Ik heb niets tegen antisemieten, ik lééf ervan

by Ischa Meijer

Privé-domein 307
Het leven van Ischa Meijer ging niet onopgemerkt voorbij. In zijn werk, waarin hij streed tegen hypocrisie en onwaarachtigheid, rekende hij genadeloos af met het verstikkende joodse milieu waaruit hij voortkwam. De eerlijkheid waarmee hij zijn omgeving beschreef werd door velen als schokkend ervaren, maar zorgde ervoor dat de naoorlogse generatie een stem kreeg. Tegenover de geheimtaal die er thuis gesproken werd, zette hij zijn eigen vocabulaire waarmee hij "de hele wereld te lijf ging om te demaskeren'. Zijn uitgangspunt: iedereen heeft iets te verbergen.

Ronit Palache toont aan de hand van Meijers werk hoe hij zich in diverse gedaanten uitsprak over de oorlog en de joodse identiteit: als nietsontziend interviewer die anderen liet zeggen wat hij zelf niet kon verwoorden, als dichter, schrijver, verslaggever en als columnist, via zijn alter ego De Dikke Man. Een groot deel van deze teksten werd niet eerder in boekvorm gepubliceerd.

Genres: Essays

493 pages, Kindle Edition

Published February 11, 2020

Reviews

[Jasmijn]

in één woord: indrukwekkend

[Zeehondkoe]

ik vind hem gewoon geweldig joh, wat kan ik zeggen. mooie interviews, mooie observaties, die dikke mannen bevatten leuke info over het connie x ischa universum. ‘Deze driehoek, én God, én de vader én het kind’, wat een rede is dat. mooi stukje:

‘Waar hield God op en begon mijn vader, waar begon mijn vader God te zijn? In ieder geval, zolang er een God was, was er een vader. Ik zou nooit zonder hoeven te zitten. En hiermee is, meen ik, een diepe kern van de religieuze emotie gegeven. Zo religie iets betekent is het binding, band, continuïteit. Daar kan zelfs God niets aan doen.’

en:

‘Maar ik kan aan de verlokking van het godsbesef nooit weerstand bieden. Ik hou ervan. Religie is een kwestie van fantasie. Die fantasie heb ik heel sterk. Ik vind het enig om over God na te denken. Ik hou van de Bijbel, dus ik kan er ook maar beter in geloven.’

ik wil die boeken van hemzelf ook eens lezen!

[Bas · Rating 4 out of 5]

Voor 70 cent een door Ronit Palache zélf gesigneerd exemplaar gevonden in een obscure kringloop, wat een geluk!
De jeugdherinneringen en de columns waren het leukst om te lezen. Erg genoten, met name, van de radioteksten voor Cor Galis ‘Zing, m’n jongen, zing!’
De interviews geven een ontluisterend beeld van de omgang van Nederland met de Joodse bevolking tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.
Weet de lezer nu wie Ischa Meijer is? Iets beter, maar niet helemaal. Een beeld in fragmenten van een complexe man.

[Hella · Rating 4 out of 5]

Met zijn toneelstukken kon ik niet zoveel, maar voor de rest een prachtig en ontroerend boek. Ik houd van Ischa Meijer, de podcasts zijn ook zo mooi.

[Martin Los · Rating 4 out of 5]

Hulde aan Ronit Palache die de gedachtenis van Ischa Meijer onder de aandacht van een jongere generatie brengt. Hij was een onnavolgbare dwarsligger, een dikke knoest in een plank. Daardoor kon hij pijn aan het licht brengen in eigen leven en in dat van de Nederlandse Joden in wie zoveel onuitgesproken pijn en verdriet vergrendeld lag naast het gewone leven dat voor de overlevenden en de generaties daarna doorging met alle nuances die het gewone leven kenmerken

[Sam Alma]

Bijzondere portretten van de tweede generatie & scherpe analyse op p. 516.

[Geertje · Rating 4 out of 5]

Heel bijzonder inkijkje in schuldgevoel van zij die het overleefden en het moeizame gevecht dat pas begon na de oorlog.

[daaltena · Rating 2 out of 5]

