Jump to ratings and reviews
Rate this book

Het beloofde land & In Afrika

Rate this book
In 'Het beloofde land' maakt van Dis een ontdekkingstocht door de Karoo, de verlaten hoogvlakte van Zuid-Afrika waar blanke boeren al generaties worstelen met de dorre bodem. Van Dis portretteert op aangrijpende en vermakelijke wijze de in isolement levende mensen. In 'In Afrika' reist van Dis door Mozambique, waar op dat moment een vijftienjarige burgeroorlog gaande is. Eenmaal geconfronteerd met de dood en met de misdaden van de bandieten stort hij zich in een aantal avonturen om zo het verhaal van deze vergeten oorlog te kunnen schrijven.
Adriaan van Dis toont zich een onverschrokken reiziger, onafhankelijk, wars van ideologieën die de verslaggeving over Afrika dikwijls geweld aandoen.
'

286 pages, Hardcover

First published January 1, 1990

Loading...
Loading...

About the author

Adriaan van Dis

95 books231 followers
Adriaan van Dis is a Dutch writer, journalist and TV presenter, who debuted as writer in 1983 with the novel Nathan Sid. That same year he debuted as a TV presenter as host for the book talkshow Hier is... Adriaan van Dis. The show lasted until 1992 and was repeated once in 2013 in honor of the Dutch book week and every year since, once a year during the Dutch book week. In 2017 he said that it was the last show unless he would be able to get a very special writer in the programme. He succeeded and interviewed Stephen Fry in March 2018 in what will probably be the last Hier is... Adriaan van Dis

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
4 (9%)
4 stars
21 (51%)
3 stars
14 (34%)
2 stars
0 (0%)
1 star
2 (4%)
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
Profile Image for vvanyaa1234.
506 reviews31 followers
March 22, 2022
(scroll down for English)

Wat achtergrond: Het beloofde land gaat over Zuid-Afrika en apartheid. In Afrika gaat over oorlog in Mozambique.

Heb je je ooit echt gezegend gevoeld dat je iemand nooit hoeft te ontmoeten? Zo voelde ik me over Adriaan van Dis na het lezen van dit boek. Even op een rijtje:

1) Is dit een goed moment om interessant te doen?

In Het beloofde land is hij natuurlijk de enige die inziet dat racisme = slecht. Whatever. Op een gegeven moment word hem een mooi verhaaltje verteld over een stel mensen die een bavianenbaby niet doodschoten omdat hij een Bijbel vasthield en je kunt geen beesten doodschieten die door God beschermd worden! In ieder geval, het is een leuk verhaal, maar dan denkt meneer van Dis te moeten zeggen: “Ik vraag me af wat ze hadden gedaan als de baviaan zwart was geweest.” Afgezien van het feit dat dit een volstrekt irrelevant punt is… zijn bavianen ook zwart. Ik heb ze in het echt gezien, en je kan ook foto’s van ze opzoeken. Ze hebben een zwarte of heel donkerbruine vacht, een rode kont en een rood en blauw gezicht. Ze zijn eerder zwart dan wit dus. (Als ik online kijk zie ik trouwens ook veel witte bavianen, maar dan is het vel daaronder nog steeds zwart dus lekker puh. Overigens maakt het ook volstrekt niet uit, de opmerking is gewoon dom.)

In In Afrika heeft hij een gesprek met een non die ontvoerd is, maar eerder dan de andere gevangenen werd vrijgelaten. Dus wat doe je dan? Dan vraag je d’r of ze denkt dat ze als religieus iemand dus toch voorrechtjes had. Ja, dat is echt precies hetgeen wat je moet doen als je praat met iemand DIE ONTVOERD IS. Oh, en weet je wat nog erger is? Ze werd eerder vrijgelaten omdat ZE VERKRACHT IS. Laat meneer van Dis ook maar op enige manier spijt zien? Nee. Hij plakt het gewoon weer in z’n boek want oh hij is zo slim dat hij de vinger op de zere plek legt. Alleen had-ie geen gelijk. En gedroeg-ie zich vet ongepast.

