς που τη χρησιμοποιούν επί ματαίω. Ο Κήπος όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό. Προσπάθησα να αγνοήσω τον προκλητικό χαιρετισμό του και να συνεχίσω την αναζήτησή μου σε κάποιο άλλο ράφι, μα ήταν αδύνατο. H κοπέλα στο εξώφυλλο μου έφερε στο μυαλό την Gosia Herba και τις απίθανες δημιουργίες της με νερομπογιά, που δίνουν ζωή στις πιο λιτές γραμμές σχεδίασης (υπέροχο εξώφυλλο από τη Μαρινίκη Μπακάλη). Μια νύχτα μοβ τη σκεπάζει, μια αλλιώτικη νύχτα χωρίς καν φεγγάρι, που πάλι όμως καταφέρνει να ρίξει σκιά στο πρόσωπό της –έτσι τουλάχιστον φαντάστηκα με την πρώτη ματιά–. Η γυναικά είναι ανάμεσα σε λουλούδια, γαϊδουράγκαθα!!! Δεν μπορεί να κάνω λάθος· ακόμα και η γραμμική παρουσίασή τους προδίδει την ταυτότητά τους. Μόνο οι απολήξεις τους με μπερδεύουν. Θα έπρεπε να είναι μοβ, ακόμα και στο βαθύ σκοτάδι, και όχι κόκκινα. Τότε ο Κήπος μού γέλασε υπαινικτικά και με παρακίνησε να γυρίσω στο οπισθόφυλλο. Οι κόκκινες απολήξεις δεν είναι τίποτε άλλο από αίμα, το ίδιο που βάφει και το χέρι που ξεπροβάλλει μέσα από τα λοιπά φυτά του κήπου.
Ο Κήπος έκανε ξεκάθαρη την ταυτότητά του πια. “Ένα σκοτεινό παραμύθι τρόμου και μαγείας…φυτά…φάρμακα…φαρμάκια”.
Τίποτα στις πρώτες σελίδες αυτού του βιβλίου δεν μπορούσε να προδιαγράψει την πορεία του, ειδικά μετά το δεύτερο μισό. Μια σύγχρονη ιστορία ενός νέου που πνίγεται, για τους δικούς τους λόγους, στην καθημερινότητα. Μέσα στη μοναξιά της συμπονετικής πολυκοσμίας που τον περιβάλλει, μετά από μια σειρά γεγονότων, θα αναζητήσει την ηρεμία σε ένα εξοχικό.
Με σαφή διαχωρισμό του χθες και του σήμερα που οριοθετήθηκε υπέροχα τόσο από τη σελιδοποίηση όσο και από τη διακριτική εικαστική παρέμβαση, ταξιδεύουμε στον χρόνο. Θεωρώ όμως ότι το “μεταφερόμαστε” ταιριάζει καλύτερα, χάρη στην τριτοπρόσωπη αφήγηση και στην επιλογή του ενεστώτα, που μας κάνει να ζούμε ταυτόχρονα σε δυο σημεία στον χρόνο, μα στον ίδιο ακριβώς χώρο. Αντικείμενα και χώροι ανοίγουν τρύπες στον χρόνο και αφήνουν τη μετάβαση ελεύθερη στον αναγνώστη. Τα δύο κύρια πρόσωπα, ο Μάρκος και η Ναυσικά, σκιαγραφούνται πεντακάθαρα, μέσα από αυτές τις εναλλαγές, χωρίς να βαραίνονται από μακρόσυρτες περιγραφές και περιττά στοιχεία, γεγονός που κάνει αυτό το βιβλίο να διαβάζεται απνευστί, όχι λόγω του μικρού του όγκου, μα και λόγω της ροής, η οποία, ειδικά στα σημεία του παρελθόντος, κυλάει αβίαστα. Μικροί διάλογοι προσδίδουν μια θεατρικότητα που αρμόζει στην ατμόσφαιρα και τονίζει την τραγικότητα των καταστάσεων.
Στα πρώτα κεφάλαια, πίστευα ότι επρόκειτο για μια ακόμη ιστορία αγάπης που τη στοιχειώνει κάποιο φάντασμα, παρασυρόμενη από τη γλαφυρά απλοϊκή γραφή του συγγραφέα, που φρόντισε με φειδώ να τη διανθίσει με υπέροχες παρομοιώσεις. Διάσπαρτα στοιχεία για την εξέλιξη της ιστορίας κρυμμένα έντεχνα μέσα στο χώμα, πίσω από πίνακες ζωγραφικής, ανάμεσα σε φθαρμένα γράμματα, διαλυμένα σε αποστάγματα, πίσω από πρόσωπα με προσωπεία. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα παραμύθι μιας σύγχρονης αποδομημένης Σταχτοπούτας, που αποφάσισε να κρύψει σε μια χρονοκάψουλα το «γοβάκι» της, με αντάλλαγμα την ελευθερία…
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που πήγε να μείνει σε ένα σπίτι με έναν κήπο, για την ακρίβεια, με δύο κήπους που ήταν γεμάτοι με λογής παράξενα φυτά…
Και κάπως έτσι ξεκινάει το παραμύθι!