Ja hoor, tweede bloemlezing op rij. Waar in het eerste geval (Selected Writings) in de goodreads reviews gelet werd op het feit dat bij geselecteerd werk de lezer zelf moet selecteren, kon ik me daar niet veel bij voorstellen. Voor mij ging de voorkeur uit naar thematische selectie, niet op basis van 'absolute' chronologische hoogtepunten. In dit boek kwam ik op tegengestelde gedachten. Thematische selectie was hier namelijk de hoofdgedachte, Ischa en zijn joodsche röntgenfoto. Selecteren moest ik zeker, zeker als ik was de volledigheid te beproeven, maar helaas zag ik me gedwongen de strijdbijl al bij nummer 350 te begraven. Het begon bij zijn reportage over Centrum '45 (1975), die te repetitief was. Zijn theaterstukjes zijn niet best, gelukkig kort, en ligt niet zo dik op die verborgen schaamte. De Dikke Man columns, waar ik eerder van genoten heb, (De dikke man) werden mij ook te herhalend. Weer iemand die hem aanspreekt en begint over hetzelfde joodse onderwerp, werkelijk telkens weer dezelfde formule, die wordt toegepast in zijn korte - maar toch aanzienlijke - verzameling van 43 Dikke Man-columns. Het postume interview was tevens in hetzelfde toontje aangeslagen, evenals de vele interviews (blz. 337-502). Ik lijk wel een antisemiet. Waar het mij om draaide is dat het onderwerp zoals het ten tonele kwam mij interesseerde, en ik uitkeek naar de verreikendheid ervan. Teleurgesteld bleef ik achter met een 'feest der herkenning', omdat het niet veel verder ging dan dat. Ischa schrijft helder en vlot, maar het boek kon denk ik wel een stuk korter. Te veel journalistieke nieuwsgierigheid gepaard met te weinig conclusies. Palache mocht een langer stukje schrijven, de noten waren bijster oninteressant (Uit, Uit, Uit, ad nauseam), de verantwoording is aardig om te lezen. Een absolute aanrader. Algoeds.

Geleend uit Bibliotheek Eemland - Eemhuis
855.6 MEIJ

[Menno Beek · Rating 4 out of 5]

Waarschijnlijk is Ischa een man waar men moe en soms treurig van wordt als men ermee of er vlak naast moet leven, en tegelijk is dit boek een fascinerende samenvatting van de geschreven bewijzen van de fascinatie van IM met zijn Joodse jeugd, zijn beschadigde ouders en zijn loodzware ego. Vaak geestig, bij vlagen snoeihard en regelmatig zeer ontroerend. Romniut Palache, die dit deel samenstelde, focuste vooral op de geschriften met de thematiek van het joodse element in Ischa's leven, maar aangezien dat thema Meiers leven beheerste was het geen beperking, eerder een aanscherping. Colums, brieve,interviews, gedichten, het voordeel is, dat als je zo een boekwerk uit hebt en dicht doet, dat het haast even afscheid nemen is van een vriend. Die ik al ene beetje kende uit IM, het droef-mooie boek van zijn geliefde Conny Palmen. Die ooit een gedichtje van de dikke man aanhaalde: "Was ik David / schreef ik psalmen / niet voor de Heer, / maar voor Connie Palmen". Ischa was vooral dus ook een liefhebber.

[Catharina Hart]

In principe vind ik Ischa Meijer een fascinerende figuur. Maar, kijken naar beelden van zijn interviews vind ik lastig omdat ik het gewoon geen léuke man vind. Dus, dit boek leek een slimme zet: je kunt zijn werk tot je nemen zonder dat hij zelf in de weg zit.

Het is een prachtig samengesteld boek, met interessante bespiegeling en sterke, gevoelige observaties. Echter, ik vond het te veel van het goede. Dus ik ben bij hoofdstuk 43 opgehouden. Misschien voorgoed, misschien is het maar een pauze. Maar ik zag me nu niet nog 69 hoofdstukken doorploegen.

[Jacques · Rating 3 out of 5]

Ronit Palache kiest, sorteert, fileert het werk van Ischa Meijer 'een heel cynische rare griezel van een man, bij wijze van spreken'. Een privé-domein met boeiende reportages, toespraken, interviews (van o.a. Marga Minco, Isaac Lipschits) en een keuze uit 'De Dikke Man'. Over Wereldoorlog II, de Holocaust, concentratiekampen, onderduiken, overleven, hypocrisie, antisemieten, zionisme, zin en onzin van Israël...

[Ruben · Rating 4 out of 5]

3.5
Deze moest ik lezen van mezelf. Een dikke bundel met zowel indrukwekkende, inspirerende als irriterende stukken. Ischa Meijer’s reportages en vele interviews zijn bijzondere stukken tekst die we moeten bewaren om de vele verhalen over de Sjoa (+ gevolgen) te begrijpen. Aan de andere kant vielen zijn columns een beetje tegen, ik was De Dikke Man al vrij snel zat.

[Murielle Dhont · Rating 5 out of 5]

Ischa man, hoe gestoord kun je zijn. Topwerkje buiten de toneelstukken sorry not sorry die sla ik over

[Elisabeth Rollmann · Rating 5 out of 5]

Zorgvuldig en intelligent samengestelde bloemlezing van het werk van een complexe en originele figuur uit de Nederlandse letterkunde. Stemt tot nadenken en herlezen.

[Tim · Rating 3 out of 5]

Vooral de Dikke Mannen vond ik erg sterk, hardop gelachen! Verder zat er wel veel herhaling in, steeds het zelfde verhaal in een andere vorm of stijl.