Punt van dit deel: het gaat meneer van Dis meer over zichzelf dan over de mensen met wie hij praat, en hij doet alles om slim over te komen, ook als de gelegenheid zich er volstrekt niet toe leent.

2) Hoe komt het toch dat iedereen die het niet met mij eens is dom overkomt? Oh ja, zo heb ik ze geschreven.

Het is erg opvallend dat mensen die het met meneer van Dis eens zijn veel intelligenter overkomen dan die genen die het met hem oneens zijn. Een voorbeeld: twee paters bij wie hij logeert die de mensen willen bekeren zijn achterlijk en bijgelovig, een pater die de mensen “in hun waarde wil laten” (lees: niet wil bekeren) komt juist weer heel intelligent, medelevend en wijs over.

Punt van dit deel: nodig meneer van Dis niet uit, want als je een beetje pech hebt beeldt hij je slecht af en eerlijk gezegd leek het ook niet alsof hij hun argumenten echt goed heeft weergegeven, want de argumenten waren slechter als men het niet met hem eens was dan als ze het wel waren en dat is verdacht.

3) Het is alleen hypocriet als een ander zich niet aan zijn eigen principes houdt.

Op het vliegveld ontmoet meneer van Dis een reizende predikant die een koffer met Bijbels vervoert. Natuurlijk vraagt van Dis zich af of de man ook hulp verleent aan de bevolking buiten spirituele voeding om. De man reageert dat hij zich niet bemoeit met politiek, waarop van Dis hem vraagt hoe het voeden van de bevolking te maken heeft met politiek. In zichzelf wenst hij de man een hernia. Het rare is dat meneer van Dis zelf ook geen voedsel mee heeft. Hij komt als journalist. Ja, hij koopt es een keertje schoenen voor iemand (en als iemand die in een derde wereld land leeft kan ik je verzekeren dat we daar dus heel weinig aan hebben) maar hij is daar vooral om zijn eigen nieuwsgierigheid te bevredigen. Hoe durft hij dan iemand anders, die daar wel dagenlang wacht en heel ongemakkelijk reist, te beschuldigen dat ze niets doen? Of je nou gelooft dat Bijbels nuttig zijn of niet, de man zelf gelooft dat wel en handelt er naar. Ik moet nog zien hoe een boekje over Mozambique de mensen daar ook maar van enig nut is.

4) Ik ben heel objectief en dat zie je als ik dingen beschrijf door duidelijk te laten merken wat ik van ze vind.

Meneer van Dis heeft een erg duidelijke mening over van alles en nog wat. En dat is okee, maar hij laat in zijn boek geen ruimte over voor andere meningen. Hij stelt alles wat hij vindt als een feit, waardoor je, als je niet goed oplet, alles maar voor zoete koek aanneemt.
Niet alleen bij de feitjes is hij erg subjectief. Ook bij beschrijvingen doet hij het: mensen worden beschreven als ‘pukkelig’ en de neusring van een vrouw ‘blubbert’. Van een journalist vind ik dit uiterst onprofessioneel en onbeleefd.

Samenvatting: niet profi, onbeleefd, irritant, arrogant, bevooroordeeld en oneerlijk.

ENGLISH

Some background: Het beloofde land (The Promised Land) is about South Africa and apartheid. In Afrika (In Africa) is about war in Mozambique.

Have you ever felt actually blessed that you never had to meet someone? That’s how I felt about Adriaan van Dis after I read this book. A list of reasons:

1) Is this a good moment to say something smart?