…μα μετά νύχτωσε και όλα άλλαξαν, όπως συμβαίνει πάντα τη νύχτα· το σκοτάδι σκέπασε τα φυτά και αυτά άλλαξαν, και μαζί τους άλλαξαν και οι άνθρωποι και τα δεδομένα.
Ο συγγραφέας, κάπου στη μέση του βιβλίου, μοιάζει να στοιχειώνεται από τους αδερφούς Γκριμ, ο κήπος γεμίζει με “άνθη του κακού”, ο τρόμος ξεχύνεται ανεξέλεγκτα και σαν γκρίζα πρωινή πάχνη, σκεπάζει τα πάντα. Και κάπως έτσι το παραμύθι γίνεται σκοτεινό!
Το καλό και το κακό δεν συνυπάρχουν, δεν είναι δυνατόν, πρέπει ένα από τα δύο να υπερισχύσει, όπως ακριβώς με τις δύο όψεις του νομίσματος. Ταυτόχρονα δεν μπορείς να τις δεις. Ίσως τελικά η σκιά στο πρόσωπο της κοπέλας στο εξώφυλλο να ήθελε να πει πολλά παραπάνω. Η φύση είναι η πρώτη που θα επιβεβαιώσει τον κανόνα.
Ο Γιώργος Τσιρακίδης διάλεξε με ιδιαίτερη προσοχή και «φύτεψε» στον Κήπο τα πιο περίεργα φυτά. Κάθε ένα από αυτά συνδέεται με έναν μύθο, με δοξασίες, με περίεργες ιστορίες, με βασιλιά αυτών τον Μανδραγόρα! Πήρε μια ανθρωπόμορφη ρίζα και έχτισε γύρω της έναν αλλιώτικο κόσμο, έναν νέο κόσμο, όπως ακριβώς επιτάσσουν και οι ιστορίες που τον συνοδεύουν. Αντλεί στοιχεία, τα φιλτράρει σαν περίεργο ξόρκι και το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα φρικιαστικό. Απόλαυσα ιδιαίτερα την ανατρεπτική θεωρία που ανέπτυξε για τον Μανδραγόρα, που την εμπνεύστηκε από την παράδοση και την αφομοίωσε μετά από μελέτη και το αποτέλεσμα: η δημιουργική ανάπλαση μέσα από ευφάνταστη έμπνευση.
Και φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για παραμύθι χωρίς μάγισσες, γιατί ας μη γελιόμαστε, όλες οι μάγισσες δεν μένουν στο Σάλεμ. Όσες γλίτωσαν τουλάχιστον, υπάρχουν παντού ανάμεσά μας. Έχουν δύναμη και έχουν σκοπό.
Όπως αναφέρει και η Celia Rees στο Witch Child
“Εκείνοι που μπορούν να θεραπεύσουν, μπορούν να βλάψουν· αυτοί που μπορούν να γιατρέψουν, μπορούν να σκοτώσουν!”
Την ταυτότητά τους, κάθε φορά, θα καθορίσει η κλασική ψηλόλιγνη φιγούρα με το αέρινο περπάτημα και τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά. Τα επιδέξια χέρια της είναι το εκτελεστικό όργανο της σκοτεινής ψυχής και του μυαλού της, που ζει και τρέφεται στη γωνιά του Διαβόλου. Τα φάρμακα, δια της μαγείας και με πλήρη συνείδηση, θα γίνουν φαρμάκια και οι ανατροπές τείνουν να παρασύρουν ακόμα και το δόγμα ζωής και θανάτου, τη φιλοσοφία της γέννησης και της αιωνιότητας –αυτής της πολυπόθητης κατάρας–.
Ο Κήπος τελικά αποδείχθηκε ένα amuse-bouche τρόμου, που είχε τα πάντα που αρμόζουν σε ένα σκοτεινό παραμύθι. Παγανιστικές τελετές, παιχνίδια εξουσίας, θυσίες, θύματα που γίνονται θύτες για λίγες σταγόνες αίμα, φίλτρα, μαντζούνια, μάγισσες… Το “Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…” δια πένας Τσιρακίδη μοιάζει απόηχος της Κόλασης. Πλάσματα που γεννήθηκαν “από χώμα, εκείνο που σαν σκοτεινή μήτρα τα φιλοξένησε στους αιώνες των αιώνων, ψάχνουν τώρα το μέσο για την επιστροφή σε μια σκοτεινή Άβυσσο, μια άλλη αιωνιότητα, τη “Λύτρωση” και δεν θα σταματήσουν, αν δεν το επιτύχουν πότε…“
Μια καθόλα αξιόλογη πρώτη εμφάνιση, που με κάνει να αδημονώ για τη συνέχεια.
Υ.Γ. Θα ήθελα μεγαλύτερη ένταση στο τελευταίο “αντίο” της Ναυσικάς.
http://nyctophilia.gr/%ce%ba%cf%81%ce...
“Those that can heal can harm; those that can cure can kill”
Celia Rees, Witch Child
Είμαι από αυτή την πάστα αναγνωστών που διαλέγουν βιβλία βάσει ενστίκτου, ως επί το πλείστον. Περιμένω να μου μιλήσει, να μου πει κάτι, από την πρώτη στιγμή που το βλέμμα μου και το εξώφυλλό του θα συναντηθούν σε κάποιο ράφι, να κάνει το πρώτο βήμα και να με προκαλέσει.
Ο Κήπος στάθηκε απέναντί μου και μου έγνεψε σιγοψιθυρίζοντας, στην προσπάθειά του να συστηθεί “είμαι μια ιστορία τρόμου”! Είχε καταφέρει ήδη να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Βλέπετε, είμαι επίσης καχύποπτη απέναντι στην έννοια του “τρόμου” και δη σε αυτούς που τη χρησιμοποιούν επί ματαίω. Ο Κήπος όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό. Προσπάθησα να αγνοήσω τον προκλητικό χαιρετισμό του και να συνεχίσω την αναζήτησή μου σε κάποιο άλλο ράφι, μα ήταν αδύνατο. H κοπέλα στο εξώφυλλο μου έφερε στο μυαλό την Gosia Herba και τις απίθανες δημιουργίες της με νερομπογιά, που δίνουν ζωή στις πιο λιτές γραμμές σχεδίασης (υπέροχο εξώφυλλο από τη Μαρινίκη Μπακάλη). Μια νύχτα μοβ τη σκεπάζει, μια αλλιώτικη νύχτα χωρίς καν φεγγάρι, που πάλι όμως καταφέρνει να ρίξει σκιά στο πρόσωπό της –έτσι τουλάχιστον φαντάστηκα με την πρώτη ματιά–. Η γυναικά είναι ανάμεσα σε λουλούδια, γαϊδουράγκαθα!!! Δεν μπορεί να κάνω λάθος· ακόμα και η γραμμική παρουσίασή τους προδίδει την ταυτότητά τους. Μόνο οι απολήξεις τους με μπερδεύουν. Θα έπρεπε να είναι μοβ, ακόμα και στο βαθύ σκοτάδι, και όχι κόκκινα. Τότε ο Κήπος μού γέλασε υπαινικτικά και με παρακίνησε να γυρίσω στο οπισθόφυλλο. Οι κόκκινες απολήξεις δεν είναι τίποτε άλλο από αίμα, το ίδιο που βάφει και το χέρι που ξεπροβάλλει μέσα από τα λοιπά φυτά του κήπου.
Ο Κήπος έκανε ξεκάθαρη την ταυτότητά του πια. “Ένα σκοτεινό παραμύθι τρόμου και μαγείας…φυτά…φάρμακα…φαρμάκια”.
Τίποτα στις πρώτες σελίδες αυτού του βιβλίου δεν μπορούσε να προδιαγράψει την πορεία του, ειδικά μετά το δεύτερο μισό. Μια σύγχρονη ιστορία ενός νέου που πνίγεται, για τους δικούς τους λόγους, στην καθημερινότητα. Μέσα στη μοναξιά της συμπονετικής πολυκοσμίας που τον περιβάλλει, μετά από μια σειρά γεγονότων, θα αναζητήσει την ηρεμία σε ένα εξοχικό.
Με σαφή διαχωρισμό του χθες και του σήμερα που οριοθετήθηκε υπέροχα τόσο από τη σελιδοποίηση όσο και από τη διακριτική εικαστική παρέμβαση, ταξιδεύουμε στον χρόνο. Θεωρώ όμως ότι το “μεταφερόμαστε” ταιριάζει καλύτερα, χάρη στην τριτοπρόσωπη αφήγηση και στην επιλογή του ενεστώτα, που μας κάνει να ζούμε ταυτόχρονα σε δυο σημεία στον χρόνο, μα στον ίδιο ακριβώς χώρο. Αντικείμενα και χώροι ανοίγουν τρύπες στον χρόνο και αφήνουν τη μετάβαση ελεύθερη στον αναγνώστη. Τα δύο κύρια πρόσωπα, ο Μάρκος και η Ναυσικά, σκιαγραφούνται πεντακάθαρα, μέσα από αυτές τις εναλλαγές, χωρίς να βαραίνονται από μακρόσυρτες περιγραφές και περιττά στοιχεία, γεγονός που κάνει αυτό το βιβλίο να διαβάζεται απνευστί, όχι λόγω του μικρού του όγκου, μα και λόγω της ροής, η οποία, ειδικά στα σημεία του παρελθόντος, κυλάει αβίαστα. Μικροί διάλογοι προσδίδουν μια θεατρικότητα που αρμόζει στην ατμόσφαιρα και τονίζει την τραγικότητα των καταστάσεων.
Στα πρώτα κεφάλαια, πίστευα ότι επρόκειτο για μια ακόμη ιστορία αγάπης που τη στοιχειώνει κάποιο φάντασμα, παρασυρόμενη από τη γλαφυρά απλοϊκή γραφή του συγγραφέα, που φρόντισε με φειδώ να τη διανθίσει με υπέροχες παρομοιώσεις. Διάσπαρτα στοιχεία για την εξέλιξη της ιστορίας κρυμμένα έντεχνα μέσα στο χώμα, πίσω από πίνακες ζωγραφικής, ανάμεσα σε φθαρμένα γράμματα, διαλυμένα σε αποστάγματα, πίσω από πρόσωπα με προσωπεία. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα παραμύθι μιας σύγχρονης αποδομημένης Σταχτοπούτας, που αποφάσισε να κρύψει σε μια χρονοκάψουλα το «γοβάκι» της, με αντάλλαγμα την ελευθερία…
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που πήγε να μείνει σε ένα σπίτι με έναν κήπο, για την ακρίβεια, με δύο κήπους που ήταν γεμάτοι με λογής παράξενα φυτά…
Και κάπως έτσι ξεκινάει το παραμύθι!
…μα μετά νύχτωσε και όλα άλλαξαν, όπως συμβαίνει πάντα τη νύχτα· το σκοτάδι σκέπασε τα φυτά και αυτά άλλαξαν, και μαζί τους άλλαξαν και οι άνθρωποι και τα δεδομένα.
Ο συγγραφέας, κάπου στη μέση του βιβλίου, μοιάζει να στοιχειώνεται από τους αδερφούς Γκριμ, ο κήπος γεμίζει με “άνθη του κακού”, ο τρόμος ξεχύνεται ανεξέλεγκτα και σαν γκρίζα πρωινή πάχνη, σκεπάζει τα πάντα. Και κάπως έτσι το παραμύθι γίνεται σκοτεινό!
Το καλό και το κακό δεν συνυπάρχουν, δεν είναι δυνατόν, πρέπει ένα από τα δύο να υπερισχύσει, όπως ακριβώς με τις δύο όψεις του νομίσματος. Ταυτόχρονα δεν μπορείς να τις δεις. Ίσως τελικά η σκιά στο πρόσωπο της κοπέλας στο εξώφυλλο να ήθελε να πει πολλά παραπάνω. Η φύση είναι η πρώτη που θα επιβεβαιώσει τον κανόνα.
Ο Γιώργος Τσιρακίδης διάλεξε με ιδιαίτερη προσοχή και «φύτεψε» στον Κήπο τα πιο περίεργα φυτά. Κάθε ένα από αυτά συνδέεται με έναν μύθο, με δοξασίες, με περίεργες ιστορίες, με βασιλιά αυτών τον Μανδραγόρα! Πήρε μια ανθρωπόμορφη ρίζα και έχτισε γύρω της έναν αλλιώτικο κόσμο, έναν νέο κόσμο, όπως ακριβώς επιτάσσουν και οι ιστορίες που τον συνοδεύουν. Αντλεί στοιχεία, τα φιλτράρει σαν περίεργο ξόρκι και το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα φρικιαστικό. Απόλαυσα ιδιαίτερα την ανατρεπτική θεωρία που ανέπτυξε για τον Μανδραγόρα, που την εμπνεύστηκε από την παράδοση και την αφομοίωσε μετά από μελέτη και το αποτέλεσμα: η δημιουργική ανάπλαση μέσα από ευφάνταστη έμπνευση.
Και φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για παραμύθι χωρίς μάγισσες, γιατί ας μη γελιόμαστε, όλες οι μάγισσες δεν μένουν στο Σάλεμ. Όσες γλίτωσαν τουλάχιστον, υπάρχουν παντού ανάμεσά μας. Έχουν δύναμη και έχουν σκοπό.
Όπως αναφέρει και η Celia Rees στο Witch Child
“Εκείνοι που μπορούν να θεραπεύσουν, μπορούν να βλάψουν· αυτοί που μπορούν να γιατρέψουν, μπορούν να σκοτώσουν!”
Την ταυτότητά τους, κάθε φορά, θα καθορίσει η κλασική ψηλόλιγνη φιγούρα με το αέρινο περπάτημα και τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά. Τα επιδέξια χέρια της είναι το εκτελεστικό όργανο της σκοτεινής ψυχής και του μυαλού της, που ζει και τρέφεται στη γωνιά του Διαβόλου. Τα φάρμακα, δια της μαγείας και με πλήρη συνείδηση, θα γίνουν φαρμάκια και οι ανατροπές τείνουν να παρασύρουν ακόμα και το δόγμα ζωής και θανάτου, τη φιλοσοφία της γέννησης και της αιωνιότητας –αυτής της πολυπόθητης κατάρας–.
Ο Κήπος τελικά αποδείχθηκε ένα amuse-bouche τρόμου, που είχε τα πάντα που αρμόζουν σε ένα σκοτεινό παραμύθι. Παγανιστικές τελετές, παιχνίδια εξουσίας, θυσίες, θύματα που γίνονται θύτες για λίγες σταγόνες αίμα, φίλτρα, μαντζούνια, μάγισσες… Το “Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…” δια πένας Τσιρακίδη μοιάζει απόηχος της Κόλασης. Πλάσματα που γεννήθηκαν “από χώμα, εκείνο που σαν σκοτεινή μήτρα τα φιλοξένησε στους αιώνες των αιώνων, ψάχνουν τώρα το μέσο για την επιστροφή σε μια σκοτεινή Άβυσσο, μια άλλη αιωνιότητα, τη “Λύτρωση” και δεν θα σταματήσουν, αν δεν το επιτύχουν πότε…“
Μια καθόλα αξιόλογη πρώτη εμφάνιση, που με κάνει να αδημονώ για τη συνέχεια.
Υ.Γ. Θα ήθελα μεγαλύτερη ένταση στο τελευταίο “αντίο” της Ναυσικάς.
July 26, 2020
Ο Κήπος αποτελεί μία εξαιρετική επιλογή, καθώς με συμπαγείς περιγραφές βάζει τον αναγνώστη γρήγορα στο κλίμα της ιστορίας, περιέχει πολυεπίπεδες αναφορές σε διαχρονικά, πραγματικά ζητήματα τα οποία δένουν ιδανικά με την εξωπραγματική ιστορία που εκτυλίσσεται, ενώ διαθέτει ορισμένες "σκηνές" τόσο δυνατές που κόβουν την ανάσα. Παράλληλα, και παρά το γεγονός ότι το βιβλίο δεν είναι μεγάλο, ο συγγραφέας προλαβαίνει να αναπτύξει όσο χρειάζεται τους βασικούς χαρακτήρες.
December 31, 2020
Μέχρι τη μέση περίπου με είχε συνεπάρει, στη συνέχεια και μέχρι το τέλος κάπου με προσγείωσε. Συνολικά πάντως το πρόσημο είναι θετικό και αξίζει να διαβαστεί.
ΥΓ: πολύ καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση.
ΥΓ: πολύ καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση.
June 22, 2020
Ο "Κήπος" είναι ένα σκοτεινό παραμύθι τρόμου και μαγείας.
Το περιεχόμενο είναι αυτο που ακριβώς που παρουσιάζεται στο οπισθόφυλλο. Πολύ αξιοπρεπής πρώτη προσπάθεια !
Το περιεχόμενο είναι αυτο που ακριβώς που παρουσιάζεται στο οπισθόφυλλο. Πολύ αξιοπρεπής πρώτη προσπάθεια !
March 23, 2022
Παρά πολύ όμορφη ιστορία. Λίγο το τέλος μου το χάλασε αλλά και πάλι, αξίζει και με το παραπάνω. Οι λάτρεις του τρόμου θα το αγαπήσουν
July 17, 2024
⭐️ 2.5/5
Displaying 1 - 13 of 13 reviews