In The Promised Land the author is obviously the only who realises that racism = bad. Whatever. At a certain point, somebody tells him a fun story about a bunch of people who didn’t shoot a baby baboon because it was holding a Bible and you can’t shoot animals that have been protected by God! Anyway, it’s a fun story, but then mister van Dis feels the need to say: “I wonder what they would have done if the baboon had been black.” Aside from the fact that is is completely irrelevant… baboons are black. I saw them in real life, and you can look up pictures. They have black or very dark brown fur, a red butt and a ret and blue face. They’re closer to black than to white. (If you look up pictures I will concede that there are white-looking baboons too, but underneath the fur their skin still looks black so my point stands. Also who cares, it’s a dumb comment.) What is the author even talking about here?

In In Africa he has a conversation with a nun who was kidnapped, but was released earlier than the other prisoners. If someone tells you that, what do you do? Obviously you ask her whether she thinks she had more privileges as a religious person. Yes, this is the perfect thing to say when you’re talking to someone WHO WAS KIDNAPPED. Oh, and you know what’s worse? Turns out she was let out earlier because SHE WAS RAPED. Does mister van Dis show any remorse whatsoever? No. He just puts it in his book to show how smart he is to put his finger where it hurts. Except he was wrong. And he acted completely inaproppriately.

My point: mister van Dis cares more about himself than the people with whom he speaks and he tries his utter best to look smart, even when the situation is not suitable for it all.

2) How come everyone who disagrees with me looks dumb? Oh yes, that’s how I wrote them.

It’s very striking that people who agree with mister van Dis looks a lot more intelligent than those who disagree with him. An example: two priests who lodge him want to convert the people → they’re backwards and superstitious. A priest who wants to let the people believe what they want → very intelligent, sympathetic and wise.

My point: don’t invite mister van Dis. If you’re unlucky he’ll make you look stupid by only writing down your bad arguments and portraying you as a rambling weirdo.

3) It’s only hypocritical when somebody else is doing it

At the airport mister van Dis meets a travelling preacher with a suitcase full of Bibles. Of course van Dis wonder whether the man also gives help to the people outside of spiritual nourishment. The man responds that he doesn’t involve himself in politics, whereupon van Dis asks him how feeding people has anything to do with politics. In his book he says he wished the man got a hernia. The strange thing is that mister van Dis also doesn’t bring any food. He came as a journalist. Yes, one time he bought someone shoes (and as someone who lives in a third world country I can tell you that’s helping very little), but he’s mostly there to satisfy his own curiosity. How dare he then accuse someone else of doing nothing, someone who is waiting days on end for a plane and is travelling in very uncomfortable ways? Whether you believe Bibles are useful or not, the man himself believes it and he acts accordingly. I have yet to see how mister van Dis’ books have helped anybody in Mozambique.

My point: Virtue signalling. Yuck.

4) I’m very objective and you can see that when I describe thingsa and let my opinion shine clearly through.

Mister van Dis has a very clear opinion about anything and everything. And that’s fine, but he doesn’t leave much space for other opinions. He says everything he thinks as if it’s a fact. If you don’t look out, you’ll end up believing quite a few things that may not be as set in stone as he acts like they are.
Not only with facts is he very subjective. When he describes people, words like ‘pukkelig’ (covered in acne) and ‘blubberig’ (blubbery) are usual. I’d expect something more professional and polite from a journalist.

Summary: unproffessional, impolite, irritating, arrogant, prejudiced and unfair.
1 review
January 6, 2022
Inzicht gevend, gruwelijk en verwarrend tegelijk. Omdat fictie en werkelijkheid door elkaar lopen blijf ik achter met vragen over hoe ik dit boek nou echt beleef, wat kan ik plaatsen in een werkelijk kader en wat is toegevoegd en met welk doel? Al met al wel waard om te lezen.
Profile Image for Anneke de Bundel.
326 reviews8 followers
October 17, 2014
Mooi, ontroerend over Zuid-Afrika. Rauw & zwart waar t Mozambique betreft. De waanzin is treffend beschreven en dat maakt Van Dis duidelijk: van alle tijden.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews